เสี่ยวหวาน เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

Chinese

江洲。

Thai

เจียงโจว

Chinese

王淑梅坐在超市柜台里，看着家长把学生们一个个送去学校，心里暗暗叹了口气。

Thai

หวางชูเหมยนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ร้านสะดวกซื้อ มองผู้ปกครองพาเด็กๆไปส่งโรงเรียนทีละคน เธอถอนหายใจเบาๆในใจ

Chinese

家里之所以做超市生意，就是因为对面有所学校，靠着学校的人流量，刚开始两年，超市生意都还不错，抛开成本，夫妻两个人一年也能挣个十五六万。

Thai

สาเหตุที่ครอบครัวทำธุรกิจร้านสะดวกซื้อก็เพราะว่ามีโรงเรียนอยู่ตรงข้าม ในช่วงสองปีแรกด้วยจำนวนคนที่สัญจรไปมา ธุรกิจของร้านก็ไปได้ดี หักต้นทุนแล้วสามีภรรยาทั้งคู่สามารถทำเงินได้ปีละประมาณหนึ่งแสนห้าหมื่นถึงหนึ่งแสนหกหมื่นหยวน

Chinese

但从第三年开始，学校对面就陆续出现一些小型超市和便利店，在这种几乎是恶意的竞争下，超市生意就逐渐开始走下坡路了。

Thai

แต่ตั้งแต่ปีที่สามเป็นต้นไป ก็มีร้านสะดวกซื้อและร้านค้าปลีกขนาดเล็กผุดขึ้นเรื่อยๆ ฝั่งตรงข้ามโรงเรียน ภายใต้การแข่งขันที่เกือบจะไม่เป็นธรรมนี้ ธุรกิจร้านค้าก็เริ่มตกต่ำลงเรื่อยๆ

Chinese

现在已经六月中旬了，眼看着学校就要放暑假，而每年的暑假，也是超市生意最淡的时候，要不是店面就是自己家的，不用租金，可能这两个月不仅赚不到钱，还要亏上不少钱。

Thai

ตอนนี้เป็นกลางเดือนมิถุนายนแล้ว เห็นอยู่ชัดๆว่าโรงเรียนกำลังจะปิดเทอมฤดูร้อน และทุกปีช่วงปิดเทอมฤดูร้อนก็เป็นช่วงที่ธุรกิจร้านซบเซาที่สุด ถ้าไม่หน้าร้านเป็นของตัวเอง ไม่ต้องเสียค่าเช่า สองเดือนนี้อาจจะไม่เพียงแต่ไม่ได้กำไร แต่ยังขาดทุนอีกด้วย

Chinese

王淑梅叹气就是因为马上就要放暑假了。

Thai

หวางชูเหมยถอนหายใจเพราะว่ากำลังจะถึงวันปิดเทอมฤดูร้อนนั่นเอง

Chinese

暑假结束，女儿上大学又需要一笔费用，儿子虽然已经工作了，但是还没有结婚，江洲这边的彩礼向来就比其他的地方高一点，县城里还有二十几万就能结个婚，但乡下的一些穷地方，往往开口就是38.8万或者更过分的58.8万，往往结个婚就能把男方的家庭掏空。

Thai

เมื่อปิดเทอมฤดูร้อนจบลง ลูกสาวต้องเรียนมหาวิทยาลัยก็ต้องใช้เงินอีก ส่วนลูกชายถึงแม้จะทำงานแล้ว แต่ยังไม่ได้แต่งงาน ค่าสินสอดแถบเจียงโจวนั้นสูงกว่าที่อื่นเล็กน้อย ในตัวเมืองยังพอมีเงินสองสามแสนก็สามารถแต่งงานได้ แต่ในชนบทที่ยากจนบางแห่ง มักเรียกถึง 388,000 หรือหนักหน่วงถึง 588,000 หยวน บ่อยครั้งที่การแต่งงานแต่ละครั้งทำให้ครอบครัวฝ่ายชายต้องหมดตัว

Chinese

陈大山在家常把儿孙自有儿孙福挂在嘴上，但王淑梅可没这么宽的心，时常一个人坐在店里唉声叹气。

Thai

เฉินต้าชานที่บ้านชอบพูดว่าลูกหลานย่อมมีวาสนาของลูกหลานเอง แต่วางชูเหมยไม่ได้มีใจกว้างขนาดนั้น เธอมักจะนั่งคนเดียวในร้านถอนหายใจและคร่ำครวญ

Chinese

马路对面的学校响起上课铃后，路上一下子变得冷清起来，超市里更是一个客人都没有。

Thai

หลังจากเสียงกริ่งโรงเรียนดังขึ้นจากฝั่งตรงข้ามถนน ถนนก็เงียบเหงาลงทันที ในร้านสะดวกซื้อไม่มีลูกค้าแม้แต่คนเดียว

Chinese

王淑梅拉开收银台抽屉，百无聊赖地将零钱归整到了一起。

Thai

หวางชูเหมยเปิดลิ้นชักโต๊ะเก็บเงิน จัดเรียงเหรียญและธนบัตรที่กระจัดกระจายอย่างเบื่อหน่าย

Chinese

“淑梅～”

Thai

“ชูเหมย~”

Chinese

突然一道声音在耳边响起，王淑梅抬头往外看了一眼，立马将抽屉关上了。

Thai

จู่ๆก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหู หวางชูเหมยเงยหน้ามองออกไปข้างนอก รีบปิดลิ้นชักทันที

Chinese

走进超市的是同村的一个婶子，年纪和王淑梅差不多大，身材肥硕的同时，嗓音还特别高。

Thai

ผู้ที่เดินเข้าร้านคือผู้หญิงคนหนึ่งในหมู่บ้านเดียวกัน อายุประมาณรุ่นราวคราวเดียวกับหวางชูเหมย รูปร่างอ้วนท้วมและเสียงดังมาก

Chinese

村里的老人都说她是麻雀嘴，因为麻雀嘴——爱叫。

Thai

คนแก่ในหมู่บ้านบอกว่าเธอเป็นปากกระจอก เพราะปากกระจอกชอบส่งเสียง

Chinese

王淑梅一直喊她‘霞姐’。

Thai

หวางชูเหมยเรียกเธอว่า ‘เซี่ยเจี๊ย’ เสมอ

Chinese

这霞姐隔三差五地就会来超市里坐坐，表面是跟王淑梅唠嗑，其实一直都是在说别人的坏话。

Thai

เซี่ยเจี๊ยคนนี้มาเยี่ยมเยียนที่ร้านทุกๆสองสามวัน ภายนอกคือมาคุยกับหวางชูเหมย แต่จริงๆแล้วชอบนินทาคนอื่นตลอด

Chinese

说自己的婆婆是个老不死。

Thai

ว่าแม่สามีตัวเองเป็นปิศาจเฒ่า

Chinese

说自己的老公是个窝囊废。

Thai

ว่าสามีตัวเองเป็นคนขี้แพ้

Chinese

说隔壁邻居不讲理，说谁谁谁老婆跟谁谁谁老公有一腿……

Thai

ว่าเพื่อนบ้านข้างๆเป็นคนไร้เหตุผล ว่าเมียของใครคนนั้นมีสัมพันธ์กับสามีของใครอีกคน…

Chinese

唯独说到自己的儿子，才会喜笑颜开，得意的不行。

Thai

มีเพียงพอพูดถึงลูกชายตัวเองเท่านั้นที่ถึงจะยิ้มแย้ม อย่างภาคภูมิใจเหลือเกิน

Chinese

王淑梅每次被动和她唠嗑，都只是应着话，从来不主动招惹是非，可偏偏这个霞姐，还爱占点小便宜。

Thai

ทุกครั้งที่หวางชูเหมยถูกบังคับให้คุยกับเธอ เธอทำได้แค่เพียงรับคำ ไม่เคยยุ่งเรื่องเดือดร้อน แต่เซี่ยเจี๊ยคนนี้กลับชอบฉวยโอกาสเล็กๆน้อยๆ

Chinese

今天从超市拿包盐，明天从超市拿包糖，虽然不值几个钱，但也经不住长年累月的这样拿。

Thai

วันนี้หยิบเกลือจากร้านไปหนึ่งห่อ พรุ่งนี้ก็หยิบน้ำตาลไปหนึ่งถุง ถึงแม้จะไม่กี่บาทแต่งก็ทนไม่ไหวที่ทำแบบนี้สะสมนานวันเข้า

Chinese

王淑梅每次都想让她付钱，可话到嘴边，总也说不出口，到底还是难为情。

Thai

ทุกครั้งที่หวางชูเหมยอยากให้เธอจ่ายเงิน แต่พอคำพูดจะเอ่ยออกมาก็พูดไม่ออก ในที่สุดก็ยังขวยเขินเกินไป

Chinese

“忙着呢？”

Thai

“ยุ่งอยู่เหรอ?”

Chinese

“不忙，就上学放学的时候有点生意。”

Thai

“ไม่ยุ่งหรอก มีแค่ตอนไปโรงเรียนและเลิกเรียนเท่านั้นที่มีลูกค้าบ้าง”

Chinese

霞姐往椅子上一坐，眼珠子就在四处乱看，像是在物色今天要在超市里拿点什么。

Thai

เซี่ยเจี๊ยนั่งลงบนเก้าอี้ มองไปรอบๆเหมือนกำลังคัดสรรว่าวันนี้จะหยิบอะไรในร้านดี

Chinese

王淑梅见状，又叹气道：“超市生意越来越不行了，我和大山都想把超市关了，去外面打工了。”

Thai

เมื่อเห็นดังนั้นหวางชูเหมยก็ถอนหายใจแล้วพูดว่า “ธุรกิจร้านค้าไม่ค่อยดีแล้ว ฉันกับต้าชานคิดว่าจะปิดร้านและไปทำงานต่างเมือง”

Chinese

“你去打工，你家小晚怎么办？”

Thai

“ถ้าเธอไปทำงานต่างเมือง แล้วเสี่ยวหวานของเธอล่ะจะทำยังไง?”

Chinese

“她马上就要去大学了，不用我们管。”

Thai

“อีกไม่นานก็จะเข้ามหาลัยแล้ว ไม่ต้องให้พวกเราดูแล”

Chinese

“准备去哪读大学啊？”

Thai

“เตรียมไปเรียนที่ไหน?”

Chinese

“看她自己想去哪，我家老大的意思是，最好是去一线城市，京城或者魔都。”

Thai

“ให้เธอตัดสินใจเอง ลูกชายฉันบอกว่าที่ไหนก็ได้แต่ขอให้เป็นเมืองใหญ่ระดับหนึ่ง ปักกิ่งหรือนครเซี่ยงไฮ้”

Chinese

霞姐赶紧摆摆手：“别别别，女孩子读那么好的大学没用，最后还不是嫁到别人家去，现在学历越高的女生越难嫁出去，我看还是在市里读个三本算了。”

Thai

เซี่ยเจี๊ยรีบโบกไม้โบกมือ “ไม่เอาๆ ไม่เอา ผู้หญิงเรียนมหาวิทยาลัยดีๆก็เปล่าประโยชน์ สุดท้ายก็ต้องแต่งออกไปอยู่กับคนอื่น ยิ่งผู้หญิงเรียนสูงยิ่งหาผัวยาก ฉันว่าเรียนที่เมืองนี้ในมหาวิทยาลัยสามัญก็พอแล้ว”

Chinese

“现在已经没有三本了。”

Thai

“เดี๋ยวนี้ไม่มีมหาวิทยาลัยสามัญแล้วนะ”

Chinese

“反正女孩子读那么多书没用，你看村头眼镜家的女儿，快三十岁了，还在读什么研究生，再拖几年，生孩子都难。”

Thai

“ยังไงผู้หญิงเรียนหนังสือมากก็เปล่าประโยชน์ เธอเห็นลูกสาวของแว่นที่หัวหมู่ไหม อายุเกือบสามสิบแล้ว ยังเรียนอะไรปริญญาโทอยู่เลย รออีกสักพักนะ มีลูกยังลำบาก”

Chinese

王淑梅没有搭话，只是无奈笑了笑。

Thai

หวางชูเหมยไม่ได้ตอบอะไร แค่ยิ้มอย่างจนใจ

Chinese

“你儿子现在怎么样？”

Thai

“ตอนนี้ลูกชายเธอเป็นไงบ้าง?”

Chinese

“他换了家公司，去外地了。”

Thai

“เขาเปลี่ยนบริษัท ไปอยู่ที่อื่นแล้ว”

Chinese

“工资怎么样？”

Thai

“เงินเดือนเท่าไหร่?”

Chinese

“我没问，应该和之前差不多，还是七八千的样子。”

Thai

“ฉันไม่ได้ถาม น่าจะเท่าๆเดิม ประมาณเจ็ดแปดพันน่ะ”

Chinese

“不行啊，才七八千，外面大城市租个房子就要三四千，还要吃饭，还要社交，这一年能攒多少钱？”

Thai

“ไม่ไหวนะ แค่เจ็ดแปดพัน แถบเมืองใหญ่ค่าเช่าบ้านก็สามสี่พันแล้ว ยังต้องกินข้าว ต้องสังคม ปีหนึ่งจะเหลือเก็บเท่าไหร่?”

Chinese

王淑梅苦笑道：“工作稳定就行了，我和大山的要求没有那么高。”

Thai

หวางชูเหมยยิ้มขมขื่น “มีงานทำมั่นคงก็พอแล้ว ฉันกับต้าชานไม่ได้มีความต้องการสูงขนาดนั้น”

Chinese

“这样，等年底，我问问我儿子，看他厂里还要不要人，要是要人，明年让你儿子跟我儿子一起出去。”

Thai

“งั้นสิ้นปีนี้ ฉันถามลูกชายฉันก่อนว่าโรงงานเขายังต้องการคนไหม ถ้าต้องการ ปีหน้าให้ลูกชายเธอไปกับลูกชายฉัน”

Chinese

王淑梅婉言谢绝道：“不用了，我儿子就会打打电脑，其他的也不会。”

Thai

หวางชูเหมยปฏิเสธอย่างสุภาพ “ไม่ต้องหรอก ลูกชายฉันทำได้แค่เล่นคอมพิวเตอร์ อย่างอื่นก็ไม่เป็น”

Chinese

“他不是本科吗，我儿子专科都能干，他有什么不能干的。”

Thai

“เขาก็จบปริญญาตรีไม่ใช่เหรอ ลูกชายฉันจบปวช.ยังทำได้เลย เขาจะทำไม่ได้ตรงไหน?”

Chinese

王淑梅笑了笑，还是没有接话。

Thai

หวางชูเหมยยิ้มแต่ไม่ตอบรับ

Chinese

王淑梅早就听说她的儿子，每年过年回家都是整夜整夜的打牌，别人问他在外面一个月挣多少钱，他总说两三万，可到了牌桌上，却经常找别人借钱。

Thai

หวางชูเหมยเคยได้ยินมาว่าลูกชายของเธอ ทุกปีกลับบ้านตรุษจีนก็จะเล่นไพ่ตลอดทั้งคืน มีคนถามว่าเขาทำเงินเดือนละเท่าไหร่ก็บอกว่าสองสามหมื่น แต่พอถึงโต๊ะไพ่กลับชอบยืมเงินคนอื่นบ่อยๆ

Chinese

有些人，说十句话，十句都是假话。

Thai

คนบางคน พูดสิบประโยคก็เป็นความเท็จทั้งสิบประโยค

Chinese

也就霞姐对自己的儿子深信不疑。

Thai

มีแต่เซี่ยเจี๊ยเท่านั้นที่เชื่อมั่นในตัวลูกชายของตัวเอง

Chinese

但凡她出去打过工，就会知道一个月挣两三万块钱有多难，月薪2万的话，就能碾压全国99.95%以上的人。

Thai

ถ้าเธอเคยออกไปทำงานข้างนอก ก็จะรู้ว่าการหาเงินเดือนละสองสามหมื่นนั้นยากแค่ไหน เงินเดือนสองหมื่นหยวนเนี่ย สามารถเอาชนะคนทั้งประเทศไปได้ 99.95% เลยนะ

Chinese

两人正聊着的时候，陈小晚急匆匆从楼上跑了下来，看到霞姐后，她把到嘴边的话又给咽了回去。

Thai

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่ เฉินเสี่ยวหวานก็รีบวิ่งลงมาจากชั้นบน เมื่อเห็นเซี่ยเจี๊ยแล้ว เธอกลืนคำพูดที่ใกล้จะเอ่ยออกไปกลับเข้าไป

Chinese

“妈，哥哥刚给我打电话了。”

Thai

“แม่ พี่เพิ่งโทรหาฉัน”

Chinese

“你哥跟你说了什么？”

Thai

“พี่เธอบอกอะไร?”

Chinese

“哥哥问我估分多少，他正好有个朋友在大学当老师。”

Thai

“พี่ถามว่าฉันกะคะแนนได้เท่าไหร่ เขามีเพื่อนเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยพอดี”

Chinese

“是嘛。”

Thai

“เหรอ”

Chinese

霞姐立马说道：“小晚，你听婶子的，不要跑那么晚读大学，到时候你毕业了，要是在大城市里打工，你爸妈还指望不上你。”

Thai

เซี่ยเจี๊ยพูดทันที “เสี่ยวหวาน เธอฟังป้าสิ อย่าไปเรียนมหาวิทยาลัยที่ไกลนัก เวลาเธอเรียนจบไป ถ้าทำงานในเมืองใหญ่ พ่อแม่เธอก็คงไม่พึ่งพาได้”

Chinese

“婶子，我的事就不劳你费心了。”陈小晚怎么会不知道霞姐是个什么样的人，她经常听爸妈在饭桌上讨论她，每次一提到她，爸妈就都很无奈。

Thai

“ป้า เรื่องของฉันไม่ต้องให้ป้าลำบากใจหรอก” เฉินเสี่ยวหวานย่อมรู้ดีว่าเซี่ยเจี๊ยเป็นคนแบบไหน เธอได้ยินพ่อแม่คุยกันถึงเธอบนโต๊ะอาหารบ่อยครั้ง ทุกครั้งที่พูดถึง พ่อแม่ก็ทำได้แค่จนใจ

Chinese

“你这孩子，不听大人的话，以后是要吃亏的。”

Thai

“เด็กแบบนี้ ไม่ฟังคำผู้ใหญ่ เดี๋ยวก็ลำบากเอง”

Chinese

陈小晚懒得听她啰嗦。

Thai

เฉินเสี่ยวหวานไม่สนใจที่จะฟังเธอพูดจาเรื่อยเปื่อย

Chinese

霞姐站起身说道：“淑梅，带你儿子出去打工的事，等年底我就跟我儿子说，我先回去了。”

Thai

เซี่ยเจี๊ยลุกขึ้นแล้วพูด “ชูเหมย เรื่องพาลูกชายเธอออกไปทำงาน สิ้นปีฉันจะบอกลูกชายฉันเอง ก่อนกลับ”

Chinese

“慢走啊。”

Thai

“ไปสบายนะ”

Chinese

霞姐瞄了一眼柜台上的打火机，伸手拿了一个：“我拿个打火机回家烧火。”

Thai

เซี่ยเจี๊ยเหลือบมองไฟแช็กบนเคาน์เตอร์ ยื่นมือไปหยิบอันหนึ่ง:“ฉันขอไฟแช็กอันหนึ่งกลับไปจุดไฟที่บ้าน”

Chinese

王淑梅笑容难看。

Thai

รอยยิ้มของหวังซูเหมยดูไม่สวย

Chinese

她总是这样走的时候顺手牵羊……

Thai

นางเป็นแบบนี้ทุกที ชอบหยิบฉวยของตอนกลับบ้าน

Chinese

可陈小晚却直接走了过来：“婶子，这个防风打火机，进价一块五，卖两块，你扫一块五就行了。”

Thai

แต่เฉินเสี่ยวหวานกลับเดินตรงเข้ามาหา:“ป้า ไฟแช็กกันลมอันนี้ ราคาทุนหนึ่งหยวนห้า ขายสองหยวน ป้าสแกนจ่ายแค่หนึ่งหยวนห้าก็พอ”

Chinese

“一块五？！”霞姐不是惊讶打火机要一块五，她是惊讶陈小晚一个小妮子竟然要收她钱。

Thai

“หนึ่งหยวนห้า?”เซี่ยเจี๊ยไม่ได้ตกใจที่ไฟแช็กราคาหนึ่งหยวนห้า แต่เธอตกใจที่เฉินเสี่ยวหวานเด็กน้อยคนนี้กล้าเก็บเงินเธอ

Chinese

霞姐回头看了一眼陈小晚，又看了一眼王淑梅，见王淑梅没有要说话的意思，霞姐瞪眼道：“你没听见我刚跟你妈在说你哥的事？”

Thai

เซี่ยเจี๊ยหันกลับมามองเฉินเสี่ยวหวาน แล้วก็มองหวังซูเหมย เห็นว่าหวังซูเหมยไม่มีทีท่าจะพูดอะไร เซี่ยเจี๊ยก็เบิกตามองแล้วพูดว่า:“ไม่ได้ยินที่ฉันเพิ่งคุยกับแม่เธอเรื่องพี่ชายของเธอหรือไง”

Chinese

陈小晚笑盈盈道：“我哥哥现在可是明星了，不用出去打工了。”

Thai

เฉินเสี่ยวหวานยิ้มหวานพูด:“พี่ชายของหนูตอนนี้เป็นดาราแล้ว ไม่ต้องออกไปทำงานที่อื่นอีก”

Chinese

说完，陈小晚又看向自己的妈妈说道：“妈妈，哥哥今天傍晚就会回家。”

Thai

พูดจบ เฉินเสี่ยวหวานก็หันไปมองแม่ตัวเองแล้วพูดว่า:“แม่คะ พี่ชายวันนี้ตอนเย็นจะกลับบ้าน”

Chinese

“哈？”

Thai

“หา?”

Chinese

两人都愣住了。

Thai

ทั้งสองคนต่างตะลึง

Chinese

什么明星？

Thai

ดาราอะไรกัน

Chinese

什么今天傍晚就回家？

Thai

อะไรที่ว่าวันนี้ตอนเย็นจะกลับบ้าน

Chinese

陈小晚拿出手机，打开陈知远的抖音主页递到王淑梅眼前：“妈妈你看，这是哥哥的抖音，他已经1200万粉丝了，其实这段时间他一直在参加一个综艺节目，之前他不让我跟你说，节目今天就要录完了，他才让我说。”

Thai

เฉินเสี่ยวหวานหยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดหน้าโปรไฟล์ติ๊กต็อกของเฉินจื้อหยวนแล้วยื่นให้หวังซูเหมยดู:“แม่คะ ดูนี่สิ นี่คือติ๊กต็อกของพี่ชาย ตอนนี้เขามีผู้ติดตามสิบสองล้านคนแล้ว ที่จริงช่วงนี้เขาไปออกรายการวาไรตี้อยู่ ก่อนหน้านี้เขาไม่ให้หนูบอกแม่ วันนี้รายการถ่ายทำเสร็จพอดี เขาถึงให้หนูบอก”

Chinese

1200万粉丝？

Thai

ผู้ติดตามสิบสองล้านคน

Chinese

参加综艺节目？

Thai

ออกรายการวาไรตี้

Chinese

头像是自己的儿子没错，名字也是陈知远。

Thai

รูปโปรไฟล์เป็นลูกชายตัวเองไม่ผิด ชื่อก็เฉินจื้อหยวน

Chinese

可是……

Thai

แต่…

Chinese

怎么会！

Thai

เป็นไปได้ยังไง

Chinese

“小晚，到底怎么回事，你好好跟妈妈说。”

Thai

“เสี่ยวหวาน มันเกิดเรื่องอะไรกันแน่ เล่าให้แม่ฟังดีๆ”

Chinese

“呃这……”

Thai

“เอ่อ คือ…”

Chinese

陈小晚看了一眼霞姐，王淑梅好像明白了女儿的意思，她第一次冷着脸对霞姐说道：“霞姐，你不是要回去吗？”

Thai

เฉินเสี่ยวหวานมองเซี่ยเจี๊ย หวังซูเหมยดูเหมือนจะเข้าใจความหมายของลูกสาว นางเป็นครั้งแรกที่ทำหน้าเย็นชาพูดกับเซี่ยเจี๊ยว่า:“เซี่ยเจี๊ย คุณไม่บอกว่าจะกลับบ้านหรือไง”

Chinese

“我！”

Thai

“ฉัน!”

Chinese

霞姐也想听听到底是怎么回事，但在母女俩的注视下，她脸皮再厚这会也待不下去，她转身走了，带走了一块五的防风打火机。

Thai

เซี่ยเจี๊ยก็อยากฟังว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ภายใต้สายตาจ้องมองของแม่ลูกทั้งสอง ถึงแม้เธอจะหน้าด้านแค่ไหน ตอนนี้ก็อยู่ต่อไม่ไหว เธอจึงหันหลังเดินจากไป พร้อมกับเอาไฟแช็กกันลมราคาหนึ่งหยวนห้าติดมือไป

Chinese

……

Thai

…