บทที่ 345

น้องสาว

小妹妹

แปลจาก จีน ด้วยเครื่องมือ อาจมีความคลาดเคลื่อน

จีน

“你唱歌真难听。”

ไทย

“เธอร้องเพลงแย่มากเลย”

จีน

“呵呵,有本事你唱。”

ไทย

“เหอะ เก่งนักก็ร้องสิ”

จีน

“我唱歌要收费。”

ไทย

“ฉันร้องเพลงต้องคิดตังค์นะ”

จีน

“这世上有比你还不要脸的人吗?”

ไทย

“ในโลกนี้มีคนหน้านี่กว่าเธออีกเหรอ?”

จีน

“……”

ไทย

“…”

จีน

运动会期间,校园里到处都是人。

ไทย

ระหว่างงานกีฬา ในโรงเรียนมีผู้คนพลุกพล่านไปหมด

จีน

两人从人群里穿插而过,摄像师小占默默跟在后面。

ไทย

ทั้งสองคนเดินสอดผ่านฝูงชนไป ช่างกล้องเสี่ยวจ้านค่อยๆ ตามหลังมาอย่างเงียบๆ

จีน

操场上。

ไทย

ที่สนามกีฬา

จีน

胡琳琳看到两人走在一起,立马对身旁的几个女同学说道:“你们看,姜川和俞汐汐在那边。”

ไทย

หูหลินหลินเห็นทั้งสองเดินมาด้วยกัน ก็พูดกับสาวๆ ข้างตัวทันทีว่า “ดูสิ เจียงชวนกับยวี่ซีซีอยู่ตรงนั้น”

จีน

一群人纷纷抬眼看去,胡青春脸上的笑容不一会儿就凝固了。

ไทย

กลุ่มคนต่างเงยหน้ามองตาม รอยยิ้มบนใบหน้าของหูชิงชุนแข็งค้างในไม่ช้า

จีน

刚才喊俞汐汐给参加运动会短跑的同学加油她不来,现在却跟姜川走在了一起。

ไทย

เมื่อกี้เรียกยวี่ซีซีมาเชียร์เพื่อนร่วมห้องที่ลงวิ่งระยะสั้นในงานกีฬาเธอก็ไม่มา ตอนนี้กลับมาเดินกับเจียงชวนซะงั้น

จีน

胡青春莫名很不爽。

ไทย

หูชิงชุนรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

จีน

这种不爽,不单单是因为俞汐汐宁愿跟姜川一起玩,也不愿跟自己一起,而是觉得俞汐汐一个转学生,凭什么这么快就得到了这么多关注,还成了纪录片的女主角。

ไทย

ความหงุดหงิดนี้ ไม่ใช่แค่เพราะยวี่ซีซีเลือกที่จะเล่นกับเจียงชวนมากกว่าเล่นกับตัวเอง แต่เป็นเพราะคิดว่ายวี่ซีซีเป็นแค่นักเรียนย้ายมา ทำไมถึงได้รับความสนใจมากมายขนาดนี้เร็วขนาดนี้ แล้วยังได้เป็นนางเอกจากสารคดีอีก

จีน

昨天晚上,胡青春还做梦梦到自己被镜头包围,纪录片播出后,自己一炮而红……

ไทย

เมื่อคืนก่อน หูชิงชุนยังฝันว่าถูกกล้องถ่ายรายล้อม หลังจากสารคดีออกอากาศ ตัวเองก็จะดังเป็นพลุแตก…

จีน

“他俩关系好像不错啊。”

ไทย

“ความสัมพันธ์ของสองคนนั้นดูเหมือนจะดีนะ”

จีน

“中午还看到他们坐一起吃饭了,还有高一的杨妙婉。”

ไทย

“ตอนเที่ยงยังเห็นพวกเขานั่งกินข้าวด้วยกัน มีหยางเหมี่ยวหวานจาก ม.1 ด้วย”

จีน

“杨妙婉?姜川怎么会认识她?”

ไทย

“หยางเหมี่ยวหวาน? เจียงชวนไปรู้จักเธอได้ยังไง”

จีน

“王承泽也在。”

ไทย

“หวังเฉิงเจ๋อก็อยู่ด้วย”

จีน

“这样啊……”

ไทย

“อย่างนี้นี่เอง…”

จีน

运动会期间,下午最后一节自习课不用上,五点不到就放了学,太阳都还没有落山。

ไทย

ระหว่างงานกีฬา ชั่วโมงเรียนอิสระช่วงบ่ายสุดท้ายไม่ต้องเรียน เลิกเรียนก่อนห้าโมง พระอาทิตย์ยังไม่ทันตกดิน

จีน

下课铃一响,刘谦就收起手机说道:“今天这么早,去我家玩会儿游戏呗?”

ไทย

พอเสียงระฆังเลิกเรียนดัง หลิวเฉียนก็เก็บโทรศัพท์แล้วพูดว่า “วันนี้เลิกเร็ว ไปเล่นเกมที่บ้านฉันหน่อยไหม”

จีน

王承泽看向姜川。

ไทย

หวังเฉิงเจ๋อมองไปที่เจียงชวน

จีน

姜川看了眼时间,想着太早回家也没别的事,于是点头答应道:“走吧。”

ไทย

เจียงชวนดูเวลา คิดว่ากลับบ้านเร็วก็ไม่มีอะไรทำ เลยพยักหน้าตอบตกลง: “ไปกัน”

จีน

“那我给司机打个电话,让他晚点来接我。”

ไทย

“งั้นฉันโทรหาคนขับรถ ให้มารับทีหลัง”

จีน

三人聊天的时候,俞汐汐已经收拾好了书包,率先从教室里走了出去,等王承泽打完电话,三个人也一起离开了教学楼。

ไทย

ระหว่างที่สามคนคุยกัน ยวี่ซีซีเก็บกระเป๋าเป้เรียบร้อยแล้วเดินออกจากห้องเรียนไปก่อน พอหวังเฉิงเจ๋อวางสาย ทั้งสามคนก็ออกจากตึกเรียนไปด้วยกัน

จีน

“你中午是不是领她去实验楼了?”

ไทย

“ตอนเที่ยงนายพาเธอไปตึกทดลองใช่ไหม”

จีน

“嗯。”

ไทย

“อืม”

จีน

刘谦皱眉道:“你带她去那做什么?”

ไทย

หลิวเฉียนขมวดคิ้ว: “นายพาเธอไป那里ทำไม”

จีน

“喏。”姜川抬了抬下巴,身旁两个好基友顺着视线看过去,俞汐汐已经走到了校门口的位置,但身后的摄像老师仍然在跟着。

ไทย

“นี่ไง” เจียงชวนเชิดคางขึ้น เพื่อนซี้ทั้งสองที่อยู่ข้างๆ มองตามสายตาไป ยวี่ซีซีเดินไปถึงปากประตูโรงเรียนแล้ว แต่ช่างกล้องที่อยู่ข้างหลังก็ยังตามมา

จีน

姜川解释道:“天天有人举着相机跟着她,不把她打发走,我坐在教室都觉得膈应。”

ไทย

เจียงชวนอธิบาย: “มีคนยกกล้องตามเธอทุกวัน ถ้าไม่จัดการอะไรสักหน่อย ฉันนั่งในห้องเรียนก็รู้สึกอึดอัด”

จีน

“原来如此,我还以为你动心了。”

ไทย

“อย่างนี้นี่เอง ฉันยังนึกว่านายจะใจอ่อนซะอีก”

จีน

“动心你妹。”

ไทย

“จะบ้าหรือ”

จีน

王承泽笑道:“我妹妹上周六还让我带她去找你呢。”

ไทย

หวังเฉิงเจ๋อหัวเราะ: “น้องสาวฉันวันเสาร์ที่แล้วยังให้ฉันพาไปหานายเลย”

จีน

“别,一个你妹,一个吴瑾,我看到都怕。”

ไทย

“อย่าเลย คนนึงน้องสาวนาย คนนึงอู๋จิน ฉันเห็นก็กลัวแล้ว”

จีน

刘谦凑上前问道:“吴瑾是谁?”

ไทย

หลิวเฉียนโน้มตัวเข้ามาถาม: “อู๋จินเป็นใคร”

จีน

“他不认识?”

ไทย

“มันไม่รู้จัก?”

จีน

王承泽问道姜川,姜川摇了摇头,自顾自地往前走。

ไทย

หวังเฉิงเจ๋อถามเจียงชวน เจียงชวนส่ายหัว แล้วเดินนำหน้าไปตามลำพัง

จีน

“到底谁啊?”

ไทย

“แล้วมันคือใครกันแน่”

จีน

“多大了?”

ไทย

“อายุเท่าไหร่”

จีน

“长得好看吗?”

ไทย

“หน้าตาดีไหม”

จีน

姜川白眼道:“就是一个小妹妹。”

ไทย

เจียงชวนทำตาเหลือก: “ก็แค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง”

จีน

“不是,你俩身边哪来的那么多小妹妹啊。”

ไทย

“ไม่นะ สองนายมีเด็กสาวพวกนี้มาจากไหนกันนักหนา”

จีน

吴瑾是吴棋的女儿,而他妈妈正是当年和吴棋一起录《向往》的顾小棠,两人在一起的消息传开来,当年也是互联网上的一段佳话。

ไทย

อู๋จินเป็นลูกสาวของอู๋ฉี ส่วนแม่ของเธอคือกู้เสี่ยวถางคนที่เคยอัดรายการ《เซียงหวั่ง》กับอู๋ฉีเมื่อก่อน ตอนที่ข่าวทั้งสองคนคบกันแพร่ออกไป ก็เป็นเรื่องดีในโลกอินเทอร์เน็ตสมัยนั้น

จีน

因为《向往》认识,然后又合作了多部戏,朝夕相处下,两人渐渐有了感情。

ไทย

เพราะรู้จักจาก《เซียงหวั่ง》แล้วก็ร่วมงานกันหลายเรื่อง อยู่ใกล้กันทุกวัน ทำให้ทั้งสองค่อยๆ เกิดความรู้สึกให้กัน

จีน

但是两人正式恋爱后,顾小棠就主动退出了娱乐圈。

ไทย

แต่หลังจากคบกันอย่างเป็นทางการ กู้เสี่ยวถางก็ถอนตัวจากวงการบันเทิงด้วยตัวเอง

จีน

当年一起录向往的五个人,蒋家义已经成了乐坛里举足轻重的老前辈,吴棋现在也是知名影帝。

ไทย

ทั้งห้าคนที่อัด《เซียงหวั่ง》ด้วยกัน ตอนนี้เจี้ยงเจียอี้กลายเป็นรุ่นใหญ่ที่มีอิทธิพลในวงการเพลง ส่วนอู๋ฉีก็เป็นถึงนักแสดงยอดฝีมือ

จีน

顾小棠早早结婚早早有了孩子后,现在天天在家过着豪门太太的生活,偶尔吴棋在外拍戏的时候,她一个人在家待得无聊,还会不打招呼地直接杀去江州,死皮赖脸地在那个熟悉的三层小院里住上一段时间。

ไทย

กู้เสี่ยวถางแต่งงานมีลูกเร็ว ตอนนี้ใช้ชีวิตแม่บ้านไฮโซอยู่บ้านทุกวัน บางทีตอนอู๋ฉีออกไปถ่ายหนัง เธออยู่บ้านคนเดียวเบื่อๆ ก็ตรงบุกไปเจียงโจวโดยไม่บอกกล่าว ไปอาศัยอยู่ที่บ้านสามชั้นที่คุ้นเคยนั้นอย่างไม่เกรงใจ

จีน

尽管吴瑾比姜川小四岁,现在还在念初一,但这丫头在五年级的时候,就说过“以后要嫁给姜川哥哥”的豪言壮语。

ไทย

แม้ว่าอู๋จินจะอายุน้อยกว่าเจียงชวนสี่ปี ตอนนี้ยังเรียนอยู่ ม.1 แต่เด็กคนนี้ตั้งแต่ ป.5 ก็เคยพูดคำพูดใหญ่ไว้ว่า “ต่อไปจะแต่งงานกับพี่เจียงชวน”

จีน

三个人刚从学校出来,姜川就停下了脚步。

ไทย

ทั้งสามคนเพิ่งออกจากโรงเรียน เจียงชวนก็หยุดเดิน

จีน

王承泽看到公交站台那边的俞汐汐被一个挑染了蓝色头发的男生给拦住的时候,也停下了脚步。

ไทย

หวังเฉิงเจ๋อเห็นยวี่ซีซีที่ป้ายรถเมล์กำลังถูกผู้ชายคนหนึ่งที่ย้อมผมสีฟ้าไฮไลท์ขวางอยู่ ก็หยุดเดินเช่นกัน

จีน

“俞汐汐,你以为你转学了我就找不到你嘛?”

ไทย

“ยวี่ซีซี นายคิดว่าย้ายโรงเรียนแล้วฉันจะหาไม่เจอเหรอ”

จีน

“让开!”

ไทย

“หลีกไป!”

จีน

“你躲我也没用,我以后天天过来找你,就算你把我拉黑了,只要你在京城,我也能找到你。”

ไทย

“นายหนีฉันก็ไม่มีประโยชน์ ฉันจะมาหานายทุกวัน ต่อให้นายบล็อกฉัน ตราบใดที่นายยังอยู่ในเมืองหลวง ฉันก็หานายเจอ”

จีน

“江磊,你是不是有病?”

ไทย

“เจียงเล่ย นายเป็นบ้าไปแล้วเหรอ?”

จีน

眼前这个叫做江磊的男生,就是俞汐汐转学的第二个原因。

ไทย

ผู้ชายคนนี้ที่ชื่อเจียงเล่ย คือสาเหตุที่สองที่ยวี่ซีซีย้ายโรงเรียน

จีน

高一上学期,这货就开始纠缠俞汐汐,先是各种下头的短信轰炸,然后又隔三差五地往俞汐汐课桌里塞小礼物,俞汐汐把他拉黑删除,又把抽屉里的礼物都上交给班主任后,这货就又当起了跟屁虫。

ไทย

เทอมหนึ่งปีหนึ่ง ไอ้นี่ก็เริ่มรบกวนยวี่ซีซี เริ่มจากถล่มข้อความเวิ่นเว้อต่างๆ นานา แล้วก็เอาของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ยัดใส่โต๊ะยวี่ซีซีเป็นระยะๆ หลังจากยวี่ซีซีบล็อกและลบเขา แล้วเอาไปส่งครูประจำชั้น ไอ้นี่ก็กลายเป็นลูกติดอีก

จีน

只要俞汐汐走出教室,他就总会像苍蝇一样跟在旁边。

ไทย

เมื่อไหร่ที่ยวี่ซีซีออกจากห้องเรียน เขาก็จะตามติดเหมือนแมลงวัน

จีน

俞汐汐也曾向老师反映过,但这家伙的父母都在体制内工作,还是跟学校有关系的部门,老师也拿他没什么办法,只能一遍遍警告,但这种警告,人家根本不会放在心里。

ไทย

ยวี่ซีซีก็เคยบอกครู แต่พ่อแม่ของไอ้นี่ทำงานในระบบราชการ ยังเป็นหน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับโรงเรียน ครูก็ทำอะไรเขาไม่ได้ มีแต่เตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่การเตือนแบบนี้ เขาไม่เคยเก็บมาใส่ใจ

จีน

俞汐汐本来以为这次转学就能彻底甩掉这个家伙,没想到他竟然这么快就找了过来。

ไทย

ยวี่ซีซีคิดว่าการย้ายโรงเรียนครั้งนี้จะสลัดไอ้นี่ทิ้งไปได้ ไม่คิดว่าเขาจะตามมาเจอเร็วขนาดนี้

จีน

这让俞汐汐很不安。

ไทย

นี่ทำให้ยวี่ซีซีรู้สึกไม่สบายใจมาก

จีน

“我是有病,你知道这几天我找你找得多辛苦吗,只要你答应做我女朋友,我的病就能好。”

ไทย

“ฉันเป็นบ้า นายรู้ไหมช่วงนี้ฉันหานายลำบากแค่ไหน ถ้านายตกลงเป็นแฟนฉัน โรคของฉันก็จะหาย”

จีน

俞汐汐知道跟他纠缠下去没有意义,看他挡着路,她索性转过了身。

ไทย

ยวี่ซีซีรู้ว่าการยื้อกับเขาไม่มีประโยชน์ พอเห็นเขาขวางทาง เธอก็หันหลังกลับทันที

จีน

而此时此刻。

ไทย

และในขณะนี้

จีน

摄像老师正一边用手持相机拍着,一边拿出手机给孔芮汇报正在发生的事。

ไทย

ช่างกล้องกำลังถือกล้องถ่ายด้วยมือข้างหนึ่ง พร้อมกับหยิบโทรศัพท์อีกรายงานเรื่องที่กำลังเกิดขึ้นให้คงรุยฟัง

จีน

原则上,他不能干涉俞汐汐的事,毕竟纪录片讲究一个真实,但俞汐汐这明显是被不良少年给缠上了,真要发生什么事,摄像老师不可能不管。

ไทย

ตามหลักแล้ว เขาไม่ควรยุ่งเรื่องของยวี่ซีซี เพราะสารคดีเน้นความจริง แต่ยวี่ซีซีแบบนี้ชัดเจนว่าถูกเด็กเกเรตามตื้อ ถ้าเกิดอะไรขึ้นจริงๆ ช่างกล้องคงไม่สามารถปล่อยไว้ได้

จีน

校门口。

ไทย

ที่ปากประตูโรงเรียน

จีน

“什么情况?刚转学就被人缠上了?”

ไทย

“อะไรกัน? เพิ่งย้ายมาก็โดนคนตามตื้อเลยเหรอ”

จีน

“那男的好像不是我们学校的。”

ไทย

“ผู้ชายคนนั้นดูไม่ใช่โรงเรียนเรา”

จีน

“那个摄像师怎么也不过去管管。”

ไทย

“ช่างกล้องคนนั้นทำไมไม่ไปจัดการหน่อย”

จีน

王承泽和刘谦你一句我一句,姜川没有说话只是远远看着。

ไทย

หวังเฉิงเจ๋อกับหลิวเฉียนพูดกันคนละคำสองคำ ส่วนเจียงชวนไม่ได้พูดอะไร แค่มองอยู่ไกลๆ

จีน

“你还想躲我躲到什么时候?”

ไทย

“นายจะหนีฉันไปถึงเมื่อไหร่”

จีน

俞汐汐刚转身,还没走出两步,就被江磊追了上来,他还伸手想拉住俞汐汐的手,但被俞汐汐给躲掉了。

ไทย

ยวี่ซีซีเพิ่งจะหันหลัง ยังเดินไปได้ไม่ถึงสองก้าว เจียงเหลยก็วิ่งตามมาทัน เขายื่นมือจะจับมือยวี่ซีซี แต่ยวี่ซีซีหลบได้

จีน

看到纪录片跟拍的摄像老师还杵在原地一动不动,姜川叹了口气:“就当是做好事了。”

ไทย

เมื่อเห็นช่างกล้องที่ตามถ่ายสารคดียังยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ เจียงชวนก็ถอนหายใจ: “ถือว่าทำบุญแล้วกัน”

จีน

姜川一动,王承泽和刘谦也立马跟了上去。

ไทย

พอเจียงชวนขยับ หวังเฉิงเจ๋อกับหลิวเฉียนก็ตามไปติดๆ

จีน

姜川经过摄像师小占身旁时,递给他一个意味深长的眼神,然后径直走到俞汐汐身旁,伸手就搭在了俞汐汐的肩膀上。

ไทย

เมื่อเจียงชวนเดินผ่านช่างกล้องเสี่ยวจ้าน เขาก็ส่งสายตาที่มีความหมายให้ แล้วก็เดินตรงไปข้างกายยวี่ซีซี ยื่นมือไปวางบนไหล่ของยวี่ซีซี

จีน

“俞汐汐?什么情况?碰到流氓了?”姜川吊儿郎当的样子,身高的优势让江磊得抬头才能跟他对视。

ไทย

“ยวี่ซีซี? เป็นอะไร? เจอพวกอนาถาหรือไง?” เจียงชวนทำท่าทางเกเร ความสูงที่ได้เปรียบทำให้เจียงเหลยต้องเงยหน้ามองตาเขา

จีน

俞汐汐没有话,但姜川这个时候走过来,却让她紧绷的心放松了一些。

ไทย

ยวี่ซีซีไม่ได้พูดอะไร แต่ที่เจียงชวนเดินมาในตอนนี้ ทำให้หัวใจที่ตึงเครียดของเธอผ่อนคลายลงบ้าง

จีน

看着姜川肆无忌惮地把手搭在俞汐汐肩上,而俞汐汐只是耸了两下肩膀,就没有再继续挣扎的时候,江磊就像是被人踩中了尾巴一样,大声质问道:“你是谁?”

ไทย

เมื่อเห็นเจียงชวนวางมือบนไหล่ยวี่ซีซีอย่างไม่เกรงใจ ส่วนยวี่ซีซีก็แค่ยกไหล่สองทีแล้วไม่ได้ดิ้นต่อ เจียงเหลยเหมือนถูกเหยียบหาง ร้องถามเสียงดัง: “มึงเป็นใคร?”

จีน

“她的同桌,你谁啊?”

ไทย

“เพื่อนร่วมโต๊ะของเธอ มึงเป็นใครวะ?”

จีน

王承泽和刘谦一左一右围着,让江磊到嘴边的狠话都咽了下去,只是恶狠狠地威胁道:“把你的脏手给我拿开!”

ไทย

หวังเฉิงเจ๋อกับหลิวเฉียนยืนล้อมซ้ายขวา ทำให้คำพูดเด็ดๆ ที่เจียงเหลยจะพูดต้องกลืนลงคอ แค่ขู่ด้วยความโกรธ: “เอามือสกปรกของมึงออกไป!”

จีน

“不拿,咋滴?”

ไทย

“ไม่ออก แล้วยังไง?”

จีน

“有本事把你的名字告诉我。”

ไทย

“ถ้าเก่งจริงบอกชื่อมึงมา”

จีน

“姜川。”

ไทย

“เจียงชวน”

จีน

“好好好,你给我等着。”

ไทย

“ได้ๆๆ มึงรอฉันได้เลย”

จีน

“煞笔吧你,还学黑涩会电影那套呢?”

ไทย

“บ้าไปแล้วเหรอ ยังจะเรียนแบบหนังมาเฟียอีก”

จีน

在学校门口,对方又人多势众,江磊就算再愤怒,这会儿也只能撂下一句狠话就走了,只是拳头一直捏着,眼神像是要杀人。

ไทย

ที่หน้าโรงเรียน ฝ่ายตรงข้ามก็มีคนมากกว่า เจียงเหลยถึงจะโกรธแค่ไหน ตอนนี้ก็ทำได้แค่พูดขู่แล้วก็เดินไป แค่กำหมัดแน่น สายตาเหมือนจะฆ่าคน

จีน

江磊前脚刚走,俞汐汐就立马又扭起了肩膀,结果被姜川一只大手紧紧摁着,怎么也动不了。

ไทย

เจียงเหลยเพิ่งจะไป ยวี่ซีซีก็สะบัดไหล่อีกครั้ง แต่ถูกมือใหญ่ของเจียงชวนกดไว้แน่น ขยับไม่ได้เลย

จีน

“别乱动,他会回头看。”

ไทย

“อย่าขยับ เขาจะเหลียวกลับมาดู”

จีน

王承泽抬头看了一眼,发现江磊真的回头看了一眼后,他乐道:“川,那小子真回头看了一眼。”

ไทย

หวังเฉิงเจ๋อเงยหน้ามอง เห็นว่าเจียงเหลยหันกลับมาจริงๆ เขาก็หัวเราะ: “ชวน นั่นมันหันมาจริงๆ ด้วย”

จีน

“走了吗?”

ไทย

“ไปแล้ว?”

จีน

“走了。”

ไทย

“ไปแล้ว”

จีน

姜川松开手,理所当然地说道:“俞汐汐,我又帮你解决了个麻烦,你打算怎么谢我?”

ไทย

เจียงชวนปล่อยมือ แล้วพูดอย่างถือวิสาสะ: “ยวี่ซีซี ฉันช่วยเธอแก้ปัญหาให้อีกแล้ว เธอจะขอบคุณฉันยังไง?”

จีน

……

ไทย

…

ความคิดเห็น

เข้าสู่ระบบ เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น การอ่านเปิดให้ทุกคน