บทที่ 417

ไฟแช็ก

打火机

แปลจาก จีน ด้วยเครื่องมือ อาจมีความคลาดเคลื่อน

จีน

“这边。”

ไทย

“ทางนี้”

จีน

看到俞汐汐走进食堂,姜川起身喊了一句。

ไทย

เมื่อเห็นยวี่ซีซีเดินเข้าโรงอาหาร ยงชวนก็ลุกขึ้นตะโกนเรียก

จีน

声音不小,引起了很多人的注意。

ไทย

เสียงดังไม่น้อย ดึงดูดความสนใจของหลายคน

จีน

不少高一新生都窃窃私语起来。

ไทย

นักเรียนใหม่ชั้นมัธยมปลายปีหนึ่งหลายคนเริ่มกระซิบกระซาบ

จีน

姜川自己还不知道,他从全校倒数第一逆袭成全校第一的事,已经被学校里的人妖魔化了。

ไทย

ยงชวนเองยังไม่รู้ว่า เรื่องที่เขาพลิกจากที่โหล่ของโรงเรียนกลายเป็นที่หนึ่งของโรงเรียนนั้น ได้ถูกคนในโรงเรียนพูดกันจนเกินจริงไปแล้ว

จีน

俞汐汐特别不喜欢被这么多人围观的感觉,她快步走过去,一坐下,就把脑袋垂下来,拿着勺子一口口吃饭。

ไทย

ยวี่ซีซีไม่ชอบถูกคนมองเป็นพิเศษ เธอเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว พอนั่งลงก็ก้มหน้าตักข้าวกินทีละคำ

จีน

她吃饭的速度并不快,像仓鼠一样,一口饭吃到嘴巴里要咀嚼很久,还挺可爱的,坐在她旁边的姜川却正好相反,他一口饭吃进嘴里,嚼不了几下就会吞下去,吃饭的速度极快,在家时,陈欣然就经常说他上辈子肯定是饿死的。

ไทย

เธอกินช้าเหมือนหนูแฮมสเตอร์ คำหนึ่งเคี้ยวนาน น่ารักดี แต่ยงชวนที่นั่งข้างเธอกลับตรงกันข้าม เขากินเร็วมาก เคี้ยวไม่กี่ทีก็กลืน ตอนอยู่บ้าน เฉินซินหรานชอบบอกว่าเขาชาติก่อนคงหิวตายแน่ๆ

จีน

俞汐汐才吃了几口,就用余光看到姜川放下了筷子。

ไทย

ยวี่ซีซีเพิ่งกินไปไม่กี่คำ ก็เหลือบเห็นยงชวนวางตะเกียบ

จีน

成了高三学生后,中午休息的时候,教室里也不会像高一高二时那么吵了,大家要么自觉看书学习,要么就是趴在桌上安安静静的休息。

ไทย

หลังจากเป็นนักเรียนชั้นมัธยมปลายปีสามแล้ว ช่วงพักเที่ยงในห้องเรียนก็ไม่วุ่นวายเหมือนตอนปีหนึ่งปีสอง ทุกคนจะอ่านหนังสือเรียนเอง หรือไม่ก็เอาหัวพักบนโต๊ะอย่างเงียบๆ

จีน

俞汐汐怕姜川待会儿不去实验楼,于是伸手扯了扯他的袖子,姜川很快歪着脑袋靠近她。

ไทย

ยวี่ซีซีกลัวว่ายงชวนจะไม่ไปตึกทดลอง เธอเลยยื่นมือไปดึงแขนเสื้อเขา ยงชวนรีบเอียงหัวเข้าใกล้เธอ

จีน

俞汐汐用手挡着嘴,小声说道:“一会儿去实验楼。”

ไทย

ยวี่ซีซีใช้มือปิดปาก พูดเสียงเบา “เดี๋ยวไปตึกทดลองนะ”

จีน

姜川点点头:“那我等你。”

ไทย

ยงชวนพยักหน้า “งั้นฉันรอเธอ”

จีน

俞汐汐又立马拒绝:“不用,你先去。”

ไทย

ยวี่ซีซีปฏิเสธทันที “ไม่ต้อง ไปก่อนเลย”

จีน

姜川端起餐盘,和王承泽、刘谦两个人一起走出食堂。

ไทย

ยงชวนยกถาดอาหาร เดินออกจากโรงอาหารพร้อมกับหวังเฉิงเจ๋อและหลิวเฉียน

จีน

刚走出食堂大门,刘谦就学着俞汐汐刚才的姿势,挡着嘴,夹着嗓子说道:“亲爱的,待会儿我们去实验楼。”

ไทย

พอก้าวออกจากประตูโรงอาหาร หลิวเฉียนก็เลียนแบบท่าทางของยวี่ซีซีเมื่อกี้ ปิดปาก แล้วทำเสียงหลง พูดว่า “ที่รัก เดี๋ยวเราไปตึกทดลองกันนะ”

จีน

王承泽难得配合他一次:“好,那我等你。”

ไทย

หวังเฉิงเจ๋อเล่นด้วยครั้งหนึ่ง “ได้ งั้นฉันรอเธอ”

จีน

刘谦立马道:“不要啦,伦家不好意思了啦。”

ไทย

หลิวเฉียนพูดทันที “ไม่เอาหรอก หนูเขินนะ”

จีน

宝岛腔都出来了。

ไทย

สำเนียงไต้หวันออกมาแล้ว

จีน

姜川抬脚,一膝盖顶在他屁股上,气笑道:“你皮痒是吧?”

ไทย

ยงชวนยกเข่าโขกก้นเขา หัวเราะด้วยความโมโห “แกคันหรือไง”

จีน

刘谦揉了揉屁股:“你这么激动做什么,你俩偷偷摸摸地待在实验楼,鬼知道你们做什么。”

ไทย

หลิวเฉียนขยี้ก้น “ตื่นเต้นอะไรนักหนา สองคนนั้นแอบอยู่ตึกทดลอง ใครจะรู้ว่าทำอะไรกัน”

จีน

“你sb啊?里面有相机。”

ไทย

“แกโง่หรือไง ข้างในมีกล้องถ่ายรูป”

จีน

“那咋了,关机了不就得了。”

ไทย

“แล้วไง ปิดเครื่องก็จบ”

จีน

“老子懒得跟你说。”

ไทย

“กูขี้เกียจจะพูดกับแก”

จีน

王承泽笑着拍了拍刘谦的肩膀:“行了行了,别羡慕了,你要是能考全校第一,你搞对象老师也不会管。”

ไทย

หวังเฉิงเจ๋อยิ้มแล้วตบไหล่หลิวเฉียน “พอได้แล้ว อย่าอิจฉาเลย ถ้าแกสอบได้ที่หนึ่งของโรงเรียน ครูก็ไม่สนว่าแกจะคบใคร”

จีน

“我拿头考第一。”

ไทย

“หัวกูหรือจะสอบติดที่หนึ่ง”

จีน

姜川半路拐进实验楼,推开活动教室里的门,一股闷气扑鼻而来,姜川走进去,把窗户推开,新鲜的空气很快涌进来,把桌上的书页都一张张吹了起来。

ไทย

ยงชวนเลี้ยวเข้าตึกทดลองกลางทาง ผลักประตูห้องกิจกรรมเข้าไป กลิ่นอับชื้นโชยมา ยงชวนเดินเข้าไป เปิดหน้าต่าง อากาศบริสุทธิ์ไหลเข้ามาอย่างรวดเร็ว พัดหนังสือบนโต๊ะปลิวทีละแผ่น

จีน

看着窗外的云和树,听着风吹动书页发出的唰唰声,姜川莫名心情有些愉悦。

ไทย

มองดูเมฆและต้นไม้นอกหน้าต่าง ฟังเสียงลมพัดหนังสือพลิก ยงชวนรู้สึกสบายใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

จีน

他回到座位坐下,刚想趴着休息一会儿,却看见俞汐汐的书包摆在桌上。

ไทย

เขากลับไปนั่งที่ของตัวเอง เพิ่งจะคิดว่าจะเอาหัวพักสักหน่อย ก็เห็นกระเป๋าเป้ของยวี่ซีซีวางอยู่บนโต๊ะ

จีน

他愣了一下,像是突然想到了什么,于是伸手把书包拉到面前,把拉链一点点拉开,书包里面没有书也没有卷子,只有一个包装的很好的迷你蛋糕。

ไทย

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงยื่นมือดึงกระเป๋าเป้มาไว้ตรงหน้า ค่อยๆ รูดซิปเปิดออก ในกระเป๋าไม่มีหนังสือหรือข้อสอบ มีแต่เค้กชิ้นเล็กที่ห่ออย่างดี

จีน

姜川心头一震,瞬间联想起了很多事。

ไทย

ยงชวนใจสั่นวาบ นึกเชื่อมโยงหลายๆ เรื่องได้ในทันที

จีน

昨天晚上刚放学俞汐汐就急急忙忙走了,今天早上跟她说话她下意识伸手推了下书包,还有刚才下课后扭扭捏捏的样子……

ไทย

เมื่อคืนหลังเลิกเรียนยวี่ซีซีรีบออกไปอย่างเร่งรีบ เช้านี้เวลาคุยกับเธอเธอเผลอยื่นมือไปขยับกระเป๋าเป้เล็กน้อย และเมื่อกี้หลังเลิกเรียนท่าทางขวยเขินของเธอ…

จีน

姜川拉上拉链,把书包放回原位,然后给陈欣然发了条消息。

ไทย

ยงชวนรูดซิป เอากระเป๋าเป้กลับที่เดิม แล้วส่งข้อความหาเฉินซินหราน

จีน

姜川:“是不是你告诉俞汐汐今天是我生日的?”

ไทย

ยงชวน: “แกบอกยวี่ซีซีใช่มั้ยว่าวันนี้วันเกิดฉัน”

จีน

陈欣然:“you’re welcome。 ”

ไทย

เฉินซินหราน: “ด้วยความยินดี.”

จีน

姜川:“你有毛病啊?”

ไทย

ยงชวน: “แกเป็นบ้าหรือเปล่า”

จีน

姜川:“我让你说了吗?”

ไทย

ยงชวน: “ฉันให้แกบอกหรือเปล่า”

จีน

陈欣然:“狗咬吕洞宾不识好人心,十八岁生日啊,这么重要的日子,不该让她知道吗?”

ไทย

เฉินซินหราน: “สุนัขกัดลวี่ต้งปิน ไม่รู้จักน้ำใจคน วันเกิดอายุสิบแปดปี วันสำคัญขนาดนี้ ไม่ควรให้เธอรู้เหรอ”

จีน

姜川:“回家再教训你。”

ไทย

ยงชวน: “กลับบ้านไปก่อนเดี๋ยวสอน”

จีน

陈欣然:“切~”

ไทย

เฉินซินหราน: “เชอะ~”

จีน

姜川把手机揣进兜里,在椅子上发呆了一会儿,然后又拉开书包看了一眼。

ไทย

ยงชวนเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า นั่งเหม่อบนเก้าอี้สักพัก แล้วก็รูดซิปกระเป๋าเป้ดูอีกครั้ง

จีน

蛋糕小小一个,估计几口就能吃完。

ไทย

เค้กชิ้นเล็กมาก กะว่าสักสองสามคำก็หมด

จีน

姜川没有把它从书包里拿出来,只是注意到旁边还有一小包蛋糕专用蜡烛。

ไทย

ยงชวนไม่ได้เอามันออกมาจากกระเป๋า แต่สังเกตว่าข้างๆ มีเทียนเค้กห่อเล็กอยู่อีกหนึ่งห่อ

จีน

他再次拉上拉链,把书包放回原位,然后快步走出实验楼,径直朝着老师办公室走了过去。

ไทย

เขารูดซิปอีกครั้ง เอากระเป๋าเป้กลับที่เดิม แล้วรีบเดินออกจากตึกทดลอง ตรงไปยังห้องครู

จีน

“姜川?”刘敏看到姜川走进办公室,第一时间询问道:“怎么了,有事吗?”

ไทย

“ยงชวน?” หลิวหมินเห็นยงชวนเดินเข้าห้องครู ก็ถามทันที “เป็นอะไร มีเรื่องหรือเปล่า”

จีน

想到几个任课老师里面只有语文老师徐大痣抽烟,姜川很快问道:“徐老师在吗?”

ไทย

นึกว่าครูผู้สอนหลายคน มีแต่ครูสวีต้าจื้อที่สูบบุหรี่ ยงชวนถามทันที “ครูสวีต้าจื้ออยู่ไหม”

จีน

“他回家了,你有什么事?”

ไทย

“เขากลับบ้านแล้ว มีธุระอะไร”

จีน

“我想借个打火机。”

ไทย

“ผมอยากยืมไฟแช็กหน่อย”

จีน

“打火机?!”

ไทย

“ไฟแช็ก?!”

จีน

刘敏眉头紧皱:“借打火机做什么?”

ไทย

หลิวหมินขมวดคิ้ว “ยืมไฟแช็กไปทำอะไร”

จีน

她想不出在学校里借打火机抽了抽烟还能有什么作用。

ไทย

เธอนึกไม่ออกว่าในโรงเรียนนอกจากสูบบุหรี่แล้วยืมไฟแช็กไปทำอะไรได้อีก

จีน

姜川也没细解释,转身又走了出去,刘敏快步追上去想警告两句,就看到姜川把正准备上楼的校长拦了下来,然后亲眼看着校长从兜里掏出一个打火机递给他。

ไทย

ยงชวนไม่ได้อธิบายอะไร หันหลังเดินออกไปอีกครั้ง หลิวหมินรีบตามไปจะเตือนสักสองคำ ก็เห็นยงชวนห้ามอาจารย์ใหญ่ที่กำลังจะขึ้นบันไดไว้ แล้วก็เห็นด้วยตาว่าอาจารย์ใหญ่หยิบไฟแช็กจากกระเป๋าส่งให้เขา

จีน

姜川拿到打火机后,很快就走了。

ไทย

พอได้ไฟแช็กมา ยงชวนก็จากไปอย่างรวดเร็ว

จีน

刘敏走上前,好奇道:“校长,你借他打火机做什么?”

ไทย

หลิวหมินเดินเข้าไปถามด้วยความสงสัย “อาจารย์ใหญ่ ให้เขายืมไฟแช็กทำไม”

จีน

“不知道。”

ไทย

“ไม่รู้”

จีน

“不知道?”刘敏露出匪夷所思地表情:“那你还借他,万一……”

ไทย

“ไม่รู้” หลิวหมินทำหน้าสงสัย “แล้วยังให้เขายืมอีก ถ้าเกิด…”

จีน

汪长平笑道:“我知道他不抽烟。”

ไทย

หวางฉางผิงหัวเราะ “ฉันรู้ว่าเขาไม่สูบบุหรี่”

จีน

“呃~”

ไทย

“เออ~”

จีน

俞汐汐从食堂出来后,也一路进了实验楼。

ไทย

ยวี่ซีซีออกจากโรงอาหาร แล้วก็ตรงไปที่ตึกทดลอง

จีน

路上她还挺忐忑的。

ไทย

ระหว่างทางเธอรู้สึกกระวนกระวายไม่น้อย

จีน

她也是第一次给父母之外的人买蛋糕过生日,她甚至有些后悔,刚才应该让王承泽和刘谦也一起过来的,这样的话,或许就不尴尬了。

ไทย

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอซื้อเค้กให้คนอื่นนอกจากพ่อแม่เพื่อฉลองวันเกิด เธอถึงกับรู้สึกเสียดายเล็กน้อยว่าเมื่อกี้ควรให้หวังเฉิงเจ๋อกับหลิวเฉียนมาด้วยกัน คงจะไม่เขินอายเท่านี้

จีน

会不会他已经发现了?

ไทย

หรือว่าเขารู้แล้ว?

จีน

走到门口的时候,俞汐汐心里就蹦出这么一个想法。

ไทย

เมื่อถึงหน้าประตู ยวี่ซีซีก็คิดขึ้นมาได้อย่างนั้น

จีน

她小心把门推开,看到里面一个人都没有,她正好奇姜川去哪了的时候。

ไทย

เธอเปิดประตูอย่างระมัดระวัง เห็นข้างในไม่มีใครเลย กำลังสงสัยว่ายงชวนไปไหน

จีน

“鬼鬼祟祟的干嘛呢?”

ไทย

“ทำตัวลับๆ ล่อๆ อยู่นั่น”

จีน

熟悉的声音在耳边响起,俞汐汐扭头看了一眼,没好气道:“你去哪了?”

ไทย

เสียงคุ้นหูดังขึ้นข้างหู ยวี่ซีซีหันไปมอง แล้วถามด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ “ไปไหนมา”

จีน

“去了趟厕所。”

ไทย

“ไปเข้าห้องน้ำมา”

จีน

俞汐汐把门打开,两人一起走进去后,便像往常一样各自刷起了题。

ไทย

ยวี่ซีซีเปิดประตู พอทั้งสองเดินเข้าไป ก็เริ่มทำโจทย์กันเหมือนทุกวัน

จีน

时间一分一秒过去。

ไทย

เวลาผ่านไปทีละวินาที

จีน

眼看着离上课的时间越来越近了。

ไทย

ยิ่งใกล้เวลาเรียนเข้าไปทุกที

จีน

俞汐汐心跳也加速了。

ไทย

หัวใจยวี่ซีซีเต้นเร็วขึ้น

จีน

怎么办怎么办。

ไทย

ทำไงดี ทำไงดี

จีน

该说些什么。

ไทย

จะพูดอะไรดี

จีน

要不直接把蛋糕拿出来好了。

ไทย

หรือเอาเค้กออกมาเลยดีกว่า

จีน

可是……

ไทย

แต่…

จีน

就在俞汐汐心急如焚,终于忍不住要开口的时候,姜川看了一眼时间,用手肘碰了一下她,然后杵着腮帮子,微笑说道:“你再不把蛋糕拿出来,就要回教室上课了哦。”

ไทย

ในขณะที่ยวี่ซีซีกำลังร้อนใจแทบแย่ จนในที่สุดก็แทบจะทนไม่ไหวจะพูดออกมาแล้วนั้น ยงชวนก็เหลือบดูเวลา ใช้ศอกสะกิดเธอ ก่อนจะเท้าคางแล้วยิ้มพูดว่า “ถ้าเธอยังไม่เอาเค้กออกมาอีก เราก็ต้องกลับเข้าห้องเรียนกันแล้วนะ”

จีน

俞汐汐被吓了一跳,她扭头迎上姜川的眼神,满眼惊讶道:“你知道我买了蛋糕?”

ไทย

ยวี่ซีซีตกใจ หันไปสบตากับยงชวน ดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “รู้ด้วยเหรอว่าฉันซื้อเค้กมา”

จีน

姜川指着她的书包:“大中午的把书包带到这里来,很可疑啊。”

ไทย

ยงชวนชี้ไปที่กระเป๋าเป้ของเธอ “ตอนเที่ยงๆ แบกกระเป๋ามาที่นี่ น่าสงสัยมากเลยนะ”

จีน

“那你……”

ไทย

“แล้วเธอ…”

จีน

“快拿出来吧,我已经想好许什么愿了。”

ไทย

“รีบเอามาออกมาเถอะ ฉันคิดคำอธิษฐานที่จะขอพรแล้ว”

จีน

俞汐汐努努嘴,把蛋糕从书包里拿了出来,然后拆开包装,摆到了姜川面前。

ไทย

ยวี่ซีซีเม้มปาก เอาเค้กออกมาจากกระเป๋าเป้ แล้วแกะห่อ วางไว้ตรงหน้ายงชวน

จีน

姜川双手抱拳,一副要许愿的样子。

ไทย

ยงชวนยกมือประนม ท่าทางจะขอพร

จีน

可俞汐汐直到把蜡烛拿出来,才意识到自己没有……打火机。

ไทย

แต่ยวี่ซีซีเพิ่งจะนึกขึ้นได้ตอนที่หยิบเทียนออกมา ว่าเธอไม่มี…ไฟแช็ค

จีน

没有打火机也就意味着蜡烛没法点。

ไทย

ไม่มีไฟแช็คก็หมายความว่าไม่สามารถจุดเทียนได้

จีน

蜡烛没法点也就意味着……

ไทย

จุดเทียนไม่ได้ก็หมายความว่า…

จีน

看到姜川满脸笑容、迫不及待的样子,俞汐汐瞬间有些自责。

ไทย

พอเห็นยงชวนยิ้มแย้มแจ่มใส รอคอยไม่ไหว ยวี่ซีซีก็รู้สึกผิดขึ้นมาทันที

จีน

“我……”

ไทย

“ฉัน…”

จีน

“当当当当。”姜川变魔术般,亮出手里的打火机:“看看这是什么?”

ไทย

“แต๊น แต๊น แต๊น แต๊น” ยงชวนเหมือนเล่นมายากล โชว์ไฟแช็คในมือ “ดูสิว่านี่อะไร”

จีน

俞汐汐眼前一亮:“你怎么会有打火机?”

ไทย

ยวี่ซีซีตาเป็นประกาย “เธอมีไฟแช็คได้ยังไง”

จีน

“就知道你没准备,我出去找人借的。”

ไทย

“ก็รู้ว่าเธอไม่เตรียมมา ฉันเลยออกไปขอยืมคนอื่นมา”

จีน

“借的?找谁借的?”

ไทย

“ยืมมา? ไปยืมใคร”

จีน

“校长啊。”

ไทย

“อาจารย์ใหญ่ไง”

จีน

“所以你刚才不是去了厕所对不对?”

ไทย

“แสดงว่าเมื่อกี้เธอไม่ได้ไปห้องน้ำใช่ไหม”

จีน

“额……”

ไทย

“เอ่อ…”

จีน

“哼,又骗人。”

ไทย

“ฮึ่ม หลอกอีกแล้ว”

จีน

……

ไทย

…

ความคิดเห็น

เข้าสู่ระบบ เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น การอ่านเปิดให้ทุกคน