ไม่ใช่คนนอก

Chinese

尽管高二下学期的期末，姜川就已经进步到了全班第二位，但当班上同学听到他这次考了全校第一的时候，还是一个个都跟见了鬼一样，用不可思议的眼神看着他。

Thai

แม้ว่าตอนปลายเทอมของชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 เทอม 2 ยงชวนจะขยับขึ้นมาเป็นที่สองของห้องแล้ว แต่เมื่อเพื่อนร่วมชั้นได้ยินว่าครั้งนี้เขาสอบได้ที่หนึ่งของโรงเรียน ทุกคนก็ยังคงมองเขาเหมือนเจอผี สายตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

Chinese

俞汐汐也愣了一下。

Thai

ยวี่ซีซีก็ชะงักไปเช่นกัน

Chinese

她同样没想到，姜川竟然真的超过了自己。

Thai

เธอก็ไม่คิดเหมือนกันว่ายงชวนจะแซงหน้าเธอได้จริงๆ

Chinese

从转学来到京城的第二次考试开始，俞汐汐就从未考过第二，事实上，在同学眼里，她才是个天才。

Thai

ตั้งแต่การสอบครั้งที่สองหลังจากย้ายมาเรียนที่ปักกิ่ง ยวี่ซีซีไม่เคยสอบได้ที่สองมาก่อน อันที่จริง ในสายตาเพื่อนร่วมชั้น เธอต่างหากที่เป็นอัจฉริยะ

Chinese

俞汐汐一方面感受到了压力，另一方面又为姜川感到高兴。

Thai

ยวี่ซีซีรู้สึกถึงแรงกดดันในด้านหนึ่ง แต่อีกด้านหนึ่งก็ดีใจให้กับยงชวน

Chinese

“好了，试卷下节课再讲，我们接着复习……”

Thai

“เอาล่ะ ข้อสอบเดี๋ยวค่อยเฉลยคาบหน้า เรามาทบทวนกันต่อเถอะ…”

Chinese

看俞汐汐板着小脸很严肃的样子，姜川用手肘轻轻碰了她一下，而后压低声音问道：“你不高兴啊？”

Thai

เมื่อเห็นยวี่ซีซีทำหน้าตึงเครียด ยงชวนจึงใช้ศอกสะกิดเบาๆ แล้วลดเสียงถามว่า “เธอไม่สบายใจเหรอ?”

Chinese

“没有。”

Thai

“ไม่มี”

Chinese

“这次试卷这么难，你能考657已经很厉害了。”

Thai

“ข้อสอบคราวนี้ยากขนาดนี้ เธอสอบได้ 657 ก็เก่งมากแล้วนะ”

Chinese

俞汐汐甩给姜川一个白眼：“有你这么安慰人的嘛？”

Thai

ยวี่ซีซีส่งสายตาเหยียดให้ยงชวน “มีคนปลอบแบบนี้ด้วยเหรอ?”

Chinese

姜川笑道：“要不然下次我少做一道大题好了。”

Thai

ยงชวนหัวเราะ “ไม่งั้นคราวหน้าฉันทำข้อใหญ่ข้อนึงทิ้งก็ได้”

Chinese

俞汐汐立马说道：“你有病啊，我没有不高兴，你把我想象成什么人了？”

Thai

ยวี่ซีซีรีบตอบ “เธอบ้าเหรอ ฉันไม่ได้ไม่สบายใจนะ เธอคิดว่าฉันเป็นคนยังไง?”

Chinese

“那你板着脸干嘛？”

Thai

“แล้วทำหน้านิ่งแบบนั้นทำไม?”

Chinese

“我……”

Thai

“ฉัน…”

Chinese

“笑一个嘛。”

Thai

“ยิ้มหน่อยสิ”

Chinese

“滚！”

Thai

“ไปไกลๆ！”

Chinese

“得嘞。”

Thai

“ได้เลย”

Chinese

姜川这次考了全校第一的消息，以很快的速度传遍了高三，中午去食堂吃饭，一路上都有不少人用动物园看猴子的眼神看着他。

Thai

ข่าวที่ยงชวนสอบได้ที่หนึ่งของโรงเรียนครั้งนี้แพร่ไปทั่วชั้นม.6 อย่างรวดเร็ว ตอนเที่ยงตอนไปกินข้าวที่โรงอาหาร ตลอดทางมีคนไม่น้อยมองเขาเหมือนมองลิงในสวนสัตว์

Chinese

这个消息也很快传到了江州。

Thai

ข่าวนี้ก็ไปถึงเจียงโจวอย่างรวดเร็วเช่นกัน

Chinese

“小川考了全校第一？”姜柠从陈知远嘴里得知这个消息时，也显得十分意外。

Thai

“เสี่ยวชวนสอบได้ที่หนึ่งของโรงเรียน?” ตอนที่เจียงหนิงรู้ข่าวนี้จากปากเฉินจื้อหยวน เธอก็ดูประหลาดใจไม่น้อย

Chinese

“嗯。”

Thai

“อืม”

Chinese

“谁跟你说的？”

Thai

“ใครบอกเธอ?”

Chinese

“你爸。”

Thai

“พ่อเธอ”

Chinese

姜柠美滋滋道：“我儿子真厉害。”

Thai

เจียงหนิงพูดอย่างภาคภูมิใจ “ลูกชายฉันเก่งจัง”

Chinese

陈知远笑而不语。

Thai

เฉินจื้อหยวนยิ้มเฉย

Chinese

姜柠又补了一句：“比你厉害多了。”

Thai

เจียงหนิงเสริมอีกประโยค “เก่งกว่าเธอเยอะเลย”

Chinese

陈知远好笑道：“也是我儿子。”

Thai

เฉินจื้อหยวนขำขื่น “ก็เป็นลูกชายของฉันด้วยนะ”

Chinese

“我们家基因好，你年轻的时候学习又不厉害。”

Thai

“ตระกูลเรามีพันธุกรรมดี ตอนหนุ่มๆ เธอก็เรียนไม่เก่ง”

Chinese

“是是是，好的地方都是遗传了你，不好的地方都是遗传了我。”

Thai

“ใช่ใช่ ส่วนที่ดีก็มาจากเธอ ส่วนที่ไม่ดีก็มาจากฉัน”

Chinese

“本来就是。”

Thai

“ก็ใช่”

Chinese

姜柠想起一事，很快又问道：“马上就是小屿和小川的生日了，我们要不要回京城啊？”

Thai

เจียงหนิงนึกขึ้นได้ จึงรีบถามต่อ “อีกไม่กี่วันก็ถึงวันเกิดเสี่ยวหวี่กับเสี่ยวชวนแล้ว เราจะกลับปักกิ่งไหม?”

Chinese

“多大了还过生日。”

Thai

“โตขนาดนี้แล้วยังจะฉลองวันเกิดอีก”

Chinese

“我懒得跟你说，你不回， 那我就一个人回去，正好过几天就是重阳节了，我想去看看我外公外婆。”

Thai

“ฉันขี้เกียจคุยกับเธอ ถ้าเธอไม่กลับ ฉันก็กลับคนเดียว พอดีอีกไม่กี่วันก็ถึงเทศกาลฉงหยาง ฉันอยากไปหาคุณตาคุณยายของฉัน”

Chinese

陈知远关掉手机屏幕，点头嗯了一声：“那就回去一趟。”

Thai

เฉินจื้อหยวนปิดหน้าจอมือถือ พยักหน้า “งั้นก็กลับกันสักรอบ”

Chinese

“我还想见一下这个俞汐汐。”

Thai

“ฉันยังอยากพบยวี่ซีซีคนนี้ด้วย”

Chinese

“不行。”

Thai

“ไม่ได้”

Chinese

“为什么？”

Thai

“ทำไม?”

Chinese

“现在不方便。”

Thai

“ตอนนี้ไม่สะดวก”

Chinese

姜柠噘着小嘴，有些不开心。

Thai

เจียงหนิงทำปากยื่น ไม่พอใจเล็กน้อย

Chinese

这个时候的她哪还有四十多岁女人的样子，分明还是个小女生，当然这都是因为她被陈知远照顾的很好的缘故，三个小孩都是双方老人带得比较多，公司里的事也都是陈知远在管，她每天无忧无虑地，至需要考虑吃什么去哪玩。

Thai

ตอนนี้เธอไม่มีท่าทางของผู้หญิงวัยสี่สิบเลยสักนิด ดูยังเป็นเด็กสาว ทั้งหมดนี้ก็เพราะเฉินจื้อหยวนดูแลเธอดีมาก ลูกสามคนส่วนใหญ่ให้ปู่ย่าตายายเลี้ยง ส่วนเรื่องบริษัทก็ให้เฉินจื้อหยวนจัดการ เธอใช้ชีวิตอย่างไร้กังวล แค่ต้องคิดว่าวันนี้จะกินอะไรหรือไปเที่ยวไหน

Chinese

今年年后她还和当初一起录心动小岛的女嘉宾见过一次面，有杨玥玥、周殊、宋辞、孙芷若几个人，一群人里面就数姜柠看上去最年轻，走在街上完全看不出是个有三个孩子的妈妈。

Thai

หลังจากปีใหม่นี้ เธอยังได้เจอกับแขกรับเชิญหญิงที่เคยอัดรายการเกาะแห่งหัวใจด้วยกัน มีทั้งหยางเยว่เยว่ โจวซู ซ่งฉือ ซุนจื้อรั่ว ในกลุ่มนั้นเจียงหนิงดูอ่อนวัยที่สุด เดินอยู่บนถนนไม่มีทางบอกได้ว่าเป็นแม่ลูกสาม

Chinese

陈知远看老婆不高兴，就立马补了一句：“你儿子应该也不想你去见这个俞汐汐。”

Thai

เฉินจื้อหยวนเห็นเมียไม่พอใจ จึงรีบเสริม “ลูกชายเธอคงไม่อยากให้เธอไปพบยวี่ซีซีคนนี้”

Chinese

“为什么？”

Thai

“ทำไม?”

Chinese

“你知道你儿子怎么跟她说得我们家的情况吗？”

Thai

“เธอรู้ไหมว่าลูกชายเธอบอกกับเธอเกี่ยวกับสภาพครอบครัวเรายังไง?”

Chinese

姜柠好奇摇头。

Thai

เจียงหนิงส่ายหน้าอย่างสงสัย

Chinese

陈知远笑道：“你儿子说我们家破产了，我们在江州是为了躲债，他一个人在京城租房上学。”

Thai

เฉินจื้อหยวนหัวเราะ “ลูกชายเธอบอกว่าครอบครัวเราเจ๊งแล้ว เราอยู่ที่เจียงโจวเพื่อหนีหนี้ เขาคนเดียวเช่าห้องเรียนหนังสือที่ปักกิ่ง”

Chinese

“什么？？？”

Thai

“อะไรนะ???”

Chinese

姜柠听完愣了半天，突然举起拳头砸在了陈知远身上，没好气说道：“上梁不正下梁歪。”

Thai

เจียงหนิงฟังจบก็ตะลึงอยู่นาน จู่ๆ ก็ยกกำปั้นทุบใส่ตัวเฉินจื้อหยวน พูดอย่างขัดเคือง “ขื่อบนไม่ตรง ขื่อล่างก็เอียง”

Chinese

好嘛。

Thai

เอาล่ะ

Chinese

这又成我的错了。

Thai

คราวนี้ก็กลายเป็นความผิดฉันอีกแล้ว

Chinese

陈知远摇摇头，是哭笑不得，但她很快说道：“但是我可以让你去见见俞汐汐的妈妈。”

Thai

เฉินจื้อหยวนส่ายหน้า ทั้งขำทั้งกลัดกลุ้ม แต่แล้วก็รีบพูดต่อ “แต่ฉันให้เธอไปพบแม่ของยวี่ซีซีได้นะ”

Chinese

“她妈妈？”

Thai

“แม่เธอ?”

Chinese

“嗯，她现在在柠静致远上班，也还是你儿子安排的，不过只能是见一见。”

Thai

“อืม ตอนนี้เธอทำงานที่หนิงจิ้งจื้อหย่วน ซึ่งก็เป็นลูกชายเธอจัดการให้ เจอกันได้แค่เห็นหน้ากันเท่านั้น”

Chinese

“也行啊， 找女朋友第一个要看的就是她妈妈怎么样，一般来说，女孩子妈妈很好，女儿也差不到哪里去。”

Thai

“ก็ได้นะ คนหาแฟนสิ่งแรกที่ต้องดูก็คือแม่ของเธอเป็นยังไง โดยทั่วไป ถ้าแม่ผู้หญิงดี ลูกสาวก็ไม่แย่ไปไหน”

Chinese

“哟呵，你还懂这个？”

Thai

“โอ๊ะ เธอยังรู้เรื่องนี้ด้วย?”

Chinese

“滚。”

Thai

“ไปไกลๆ”

Chinese

“我发现你脾气跟你妈年轻的时候越来越像了，都喜欢欺负自己老公。”

Thai

“ฉันว่าเธอมีอารมณ์เหมือนแม่เธอตอนสาวๆ มากขึ้นเรื่อยๆ ชอบแกล้งสามีตัวเอง”

Chinese

“咋了？后悔娶我了？”

Thai

“ยังไง? เสียใจที่แต่งงานกับฉันเหรอ?”

Chinese

“现在找你妈退货还来得及吗？”

Thai

“ตอนนี้หันไปหาแม่เธอขอคืนสินค้าทันไหม?”

Chinese

“陈知远！！！”

Thai

“เฉินจื้อหยวน!!!”

Chinese

“疼疼疼！！！”

Thai

“เจ็บๆๆ!!!”

Chinese

……

Thai

…

Chinese

“汐汐，吃饭了。”

Thai

“ซีซี มากินข้าวแล้ว”

Chinese

“马上马上。”

Thai

“เดี๋ยวเดี๋ยว”

Chinese

“吃完再写啊。”

Thai

“กินก่อนแล้วค่อยเขียน”

Chinese

俞博和郑颖看女儿迟迟坐在书桌那边不过来，后者就给前者使了个眼色。

Thai

ยวี่ป๋อและเจิ้งอิงเห็นลูกสาวนั่งอยู่ที่โต๊ะเขียนหนังสือไม่ยอมมา ฝ่ายหลังจึงส่งสัญญาณให้ฝ่ายหน้า

Chinese

俞博起身走到自己女儿身旁，伸手摸了摸她的脑袋：“听话，先吃饭。”

Thai

ยวี่ป๋อลุกขึ้นเดินไปหาลูกสาว ยื่นมือลูบหัวเธอ “เชื่อฟังนะ กินข้าวก่อน”

Chinese

“我马上解出来了。”

Thai

“ฉันแก้ได้อีกนิดเดียวแล้ว”

Chinese

看到女儿在奋笔疾书，花了好几分钟做完数学试卷上的一道错题后，俞博也指着试卷说道：“做一道题就有这么多步骤吗？”

Thai

เมื่อเห็นลูกสาวกำลังเขียนอย่างขะมักเขม้น ใช้เวลาหลายนาทีทำโจทย์ผิดบนกระดาษข้อสอบคณิตศาสตร์จนเสร็จ ยวี่ป๋อก็ชี้ไปที่ข้อสอบแล้วพูด “ทำข้อเดียวมีหลายขั้นตอนขนาดนี้เลยเหรอ?”

Chinese

“嗯，这次考试特别难。”

Thai

“อืม ข้อสอบคราวนี้ยากมาก”

Chinese

“没事，你难别人更难，你做不出来全校肯定也没几个人做得出来。”

Thai

“ไม่เป็นไร เธอยากคนอื่นก็ยากกว่า เธอทำไม่ได้ ทั้งโรงเรียนก็คงมีไม่กี่คนที่ทำได้”

Chinese

俞汐汐努努嘴：“这道题全班只有姜川一个人写对了。”

Thai

ยวี่ซีซีทำปากจู๋ “ข้อนี้ทั้งห้องมีแค่ยงชวนคนเดียวที่ทำถูก”

Chinese

“他这么厉害？”

Thai

“เขาเก่งขนาดนั้นเลย?”

Chinese

“这次考试，他是全校第一。”

Thai

“ครั้งนี้ เขาสอบได้ที่หนึ่งของโรงเรียน”

Chinese

俞博一愣，然后立马哈哈大笑起来，他连续拍了两下俞汐汐的脑袋：“怪不得你妈说你今天一回来就趴着做题，原来是这次没考到第一。”

Thai

ยวี่ป๋อตะลึงแล้วก็หัวเราะลั่น ตบหัวยวี่ซีซีสองครั้งติด “ไม่น่าแปลกใจที่แม่เธอบอกว่าเธอกลับมาปุ๊บก็นั่งทำข้อสอบทั้งวัน ที่แท้ก็เพราะครั้งนี้ไม่ได้ที่หนึ่งนี่เอง”

Chinese

“其实不算语文的话，我和他的总分一模一样，但是他语文作文分太高了。”

Thai

“จริงๆ ถ้าไม่นับภาษาจีน ฉันกับเขาคะแนนรวมเท่ากัน แต่คะแนนเรียงความภาษาจีนเขาสูงเกินไป”

Chinese

“他写作文很厉害？”

Thai

“เขาเขียนเรียงความเก่ง?”

Chinese

俞汐汐拿出手机，把今天下午偷拍的姜川写得作文递给了俞博：“喏，你看。”

Thai

ยวี่ซีซีหยิบโทรศัพท์ออกมา ส่งรูปเรียงความที่แอบถ่ายของยงชวนตอนบ่ายนี้ให้ยวี่ป๋อ “นี่ ดูสิ”

Chinese

俞博拿起手机一看，作文里面的字单拿出一个他还认得，可凑在一起他就完全看不懂了。

Thai

ยวี่ป๋อหยิบโทรศัพท์มาดู ตัวอักษรในเรียงความแยกเดี่ยวเขายังรู้จัก แต่พอรวมกันแล้วเขาก็อ่านไม่เข้าใจเลย

Chinese

“这是文言文吧？”

Thai

“นี่มันภาษาจีนโบราณใช่ไหม?”

Chinese

“嗯，好几个语文老师凑在一起才看懂了这篇文章，我也是今天才知道，在他考倒数第一的时候，他就每天都会看书，白话文的二十四史他都看得懂。”

Thai

“อืม ครูภาษาจีนหลายคนช่วยกันอ่านถึงจะเข้าใจบทความนี้ ฉันเพิ่งรู้วันนี้เอง ตอนที่เขาสอบได้ที่โหล่ เขาก็อ่านหนังสือทุกวัน และซื่อสื่อยี่สิบสี่ในภาษาจีนปัจจุบัน เขาก็อ่านเข้าใจ”

Chinese

虽然不知道这意味着什么，但俞博还是顺着女儿的话说了一句：“小姜这么厉害？”

Thai

“ถึงแม้จะไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร แต่ยวี่ป๋อก็พูดตามคำลูกสาวว่า ‘เสี่ยวเจียงเก่งขนาดนี้เลยเหรอ?’”

Chinese

俞汐汐努努嘴，起身走到饭桌旁坐下。

Thai

ยวี่ซีซีทำปากจู๋ ลุกขึ้นเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหาร

Chinese

郑颖给她夹了块肉，很快接过话题说道：“那这是好事啊，互相学习相互竞争，才能一起进步，你回回考第一，我还怕你骄傲呢。”

Thai

เจิ้งอิงคีบเนื้อให้เธอหนึ่งชิ้น แล้วรีบรับช่วงพูดต่อว่า “นั่นมันเรื่องดีนะ เรียนรู้ซึ่งกันและกัน แข่งขันกัน ถึงจะก้าวหน้าไปด้วยกัน เธอสอบได้ที่หนึ่งทุกครั้ง ฉันยังกลัวว่าเธอจะยโสเลย”

Chinese

“你妈说的对，再说小姜也不是外人。”

Thai

“คุณแม่พูดถูก แล้วเสี่ยวเจียงก็ไม่ใช่คนนอก”

Chinese

话音刚落。

Thai

พูดจบ

Chinese

母女俩就把目光都放在了俞博身上。

Thai

ทั้งแม่และลูกสาวก็หันมามองที่ยวี่ป๋อ

Chinese

俞博赶忙找借口道：“我的意思是……你们不是好朋友吗，你班主任还打电话说你们已经约定好一起考北大呢。”

Thai

ยวี่ป๋อรีบหาเหตุผลพูดว่า “ฉันหมายถึง… พวกเธอไม่ใช่เพื่อนที่ดีต่อกันหรือ ครูที่ปรึกษายังโทรมาบอกว่าพวกเธอตกลงกันจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งด้วยกันด้วย”

Chinese

俞汐汐埋头吃饭，闭口不言。

Thai

ยวี่ซีซีก้มหน้ากินข้าว ปิดปากไม่พูด

Chinese

片刻后。

Thai

ครู่ต่อมา

Chinese

她的手机突然响了一下，是陈欣然发来的消息。

Thai

โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นหนึ่งครั้ง เป็นข้อความจากเฉินซินหราน

Chinese

“汐汐姐，悄悄告诉你，后天是我哥的生日哦。”

Thai

“พี่ซีซี กระซิบบอกนะ มะรืนนี้เป็นวันเกิดพี่ชายของฉันนะ”

Chinese

……

Thai

…