น่าสงสาร

Chinese

俞汐汐还在公交车上的时候就接到了她妈的电话，问俞汐汐坐没坐上地铁，没有的话就等她一起。

Thai

ยวี่ซีซียังอยู่บนรถเมล์ตอนที่ได้รับโทรศัพท์จากแม่ ถามว่ายวี่ซีซีขึ้นรถไฟฟ้าใต้ดินหรือยัง ถ้ายังจะได้รอด้วยกัน

Chinese

所以一下车，俞汐汐就急急忙忙进了地铁站。

Thai

พอลงรถ ยวี่ซีซีก็รีบเข้าไปในสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินอย่างเร่งรีบ

Chinese

看到姜川没有跟上去，杨妙婉故意伸手在她面前晃了晃：“别看了，人都已经下去了。”

Thai

เมื่อเห็นว่าจางชวนไม่ได้ตามไปด้วย หยางเหมี่ยวหวานก็จงใจยื่นมือมาโบกต่อหน้าเธอ：“อย่ามองเลย คนเขาลงไปแล้ว”

Chinese

姜川揉了揉眼窝，正考虑着要不要叫个车的时候，杨妙婉笑盈盈说道：“你和俞汐汐真的在谈了吗？”

Thai

จางชวนขยี้ตา กำลังคิดว่าจะเรียกรถหรือไม่ หยางเหมี่ยวหวานก็ยิ้มหวานพูดว่า：“เธอกับยวี่ซีซีคบกันจริงๆ เหรอ?”

Chinese

姜川没好气道：“是又怎样？”

Thai

จางชวนตอบอย่างไม่พอใจ：“แล้วไงล่ะ?”

Chinese

“你干嘛总是对我发脾气，我明明都没有打扰你们……”杨妙婉很委屈地说道。

Thai

“ทำไมเธอชอบโมโหใส่ฉันตลอดเลย ฉันไม่ได้ไปกวนพวกเธอสักหน่อย…” หยางเหมี่ยวหวานพูดอย่างน้อยใจ

Chinese

姜川沉默了。

Thai

จางชวนเงียบไป

Chinese

杨妙婉确实没说错，虽然她去年有主动接近过姜川，甚至利用了俞汐汐，但自从姜川和俞汐汐的关系发生了微妙的变化，她就没有再做过什么过分的事情。

Thai

หยางเหมี่ยวหวานพูดไม่ผิด แม้ว่าปีที่แล้วเธอจะเข้าหาจางชวน ถึงกับใช้ประโยชน์จากยวี่ซีซี แต่ตั้งแต่ความสัมพันธ์ของจางชวนกับยวี่ซีซีเริ่มเปลี่ยนไปอย่างละเอียดอ่อน เธอก็ไม่ได้ทำอะไรเกินเลยอีกแล้ว

Chinese

在俞汐汐看来，反倒是姜川对杨妙婉一直很不客气。

Thai

ในมุมมองของยวี่ซีซี กลับเป็นจางชวนที่ปฏิบัติต่อหยางเหมี่ยวหวานอย่างไม่สุภาพมาตลอด

Chinese

之所以如此，其实是因为杨妙婉的某些地方或者说某些表现，会让姜川想起另外一个女生，一个他付出过真心，最后却让他心如刀剉的女生。

Thai

ที่เป็นแบบนั้น จริงๆ แล้วเป็นเพราะบางอย่างหรือการแสดงออกบางอย่างของหยางเหมี่ยวหวาน ที่ทำให้จางชวนนึกถึงผู้หญิงอีกคน ผู้หญิงที่เขาเคยทุ่มเทความรักให้ สุดท้ายกลับทำให้เขาเจ็บปวดราวกับถูกมีดบั่นทอนหัวใจ

Chinese

“你怎么不说话？”

Thai

“ทำไมเธอไม่พูดอะไร?”

Chinese

“别兜圈子了，想问什么就问吧。”

Thai

“อย่าอ้อมค้อมเลย อยากถามอะไรก็ถามมา”

Chinese

杨妙婉愣了一下，释然笑道：“我感觉你身上有好多故事诶，能给我讲讲吗？”

Thai

หยางเหมี่ยวหวานตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วยิ้มอย่างโล่งอก：“ฉันรู้สึกว่าเธอมีเรื่องราวมากมายเลยนะ เล่าให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม?”

Chinese

杨妙婉说完，又立马补充道：“你别误会啊，我知道你喜欢俞汐汐，我也知道自己比不过俞汐汐，只是纯粹好奇，我这人呢，喜欢我的我一个都不会喜欢，不喜欢我的我反倒很感兴趣，我以后跟你们见面的次数应该不会很多，你放心，我绝对不会破坏你和俞汐汐的关系。”

Thai

พอพูดจบ หยางเหมี่ยวหวานก็รีบเสริมทันที：“อย่าเข้าใจผิดนะ ฉันรู้ว่าเธอชอบยวี่ซีซี ฉันก็รู้ว่าตัวเองสู้ยวี่ซีซีไม่ได้ แค่อยากรู้เฉยๆ คนอย่างฉันนะ คนที่ชอบฉัน ฉันไม่ชอบสักคน ส่วนคนที่ไม่ชอบฉัน ฉันกลับสนใจ ต่อไปฉันคงไม่ได้เจอพวกเธอบ่อยนัก วางใจเถอะ ฉันไม่มีทางทำลายความสัมพันธ์ของเธอกับยวี่ซีซีหรอก”

Chinese

“不想说。”

Thai

“ไม่อยากเล่า”

Chinese

“那你家是不是很有钱啊？”

Thai

“แล้วบ้านเธอรวยมากใช่ไหม?”

Chinese

“明知故问有意思吗？”

Thai

“รู้อยู่แล้วยังจะถามอีก มีความหมายอะไร?”

Chinese

“主要是我想不通，如果你家条件一般，像王承泽那样的人怎么会围着你转。”

Thai

“ที่สำคัญคือฉันคิดไม่ตก ถ้าฐานะบ้านเธอธรรมดา ทำไมคนอย่างหวังเฉิงเจ๋อถึงได้วนเวียนอยู่รอบตัวเธอ”

Chinese

姜川呵呵一笑。

Thai

จางชวนหัวเราะแห้งๆ

Chinese

看姜川又不说话， 杨妙婉努了努嘴，像是有些不高兴，但没过几秒钟，她突然走到姜川面前笑道：“要不然…你包养我好了。”

Thai

เห็นจางชวนไม่พูดอีก หยางเหมี่ยวหวานก็ทำปากยื่น เหมือนไม่พอใจ แต่ไม่กี่วินาที เธอก็เดินไปข้างหน้าจางชวนแล้วยิ้ม：“ไม่งั้น…เธอเลี้ยงฉันเถอะ”

Chinese

姜川眉头一锁，看着笑靥如花的杨妙婉，他很不解地说道：“你是有什么大病吗？”

Thai

จางชวนขมวดคิ้ว มองหยางเหมี่ยวหวานที่ยิ้มอย่างงดงาม แล้วพูดอย่างไม่เข้าใจ：“เธอเป็นอะไรป่วยหนักหรือเปล่า?”

Chinese

“这有什么嘛，有钱人在外面不都有小三吗？”

Thai

“มันอะไรกัน คนรวยข้างนอกก็มีเมียน้อยกันทั้งนั้น”

Chinese

“那些暗恋你这个校花的人，要是知道你是这样的人，他们会怎么想？”

Thai

“คนที่แอบชอบเธอซึ่งเป็นดาวโรงเรียน ถ้ารู้ว่าเธอเป็นคนแบบนี้ พวกเขาจะคิดยังไง?”

Chinese

杨妙婉哼声说道：“我又没跟别人说过这种话，其实我关注你很久了，之前你回回考试交白卷，学校都不开除你，我就知道你家里肯定不一般，那边那辆奥迪车也是你家里的吧，上次出去过生日，我就看到过，在学校附近也看见过好几次，但是你没上过那辆车，我猜车上的人十有八九是你父母给你安排的保镖，一个上学需要隐藏身份，还有保镖跟着的高中生，你家里要么超级有钱，要么就是有权，俞汐汐那个大傻子，还跟我说你家破产了，真是傻得可爱。”

Thai

หยางเหมี่ยวหวานส่งเสียงหึแล้วพูดว่า：“ฉันไม่เคยพูดแบบนี้กับใครเลย จริงๆ ฉันสนใจเธอมานานแล้ว ก่อนหน้านี้เธอสอบทีไรก็ส่งกระดาษเปล่า โรงเรียนก็ไม่ไล่เธอออก ฉันก็รู้ว่าบ้านเธอต้องไม่ธรรมดา รถออดี้คันนั้นก็ของบ้านเธอใช่ไหม ครั้งก่อนออกไปวันเกิดฉันเห็นนะ เห็นแถวโรงเรียนอีกหลายครั้ง แต่เธอไม่เคยขึ้นรถคันนั้น ฉันเดาว่าคนในรถสิบส่วนเก้าส่วนเป็นบอดี้การ์ดที่พ่อแม่เธอจัดให้ เด็กมัธยมที่ต้องซ่อนตัวตนตอนไปโรงเรียน แล้วยังมีบอดี้การ์ดตาม บ้านเธอจะรวยมากหรือมีอำนาจ ยวี่ซีซีไอ้โง่นั่น ยังบอกฉันว่าบ้านเธอล้มละลาย โง่น่ารักจริงๆ”

Chinese

“你这么聪明，应该考全校第一的。”

Thai

“เธอฉลาดขนาดนี้ ควรสอบได้ที่หนึ่งของโรงเรียนนะ”

Chinese

“哈哈，我不是这块料，我现在一翻开书看到数学物理那些符号就想头疼想睡觉。”

Thai

“ฮ่าฮ่า ฉันไม่เหมาะกับทางนี้หรอก ตอนนี้ฉันเปิดหนังสือเจอสัญลักษณ์เลข ฟิสิกส์พวกนั้นก็ปวดหัวอยากนอนแล้ว”

Chinese

姜川轻声道：“这些事不要说出去。”

Thai

จางชวนพูดเบาๆ：“เรื่องพวกนี้อย่าพูดออกไปนะ”

Chinese

“所以你到底包不……”

Thai

“แล้วเธอจะเลี้ยงฉันรึเปล่า…”

Chinese

“滚，别让我抽你。”

Thai

“ไปให้พ้น อย่าให้ฉันต้องตีเธอนะ”

Chinese

杨妙婉眨了下眼睛，暗送秋波道：“我现在就可以陪你那个的，但是你以后每个月都得给我钱。”

Thai

หยางเหมี่ยวหวานกระพริบตา ส่งสายตาเป็นเชิง：“ตอนนี้ฉันสามารถทำเรื่องนั้นกับเธอได้นะ แต่หลังจากนี้เธอต้องให้เงินฉันทุกเดือน”

Chinese

“你很缺钱吗？”

Thai

“เธอขาดเงินมากเหรอ?”

Chinese

杨妙婉点点头：“缺啊，我妈很早就跟我爸结了婚，年轻的时候长得漂亮，我爸可喜欢她了，可四十岁还没到，我爸就在外面有了别的女人，我妈可傻了，明明没有一技之长，都不知道睁一只眼闭一只眼，非闹着要离婚，现在好了，找了份服装销售的工作，一个月到手还不到五千块，我的学费生活费全是我爸给的，但是离婚协议上清清楚楚的写着，他只供到我大学毕业。”

Thai

หยางเหมี่ยวหวานพยักหน้า：“ขาดสิ แม่ฉันแต่งงานกับพ่อฉันตั้งแต่อายุน้อย ตอนสาวๆ สวยมาก พ่อฉันชอบเธอมาก แต่ยังไม่ถึงสี่สิบ พ่อฉันก็มีผู้หญิงอื่นข้างนอก แม่ฉันโง่จริงๆ ทั้งที่ไม่มีความสามารถอะไร ยังไม่รู้จักทำเป็นไม่เห็นไม่รู้ กลับดื้อดึงจะหย่า พอถึงตอนนี้ ก็ได้งานขายเสื้อผ้า เดือนหนึ่งได้เงินไม่ถึงห้าพันหยวนด้วยซ้ำ ค่าเทอมกับค่าครองชีพของฉันพ่อเป็นคนออกให้หมด แต่ในสัญญาหย่าระบุชัดเจนว่า เขาจะส่งฉันแค่เรียนจบมหาวิทยาลัยเท่านั้น”

Chinese

“那你怎么不跟着你爸？”

Thai

“แล้วทำไมเธอไม่อยู่กับพ่อล่ะ?”

Chinese

“我妈这么傻，我要是跟着我爸，她一个人怎么活，另外我爸也不要我啊，她要了我弟弟。”

Thai

“แม่ฉันโง่ขนาดนี้ ถ้าฉันอยู่กับพ่อ แม่จะอยู่คนเดียวยังไง อีกอย่างพ่อฉันก็ไม่เอาฉันด้วย พ่อเอาน้องชายของฉันไป”

Chinese

“听上去你还挺可怜的。”

Thai

“ฟังดูเธอก็น่าสงสารนะ”

Chinese

“可不是嘛。”

Thai

“ใช่เลย”

Chinese

姜川一看她噘起嘴巴装可怜的样子，就立马问了一句：“这些都是你编出来的吧？”

Thai

พอจางชวนเห็นเธอทำปากยื่นแบบทำท่าสงสาร ก็รีบถามหนึ่งประโยค：“ทั้งหมดนี่เธอแต่งขึ้นมาใช่ไหม?”

Chinese

杨妙婉立马竖起了手掌：“我发誓。”

Thai

หยางเหมี่ยวหวานรีบยกฝ่ามือขึ้น：“ฉันสาบาน”

Chinese

姜川这才信了一半：“不管怎么样，都不应该作贱自己。”

Thai

จางชวนถึงเชื่อครึ่งหนึ่ง：“ยังไงก็ตาม ก็ไม่ควรดูถูกตัวเอง”

Chinese

“我要是有俞汐汐那么会学习，我就不会跟你说这些了，这不是没有嘛。”

Thai

“ถ้าฉันเรียนเก่งเหมือนยวี่ซีซี ฉันก็คงไม่พูดแบบนี้กับเธอหรอก ก็มันไม่ใช่ไง”

Chinese

“你大学想考什么学校？”

Thai

“เธออยากสอบเข้ามหาวิทยาลัยอะไร?”

Chinese

“还是想要留在京城。”

Thai

“ก็ยังอยากอยู่ที่เมืองหลวง”

Chinese

“那你就好好加油吧，如果你能考上戏剧、音乐、舞蹈、戏曲任何一所艺校，我可以送你出道当明星。”

Thai

“ถ้าอย่างนั้นก็ตั้งใจทำให้ดีนะ ถ้าเธอสอบเข้าโรงเรียนศิลปะการแสดง ดนตรี เต้นรำ หรืออุปรากร สักแห่งได้ ฉันสามารถส่งเธอเข้าวงการเป็นดาราได้”

Chinese

“当明星也要陪人睡觉啊。”

Thai

“เป็นดาราก็ต้องนอนกับคนอื่นอยู่ดี”

Chinese

“不用。”

Thai

“ไม่ต้อง”

Chinese

“真的吗？那我们拉勾。”

Thai

“จริงเหรอ? งั้นเราเกี่ยวก้อยกัน”

Chinese

“拉你个大傻逼。”

Thai

“เกี่ยวก้อยบ้าๆ”

Chinese

“好耶。”

Thai

“เย้”

Chinese

“走了，管好你的嘴。”

Thai

“ไปแล้ว ดูแลปากเธอด้วย”

Chinese

“你真不想和我睡啊，我长得也不丑吧，其实我也可以清纯的。”

Thai

“เธอไม่อยากนอนกับฉันจริงๆ เหรอ ฉันก็ไม่ได้หน้าตาขี้เหร่นะ จริงๆ ฉันก็ทำตัวใสซื่อได้นะ”

Chinese

姜川竖起一根中指，迈步朝那辆奥迪车走了过去，他拉开车门，一坐进去就没好气道：“你以后要天天跟着我，能不能换辆车？现在傻逼都知道你是我爸安排在我身边的人。”

Thai

จางชวนยกนิ้วกลางขึ้น ก้าวเดินไปทางรถออดี้คันนั้น เขาเปิดประตู พอเข้าไปนั่งก็พูดอย่างไม่พอใจ：“ต่อไปเธอต้องตามฉันทุกวัน เปลี่ยนรถได้ไหม ตอนนี้แม้แต่คนโง่ก็รู้ว่าเธอเป็นคนที่พ่อฉันจัดมาไว้ข้างตัวฉัน”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

“送我回家。”

Thai

“ส่งฉันกลับบ้าน”

Chinese

“……”

Thai

“…”

Chinese

看到奥迪车消失在视野里，杨妙婉心情一下子就好起来了，她几乎是一路蹦蹦跳跳进了地铁站，开心得都哼起了歌。

Thai

พอเห็นรถออดี้หายไปจากสายตา หยางเหมี่ยวหวานก็อารมณ์ดีขึ้นมาทันที เธอแทบจะกระโดดเต้นตลอดทางเข้าไปในสถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน มีความสุขจนฮัมเพลง

Chinese

……

Thai

…

Chinese

高考四天，姜川去找了俞汐汐三次，两人在一起做了十多张卷子。

Thai

สอบเข้ามหาวิทยาลัยสี่วัน จางชวนไปหายวี่ซีซีสามครั้ง ทั้งสองคนทำข้อสอบด้วยกันกว่าสิบชุด

Chinese

中间有一天，俞汐汐突然好奇问：“你到底住在哪里啊，每次都是你来找我，要不明天我去找你好了。”

Thai

ในระหว่างนั้นวันหนึ่ง ยวี่ซีซีถามอย่างสงสัย：“เธออยู่ไหนกันแน่ ทุกครั้งเป็นเธอมาหาฉัน ไม่งั้นพรุ่งนี้ฉันไปหาเธอดีกว่า”

Chinese

姜川尴尬挠头：“我那地方小，放张床走路都不方便，还是我过来找你好了。”

Thai

จางชวนเกาหัวอย่างเขินอาย：“ที่ฉันมันเล็ก วางเตียงแล้วเดินลำบาก ยังไงฉันมาหาเธอดีกว่า”

Chinese

“要不你明天叫车好了，应该会快一点。”

Thai

“ไม่งั้นพรุ่งนี้เธอเรียกรถมาก็ได้ น่าจะเร็วกว่า”

Chinese

“不了，浪费钱。”

Thai

"ไม่ล่ะ เสียดายเงินเปล่าๆ"

Chinese

“我帮你付呗。”

Thai

"ฉันช่วยจ่ายให้นะ"

Chinese

姜川摇摇头道：“在学校吃你那么多顿饭，哪好意思还让你付车费。”

Thai

จางชวนส่ายหน้าแล้วพูดว่า "ที่โรงเรียนกินข้าวเธอตั้งหลายมื้อ จะให้เธอจ่ายค่าโดยสารอีกก็เกรงใจ"

Chinese

俞汐汐还以为是男人的虚荣心在作祟呢，她哼了一声，说道：“我可以转你钱，你自己付。”

Thai

ยวี่ซีซีนึกว่าเป็นความถือตัวของผู้ชาย เธอส่งเสียงหึ แล้วพูดว่า "ฉันโอนเงินให้เธอไปจ่ายเองก็ได้"

Chinese

“真不用，你要是想早点看到我，我明天早点起床就好了。”

Thai

"ไม่ต้องจริงๆ ถ้าเธออยากเจอฉันเช้าขึ้น พรุ่งนี้ฉันก็แค่ตื่นเช้าหน่อยก็พอ"

Chinese

高考，上班族可不放假，俞博和郑颖都不在家。

Thai

การสอบเข้ามหาวิทยาลัย พนักงานออฟฟิศไม่มีวันหยุด ยวี่ป๋อกับเจิ้งอิงจึงไม่อยู่บ้าน

Chinese

一听这话，俞汐汐瞬间红了脸，姜川也没多说什么，只是看着她眉眼间的羞涩，嘴角微微上扬起来。

Thai

พอได้ยินแบบนั้น ยวี่ซีซีก็หน้าแดงทันที จางชวนไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงมองความเขินอายในแววตาเธอแล้วมุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย

Chinese

……

Thai

…