หมาขี้โกหก

Chinese

傍晚六点多。

Thai

เวลาประมาณหกโมงเย็น

Chinese

人来人往的地铁站里。

Thai

ในสถานีรถไฟใต้ดินที่ผู้คนพลุกพล่าน

Chinese

姜川站在扶梯位置，看着乌泱泱一群人从地铁上下来，他一连给陈欣然发了好几条消息。

Thai

เจียงชวนยืนอยู่ตรงบันไดเลื่อน มองดูฝูงชนจำนวนมากทยอยลงมาจากรถไฟใต้ดิน เขาส่งข้อความถึงเฉินซินหรานไปหลายข้อความติดๆ

Chinese

“你到哪了？”

Thai

“เธอไปถึงไหนแล้ว?”

Chinese

“怎么还没看到你？”

Thai

“ทำไมยังไม่เห็นเธอเลย?”

Chinese

“快回消息！”

Thai

“รีบตอบกลับมาเร็ว!”

Chinese

姜川担心陈欣然又坐过站了，正要给她打电话的时候，陈欣然板着小脸朝他走了过来。

Thai

เจียงชวนกังวลว่าเฉินซินหรานจะเลยป้ายอีกครั้ง พอดีกำลังจะโทรหาเธอ เฉินซินหรานก็เดินหน้านิ่วคิ้วขมวดมาทางเขา

Chinese

姜川松了口气，把手机揣回了兜里。

Thai

เจียงชวนถอนหายใจโล่งอก แล้วเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า

Chinese

陈欣然脱下书包，扔给姜川，自己一个人自顾自地坐上了扶梯。

Thai

เฉินซินหรานถอดกระเป๋าเป้ แล้วโยนให้เจียงชวน ก่อนจะเดินขึ้นบันไดเลื่อนไปคนเดียวตามอำเภอใจ

Chinese

“又发什么神经啊？”

Thai

“เป็นบ้าอะไรอีกเนี่ย?”

Chinese

姜川跟在后面，伸手轻轻扯了一下陈欣然的辫子。

Thai

เจียงชวนเดินตามไป ยื่นมือไปดึงเปียของเฉินซินหรานเบาๆ

Chinese

本来就窝着气的陈欣然，立马抬了下手，抬脚又往上走了两步，姜川有些无奈，默默跟在后面。

Thai

เฉินซินหรานที่กำลังมีอารมณ์ขุ่นมัวอยู่แล้ว ยกมือขึ้นทันที แล้วก้าวเท้าขึ้นไปอีกสองขั้น เจียงชวนทำได้แค่ถอนหายใจอย่างจนใจ แล้วเดินตามเงียบๆ

Chinese

等两人一起出了地铁站，陈欣然才终于发起了她的大小姐脾气：“你知道地铁上有多少人吗，别说坐得位置了，连站得位置都没有，我被挤到角落站了四十多分钟……”

Thai

พอทั้งสองคนออกมาจากสถานีรถไฟใต้ดินด้วยกัน เฉินซินหรานก็เริ่มแสดงอาการคุณหนูออกมาจนได้ “นายรู้ไหมว่าบนรถไฟฟ้ามีคนเยอะแค่ไหน? ไม่ต้องพูดถึงที่นั่งเลย ที่ยืนยังไม่มีเลย ฉันถูกเบียดไปอยู่ตรงมุม ยืนอยู่สี่สิบนาทีกว่าๆ…”

Chinese

陈欣然滔滔不绝，说得那叫一个情绪激动。

Thai

เฉินซินหรานพูดไม่หยุด ด้วยน้ำเสียงที่สะเทือนอารมณ์อย่างมาก

Chinese

姜川也没打断她，静静跟在边上。

Thai

เจียงชวนก็ไม่ขัด เดินเงียบๆ อยู่ข้างๆ

Chinese

可恰恰是这种反应，却让陈欣然更加生气，就在她快要爆发的时候，姜川伸手盖在她的脑袋上，语气很平静地说道：“我天天都要像你这样挤公交挤地铁去学校。”

Thai

แต่เป็นปฏิกิริยาแบบนี้กลับทำให้เฉินซินหรานโกรธยิ่งขึ้น ตอนที่เธอกำลังจะระเบิดอารมณ์ เจียงชวนก็ยื่นมือไปวางบนหัวเธอ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ผมก็ต้องเบียดรถเมล์กับรถไฟฟ้าไปโรงเรียนแบบที่เธอทำทุกวันเหมือนกัน”

Chinese

上一秒还满肚子火气的陈欣然，听到这句话，突然就像被泼了一盆冷水一样，一下子就冷静下来了。

Thai

เมื่อวินาทีก่อนยังมีอารมณ์โกรธเต็มตัว พอเฉินซินหรานได้ยินคำพูดนี้ ก็เหมือนถูกสาดน้ำเย็นใส่ ใจเย็นลงทันที

Chinese

她每天上学都是外公姜景明亲自接送，一日三餐也都是在家吃，虽然不如那些纸醉金迷富二代的生活，但已经算是很幸福了。

Thai

เธอไปโรงเรียนทุกวันโดยมีคุณตาของเธอ เจียงจิ่งหมิง รับส่งเอง มื้อเช้ากลางวันเย็นก็กินที่บ้าน ถึงแม้จะไม่ฟุ้งเฟ้อเหมือนพวกเด็กมีเงิน แต่ก็ถือว่ามีความสุขมากแล้ว

Chinese

“你下午最后一节课不是都逃课吗？我给你打电话的时候你怎么还在学校？”陈欣然的语气轻缓了很多。

Thai

“ตอนบ่ายคาบสุดท้ายนายไม่โดดเรียนเหรอ? ตอนที่ฉันโทรไปทำไมนายยังอยู่ที่โรงเรียน?” น้ำเสียงของเฉินซินหรานอ่อนลงมาก

Chinese

“我决定发奋图强好好学习了。”

Thai

“ผมตัดสินใจตั้งใจเรียนอย่างเต็มที่แล้ว”

Chinese

“有毛病。”陈欣然努努嘴，终于把姜川放在她脑袋上的手给推开了。

Thai

“บ้า” เฉินซินหรานเม้มปาก ในที่สุดก็ผลักมือของเจียงชวนที่วางบนหัวเธอออก

Chinese

兄妹两人回到家的时候已经是晚上七点，姜川下了两碗面，陈欣然吃完后不久就嫌客厅太冷回了自己的房间，姜川在地下室待了一个小时左右，也早早洗完澡躺下了。

Thai

เมื่อพี่น้องสองคนกลับถึงบ้านก็เป็นเวลาสองทุ่มกว่า เจียงชวนต้มบะหมี่สองชาม หลังจากเฉินซินหรานกินเสร็จไม่นาน ก็บ่นว่าห้องรับแขกหนาวเกินไปแล้วกลับเข้าห้องของตัวเอง เจียงชวนอยู่ที่ห้องใต้ดินประมาณหนึ่งชั่วโมง ก็อาบน้ำและนอนแต่หัวค่ำ

Chinese

次日。

Thai

วันรุ่งขึ้น

Chinese

俞汐汐像平常一样，六点半起床，花了一上午的时间做完周末作业后，下午就提前预习起了后面还没有上过的课程，现在在网上很轻易的就能找到名校老师的上课视频。

Thai

ยวี่ซีซีเหมือนเช่นเคย ตื่นนอนตอนหกโมงครึ่ง ใช้เวลาทั้งเช้าทำการบ้านวันหยุดให้เสร็จ ตอนบ่ายก็เริ่มเตรียมตัวอ่านหนังสือล่วงหน้าสำหรับบทเรียนที่ยังไม่ได้เรียน ตอนนี้บนอินเทอร์เน็ตสามารถหาคลิปการสอนของครูโรงเรียนดังได้ง่ายมาก

Chinese

一节网课上完后，俞汐汐揉了揉眼睛，起身看了会儿窗外，这是她很早就养成的习惯，也正是因为这个习惯，她到现在眼睛都没有近视。

Thai

หลังจากเรียนคลิปการสอนจบหนึ่งบท ยวี่ซีซีก็ขยี้ตา ลุกขึ้นมองออกไปนอกหน้าต่างสักพัก นี่เป็นนิสัยที่เธอฝึกมาแต่เด็ก และก็เพราะนิสัยนี้ ทำให้เธอถึงตอนนี้สายตายังไม่สั้น

Chinese

在现在的高二二班还好，她以前所在的班级，班上起码有一半人戴着眼镜。

Thai

ในห้อง ม.4/2 ตอนนี้ยังดีอยู่ ห้องที่เธอเคยเรียนมาก่อน อย่างน้อยครึ่งห้องใส่แว่น

Chinese

不知道为什么，她这时候突然好奇姜川在做什么？

Thai

ไม่รู้ทำไม ตอนนี้เธอก็เกิดอยากรู้ขึ้นมาว่าเจียงชวนกำลังทำอะไรอยู่?

Chinese

俞汐汐拿起手机，打开微信，想了半天也没好意思主动发消息过去，片刻后，她把网课的链接复制了下来，粘贴到聊天框里后，给姜川发了过去。

Thai

ยวี่ซีซีหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดวีแชท คิดอยู่นานก็ยังไม่กล้าส่งข้อความไปก่อน สักพักเธอก็ก็อปปี้ลิงก์คลิปการสอน แล้ววางลงในช่องแชท ก่อนจะส่งไปให้เจียงชวน

Chinese

然后才跟着编辑了一条消息：“你可以看看他的网课。”

Thai

จากนั้นก็ตามด้วยการพิมพ์ข้อความว่า “นายลองดูคลิปการสอนของเขาก็ได้นะ”

Chinese

姜川这会儿刚好拿着手机在手里，看到俞汐汐发了消息过来，他很快回了一句：“好的俞老师。”

Thai

ตอนนั้นเจียงชวนถือโทรศัพท์อยู่ในมือพอดี พอเห็นว่ายวี่ซีซีส่งข้อความมา เขาก็ตอบกลับอย่างรวดเร็วว่า “ได้ครับ อาจารย์ยวี่”

Chinese

俞汐汐：“你现在在干嘛呢？”

Thai

ยวี่ซีซี: “ตอนนี้นายทำอะไรอยู่?”

Chinese

姜川：“看书。”

Thai

เจียงชวน: “อ่านหนังสือ”

Chinese

俞汐汐：“骗人小狗。”

Thai

ยวี่ซีซี: “โกหกเป็นหมา”

Chinese

姜川：“？？？”

Thai

เจียงชวน: “???”

Chinese

姜川：“你幼稚不幼稚。”

Thai

เจียงชวน: “เธอนี่เด็กๆ จริงๆ”

Chinese

俞汐汐：“下周月考你好好考，我可不想坐第一排去吃粉笔灰。”

Thai

ยวี่ซีซี: “อาทิตย์หน้าสอบรายเดือน นายตั้งใจสอบนะ ฉันไม่อยากนั่งแถวหน้าสูดฝุ่นชอล์ก”

Chinese

姜川：“求我。”

Thai

เจียงชวน: “ขอผมสิ”

Chinese

俞汐汐：“去死吧你。”

Thai

ยวี่ซีซี: “ไปตายซะเลย”

Chinese

沙发另一头的陈欣然看到姜川抱着手机傻笑，她突然抬起屁股坐过去，脑袋搁在姜川的肩膀上，扫了一眼聊天记录后，嘴里连声道：“啧啧，又是这个俞汐汐。”

Thai

เฉินซินหรานที่อยู่อีกฟากหนึ่งของโซฟาเห็นเจียงชวนกอดโทรศัพท์หัวเราะคนเดียว เธอก็ยกก้นขึ้นขยับไปนั่งใกล้ๆ วางหัวบนไหล่ของเจียงชวน ส่องดูประวัติแชทแล้วก็พูดขึ้นว่า “เจี๊ยบ เจี๊ยบ ยวี่ซีซีคนนี้อีกแล้ว”

Chinese

姜川关掉手机屏幕，耸了下肩膀，让陈欣然在沙发上坐直了。

Thai

เจียงชวนปิดหน้าจอโทรศัพท์ ยักไหล่ แล้วทำให้เฉินซินหรานนั่งตัวตรงบนโซฟา

Chinese

陈欣然笑眯眯问道：“你俩是不是……”

Thai

เฉินซินหรานยิ้มยิงฟันถามว่า “พวกนายสองคนนี่…”

Chinese

“滚，大人的事小孩少管。”

Thai

“ไปไกลๆ เรื่องของผู้ใหญ่เด็กอย่างแกอย่ามายุ่ง”

Chinese

“你自己也才17岁！”

Thai

“ตัวนายเองก็เพิ่ง 17 เอง!”

Chinese

“我是你哥，去给我倒杯水过来。”

Thai

“ฉันเป็นพี่ชายของแก ไปเอาน้ำมาให้ฉันสักแก้ว”

Chinese

“做梦！”

Thai

“ฝันไปเถอะ!”

Chinese

姜川呵呵道：“那你晚上自己去三棵松看演唱会吧。”

Thai

เจียงชวนหัวเราะหึหึ “งั้นคืนนี้แกไปดูคอนเสิร์ตที่ซานเคอซงคนเดียวเถอะ”

Chinese

陈欣然表情一垮，乖乖去倒了杯热水过来。

Thai

สีหน้าเฉินซินหรานหงอยทันที แล้วก็ยอมไปเทน้ำร้อนมาให้แก้วนึง

Chinese

姜川看了一眼冒着热气的杯子，又吩咐道：“这么烫，怎么喝？”

Thai

เจียงชวนมองแก้วน้ำที่ยังมีไอร้อน แล้วก็สั่งต่อ “มันร้อนขนาดนี้ จะให้ฉันกินยังไง?”

Chinese

陈欣然递给姜川一个幽怨的眼神，然后又起身，往杯子里掺了一点冷水。

Thai

เฉินซินหรานสายตาเชิงน้อยใจให้เจียงชวน แล้วก็ลุกขึ้น ใส่น้ำเย็นลงไปเล็กน้อย

Chinese

“算了，还是放点茶叶吧。”

Thai

“ช่างเถอะ ใส่ใบชาหน่อยก็ดี”

Chinese

“啊啊啊！！！”陈欣然再也忍不了了，一个饿虎扑羊，直接把姜川扑倒在沙发上，先是使出了几招排云掌，可能是觉得威力小，就又换成了罗汉拳。

Thai

“อ้าาาา!!!” เฉินซินหรานทนไม่ไหวอีกแล้ว ใช้ท่าเสือหิวโจนจับแพะ พุ่งตัวเข้าใส่เจียงชวนจนล้มลงบนโซฟา ก่อนจะร่ายฝ่ามือปัดเมฆไปหลายครั้ง พอคิดว่ามันเบาไปก็เปลี่ยนเป็นหมัดพระอรหันต์

Chinese

姜川没挣扎，只是中途翻了个身，用后背把所有的招式都接了下来，等陈欣然快停招的时候，还催了句：“你继续啊？”

Thai

เจียงชวนไม่ได้ขัดขืน แค่พลิกตัวระหว่างทาง ใช้หลังรับท่าทั้งหมด พอเฉินซินหรานใกล้จะหยุด เขาก็เร่งว่า “ทำต่อสิ?”

Chinese

姜川安然无恙，陈欣然却累得够呛，胸口起伏剧烈，头发都有些乱了。

Thai

เจียงชวนไม่เป็นอะไร แต่เฉินซินหรานเหนื่อยหอบ หน้าอกกระเพื่อมแรง ผมยุ่งเหยิงนิดหน่อย

Chinese

“贱人！”

Thai

“ไอ้สารเลว!”

Chinese

“你是不是胖了？多少斤了？”

Thai

“แกอ้วนขึ้นรึเปล่า? หนักกี่จินแล้ว?”

Chinese

陈欣然大声道：“没有！”

Thai

เฉินซินหรานตะโกนเสียงดัง “ไม่ได้!”

Chinese

“感觉比之前重了点，去称一下看看。”

Thai

“รู้สึกว่าหนักขึ้นนิดนึงนะ ไปชั่งดูสิ”

Chinese

“我不。”

Thai

“ไม่”

Chinese

“胖点好，胖点可爱。”

Thai

“อ้วนหน่อยก็ดีนะ อ้วนหน่อยน่ารัก”

Chinese

“很明显吗？从暑假到现在我才长了两斤。”

Thai

“ชัดเจนขนาดนั้นเลยเหรอ? จากปิดเทอมใหญ่ถึงตอนนี้ฉันเพิ่มแค่สองจินเอง”

Chinese

陈欣然说完，又撩了一下头发，坐下来有些气愤地说道：“吴瑾也比之前重了。”

Thai

พอพูดจบ เฉินซินหรานก็สะบัดผมอีกครั้ง นั่งลงด้วยอารมณ์ขุ่นเคืองแล้วพูดว่า “อู๋จินก็หนักขึ้นเหมือนกัน”

Chinese

“那不一样，她还在发育。”

Thai

“อันนั้นไม่เหมือนกัน เธอยังอยู่ในช่วงกำลังโต”

Chinese

“我也是。”

Thai

“ฉันก็เหมือนกัน”

Chinese

姜川乐道：“你撑死再长个一二厘米，再长就是长肉了。”

Thai

เจียงชวนพูดขำๆ ว่า “แกโตได้อีกแค่หนึ่งสองเซนติเมตรก็จะหยุดแล้ว ที่เพิ่มขึ้นนั่นคือเนื้อล้วนๆ”

Chinese

“你滚，我要诅咒除我之外的女生全都胖成小猪，吴瑾、王以宁，包括跟你聊天的俞汐汐。”

Thai

“นายไปให้พ้น ฉันจะสาปให้ผู้หญิงทุกคนยกเว้นฉันกลายเป็นหมูอ้วนหมดเลย อู๋จิน หวังอี๋หนิง รวมถึงยวี่ซีซีที่นายคุยด้วย”

Chinese

“她们长胖也比你好看。”

Thai

“พวกเธออ้วนขึ้นก็ยังสวยกว่าแก”

Chinese

“你放屁，只有你说我难看，其他谁都说我好看。”

Thai

“นายพูดบ้าๆ มีแต่นายที่บอกว่าฉันขี้เหร่ ที่เหลือบอกว่าฉันสวยทั้งนั้น”

Chinese

“亲哥的话你不信，你信他们的话？”

Thai

“คำของพี่แท้ๆ แกไม่เชื่อ กลับไปเชื่อคนอื่นเรอะ?”

Chinese

“懒得跟你说，我们几点动身？”

Thai

“ขี้เกียจพูดกับนาย เราไปกันกี่โมง?”

Chinese

姜川懒洋洋道：“急什么，演唱会八点才开始，我们七点出发也不迟，蒋叔叔的经纪人会过来接我们，不过提前说好，演唱会结束之前，我们就回来，要不然等结束，路上人肯定超级多。”

Thai

เจียงชวนพูดอย่างขี้เกียจว่า “จะรีบอะไร คอนเสิร์ตยังไม่เริ่มจนกว่าสองทุ่ม เราออกหนึ่งทุ่มก็ไม่สาย ผู้จัดการของคุณลุงเจี่ยงจะมารับเรา แต่บอกไว้ก่อนนะ เราจะกลับก่อนที่คอนเสิร์ตจะเลิก ไม่อย่างนั้นพอเลิกแล้ว คนบนถนนจะเยอะมากแน่ๆ”

Chinese

“哦，那你记得帮我找温诺诺要一张签名照。”

Thai

“โอ้ งั้นนายอย่าลืมไปขอรูปเซ็นจากเวินนัวนัวให้ฉันหน่อยนะ”

Chinese

“你要她签名照做什么？”

Thai

“นายเอารูปเซ็นของเธอไปทำอะไร?”

Chinese

“我拿去炫耀。”

Thai

“ฉันจะเอาไปอวด”

Chinese

“白痴吧你。”

Thai

“บ้าแล้วแก”

Chinese

……

Thai

…

Chinese

晚上七点一刻。

Thai

หนึ่งทุ่มสิบห้า

Chinese

姜川和陈欣然坐上了一辆商务车，路上堵了将近二十分钟，演唱会都开始了，兄妹两个人才在经纪人的带领下来到了后台。

Thai

เจียงชวนและเฉินซินหรานนั่งรถตู้คันหนึ่ง ระหว่างทางรถติดเกือบยี่สิบนาที คอนเสิร์ตเริ่มไปแล้ว กว่าพี่น้องทั้งสองจะมาถึงหลังเวทีโดยมีผู้จัดการพามา

Chinese

后台不大，里面却有不少人，化妆师、助理、舞蹈人员、导演组的人等等。

Thai

หลังเวทีไม่ใหญ่โต แต่กลับมีคนไม่น้อย ทั้งช่างแต่งหน้า ผู้ช่วย นักเต้น ทีมผู้กำกับ และอื่นๆ

Chinese

姜川扫了一眼，没看到蒋家义后，很快问道开车接自己过来的经纪人：“蒋叔叔呢？”

Thai

เจียงชวนกวาดตามองไปรอบๆ ไม่เห็นเจี่ยงเจียอี้ จึงรีบถามผู้จัดการที่ขับรถมารับเขาว่า “คุณลุงเจี่ยงอยู่ไหนครับ?”

Chinese

“他还在路上，要八点半左右才到，我出去打个电话，你们先自己找位置坐。”

Thai

“เขายังอยู่ระหว่างทาง จะถึงประมาณสองทุ่มครึ่ง ฉันออกไปโทรศัพท์หน่อย พวกเธอหาที่นั่งก่อนนะ”

Chinese

“好。”

Thai

“ได้ครับ”

Chinese

……

Thai

…