ข้ากลับมาแล้ว พระสนมอยู่ไหน?

Chinese

老陈和老王第二天下午就开车回家了。

Thai

คุณเฉินและคุณหวังขับรถกลับบ้านในตอนบ่ายของวันรุ่งขึ้น

Chinese

姜景明来到江州后，就像是陪老婆回娘家的女婿一样，一整天站也不是坐也不是，想帮王瑶和老太太干点活，还总是被嫌弃。

Thai

หลังจากที่เจียงจิ่งหมิงมาถึงเจียงโจว เขาก็เป็นเหมือนลูกเขยที่มากับภรรยาเพื่อกลับบ้านพ่อตาแม่ยาย ตลอดทั้งวันยืนก็ไม่ใช่ นั่งก็ไม่ใช่ อยากจะช่วยหวังเหยาและยายทำงานแต่กลับถูกตำหนิอยู่เสมอ

Chinese

周一，还是天晴，不过天气预报说周三又要降温，陈知远想着老太太和老爷子来这边这么久，还没有好好出去逛一次，老丈人也好不容易来一次江州，于是他提议开车去趟东林古镇，一起去看看东林大佛。

Thai

วันจันทร์ อากาศก็ยังคงแจ่มใส แต่พยากรณ์อากาศบอกว่าวันพุธจะหนาวลงอีก เฉินจื้อหยวนคิดว่ายายกับตามาที่นี่นานขนาดนี้แล้ว ยังไม่ได้ออกไปเที่ยวให้ดีสักครั้งเลย และพ่อตาก็เพิ่งจะมาที่เจียงโจวได้ไม่บ่อยนัก เขาจึงเสนอว่าจะขับรถไปเที่ยวเมืองโบราณตงหลิน แล้วไปชมพระใหญ่ตงหลินด้วยกัน

Chinese

老太太本来就信佛，自然爽快答应。

Thai

ยายเป็นคนที่นับถือพระพุทธเจ้าอยู่แล้ว ก็ตอบตกลงอย่างง่ายดาย

Chinese

王瑶和姜柠更是没有意见。

Thai

ส่วนหวังเหยากับเจียงหนิงก็ยิ่งไม่มีข้อกังขา

Chinese

姜景明想着在家里也没事干，还不如出去逛逛。

Thai

เจียงจิ่งหมิงคิดว่าอยู่บ้านก็ไม่มีอะไรทำ ไปเที่ยวข้างนอกน่าจะดีกว่า

Chinese

于是，一行六人很快收拾东西离开了家，开车不到半个多小时后，几个人就来到了景区附近。

Thai

ดังนั้น ทั้งหกคนก็เก็บข้าวของออกจากบ้านอย่างรวดเร็ว ขับรถไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็มาถึงบริเวณสถานที่ท่องเที่ยว

Chinese

景区不收费，而且周围的商家也比较良心，所以只要不是恶劣天气，这里都会有很多游客。

Thai

สถานที่ท่องเที่ยวไม่เก็บค่าเข้าชม และร้านค้าโดยรอบก็มีจิตสำนึกที่ดี ดังนั้นหากไม่ใช่วันที่อากาศเลวร้าย ที่นี่ก็จะมีนักท่องเที่ยวมากมาย

Chinese

作为全世界最高的阿弥陀佛像，它总高有48米，比自由女神像还要高两米，即便是站在台阶最下方，也能瞻望到最上方金灿灿的佛像。

Thai

ในฐานะที่เป็นพระอมิตาภพุทธะที่สูงที่สุดในโลก มีความสูงรวม 48 เมตร สูงกว่าเทพีเสรีภาพถึงสองเมตร แม้ยืนอยู่ที่ขั้นบันไดด้านล่างสุด ก็ยังสามารถมองเห็นพระพุทธรูปสีทองอร่ามที่ด้านบนสุดได้

Chinese

景区没有索道也没有观光车，想上去的话要走949层台阶，不过景区为80岁以上的老人准备了免费上山的电瓶车，老爷子和老太太都符合条件。

Thai

สถานที่ท่องเที่ยวไม่มีกระเช้าหรือรถรางท่องเที่ยว ถ้าอยากขึ้นไปต้องเดินขึ้นบันไดถึง 949 ขั้น แต่ทางสถานที่ได้เตรียมรถไฟฟ้าสำหรับผู้สูงอายุที่อายุเกิน 80 ปีขึ้นไปให้ขึ้นฟรี โดยตากับยายมีคุณสมบัติครบทั้งคู่

Chinese

六个人兵分两路，老爷子和老太太直接坐车上山，而姜景明、王瑶、陈知远和姜柠则步行上山。

Thai

ทั้งหกคนแยกเป็นสองทาง ตามกับยายนั่งรถขึ้นเขาโดยตรง ส่วนเจียงจิ่งหมิง หวังเหยา เฉินจื้อหยวน และเจียงหนิงเดินเท้าขึ้นเขา

Chinese

姜柠还没走到一半就喊起了累，嚷着要让陈知远背她，王瑶拎着她的耳朵骂了一句“嫌累就去车上等着”，姜柠这才善罢甘休。

Thai

เจียงหนิงยังเดินมาไม่ถึงครึ่งทางก็เริ่มบ่นว่างานหนัก ร้องจะให้เฉินจื้อหยวนแบก หวังเหยาจึงจับหูเธอแล้วด่าประโยคหนึ่งว่า 'ถ้าขี้เกียจก็ไปรอที่รถซิ' เจียงหนิงถึงได้ยอมหยุด

Chinese

等六个人参观完大佛，回到山脚下的时候，已经快到中午了，姜柠累得动都不想动，脑袋顶在陈知远的后背上，嚷嚷着肚子饿了。

Thai

พอทั้งหกคนชมพระใหญ่เสร็จ กลับมาถึงตีนเขาก็เกือบเที่ยง เจียงหนิงเหนื่อยจนไม่อยากขยับตัว เอาศีรษะพิงหลังเฉินจื้อหยวน ร้องว่าหิวข้าว

Chinese

“那我们就在前面找个饭店吃饭吧？”

Thai

“งั้นเราหาร้านอาหารข้างหน้ากินข้าวกันไหม?”

Chinese

“嗯。”

Thai

“อืม”

Chinese

古镇里有不少当地饭馆，味道还算可以，吃到一半的时候，姜景明看了一眼手机突然说道：“机票订好了，明天上午我们九点钟动身。”

Thai

ในเมืองโบราณมีร้านอาหารท้องถิ่นอยู่หลายร้าน รสชาติก็พอใช้ได้ ระหว่างที่กินกันไปได้ครึ่งทาง เจียงจิ่งหมิงก็ดูโทรศัพท์แล้วพูดขึ้นมา: “จองตั๋วเครื่องบินไว้แล้ว พรุ่งนี้เช้าเราออกเดินทางตอนเก้าโมง”

Chinese

姜景明怕姜柠赖床，特意嘱咐了一句：“丫头，明天你早点起来。”

Thai

เจียงจิ่งหมิงกลัวว่าเจียงหนิงจะขี้เกียจตื่นสาย จึงกำชับเป็นพิเศษ: “หนู พรุ่งนี้ตื่นเช้าหน่อยนะ”

Chinese

姜柠埋着头吃饭，但一只手却在桌子底下掐起了陈知远的大腿。

Thai

เจียงหนิงก้มหน้ากินข้าว แต่มือข้างหนึ่งกลับไปหยิกขาเฉินจื้อหยวนใต้โต๊ะ

Chinese

得到暗号的陈知远，很快就脸不红心不跳地说道：“前几天，我们之前一起录节目的一个朋友突然打来电话，说是一月二号要在魔都办婚礼，邀请我和姜柠一起过去参加。”

Thai

เฉินจื้อหยวนที่ได้รับสัญญาณ ก็รีบพูดโดยไม่มีทีท่าตื่นเต้นว่า “เมื่อสองสามวันก่อน เพื่อนที่เคยอัดรายการด้วยกันโทรมาบอกว่าจะจัดงานแต่งวันที่ 2 มกราคม ที่นครเซี่ยงไฮ้ เชิญผมกับเจียงหนิงไปร่วมงาน”

Chinese

王瑶看了一眼陈知远，又看了一眼姜柠，好像是看出了破绽，她帮忙打起了配合：“谁啊？”

Thai

หวังเหยาเหลือบมองเฉินจื้อหยวน แล้วก็เหลือบมองเจียงหนิง ราวกับสังเกตเห็นความผิดปกติ เธอช่วยตีบทแตก: “ใครกัน?”

Chinese

“陈泽林和宋辞。”

Thai

“เฉินเจ๋อหลินกับซ่งฉือ”

Chinese

“他们两个也在一起了？”节目从头到尾，王瑶都有在看的，她自然也认识陈泽林和宋辞两个人。

Thai

“ทั้งสองคนนั่นก็คบกันด้วยเหรอ?” หวังเหยาดูรายการตั้งแต่ต้นจนจบ เธอย่อมรู้จักทั้งสองคนเป็นอย่างดี

Chinese

“嗯。”

Thai

“ครับ”

Chinese

王瑶很快点点头，对姜景明说道：“那你退一张票，让丫头留在这，省得他们飞来飞去。”

Thai

หวังเหยาพยักหน้าทันที แล้วพูดกับเจียงจิ่งหมิงว่า “ถ้าอย่างนั้นนายยกเลิกตั๋วหนึ่งใบ ให้หนูอยู่ที่นี่เถอะ จะได้ไม่ต้องบินไปบินมา”

Chinese

姜景明顿时就有点急了。

Thai

เจียงจิ่งหมิงเริ่มกระวนกระวายขึ้นมาทันที

Chinese

前天晚上我在家里，丫头都敢明目张胆地下楼找，家里要是只剩他俩，那还了得？

Thai

เมื่อคืนก่อนตอนที่เราอยู่บ้านกันหมด หนูก็ยังกล้าลงไปหาเขาอย่างโจ่งแจ้ง ถ้าบ้านเหลือแค่สองคนล่ะก็ จะเป็นยังไง?

Chinese

姜景明心里当然不同意，但又不知道该怎么说。

Thai

เจียงจิ่งหมิงในใจไม่เห็นด้วยแน่นอน แต่ก็ไม่รู้จะพูดยังไง

Chinese

老太太这会儿却神助攻道：“这样也好，到时候让他们一起回去。”

Thai

ยายกลับมาช่วยเสริมอย่างเหมาะเจาะ: “ก็ดีเหมือนกัน ถึงเวลาก็ให้พวกเขากลับไปพร้อมกัน”

Chinese

这一句话，让姜景明很无奈，但他还是抱有一丝希望地问道：“丫头，你想跟我们一起回京城？还是留在这？”

Thai

ประโยคเดียว ทำให้เจียงจิ่งหมิงจนปัญญา แต่เขาก็ยังมีความหวังอยู่บ้าง จึงถามว่า “หนู อยากกลับเมืองหลวงกับพ่อกับแม่ หรือว่าอยู่ที่นี่”

Chinese

姜柠假装很随意地回道：“我下个月再回去。”

Thai

เจียงหนิงแสร้งตอบอย่างไม่สนใจ: “เดี๋ยวหนูกลับเดือนหน้า”

Chinese

最后一丝希望也没了。

Thai

ความหวังสุดท้ายก็หมดลง

Chinese

姜景明叹了口气，自己给自己洗起了脑。

Thai

เจียงจิ่งหมิงถอนหายใจ แล้วเริ่มสะกดจิตตัวเอง

Chinese

算了。

Thai

ช่างเถอะ

Chinese

反正下个月就订婚了。

Thai

ยังไงเดือนหน้าก็ได้หมั้นกันแล้ว

Chinese

我还是认清现实吧。

Thai

ฉันยอมรับความจริงเถอะนะ

Chinese

从东林大佛景区离开，下午几个人又去了一趟东林寺，一直到下午四点多，六个人才回到家。

Thai

จากบริเวณพระใหญ่ตงหลิน ตอนบ่ายคนกลุ่มนี้ก็ไปวัดตงหลินกันต่อ กว่าจะกลับถึงบ้านก็ปาเข้าไปบ่ายสี่โมงกว่าแล้ว

Chinese

傍晚王瑶在厨房帮忙洗菜的时候，就压低声音问起了姜柠。

Thai

พอตกเย็น ขณะที่หวังเหยากำลังช่วยล้างผักในครัว ก็ลดเสียงลงถามเจียงหนิง

Chinese

“你老实跟我交代，陈泽林和宋辞结婚的事是不是你们俩合起伙来编的？”

Thai

“บอกตามตรงนะ เรื่องที่เฉินเจ๋อหลินกับซ่งฉือจะแต่งงานกัน เป็นแผนที่พวกคุณสองคนคิดขึ้นมาหรือเปล่า?”

Chinese

姜柠依旧嘴硬：“是真的。”

Thai

เจียงหนิงยังคงปากแข็ง: “จริงค่ะ”

Chinese

“跟我还不说实话是吧？”

Thai

“ยังจะไม่บอกความจริงกับแม่อีกใช่ไหม”

Chinese

王瑶一加重语气，姜柠立马就露怯了，嘟嘟囔囔地不好意思回答，陈知远笑着说道：“结婚的事是真的，不过二号只是订婚，结婚是正月初四。”

Thai

พอหวังเหยาเพิ่มน้ำเสียง เจียงหนิงก็เผยอาการหวาดหวั่นขึ้นมาทันที พูดพึมพำด้วยความเขินตอบไม่ได้ เฉินจื้อหยวนหัวเราะแล้วพูดว่า: “เรื่องแต่งงานจริงครับ แต่วันที่สองเป็นแค่พิธีหมั้น ส่วนงานแต่งจริงคือวันที่สี่ของเดือนแรกตามปฏิทินจีน”

Chinese

王瑶听完，立马用食指重重地点了一下姜柠的脑袋。

Thai

พอหวังเหยาได้ยิน ก็ใช้นิ้วชี้จิ้มหัวเจียงหนิงอย่างแรง

Chinese

姜柠转身就拍了一下陈知远的后背，似乎是在责怪陈知远把实话说了出来。

Thai

เจียงหนิงหันไปตีหลังเฉินจื้อหยวนหนึ่งที ราวกับกำลังต่อว่าเฉินจื้อหยวนที่พูดความจริงออกมา

Chinese

陈知远乐道：“你别怪我哦，是你自己演技不行，一说谎就不敢抬头看人。”

Thai

เฉินจื้อหยวนหัวเราะ: “อย่าโทษผมนะ เธอเองก็เล่นไม่เนียน พอโกหกแล้วไม่กล้าเงยหน้ามองคน”

Chinese

“你还有理了？”

Thai

“นายยังมีเหตุผลอีกเหรอ?”

Chinese

“妈，你看她，现在总是打我。”

Thai

“แม่ครับ ดูเธอสิ ตอนนี้ชอบตาผมทุกวันเลย”

Chinese

“你还告状！”

Thai

“ยังจะฟ้องอีก!”

Chinese

王瑶刚想说话，姜景明就从外面走了进来。

Thai

หวังเหยากำลังจะพูด พลันเจียงจิ่งหมิงก็เดินเข้ามาจากข้างนอก

Chinese

上一秒，还其乐融融的厨房。

Thai

วินาทีก่อน ภายในครัวยังอบอวลไปด้วยความสุข

Chinese

下一秒，就变得鸦雀无声了。

Thai

วินาทีถัดมา ก็เงียบกริบราวกับไร้ซึ่งผู้คน

Chinese

姜景明好奇道：“你们刚才在聊什么？那么大声？”

Thai

เจียงจิ่งหมิงถามอย่างสงสัย: “เมื่อกี้พวกคุณคุยอะไรกันดังขนาดนั้น?”

Chinese

“没什么。”

Thai

“ไม่มีอะไร”

Chinese

“没什么。”

Thai

“ไม่มีอะไร”

Chinese

“没什么。”

Thai

“ไม่มีอะไร”

Chinese

王瑶、陈知远、姜柠三个人异口同声地回道。

Thai

หวังเหยา เฉินจื้อหยวน และเจียงหนิง สามคนตอบรับพร้อมกันอย่างเป็นเสียงเดียวกัน

Chinese

说完这句话，他们三个自己都懵了。

Thai

พอพูดจบ ทั้งสามคนเองก็ตะลึง

Chinese

这也太有默契了吧！！！

Thai

โคตรจะเข้าขากันเลย!!!!!

Chinese

姜景明人都懵了。

Thai

เจียงจิ่งหมิงถึงกับงงไปเลย

Chinese

好好好。

Thai

โอเค โอเค โอเค

Chinese

你们这么玩是吧？

Thai

พวกคุณเล่นแบบนี้ใช่ไหม?

Chinese

排挤我是吧？

Thai

รังเกียจฉันใช่ไหม?

Chinese

合着你们越来越像一家人了，就我是外人？

Thai

สรุปว่าพวกคุณเริ่มเหมือนครอบครัวเดียวกันมากขึ้นเรื่อยๆ แล้วฉันเป็นคนนอกใช่ไหม?

Chinese

我都同意你们订婚了啊！！！

Thai

ฉันก็ยอมให้พวกคุณหมั้นกันแล้วนะเนี่ย!!!

Chinese

妈的，好气。

Thai

แม่เอ๊ย โมโหชะมัด

Chinese

姜景明黑着脸在厨房转了一圈，然后就又出去了，厨房里安静了三秒钟，突然响起一阵欢快的笑声。

Thai

เจียงจิ่งหมิงสีหน้าหวังดำเดินวนไปมาในครัวสักพัก แล้วก็ออกไปข้างนอก ความเงียบในครัวกินเวลาสามวินาที ทันใดนั้นก็มีเสียงหัวเราะอย่างร่าเริงดังขึ้น

Chinese

次日上午九点。

Thai

เช้าวันรุ่งขึ้นตอนเก้าโมง

Chinese

姜柠一个人留在家里，陈知远开车带着其他人去了机场。

Thai

เจียงหนิงคนเดียวอยู่บ้าน ส่วนเฉินจื้อหยวนขับรถพาคนอื่นไปสนามบิน

Chinese

大概五十分钟后。

Thai

หลังจากนั้นประมาณห้าสิบนาที

Chinese

陈知远又开着车回来了。

Thai

เฉินจื้อหยวนก็ขับรถกลับมาอีกครั้ง

Chinese

院子里空无一人，陈知远把门带上后，迈步走进客厅，结果客厅里还是一个人都没有。

Thai

ในลานบ้านไม่มีใครเลย เฉินจื้อหยวนปิดประตูแล้วเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น สรุปว่าก็ยังไม่มีใครสักคน

Chinese

“咳咳。”

Thai

“แค๊ก แค๊ก”

Chinese

陈知远清了清嗓子，大声喊道：“朕回来了，爱妃何在？”

Thai

เฉินจื้อหยวนกระแอมเบา ๆ แล้วตะโกนเสียงดัง: “ฮ่องเต้กลับมาแล้ว องค์หญิงอยู่ไหน?”

Chinese

姜柠在洗衣房门口探出脑袋：“猪头，快过来帮忙。”

Thai

เจียงหนิงโผล่หัวออกมาจากประตูห้องซักผ้า: “หัวหมู รีบมาช่วยหน่อยสิ”

Chinese

“你干嘛呢？”

Thai

“ทำอะไรน่ะ?”

Chinese

“明天不是又要变天了吗，我妈让我把他们床上的三件套都放洗衣机里洗一下，我爸妈房间的已经洗好了，你快拿出来晒，我还要洗外公外婆床上的。”

Thai

“พรุ่งนี้อากาศจะเปลี่ยนอีกแล้วไง แม่ให้ฉันเอาชุดเครื่องนอนของพวกเขาไปซักในเครื่องซักผ้า ของห้องพ่อกับแม่ฉันซักเสร็จแล้ว เธอรีบเอาออกไปตากสิ ฉันยังต้องซักของห้องคุณตากับคุณยายอีก”

Chinese

陈知远走进洗衣房，把洗衣机里的三件套拿了出来，然后和姜柠一起走到院子里，两人一人牵着床单的两个角，用力甩了甩，才放到了晾衣绳上。

Thai

เฉินจื้อหยวนเดินเข้าไปในห้องซักผ้า หยิบชุดเครื่องนอนออกมาจากเครื่องซักผ้า แล้วเดินไปที่ลานบ้านพร้อมกับเจียงหนิง ทั้งสองคนจับมุมผ้าปูที่นอนคนละด้าน ช่วยกันสะบัดแรง ๆ จากนั้นจึงวางลงบนราวตากผ้า

Chinese

“今天太阳不大，能晒干吗？”

Thai

“วันนี้แดดไม่แรงนะ จะแห้งไหม?”

Chinese

“没事，晒不干就放烘干机里。”

Thai

“ไม่เป็นไร ถ้าไม่แห้งก็เอาเข้าเครื่องอบ”

Chinese

“那我洗了被子，你去他们的房间把地拖干净，我们一人负责一样。”

Thai

“งั้นฉันซักผ้าห่ม เธอไปที่ห้องพวกเขาถูพื้นให้สะอาด เราคนละอย่างกัน”

Chinese

“你不就是开了一下洗衣机吗？晒床单还是我帮忙的，你这样分配公平吗？”

Thai

“เธอแค่กดปุ่มเปิดเครื่องซักผ้าเองนะ แล้วตอนตากผ้าฉันก็ช่วยด้วย แบบนี้มันยุติธรรมเหรอ?”

Chinese

姜柠单手叉腰，另一只手指着陈知远威胁道：“你去不去？”

Thai

เจียงหนิงเอามือข้างหนึ่งเท้าเอว ส่วนอีกข้างชี้ไปที่เฉินจื้อหยวนแล้วขู่: “ไปหรือไม่ไป?”

Chinese

陈知远用夹子音回道：“小的遵旨！”

Thai

เฉินจื้อหยวนทำเสียงออดอ้อนตอบกลับ: “รับพระบัญชาเจ้าค่ะ!”

Chinese

“哈哈，你个神经病。”

Thai

“ฮ่า ๆ เธอนี่มันบ้าจริง ๆ”

Chinese

……

Thai

…