เสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้

Chinese

大一新生普遍都要在八月底到学校报到，然后进行15-20天的军训。

Thai

โดยทั่วไปแล้วนักศึกษาใหม่มักจะต้องไปรายงานตัวที่มหาวิทยาลัยในปลายเดือนสิงหาคม แล้วเข้ารับการฝึกทหาร 15-20 วัน

Chinese

人大的报到时间是24号，陈大山和王淑梅都没去过京城，连地铁都没坐过，送妹妹去京城上学的任务自然落到了陈知远身上。

Thai

เวลารายงานตัวของมหาวิทยาลัยประชาชนคือวันที่ 24 เฉินต้าซานกับหวังซูเหมยไม่เคยไปปักกิ่งมาก่อน แม้แต่รถไฟใต้ดินก็ไม่เคยนั่ง ภารกิจส่งน้องสาวไปเรียนที่ปักกิ่งจึงตกเป็นของเฉินจื้อหยวนโดยธรรมชาติ

Chinese

“东西都收拾好了吗？”

Thai

“ของเตรียมเรียบร้อยหรือยัง?”

Chinese

“收好了。”

Thai

“เรียบร้อยแล้วค่ะ”

Chinese

陈知远提醒道：“其他东西忘了带都可以在那边买，录取通知书和档案要收好，报到的时候要用。”

Thai

เฉินจื้อหยวนเตือนว่า “ของอื่นๆ ลืมก็ซื้อที่นั่นได้ แต่จดหมายตอบรับและแฟ้มเอกสารต้องเก็บไว้ให้ดี เพราะต้องใช้ตอนรายงานตัว”

Chinese

“我已经检查了N遍了。”

Thai

“หนูตรวจแล้วหลายรอบ”

Chinese

王淑梅坐在一旁，有些担忧地说道：“去北方上大学，也不知道能不能适应得了。”

Thai

หวังซูเหมยนั่งอยู่ข้างๆ พูดด้วยความเป็นห่วง “ไปเรียนมหาวิทยาลัยทางเหนือ ไม่รู้ว่าจะปรับตัวได้ไหม”

Chinese

“放心吧妈，除了气候不太一样，其他都差不多，人大这么好的学校，环境肯定也很好。”

Thai

“แม่สบายใจนะคะ นอกจากอากาศจะต่างนิดหน่อย ที่เหลือก็คล้ายกัน โรงเรียนดีอย่างมหาวิทยาลัยประชาชน สภาพแวดล้อมต้องดีแน่”

Chinese

“小晚，你在学校有什么事要跟家里说啊。”

Thai

“เสี่ยวหวาน ที่โรงเรียนมีอะไรต้องบอกทางบ้านนะ”

Chinese

“我知道。”

Thai

“หนูรู้แล้ว”

Chinese

陈大山笑道：“你就别唠叨了，她现在也是大人了。”

Thai

เฉินต้าซานหัวเราะ “เลิกจู้จี้ได้แล้ว เดี๋ยวนี้เธอเป็นผู้ใหญ่แล้ว”

Chinese

王淑梅立马白了陈大山一眼：“有你什么事。”

Thai

หวังซูเหมยตวัดสายตามองเฉินต้าซานทันที “มันเรื่องอะไรของแก”

Chinese

陈大山悻悻闭嘴。

Thai

เฉินต้าซานเงียบไปอย่างเซ็ง ๆ

Chinese

一家人吃完晚饭，闲聊了一会儿后，陈知远就打发陈小晚回房间睡觉了。

Thai

หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ ครอบครัวก็คุยกันสักพัก เฉินจื้อหยวนก็ให้เสี่ยวหวานกลับห้องไปนอน

Chinese

次日一早，简单吃了个早餐，陈知远就开车载着陈小晚往机场去了。

Thai

เช้าวันรุ่งขึ้น กินอาหารเช้าง่าย ๆ แล้วเฉินจื้อหยวนก็ขับรถพาเฉินเสี่ยวหวานไปสนามบิน

Chinese

这还是陈小晚第一次出远门，之前去过最远的地方也就是市区。

Thai

นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินเสี่ยวหวานออกเดินทางไกล ก่อนหน้านี้ที่ไกลที่สุดที่เคยไปก็แค่เขตเมือง

Chinese

陈知远坐上飞机心静不下来，是因为之前在飞机上出过事，而陈小晚上飞机后，心也同样静不下来，不过她更多的却是兴奋。

Thai

เฉินจื้อหยวนนั่งบนเครื่องบินแล้วใจไม่สงบ เพราะครั้งก่อนเขาประสบเหตุบนเครื่องบิน ส่วนเฉินเสี่ยวหวานพอขึ้นเครื่องแล้วใจก็ไม่สงบเช่นกัน แต่เธอตื่นเต้นมากกว่า

Chinese

陈知远扭头看了一眼陈小晚，为了缓解坐飞机带来的焦虑，他笑着说道：“跟你说个事，你大一大二就别谈男朋友了，怎么着也要等到大三才行。”

Thai

เฉินจื้อหยวนหันไปมองเฉินเสี่ยวหวาน เพื่อคลายความกังวลจากการนั่งเครื่องบิน เขาพูดยิ้ม ๆ “บอกอะไรอย่าง เธออย่าเพิ่งมีแฟนตอนปีหนึ่งปีสอง ยังไงก็รอถึงปีสามก่อน”

Chinese

“哥哥你说什么呢？”

Thai

“พี่พูดอะไรเนี่ย?”

Chinese

陈小晚立马嘟囔了一句，害羞得脸都不敢抬起来了。

Thai

เฉินเสี่ยวหวานบ่นขึ้นมาทันที เขินจนหน้าไม่กล้าเงย

Chinese

她从小学到高中都是尖子生，跟恋爱这件事从来没有扯上过关系，要不是陈知远突然扯这么一句，她都不会往这方面想。

Thai

ตั้งแต่ประถมจนถึงมัธยมปลายเธอเป็นเด็กเรียนดี ไม่เคยเกี่ยวข้องกับเรื่องความรัก ถ้าไม่ใช่เพราะเฉินจื้อหยวนพูดขึ้นมาทันที เธอก็คงไม่คิดถึงเรื่องนี้

Chinese

“每个月一号我固定给你打2000块生活费，然后你要是想出去旅游或者去哪里玩，可以另外找我要钱，然后生活费必须当月花完不准留到下个月，我以后应该会经常来京城找你姜柠姐姐，也会顺便去学校看看你，别让我看到你在学校里省吃俭用。”

Thai

“ทุกวันที่ 1 ของเดือนพี่จะโอนค่าครองชีพให้เธอ 2000 หยวน แล้วถ้าเธออยากไปเที่ยวหรือไปไหนมาไหน ก็ขอเงินพี่เพิ่มได้ แต่ค่าครองชีพต้องใช้ให้หมดเดือนนั้น ห้ามเก็บถึงเดือนหน้า ต่อไปพี่คงมาปักกิ่งบ่อย ๆ เพื่อหาเจียงหนิง และจะแวะไปหาเธอที่มหาวิทยาลัยด้วย อย่าให้พี่เห็นว่าเธอประหยัดกินประหยัดใช้”

Chinese

“啊？”

Thai

“อ้าว?”

Chinese

“18岁到22岁是人生最美好的四年，你要多去一些没有去过的地方看看，别把时间浪费在不该浪费的地方，因为毕业之后，你工作顺利的话，你就没时间去玩，要是工作不顺利的话，你就没心情去玩……总之不要后悔过去，不必执迷当下，不用计划未来，你大学里要做的就是找到一条自己想走的路，然后以自己喜欢的方式走完这一生。”

Thai

“18 ถึง 22 ปีเป็นช่วงสี่ปีที่ดีที่สุดในชีวิต เธอควรไปดูที่ที่ไม่เคยไปเยอะ ๆ อย่าเสียเวลากับสิ่งที่ไม่ควรเสีย เพราะหลังเรียนจบ ถ้างานราบรื่น ก็จะไม่มีเวลาเที่ยว ถ้างานไม่ราบรื่น ก็จะไม่มีอารมณ์เที่ยว… สรุปคือ อย่าเสียใจกับอดีต อย่าหมกมุ่นกับปัจจุบัน ไม่ต้องวางแผนอนาคต สิ่งที่เธอควรทำในมหาวิทยาลัยคือหาเส้นทางที่ตัวเองอยากไป แล้วใช้ชีวิตที่เหลือในแบบที่ตัวเองชอบ”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

“怎么不说话？嫌我讲大道理啊。”

Thai

“ทำไมไม่พูด? รำคาญที่พี่สอนใช่ไหม?”

Chinese

陈小晚摇摇头，说出了一句让陈知远心慌的话：“我觉得哥哥你好像跟以前不一样了。”

Thai

เฉินเสี่ยวหวานส่ายหน้า พูดประโยคที่ทำให้เฉินจื้อหยวนใจสั่น “พี่ หนูว่าพี่ดูเปลี่ยนไปจากก่อนนะ”

Chinese

陈知远顿了片刻，随后伸手轻轻掐住陈小晚脸上一小撮肉，笑着问道：“哪里不一样了？”

Thai

เฉินจื้อหยวนนิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยื่นมือไปหยิกแก้มเสี่ยวหวานเบา ๆ ถามยิ้ม ๆ “เปลี่ยนไปตรงไหน?”

Chinese

“不要掐我脸啊。”

Thai

“อย่าหยิกหนูสิ”

Chinese

“脸上干巴巴的，你涂点护肤品。”

Thai

“หน้าแห้งกรัง ลงสกินแคร์บ้างสิ”

Chinese

“我涂了大宝。”

Thai

“หนูทาต้าบ่าวแล้ว”

Chinese

“那不算。”

Thai

“นั่นไม่นับ”

Chinese

“你自己连洗面奶都不用，还说我。”

Thai

“ตัวเองยังไม่ใช้โฟมล้างหน้า ยังกล้ามาว่าหนูอีก”

Chinese

“你哥我是天生丽质底子好，哪像你这个丑丫头。”

Thai

“พี่เป็นคนหน้าตาดีอยู่แล้ว ไม่เหมือนเธอเด็กขี้เหร่”

Chinese

“咦～”

Thai

“อี๋~”

Chinese

……

Thai

…

Chinese

从机场刚走出来，陈知远老远就看到姜柠站在宾利车旁边朝自己招手。

Thai

พอเดินออกจากสนามบิน เฉินจื้อหยวนเห็นเจียงหนิงยืนอยู่ข้างรถเบนท์ลีย์ โบกมือให้แต่ไกล

Chinese

陈知远带着陈小晚快步走过去，看到车里没人，两个人一下子就抱在了一起，这让一旁的陈小晚有些尴尬。

Thai

เฉินจื้อหยวนพาเฉินเสี่ยวหวานเดินเร็วเข้าไป เห็นว่าในรถไม่มีคน สองคนก็กอดกันทันที ทำเอาฉินเสี่ยวหวานที่อยู่ข้างๆ รู้สึกเก้อ

Chinese

看到两人分开，才乖巧地喊了一声：“姜柠姐姐～”

Thai

พอเห็นทั้งสองแยกจากกัน เธอก็เรียกอย่างน่ารัก “พี่เจียงหนิง~”

Chinese

隔着手机，她还好意思叫一声嫂子，但面对面的话，她有点叫不出口了。

Thai

ตอนอยู่หลังจอโทรศัพท์ เธอยังกล้าเรียกพี่สะใภ้ แต่พอเจอหน้ากลับเรียกไม่ค่อยออก

Chinese

“你好呀～”

Thai

“สวัสดี~”

Chinese

陈知远笑道：“不是说不用来接我嘛，我还准备一落地就打车去小晚的学校呢。”

Thai

เฉินจื้อหยวนหัวเราะ “ไม่บอกเหรอว่าไม่ต้องมารับ เดี๋ยวฉันก็เตรียมนั่งแท็กซี่ไปส่งเสี่ยวหวานอยู่แล้ว”

Chinese

“先上车再说吧。”

Thai

“ขึ้นรถก่อนเดี๋ยวค่อยคุย”

Chinese

听到后面有车摁喇叭，陈知远把陈小晚的行李放进后备箱后，自觉坐上了主驾驶。

Thai

ได้ยินรถข้างหลังบีบแตร เฉินจื้อหยวนเอาสัมภาระของเฉินเสี่ยวหวานใส่ท้ายรถแล้วขึ้นนั่งที่คนขับโดยอัตโนมัติ

Chinese

姜柠立马指挥道：“去我家。”

Thai

เจียงหนิงออกคำสั่งทันที “ไปบ้านฉัน”

Chinese

“现在？”

Thai

“เดี๋ยวนี้?”

Chinese

“对啊，先去吃饭，然后你再开车送小晚去报到，时间来得及的。”

Thai

“ใช่ กินข้าวก่อน แล้วเธอค่อยขับรถไปส่งเสี่ยวหวานรายงานตัว ทันเวลาอยู่”

Chinese

陈知远立马问了一句：“你妈的意思？”

Thai

เฉินจื้อหยวนถามทันที “แม่เธอบอก?”

Chinese

“嗯。”

Thai

“อืม”

Chinese

看陈知远有些担忧，姜柠很快说道：“放心啦，我爸在单位没回来，家里就我和我妈两个人。”

Thai

เห็นเฉินจื้อหยวนดูเป็นกังวล เจียงหนิงก็รีบบอก “วางใจเถอะ พ่อฉันอยู่ที่ทำงานยังไม่กลับบ้าน ที่บ้านมีแค่ฉันกับแม่สองคน”

Chinese

“都怪你。”

Thai

“ก็เธอทั้งนั้น”

Chinese

“怪我？”

Thai

“โทษฉัน?”

Chinese

“你上次非把那么贵重的书法作品塞我行李箱里，你爸现在看我的眼神都带着杀气。”

Thai

“ครั้งก่อนเธอยัดงานเขียนพู่กันราคาแพงใส่กระเป๋าเดินทางของฉัน ตอนนี้พ่อเธอมองฉันด้วยสายตาเหมือนจะฆ่า”

Chinese

“哈哈，哪有你说的那么夸张。”

Thai

“ฮ่าๆ ไม่ได้ร้ายแรงอย่างที่เธอพูดสักหน่อย”

Chinese

“反正每次跟你爸呆在一起我都渗得慌，可能这就是所谓的一山不容二虎吧。”

Thai

“ยังไงก็เถอะ ทุกครั้งที่อยู่กับพ่อเธอ ฉันรู้สึกขนลุก นี่คงเป็นแนวคิดที่ว่าหนึ่งเขาไม่สามารถมีเสือสองตัว”

Chinese

“还一山不容二虎呢，你明明就是猪。”

Thai

“ยังจะหนึ่งเขาไม่สามารถมีเสือสองตัวอีก นายมันหมูต่างหาก”

Chinese

陈知远现在连导航都不用了，轻车熟路地就把车开进了檀宫一号小区。

Thai

ตอนนี้เฉินจื้อหยวนไม่ต้องใช้เนวิเกเตอร์แล้ว ขับรถเข้าไปในเขตถานกง 1 อย่างคล่องแคล่ว

Chinese

陈小晚看到小区大门的时候，眼睛都瞪大了，进入小区里面后，心底也掀起了惊涛骇浪。

Thai

เมื่อเฉินเสี่ยวหวานเห็นประตูเขตที่อยู่อาศัย ดวงตาเบิกกว้าง พอเข้าไปข้างในเขต ก็เกิดคลื่นในใจ

Chinese

家里还只知道姜柠是京城人，并不知道具体的家境情况。

Thai

ที่บ้านยังรู้เพียงว่าเจียงหนิงเป็นคนปักกิ่ง แต่ไม่รู้สถานภาพครอบครัวที่แท้จริง

Chinese

进入停车场，看到小晚下车后不停打量着周围的环境，陈知远拍了拍她的脑袋：“别傻乎乎的看了，待会儿记得喊人。”

Thai

เมื่อเข้าไปในลานจอดรถเห็นเสี่ยวหวานลงจากรถแล้วมองรอบๆ ไม่หยุด เฉินจื้อหยวนตบหัวเธอ “อย่ามองแบบโง่ๆ เลย เดี๋ยวจำไว้ว่าให้เรียกผู้ใหญ่”

Chinese

“哦。”

Thai

“โอเค”

Chinese

坐进电梯来到一楼。

Thai

ขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้นหนึ่ง

Chinese

王瑶听到声音，很快起身走了过来：“回来了？”

Thai

หวังเหยาได้ยินเสียงก็ลุกขึ้นเดินมาเร็ว “กลับมาแล้ว?”

Chinese

“嗯。”

Thai

“ครับ”

Chinese

看到桌上饭菜都没动，陈知远一边换上拖鞋，一边说道：“阿姨，你不用等我的。”

Thai

เห็นอาหารบนโต๊ะยังไม่ได้กิน เฉินจื้อหยวนพูดขณะเปลี่ยนรองเท้าแตะ “ป้า ไม่ต้องรอผมก็ได้”

Chinese

“我也不饿。”

Thai

“ฉันก็ไม่หิว”

Chinese

陈小晚很是拘束，站在门口有些手足无措。

Thai

เฉินเสี่ยวหวานเกร็งมาก ยืนอยู่ที่ประตูไม่รู้จะทำอย่างไร

Chinese

王瑶看到后，很快拿了双拖鞋出来，拉着陈小晚进了家里，陈小晚这时才后知后觉喊了一声：“阿姨好～”

Thai

พอหวังเหยาเห็นก็รีบหยิบรองเท้าแตะออกมา จูงมือเฉินเสี่ยวหวานเข้าไปในบ้าน เฉินเสี่ยวหวานถึงได้รู้ตัวและเรียก “สวัสดีค่ะป้า~”

Chinese

“小丫头长得真好看，快进来吧。”

Thai

“เด็กน้อยน่ารักจังเลย เข้ามาเร็ว”

Chinese

王瑶指着厨房说道：“都去洗个手，我们吃饭了。”

Thai

หวังเหยาชี้ไปที่ห้องครัวพูด “ไปล้างมือกันเถอะ เราจะกินข้าวแล้ว”

Chinese

“哦。”

Thai

“ค่ะ”

Chinese

姜景明不在，王瑶坐了她的位置，姜柠和陈知远分别坐在两侧，陈小晚则坐在陈知远旁边。

Thai

เจียงจิ่งหมิงไม่อยู่ หวังเหยาจึงนั่งที่ของเขา เจียงหนิงกับเฉินจื้อหยวนนั่งคนละข้าง ส่วนเฉินเสี่ยวหวานนั่งอยู่ข้างเฉินจื้อหยวน

Chinese

王瑶给桌上三个人轮流夹了下菜后，主动问了句：“小陈，你下午送妹妹去报到，大概要多长时间？”

Thai

หวังเหยาคีบอาหารให้ทั้งสามคนบนโต๊ะเวียนกันไปหนึ่งรอบแล้วก็เอ่ยถามขึ้นมาว่า “เสี่ยวเฉิน ตอนบ่ายนี้เธอไปส่งน้องสาวรายงานตัว คาดว่าจะใช้เวลาประมาณเท่าไหร่”

Chinese

“主要是路上花时间，应该四点前能弄好。”

Thai

“ส่วนใหญ่เสียเวลาเดินทางครับ ก่อนสี่โมงน่าจะเสร็จ”

Chinese

“那你弄好之后过来一趟，傍晚我们一家要带你去个地方。”

Thai

“ถ้าอย่างนั้นพอเสร็จแล้วแวะมาที่นี่หน่อย ตอนเย็นครอบครัวเราจะพาเธอไปที่หนึ่ง”

Chinese

陈知远好奇问道：“去哪里啊？”

Thai

เฉินจื้อหยวนถามด้วยความสงสัย “ไปไหนครับ”

Chinese

王瑶笑道：“我就不瞒你了，是姜柠的外公外婆想见你。”

Thai

หวังเหยายิ้มแล้วพูดว่า “ฉันจะไม่ปิดบังเธอแล้ว เป็นคุณตากับคุณยายของเจียงหนิงอยากพบเธอ”

Chinese

姜柠谈男朋友这事，王瑶和姜景明都没有跟家里人说，但王瑶的侄女王清越跟自己的哥哥提过一嘴，前几天他们在家陪爷爷奶奶吃饭，无意中说漏了嘴，王老太君立马给王瑶打了个电话求证，得知宝贝外孙女真的谈了男朋友，老太君劈头盖脸把姜景明和王瑶一通骂，这才有了今天这事。

Thai

เรื่องที่เจียงหนิงมีแฟนนั้น หวังเหยากับเจียงจิ่งหมิงไม่ได้บอกใครในครอบครัว แต่หวังชิงเยวี่ยหลานสาวของหวังเหยาได้พูดกับพี่ชายของเธอไว้ครั้งหนึ่ง เมื่อไม่กี่วันก่อนพวกเขากินข้าวกับคุณปู่คุณย่าที่บ้าน และเผลอพูดหลุดออกมา คุณยายวังรีบโทรหาหวังเหยาทันทีเพื่อสอบถาม พอรู้ว่าหลานสาวคนโปรดมีแฟนจริงๆ ก็ต่อว่าเจียงจิ่งหมิงกับหวังเหยาอย่างหนักหน่วง นี่เองที่ทำให้เกิดเรื่องในวันนี้

Chinese

陈知远听完点点头道：“好，那我尽量早点赶回来。”

Thai

เฉินจื้อหยวนฟังจบก็พยักหน้าแล้วพูดว่า “ครับ ถ้าอย่างนั้นผมพยายามกลับมาให้เร็วที่สุด”

Chinese

“外公上了岁数，脑子有时清楚有时糊涂，家里的事都是外婆说的算，她信佛，对小辈都很好，不会刁难你，反正两个老人问你什么你说什么就行了。”

Thai

“คุณตาแก่แล้ว บางทีก็รู้ตัวบางทีก็สับสน เรื่องในบ้านคุณยายเป็นคนตัดสินใจทุกอย่าง คุณยายถือศีลกินเจ ใจดีกับเด็กๆ ไม่มีทางกลั่นแกล้งเธอหรอก ยังไงสองคนแก่ถามอะไรเธอก็ตอบตามสบาย”

Chinese

“嗯，我记住了。”

Thai

“ครับ ผมจำไว้แล้ว”

Chinese

……

Thai

…