ยางรัดผมสีชมพู

Chinese

“妈妈，我回来了。”

Thai

“媽媽 หนูกลับมาแล้ว”

Chinese

姜景明和王瑶都还在客厅坐着，一个在沙发上愁眉苦脸唉声叹气，一个坐在旁边美滋滋地看着一部叫做《重回80：这个媳妇有点辣》的女频短剧。

Thai

เจียงจิ่งหมิงกับหวังเหยายังนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น คนหนึ่งนั่งซึมเศร้าถอนหายใจบนโซฟา ส่วนอีกคนนั่งข้างๆ ดูซีรีส์สั้นผู้หญิงเรื่องหนึ่งที่ชื่อว่า《กลับไปยุค 80: สะใภ้นี้เผ็ดร้อน》อย่างเพลิดเพลิน

Chinese

看到闺女终于回来了，姜景明长松一口气。

Thai

พอเห็นลูกสาวกลับมาในที่สุด เจียงจิ่งหมิงก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

Chinese

但看到闺女脸上满是笑容，姜景明原本就有些郁闷的心情顿时变得更加郁闷了。

Thai

แต่พอเห็นใบหน้าลูกสาวเต็มไปด้วยรอยยิ้ม อารมณ์ที่ห่อเหี่ยวของเจียงจิ่งหมิงก็ยิ่งห่อเหี่ยวหนักขึ้นไปอีก

Chinese

“怎么这么晚才回来？”

Thai

“ทำไมกลับดึกขนาดนี้”

Chinese

“哪里晚了，现在才九点多啊。”

Thai

“ที่ไหนดึก ตอนนี้ก็แค่สามทุ่มกว่าๆ เองนะ”

Chinese

姜景明无语道：“你之前晚上都不怎么出门。”

Thai

เจียงจิ่งหมิงพูดอย่างจนใจ “เมื่อก่อนตอนกลางคืนแกไม่ค่อยออกไปไหน”

Chinese

姜柠脱口而出：“这不是陈…陈知远来了吗，我带他去了天坛公园那家涮肉店，那老板的女儿是他的粉丝，都没收我们的钱呢。”

Thai

เจียงหนิงโพล่งออกไป “ก็เฉิน…เฉินจื้อหยวนมาไม่ใช่เหรอคะ หนูพาเขาไปร้านหม้อสุกี้ที่สวนเทียนถานร้านนั้น ลูกสาวเจ้าของร้านเป็นแฟนคลับของเขา เลยไม่คิดเงินเราเลย”

Chinese

“然后呢？”

Thai

“แล้วไงต่อ”

Chinese

“什么然后？”

Thai

“อะไร แล้วไงต่อ?”

Chinese

“然后你们去哪了？”

Thai

“แล้วพวกแกไปไหนกันต่อ”

Chinese

“然后就散了会儿步…”

Thai

“แล้วก็เดินเล่นนิดหน่อย…”

Chinese

“再然后呢。”

Thai

“แล้วหลังจากนั้นล่ะ”

Chinese

“再然后就去酒店了啊，爸，你好烦～”

Thai

“หลังจากนั้นก็ไปโรงแรมไงคะ พ่อ น่ารำคาญ～”

Chinese

“我！”

Thai

“ฉัน!”

Chinese

事实上，陈知远关掉直播后，姜景明就一直在提心吊胆，生怕俩人发生什么不该发生的事。

Thai

ที่จริง หลังจากเฉินจื้อหยวนปิดไลฟ์ไป เจียงจิ่งหมิงก็ร้อนใจตลอดเวลา กลัวว่าสองคนนั้นจะเกิดอะไรที่ไม่ควรเกิดขึ้น

Chinese

期间，还多次催促王瑶给姜柠发消息，让姜柠早点回来。

Thai

ระหว่างนั้นก็เร่งให้หวังเหยาส่งข้อความไปหาเจียงหนิงหลายรอบ ให้เจียงหนิงกลับมาเร็วๆ

Chinese

王瑶让他自己发，他又不肯。

Thai

หวังเหยาบอกให้เขาส่งเอง เขาก็ไม่ยอม

Chinese

“妈妈，我先上楼了，明天早上陈知远会来家里，你让吴姨多准备一个人的早餐。”

Thai

“แม่ หนูขึ้นไปก่อนนะ พรุ่งนี้เช้าเฉินจื้อหยวนจะมาที่บ้าน ให้ป้าอู๋เตรียมอาหารเช้าเพิ่มอีกหนึ่งที่ด้วย”

Chinese

“知道了。”

Thai

“รู้แล้ว”

Chinese

姜柠说完，就蹦蹦跳跳地上楼了。

Thai

พูดจบ เจียงหนิงก็กระโดดกระเดี้ยวขึ้นบันไดไป

Chinese

不是。

Thai

ไม่นะ

Chinese

丫头你倒是把话说清楚啊。

Thai

นังหนู แกพูดให้ชัดเจนหน่อยสิ

Chinese

什么叫再然后就去酒店了，那头猪没有你对怎么样吧？

Thai

อะไรคือหลังจากนั้นก็ไปโรงแรม หมูนั่นไม่ได้ทำอะไรแกใช่ไหม

Chinese

陈知远，你真该死啊！

Thai

เฉินจื้อหยวน แกสมควรตายจริงๆ!

Chinese

……

Thai

…

Chinese

“哈秋～”

Thai

“ฮัดชิ่ว～”

Chinese

可能是房间小，空调开25度，房间都有些冷，陈知远打了个喷嚏后，把房间温度调到了27度，这才悠悠睡下。

Thai

อาจเป็นเพราะห้องเล็ก แอร์เปิด 25 องศา ทำให้ห้องค่อนข้างหนาว เฉินจื้อหยวนจามหนึ่งครั้งแล้วปรับอุณหภูมิห้องขึ้นเป็น 27 องศา กว่าจะค่อยๆ หลับลง

Chinese

次日天才刚亮，陈知远就保持着岛上一样的作息，早早就起床洗漱了。

Thai

รุ่งเช้าวันรุ่งขึ้นเพิ่งจะสว่าง เฉินจื้อหยวนก็รักษาตารางเวลาเหมือนบนเกาะ ตื่นแต่เช้าล้างหน้าแปรงฟัน

Chinese

从酒店出来的时候刚过七点，路上的车就已经很多了。

Thai

ตอนออกจากโรงแรมก็เพิ่งจะเจ็ดโมงนิดๆ แต่บนถนนรถก็มากแล้ว

Chinese

陈知远一路跑到小区门口，正要进去的时候，就被保安给拦了下来。

Thai

เฉินจื้อหยวนวิ่งมาจนถึงปากซอยหมู่บ้าน พอจะเข้าไปก็ถูก รปภ. ขวางไว้

Chinese

檀宫一号全是别墅和洋房，当初卖得时候最便宜一套都得八位数，不仅业主少，而且大部分都是有头有脸的人物。

Thai

ถานกง 1 ล้วนแต่เป็นบ้านเดี่ยวและบ้านสวน ตอนขาย บ้านที่ถูกที่สุดก็ต้องเป็นเลขแปดหลัก เจ้าของบ้านไม่เพียงแต่น้อย แต่ส่วนใหญ่ก็มีหน้ามีตาในสังคม

Chinese

在这个物业上班的第一天，就是要了解业主的基本信息，外来的人和车辆，都必须经过业主的同意才能进去。

Thai

วันแรกที่ทำงานในนิติบุคคลนี้ ต้องรู้จักข้อมูลพื้นฐานของเจ้าของบ้าน คนและรถภายนอกต้องได้รับความยินยอมจากเจ้าของบ้านก่อนถึงจะเข้าไปได้

Chinese

“你好，请问你找谁？”

Thai

“สวัสดีครับ ขอถามว่ามาหาใคร”

Chinese

“我找…姜柠。 ”

Thai

“ผมมา…หาเจียงหนิง”

Chinese

小区里姓姜的人家只有一户，保安很快问道：“你去姜司长家？”

Thai

ในหมู่บ้านมีบ้านที่ใช้นามสกุลเจียงเพียงครอบครัวเดียว รปภ.ถามขึ้นทันที “ไปบ้านผอ.เจียงเหรอครับ”

Chinese

司长？

Thai

ผอ.?

Chinese

陈知远暗暗吃了一惊。

Thai

เฉินจื้อหยวนรู้สึกประหลาดใจในใจ

Chinese

姜景明看上去年纪并不大，就算京城当官的多，但司长这个位置，也绝不是一般人能爬得上去的。

Thai

เจียงจิ่งหมิงดูอายุไม่มาก แม้ในเมืองจิงเฉิงคนเป็นข้าราชการจะเยอะ แต่ตำแหน่งผอ.ก็ไม่ใช่คนธรรมดาจะไต่อันดับขึ้นไปถึงได้

Chinese

“对。”

Thai

“ใช่ครับ”

Chinese

“你叫什么？”

Thai

“คุณชื่ออะไรครับ”

Chinese

“陈知远。”

Thai

“เฉินจื้อหยวน”

Chinese

“稍等，我打个电话。”

Thai

“เดี๋ยวครับ ผมโทรศัพท์ก่อน”

Chinese

保安走进保安亭，拨打了姜家的电话。

Thai

รปภ.เดินเข้าไปในป้อม รปภ. แล้วโทรไปที่บ้านเจียง

Chinese

“铃铃铃～”

Thai

“กริ๊งกริ๊ง～”

Chinese

“铃铃铃～”

Thai

“กริ๊งกริ๊ง～”

Chinese

姜景明坐在沙发上，看了一眼墙上亮屏的可视门铃，直接选择了无视。

Thai

เจียงจิ่งหมิงนั่งอยู่บนโซฟา มองดูกริ่งประตูที่มีหน้าจอสว่างอยู่บนผนัง แล้วเลือกที่จะไม่สนใจ

Chinese

物业打电话过来，肯定是有人要来家里。

Thai

นิติบุคคลโทรมา ต้องมีคนจะมาที่บ้านแน่

Chinese

昨天晚上姜柠特意提了一句那头猪今天早上会过来，不用想，要来家里的人肯定是他。

Thai

เมื่อคืนเจียงหนิงพูดเป็นพิเศษว่าหมู่นั่นจะมาที่นี่เช้านี้ ไม่ต้องคิด คนที่จะมาที่บ้านก็ต้องเป็นเขา

Chinese

“你聋了，没听到有电话吗？”

Thai

“หูหนวกหรือไง ไม่ได้ยินว่ามีโทรศัพท์”

Chinese

“你说对了，我聋了。”

Thai

“แกพูดถูก ฉันหูหนวก”

Chinese

刚从楼上下来的王瑶，快步走到门口，接通了保安打来的电话。

Thai

หวังเหยาที่เพิ่งเดินลงมาจากชั้นบน รีบเดินไปที่ประตู แล้วรับโทรศัพท์ที่ รปภ. โทรมา

Chinese

“喂。”

Thai

“คะ”

Chinese

“你好姜夫人，门口有个叫陈知远的说要去家里，我要让他过去吗？”

Thai

“สวัสดีครับคุณนายเจียง ข้างหน้าประตูมีคนชื่อเฉินจื้อหยวนบอกว่าจะมาที่บ้าน ผมให้เขาเข้าไปไหมครับ”

Chinese

“嗯，他是我家里人，以后直接放他进来就行，不用打电话。”

Thai

“อืม เขาเป็นคนในครอบครัวฉัน ต่อให้เขาเข้ามาเลยก็ได้ ไม่ต้องโทร”

Chinese

“好的夫人。”

Thai

“ได้ครับคุณนาย”

Chinese

保安挂掉电话，默默把陈知远的长相和名字记住。

Thai

รปภ.วางสาย แล้วจำหน้าตากับชื่อของเฉินจื้อหยวนไว้ในใจ

Chinese

他走出保安亭，指着小区里面笑道：“抱歉陈先生，你可以进去了。”

Thai

เขาออกมาจากป้อม รปภ. ชี้เข้าไปในหมู่บ้านแล้วยิ้ม “ขอโทษด้วยครับคุณเฉิน เข้าไปได้แล้วครับ”

Chinese

“谢谢。”

Thai

“ขอบคุณครับ”

Chinese

挂掉电话的第一时间，姜景明就站起身质问道：“他什么时候成你家里人了？”

Thai

ทันทีที่วางสาย เจียงจิ่งหมิงก็ลุกขึ้นยืนถามเสียงเขียว “เขากลายเป็นคนในครอบครัวแกตั้งแต่เมื่อไหร่”

Chinese

王瑶上下看了一眼姜景明，同样选择了无视。

Thai

หวังเหยาชะเง้อมองเจียงจิ่งหมิงขึ้นลง แล้วก็เลือกที่จะไม่สนใจเช่นกัน

Chinese

“你说话啊？他什么时候变成你家里人了？”

Thai

“แกพูดสิ! เขากลายเป็นคนในครอบครัวแกตั้งแต่เมื่อไหร่”

Chinese

“姜景明，你这样有意思吗？你信不信你今天不让小陈进来，明天丫头就会偷偷跟小陈去江州，人家能站在你的角度上想问题，你五十岁的人了，能不能站在人家角度上想问题，换作你今天被拦在小区门口，你心里什么滋味？”

Thai

“เจียงจิ่งหมิง แกชอบทำแบบนี้มีประโยชน์ไหม แกเชื่อไหม ถ้าวันนี้แกไม่ให้เสี่ยวเฉินเข้ามา พรุ่งนี้ลูกสาวก็จะแอบไปเจียงโจวกับเสี่ยวเฉิน เขาเห็นใจแกนะ คนอายุห้าสิบแล้ว กลับเห็นใจคนอื่นบ้างไม่ได้หรือไง ถ้าวันนี้แกถูกห้ามไว้ที่ปากซอยบ้าน แกจะรู้สึกยังไง”

Chinese

“我……”

Thai

“ฉัน…”

Chinese

“我什么我，闪一边去。”

Thai

“อะไรของฉัน หลบไปเลย”

Chinese

大概过了不到三分钟，门铃声就响了起来。

Thai

ผ่านไปไม่ถึงสามนาที เสียงออดประตูก็ดังขึ้น

Chinese

王瑶上前把门打开，一抬头就是陈知远那张笑容灿烂的脸。

Thai

หวังเหยาเดินไปเปิดประตู เงยหน้าขึ้นก็เห็นใบหน้าของเฉินจื้อหยวนที่ยิ้มสดใส

Chinese

“阿姨。”

Thai

“สวัสดีครับคุณป้า”

Chinese

“来了啊。”

Thai

“มาแล้วเหรอ”

Chinese

“姜柠起了吗？”

Thai

“เจียงหนิงตื่นหรือยังครับ”

Chinese

“还没下来，你自己上去看看吧。”王瑶从鞋柜里拿了双拖鞋让陈知远换上，陈知远点了下头，下意识看了一眼沙发上的姜景明，然后快步去了三楼。

Thai

“ยังไม่ลงมา ขึ้นไปดูเองเลย” หวังเหยาหยิบรองเท้าแตะจากตู้รองเท้าให้เฉินจื้อหยวนใส่ เฉินจื้อหยวนพยักหน้า เผลอมองไปที่เจียงจิ่งหมิงบนโซฟา แล้วรีบเดินขึ้นไปที่ชั้นสาม

Chinese

姜柠这会儿还在卫生间刷牙，听到楼梯上的脚步声，她猜到可能陈知远过来了，嘴里还含着牙刷的她直接上前把门给打开了。

Thai

ตอนนี้เจียงหนิงยังแปรงฟันอยู่ในห้องน้ำ พอได้ยินเสียงฝีเท้าบนบันได เธอก็เดาได้ว่าเฉินจื้อหยวนมาแล้ว ยังอมแปรงสีฟันอยู่ในปากก็เดินไปเปิดประตู

Chinese

“早啊。”

Thai

“สวัสดีตอนเช้าครับ”

Chinese

“早～”姜柠歪着脑袋笑道。

Thai

“เช้า～” เจียงหนิงเอียงหัวยิ้ม

Chinese

看到姜柠穿着睡衣还在刷牙，陈知远指了指楼下：“我去楼下等你。”

Thai

พอเห็นเจียงหนิงใส่ชุดนอนและกำลังแปรงฟัน เฉินจื้อหยวนชี้ไปข้างล่าง “ผมไปรอข้างล่างนะ”

Chinese

“等一下。”

Thai

“เดี๋ยวก่อน”

Chinese

姜柠背过身去，长长的头发自然飘散在身后：“你先帮我把头发扎起来。”

Thai

เจียงหนิงหันหลังให้ผมยาวสยายตามธรรมชาติ “ช่วยมัดผมให้หน่อย”

Chinese

“发圈呢？”

Thai

“หนังยางล่ะ”

Chinese

姜柠朝衣帽间指了一下：“镜子下面的抽屉里，你给我选一个。”

Thai

เจียงหนิงชี้ไปทางห้องเสื้อผ้า “ในลิ้นชักใต้กระจก เลือกให้หน่อย”

Chinese

衣帽间里不仅衣服很多，配饰也有很多。

Thai

ในห้องเสื้อผ้าไม่ใช่แค่มีเสื้อผ้าเยอะ แต่เครื่องประดับก็มีเยอะด้วย

Chinese

有专门放包包的位置，也有专门放各种首饰的位置，陈知远拉开梳妆台下的抽屉，里面满满都是各种发圈和发卡。

Thai

มีที่วางกระเป๋าโดยเฉพาะ มีที่วางเครื่องประดับต่างๆ โดยเฉพาะ เฉินจื้อหยวนเปิดลิ้นชักใต้โต๊ะเครื่องแป้ง ข้างในเต็มไปด้วยหนังยางและกิ๊บหลายแบบ

Chinese

陈知远挑了一个粉色的发圈，上面有一个很小的kitty猫的装饰。

Thai

เฉินจื้อหยวนเลือกหนังยางสีชมพูอันหนึ่ง ที่มีตุ๊กตาแมวคิตตี้เล็กๆ ติดอยู่

Chinese

“昨天晚上睡的怎么样？”

Thai

“เมื่อคืนนอนยังไงบ้าง”

Chinese

“挺好的。”

Thai

“ก็ดี”

Chinese

姜柠拉开椅子坐下，陈知远伸手撩起她的长发，温柔地在脑袋上盘成一个圈后，用发圈箍了起来。

Thai

เจียงหนิงดึงเก้าอี้มานั่ง เฉินจื้อหยวนยื่นมือพลิกผมยาวของเธอ ค่อยๆ ม้วนเป็นมวยบนหัวแล้วรัดด้วยหนังยาง

Chinese

“怎么样？紧不紧？”

Thai

“เป็นไงบ้าง แน่นไปไหม”

Chinese

“不紧。”

Thai

“ไม่แน่น”

Chinese

“那我下去了。”

Thai

“ฉันลงไปก่อนนะ”

Chinese

“嗯。”

Thai

“อืม”

Chinese

陈知远下楼的时候，吴姨刚好从厨房把早餐端出来，是两盘刚出锅的煎包和锅贴。

Thai

ตอนที่เฉินจื้อหยวนลงบันได ป้าอู๋เพิ่งจะยกอาหารเช้าออกจากครัวพอดี เป็นซาลาเปาทอดและเกี๊ยวทอดที่เพิ่งออกจากกระทะสองจาน

Chinese

王瑶跟在后面，端了几个叠在盘子里的荷包蛋出来，看到陈知远下来了，她笑着说道：“阿姨就会煎个蛋，菜做是能做，但就是没人敢吃，反正肯定没你妈做的好吃。”

Thai

หวังเหยาตามออกมาข้างหลัง ถือไข่ดาวที่ซ้อนกันอยู่ในจาน พอเห็นเฉินจื้อหยวนเดินลงมา เธอก็ยิ้มแล้วพูดว่า “ป้าทำได้แค่ทอดไข่น่ะ ทำกับข้าวก็พอทำได้ แต่ไม่มีใครกล้ากินหรอก ยังไงก็คงไม่อร่อยเท่าแม่เธอทำหรอก”

Chinese

陈知远笑道：“怎么会，只有挑食的孩子，哪有不会做饭的妈妈。”

Thai

เฉินจื้อหยวนยิ้มตอบ “เป็นไปได้ยังไงกัน มีแต่เด็กที่เรื่องมาก ไม่มีแม่ที่ทำกับข้าวไม่เป็นหรอกครับ”

Chinese

“哈哈，我真不会～”

Thai

“ฮ่าๆ ฉันทำไม่เป็นจริงๆ นะ〜”

Chinese

王瑶说的都是实话，但听到陈知远这句话，还是笑得很开心。

Thai

หวังเหยาพูดความจริงทั้งหมด แต่พอได้ยินคำพูดของเฉินจื้อหยวน ก็หัวเราะอย่างมีความสุข

Chinese

不像姜景明，第一次吃自己炒的菜，问自己是不是跟盐有仇，第二次吃自己炒的番茄炒蛋，问为什么会有这么多泡泡，你是不是给我下药了？

Thai

ไม่เหมือนเจียงจิ่งหมิง ครั้งแรกที่ได้กินกับข้าวที่เธอผัด ก็ถามว่าเธอเป็นศัตรูกับเกลือรึไง ครั้งที่สองที่ได้กินไข่คนมะเขือเทศที่เธอทำ ก็ถามว่าทำไมมีฟองเยอะขนาดนี้ เธอวางยาเขาเหรอ?

Chinese

姜景明看自己老婆笑得这么开心，在心里是连连叹气：“快五十岁的人，还喜欢听这种花言巧语，王瑶啊王瑶，你长点脑子吧。”

Thai

เจียงจิ่งหมิงมองภรรยาตัวเองที่หัวเราะอย่างสนุก แล้วก็ถอนหายใจในใจหลายยก “คนจะห้าสิบแล้ว ยังชอบฟังคำหวานล่อหูพวกนี้ หวังเหยาเอ๋ย หวังเหยา เธอใช้สมองคิดบ้างเถอะ”

Chinese

没多久，姜柠就从楼上下来了。

Thai

ไม่นาน เจียงหนิงก็เดินลงมาจากชั้นบน

Chinese

她换上了一件粉色T恤，下面则是一条白色的牛仔短裤，由于T恤是长款的，几乎能将牛仔短裤给遮住。

Thai

เธอเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดสีชมพูตัวหนึ่ง ด้านล่างเป็นกางเกงยีนส์ขาสั้นสีขาว เพราะว่าเสื้อยืดเป็นแบบยาวจนเกือบจะบังกางเกงยีนส์ขาสั้นมิดเลย

Chinese

姜柠小时候喜欢粉色，所以房间也是以粉色系为主，但可能是看的多了，现在已经很少穿粉色的衣服了。

Thai

ตอนเด็กๆ เจียงหนิงชอบสีชมพู ดังนั้นห้องของเธอก็ตกแต่งแนวสีชมพูเป็นหลัก แต่อาจจะเพราะเห็นมามากแล้ว ตอนนี้เธอแทบไม่ค่อยใส่เสื้อผ้าสีชมพูเลย

Chinese

今天穿这么一身，让姜景明和王瑶都有些意外。

Thai

วันนี้ใส่ชุดนี้มา ทำให้เจียงจิ่งหมิงและหวังเหยาต่างก็ประหลาดใจเล็กน้อย

Chinese

陈知远倒是在心里自言自语：“不会是因为我选了那个粉色的发圈吧？”

Thai

ส่วนเฉินจื้อหยวนกลับคิดในใจว่า “คงไม่ใช่เพราะฉันเลือกยางมัดผมสีชมพูอันนั้นใช่ไหมนะ?”

Chinese

……

Thai

…