ไฟแช็ก

Chinese

“这边。”

Thai

“ทางนี้”

Chinese

看到俞汐汐走进食堂，姜川起身喊了一句。

Thai

เมื่อเห็นยวี่ซีซีเดินเข้าโรงอาหาร ยงชวนก็ลุกขึ้นตะโกนเรียก

Chinese

声音不小，引起了很多人的注意。

Thai

เสียงดังไม่น้อย ดึงดูดความสนใจของหลายคน

Chinese

不少高一新生都窃窃私语起来。

Thai

นักเรียนใหม่ชั้นมัธยมปลายปีหนึ่งหลายคนเริ่มกระซิบกระซาบ

Chinese

姜川自己还不知道，他从全校倒数第一逆袭成全校第一的事，已经被学校里的人妖魔化了。

Thai

ยงชวนเองยังไม่รู้ว่า เรื่องที่เขาพลิกจากที่โหล่ของโรงเรียนกลายเป็นที่หนึ่งของโรงเรียนนั้น ได้ถูกคนในโรงเรียนพูดกันจนเกินจริงไปแล้ว

Chinese

俞汐汐特别不喜欢被这么多人围观的感觉，她快步走过去，一坐下，就把脑袋垂下来，拿着勺子一口口吃饭。

Thai

ยวี่ซีซีไม่ชอบถูกคนมองเป็นพิเศษ เธอเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว พอนั่งลงก็ก้มหน้าตักข้าวกินทีละคำ

Chinese

她吃饭的速度并不快，像仓鼠一样，一口饭吃到嘴巴里要咀嚼很久，还挺可爱的，坐在她旁边的姜川却正好相反，他一口饭吃进嘴里，嚼不了几下就会吞下去，吃饭的速度极快，在家时，陈欣然就经常说他上辈子肯定是饿死的。

Thai

เธอกินช้าเหมือนหนูแฮมสเตอร์ คำหนึ่งเคี้ยวนาน น่ารักดี แต่ยงชวนที่นั่งข้างเธอกลับตรงกันข้าม เขากินเร็วมาก เคี้ยวไม่กี่ทีก็กลืน ตอนอยู่บ้าน เฉินซินหรานชอบบอกว่าเขาชาติก่อนคงหิวตายแน่ๆ

Chinese

俞汐汐才吃了几口，就用余光看到姜川放下了筷子。

Thai

ยวี่ซีซีเพิ่งกินไปไม่กี่คำ ก็เหลือบเห็นยงชวนวางตะเกียบ

Chinese

成了高三学生后，中午休息的时候，教室里也不会像高一高二时那么吵了，大家要么自觉看书学习，要么就是趴在桌上安安静静的休息。

Thai

หลังจากเป็นนักเรียนชั้นมัธยมปลายปีสามแล้ว ช่วงพักเที่ยงในห้องเรียนก็ไม่วุ่นวายเหมือนตอนปีหนึ่งปีสอง ทุกคนจะอ่านหนังสือเรียนเอง หรือไม่ก็เอาหัวพักบนโต๊ะอย่างเงียบๆ

Chinese

俞汐汐怕姜川待会儿不去实验楼，于是伸手扯了扯他的袖子，姜川很快歪着脑袋靠近她。

Thai

ยวี่ซีซีกลัวว่ายงชวนจะไม่ไปตึกทดลอง เธอเลยยื่นมือไปดึงแขนเสื้อเขา ยงชวนรีบเอียงหัวเข้าใกล้เธอ

Chinese

俞汐汐用手挡着嘴，小声说道：“一会儿去实验楼。”

Thai

ยวี่ซีซีใช้มือปิดปาก พูดเสียงเบา “เดี๋ยวไปตึกทดลองนะ”

Chinese

姜川点点头：“那我等你。”

Thai

ยงชวนพยักหน้า “งั้นฉันรอเธอ”

Chinese

俞汐汐又立马拒绝：“不用，你先去。”

Thai

ยวี่ซีซีปฏิเสธทันที “ไม่ต้อง ไปก่อนเลย”

Chinese

姜川端起餐盘，和王承泽、刘谦两个人一起走出食堂。

Thai

ยงชวนยกถาดอาหาร เดินออกจากโรงอาหารพร้อมกับหวังเฉิงเจ๋อและหลิวเฉียน

Chinese

刚走出食堂大门，刘谦就学着俞汐汐刚才的姿势，挡着嘴，夹着嗓子说道：“亲爱的，待会儿我们去实验楼。”

Thai

พอก้าวออกจากประตูโรงอาหาร หลิวเฉียนก็เลียนแบบท่าทางของยวี่ซีซีเมื่อกี้ ปิดปาก แล้วทำเสียงหลง พูดว่า “ที่รัก เดี๋ยวเราไปตึกทดลองกันนะ”

Chinese

王承泽难得配合他一次：“好，那我等你。”

Thai

หวังเฉิงเจ๋อเล่นด้วยครั้งหนึ่ง “ได้ งั้นฉันรอเธอ”

Chinese

刘谦立马道：“不要啦，伦家不好意思了啦。”

Thai

หลิวเฉียนพูดทันที “ไม่เอาหรอก หนูเขินนะ”

Chinese

宝岛腔都出来了。

Thai

สำเนียงไต้หวันออกมาแล้ว

Chinese

姜川抬脚，一膝盖顶在他屁股上，气笑道：“你皮痒是吧？”

Thai

ยงชวนยกเข่าโขกก้นเขา หัวเราะด้วยความโมโห “แกคันหรือไง”

Chinese

刘谦揉了揉屁股：“你这么激动做什么，你俩偷偷摸摸地待在实验楼，鬼知道你们做什么。”

Thai

หลิวเฉียนขยี้ก้น “ตื่นเต้นอะไรนักหนา สองคนนั้นแอบอยู่ตึกทดลอง ใครจะรู้ว่าทำอะไรกัน”

Chinese

“你sb啊？里面有相机。”

Thai

“แกโง่หรือไง ข้างในมีกล้องถ่ายรูป”

Chinese

“那咋了，关机了不就得了。”

Thai

“แล้วไง ปิดเครื่องก็จบ”

Chinese

“老子懒得跟你说。”

Thai

“กูขี้เกียจจะพูดกับแก”

Chinese

王承泽笑着拍了拍刘谦的肩膀：“行了行了，别羡慕了，你要是能考全校第一，你搞对象老师也不会管。”

Thai

หวังเฉิงเจ๋อยิ้มแล้วตบไหล่หลิวเฉียน “พอได้แล้ว อย่าอิจฉาเลย ถ้าแกสอบได้ที่หนึ่งของโรงเรียน ครูก็ไม่สนว่าแกจะคบใคร”

Chinese

“我拿头考第一。”

Thai

“หัวกูหรือจะสอบติดที่หนึ่ง”

Chinese

姜川半路拐进实验楼，推开活动教室里的门，一股闷气扑鼻而来，姜川走进去，把窗户推开，新鲜的空气很快涌进来，把桌上的书页都一张张吹了起来。

Thai

ยงชวนเลี้ยวเข้าตึกทดลองกลางทาง ผลักประตูห้องกิจกรรมเข้าไป กลิ่นอับชื้นโชยมา ยงชวนเดินเข้าไป เปิดหน้าต่าง อากาศบริสุทธิ์ไหลเข้ามาอย่างรวดเร็ว พัดหนังสือบนโต๊ะปลิวทีละแผ่น

Chinese

看着窗外的云和树，听着风吹动书页发出的唰唰声，姜川莫名心情有些愉悦。

Thai

มองดูเมฆและต้นไม้นอกหน้าต่าง ฟังเสียงลมพัดหนังสือพลิก ยงชวนรู้สึกสบายใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

Chinese

他回到座位坐下，刚想趴着休息一会儿，却看见俞汐汐的书包摆在桌上。

Thai

เขากลับไปนั่งที่ของตัวเอง เพิ่งจะคิดว่าจะเอาหัวพักสักหน่อย ก็เห็นกระเป๋าเป้ของยวี่ซีซีวางอยู่บนโต๊ะ

Chinese

他愣了一下，像是突然想到了什么，于是伸手把书包拉到面前，把拉链一点点拉开，书包里面没有书也没有卷子，只有一个包装的很好的迷你蛋糕。

Thai

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงยื่นมือดึงกระเป๋าเป้มาไว้ตรงหน้า ค่อยๆ รูดซิปเปิดออก ในกระเป๋าไม่มีหนังสือหรือข้อสอบ มีแต่เค้กชิ้นเล็กที่ห่ออย่างดี

Chinese

姜川心头一震，瞬间联想起了很多事。

Thai

ยงชวนใจสั่นวาบ นึกเชื่อมโยงหลายๆ เรื่องได้ในทันที

Chinese

昨天晚上刚放学俞汐汐就急急忙忙走了，今天早上跟她说话她下意识伸手推了下书包，还有刚才下课后扭扭捏捏的样子……

Thai

เมื่อคืนหลังเลิกเรียนยวี่ซีซีรีบออกไปอย่างเร่งรีบ เช้านี้เวลาคุยกับเธอเธอเผลอยื่นมือไปขยับกระเป๋าเป้เล็กน้อย และเมื่อกี้หลังเลิกเรียนท่าทางขวยเขินของเธอ…

Chinese

姜川拉上拉链，把书包放回原位，然后给陈欣然发了条消息。

Thai

ยงชวนรูดซิป เอากระเป๋าเป้กลับที่เดิม แล้วส่งข้อความหาเฉินซินหราน

Chinese

姜川：“是不是你告诉俞汐汐今天是我生日的？”

Thai

ยงชวน: “แกบอกยวี่ซีซีใช่มั้ยว่าวันนี้วันเกิดฉัน”

Chinese

陈欣然：“you’re welcome。 ”

Thai

เฉินซินหราน: “ด้วยความยินดี.”

Chinese

姜川：“你有毛病啊？”

Thai

ยงชวน: “แกเป็นบ้าหรือเปล่า”

Chinese

姜川：“我让你说了吗？”

Thai

ยงชวน: “ฉันให้แกบอกหรือเปล่า”

Chinese

陈欣然：“狗咬吕洞宾不识好人心，十八岁生日啊，这么重要的日子，不该让她知道吗？”

Thai

เฉินซินหราน: “สุนัขกัดลวี่ต้งปิน ไม่รู้จักน้ำใจคน วันเกิดอายุสิบแปดปี วันสำคัญขนาดนี้ ไม่ควรให้เธอรู้เหรอ”

Chinese

姜川：“回家再教训你。”

Thai

ยงชวน: “กลับบ้านไปก่อนเดี๋ยวสอน”

Chinese

陈欣然：“切～”

Thai

เฉินซินหราน: “เชอะ~”

Chinese

姜川把手机揣进兜里，在椅子上发呆了一会儿，然后又拉开书包看了一眼。

Thai

ยงชวนเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า นั่งเหม่อบนเก้าอี้สักพัก แล้วก็รูดซิปกระเป๋าเป้ดูอีกครั้ง

Chinese

蛋糕小小一个，估计几口就能吃完。

Thai

เค้กชิ้นเล็กมาก กะว่าสักสองสามคำก็หมด

Chinese

姜川没有把它从书包里拿出来，只是注意到旁边还有一小包蛋糕专用蜡烛。

Thai

ยงชวนไม่ได้เอามันออกมาจากกระเป๋า แต่สังเกตว่าข้างๆ มีเทียนเค้กห่อเล็กอยู่อีกหนึ่งห่อ

Chinese

他再次拉上拉链，把书包放回原位，然后快步走出实验楼，径直朝着老师办公室走了过去。

Thai

เขารูดซิปอีกครั้ง เอากระเป๋าเป้กลับที่เดิม แล้วรีบเดินออกจากตึกทดลอง ตรงไปยังห้องครู

Chinese

“姜川？”刘敏看到姜川走进办公室，第一时间询问道：“怎么了，有事吗？”

Thai

“ยงชวน?” หลิวหมินเห็นยงชวนเดินเข้าห้องครู ก็ถามทันที “เป็นอะไร มีเรื่องหรือเปล่า”

Chinese

想到几个任课老师里面只有语文老师徐大痣抽烟，姜川很快问道：“徐老师在吗？”

Thai

นึกว่าครูผู้สอนหลายคน มีแต่ครูสวีต้าจื้อที่สูบบุหรี่ ยงชวนถามทันที “ครูสวีต้าจื้ออยู่ไหม”

Chinese

“他回家了，你有什么事？”

Thai

“เขากลับบ้านแล้ว มีธุระอะไร”

Chinese

“我想借个打火机。”

Thai

“ผมอยากยืมไฟแช็กหน่อย”

Chinese

“打火机？！”

Thai

“ไฟแช็ก?!”

Chinese

刘敏眉头紧皱：“借打火机做什么？”

Thai

หลิวหมินขมวดคิ้ว “ยืมไฟแช็กไปทำอะไร”

Chinese

她想不出在学校里借打火机抽了抽烟还能有什么作用。

Thai

เธอนึกไม่ออกว่าในโรงเรียนนอกจากสูบบุหรี่แล้วยืมไฟแช็กไปทำอะไรได้อีก

Chinese

姜川也没细解释，转身又走了出去，刘敏快步追上去想警告两句，就看到姜川把正准备上楼的校长拦了下来，然后亲眼看着校长从兜里掏出一个打火机递给他。

Thai

ยงชวนไม่ได้อธิบายอะไร หันหลังเดินออกไปอีกครั้ง หลิวหมินรีบตามไปจะเตือนสักสองคำ ก็เห็นยงชวนห้ามอาจารย์ใหญ่ที่กำลังจะขึ้นบันไดไว้ แล้วก็เห็นด้วยตาว่าอาจารย์ใหญ่หยิบไฟแช็กจากกระเป๋าส่งให้เขา

Chinese

姜川拿到打火机后，很快就走了。

Thai

พอได้ไฟแช็กมา ยงชวนก็จากไปอย่างรวดเร็ว

Chinese

刘敏走上前，好奇道：“校长，你借他打火机做什么？”

Thai

หลิวหมินเดินเข้าไปถามด้วยความสงสัย “อาจารย์ใหญ่ ให้เขายืมไฟแช็กทำไม”

Chinese

“不知道。”

Thai

“ไม่รู้”

Chinese

“不知道？”刘敏露出匪夷所思地表情：“那你还借他，万一……”

Thai

“ไม่รู้” หลิวหมินทำหน้าสงสัย “แล้วยังให้เขายืมอีก ถ้าเกิด…”

Chinese

汪长平笑道：“我知道他不抽烟。”

Thai

หวางฉางผิงหัวเราะ “ฉันรู้ว่าเขาไม่สูบบุหรี่”

Chinese

“呃～”

Thai

“เออ~”

Chinese

俞汐汐从食堂出来后，也一路进了实验楼。

Thai

ยวี่ซีซีออกจากโรงอาหาร แล้วก็ตรงไปที่ตึกทดลอง

Chinese

路上她还挺忐忑的。

Thai

ระหว่างทางเธอรู้สึกกระวนกระวายไม่น้อย

Chinese

她也是第一次给父母之外的人买蛋糕过生日，她甚至有些后悔，刚才应该让王承泽和刘谦也一起过来的，这样的话，或许就不尴尬了。

Thai

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอซื้อเค้กให้คนอื่นนอกจากพ่อแม่เพื่อฉลองวันเกิด เธอถึงกับรู้สึกเสียดายเล็กน้อยว่าเมื่อกี้ควรให้หวังเฉิงเจ๋อกับหลิวเฉียนมาด้วยกัน คงจะไม่เขินอายเท่านี้

Chinese

会不会他已经发现了？

Thai

หรือว่าเขารู้แล้ว?

Chinese

走到门口的时候，俞汐汐心里就蹦出这么一个想法。

Thai

เมื่อถึงหน้าประตู ยวี่ซีซีก็คิดขึ้นมาได้อย่างนั้น

Chinese

她小心把门推开，看到里面一个人都没有，她正好奇姜川去哪了的时候。

Thai

เธอเปิดประตูอย่างระมัดระวัง เห็นข้างในไม่มีใครเลย กำลังสงสัยว่ายงชวนไปไหน

Chinese

“鬼鬼祟祟的干嘛呢？”

Thai

“ทำตัวลับๆ ล่อๆ อยู่นั่น”

Chinese

熟悉的声音在耳边响起，俞汐汐扭头看了一眼，没好气道：“你去哪了？”

Thai

เสียงคุ้นหูดังขึ้นข้างหู ยวี่ซีซีหันไปมอง แล้วถามด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ “ไปไหนมา”

Chinese

“去了趟厕所。”

Thai

“ไปเข้าห้องน้ำมา”

Chinese

俞汐汐把门打开，两人一起走进去后，便像往常一样各自刷起了题。

Thai

ยวี่ซีซีเปิดประตู พอทั้งสองเดินเข้าไป ก็เริ่มทำโจทย์กันเหมือนทุกวัน

Chinese

时间一分一秒过去。

Thai

เวลาผ่านไปทีละวินาที

Chinese

眼看着离上课的时间越来越近了。

Thai

ยิ่งใกล้เวลาเรียนเข้าไปทุกที

Chinese

俞汐汐心跳也加速了。

Thai

หัวใจยวี่ซีซีเต้นเร็วขึ้น

Chinese

怎么办怎么办。

Thai

ทำไงดี ทำไงดี

Chinese

该说些什么。

Thai

จะพูดอะไรดี

Chinese

要不直接把蛋糕拿出来好了。

Thai

หรือเอาเค้กออกมาเลยดีกว่า

Chinese

可是……

Thai

แต่…

Chinese

就在俞汐汐心急如焚，终于忍不住要开口的时候，姜川看了一眼时间，用手肘碰了一下她，然后杵着腮帮子，微笑说道：“你再不把蛋糕拿出来，就要回教室上课了哦。”

Thai

ในขณะที่ยวี่ซีซีกำลังร้อนใจแทบแย่ จนในที่สุดก็แทบจะทนไม่ไหวจะพูดออกมาแล้วนั้น ยงชวนก็เหลือบดูเวลา ใช้ศอกสะกิดเธอ ก่อนจะเท้าคางแล้วยิ้มพูดว่า “ถ้าเธอยังไม่เอาเค้กออกมาอีก เราก็ต้องกลับเข้าห้องเรียนกันแล้วนะ”

Chinese

俞汐汐被吓了一跳，她扭头迎上姜川的眼神，满眼惊讶道：“你知道我买了蛋糕？”

Thai

ยวี่ซีซีตกใจ หันไปสบตากับยงชวน ดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “รู้ด้วยเหรอว่าฉันซื้อเค้กมา”

Chinese

姜川指着她的书包：“大中午的把书包带到这里来，很可疑啊。”

Thai

ยงชวนชี้ไปที่กระเป๋าเป้ของเธอ “ตอนเที่ยงๆ แบกกระเป๋ามาที่นี่ น่าสงสัยมากเลยนะ”

Chinese

“那你……”

Thai

“แล้วเธอ…”

Chinese

“快拿出来吧，我已经想好许什么愿了。”

Thai

“รีบเอามาออกมาเถอะ ฉันคิดคำอธิษฐานที่จะขอพรแล้ว”

Chinese

俞汐汐努努嘴，把蛋糕从书包里拿了出来，然后拆开包装，摆到了姜川面前。

Thai

ยวี่ซีซีเม้มปาก เอาเค้กออกมาจากกระเป๋าเป้ แล้วแกะห่อ วางไว้ตรงหน้ายงชวน

Chinese

姜川双手抱拳，一副要许愿的样子。

Thai

ยงชวนยกมือประนม ท่าทางจะขอพร

Chinese

可俞汐汐直到把蜡烛拿出来，才意识到自己没有……打火机。

Thai

แต่ยวี่ซีซีเพิ่งจะนึกขึ้นได้ตอนที่หยิบเทียนออกมา ว่าเธอไม่มี…ไฟแช็ค

Chinese

没有打火机也就意味着蜡烛没法点。

Thai

ไม่มีไฟแช็คก็หมายความว่าไม่สามารถจุดเทียนได้

Chinese

蜡烛没法点也就意味着……

Thai

จุดเทียนไม่ได้ก็หมายความว่า…

Chinese

看到姜川满脸笑容、迫不及待的样子，俞汐汐瞬间有些自责。

Thai

พอเห็นยงชวนยิ้มแย้มแจ่มใส รอคอยไม่ไหว ยวี่ซีซีก็รู้สึกผิดขึ้นมาทันที

Chinese

“我……”

Thai

“ฉัน…”

Chinese

“当当当当。”姜川变魔术般，亮出手里的打火机：“看看这是什么？”

Thai

“แต๊น แต๊น แต๊น แต๊น” ยงชวนเหมือนเล่นมายากล โชว์ไฟแช็คในมือ “ดูสิว่านี่อะไร”

Chinese

俞汐汐眼前一亮：“你怎么会有打火机？”

Thai

ยวี่ซีซีตาเป็นประกาย “เธอมีไฟแช็คได้ยังไง”

Chinese

“就知道你没准备，我出去找人借的。”

Thai

“ก็รู้ว่าเธอไม่เตรียมมา ฉันเลยออกไปขอยืมคนอื่นมา”

Chinese

“借的？找谁借的？”

Thai

“ยืมมา? ไปยืมใคร”

Chinese

“校长啊。”

Thai

“อาจารย์ใหญ่ไง”

Chinese

“所以你刚才不是去了厕所对不对？”

Thai

“แสดงว่าเมื่อกี้เธอไม่ได้ไปห้องน้ำใช่ไหม”

Chinese

“额……”

Thai

“เอ่อ…”

Chinese

“哼，又骗人。”

Thai

“ฮึ่ม หลอกอีกแล้ว”

Chinese

……

Thai

…