บทที่ 334

พี่ชายบุญธรรม

便宜哥哥

แปลจาก จีน ด้วยเครื่องมือ อาจมีความคลาดเคลื่อน

จีน

“杨玲玲,200米短跑。”

ไทย

“หยางหลิงหลิง วิ่ง 200 เมตร”

จีน

“孙琪格,单人跳绳。”

ไทย

“ซุนฉีเกอ กระโดดเชือกเดี่ยว”

จีน

“吴昊,铅球。”

ไทย

“อู๋ห่าว ทุ่มน้ำหนัก”

จีน

“张志超,4*100米”

ไทย

“จางจื้อเฉา วิ่งผลัด 4x100 เมตร”

จีน

“……”

ไทย

“…”

จีน

在胡青春的软硬兼施下,总算是陆续有人把项目报了上来。

ไทย

ภายใต้การโน้มน้าวทั้งอ่อนทั้งแข็งของหูชิงชุน ในที่สุดก็มีคนทยอยมาสมัครรายการต่างๆ

จีน

胡青春一一记录下来,最后还是叹了口气:“还差一个。”

ไทย

หูชิงชุนจดบันทึกทีละคน สุดท้ายก็ถอนหายใจ “ยังขาดอีกหนึ่ง”

จีน

“班长,姜川你算上了吗?”

ไทย

“หัวหน้าห้อง คุณนับเจียงชวนไปรึยัง”

จีน

“篮球是年级集体项目,不算在内。”

ไทย

“บาสเกตบอลเป็นรายการทีมระดับชั้น ไม่นับรวม”

จีน

“哦。”

ไทย

“ออ”

จีน

“还有人要报吗?就差一个了。”

ไทย

“ใครจะสมัครอีกไหม เหลืออีกแค่หนึ่ง”

จีน

教室里无人吱声。

ไทย

ในห้องเรียนไม่มีใครส่งเสียง

จีน

胡青春扫了一眼,她突然走到刘谦身边:“你……”

ไทย

หูชิงชุนกวาดสายตามองไปรอบๆ จู่ๆ เธอก็เดินไปข้างๆหลิวเฉียน “นาย…”

จีน

她刚开口说出一个字,刘谦就打了个激灵,赶紧摆摆手说道:“班长,你别搞啊,我反正是打死都不会参加的。”

ไทย

นางเพิ่งจะพูดออกมาแค่หนึ่งพยางค์ หลิวเฉียนก็สะดุ้งเฮือก รีบโบกมือพูดว่า “หัวหน้าห้อง อย่าเลยนะครับ ผมยังไงก็ไม่มีทางเข้าร่วมเด็ดขาด”

จีน

“那我不管,要么你去凑个数,要么你把姜川的名字写上去。”

ไทย

“งั้นฉันไม่สน นายไปลงชื่อเพิ่ม หรือไม่ก็เขียนชื่อเจียงชวนลงไป”

จีน

“你这不是让我为难吗?”

ไทย

“นี่นายจะให้ผมลำบากใจใช่ไหม”

จีน

“我更为难。”胡青春笑眯眯道:“要不,你给姜川报个三千米长跑,我们班还没人报长跑。”

ไทย

“ฉันลำบากใจยิ่งกว่า” หูชิงชุนยิ้มละไม “ไม่งั้นนายสมัครวิ่ง 3000 เมตรให้เจียงชวนสิ ห้องเรายังไม่มีใครสมัครวิ่งยาว”

จีน

刘谦摇摇头表示拒绝。

ไทย

หลิวเฉียนส่ายหน้าปฏิเสธ

จีน

“二选一,快点。”

ไทย

“เลือกหนึ่งในสอง เร็วๆ”

จีน

“我去尿尿。”

ไทย

“ผมไปฉี่ก่อน”

จีน

“你课间不是去过了嘛。”

ไทย

“ตอนพักนายก็ไปแล้วไม่ใช่เหรอ”

จีน

“我尿频行吗?”

ไทย

“ผมปัสสาวะบ่อยไม่ได้เหรอ”

จีน

刘谦起身就往外走,胡青春忙道:“我把姜川的名字写上去了啊,就说是你给报的。”

ไทย

หลิวเฉียนลุกขึ้นเดินออกไป หูชิงชุนรีบพูด “ฉันเขียนชื่อเจียงชวนลงไปแล้วนะ บอกว่านายเป็นคนสมัคร”

จีน

刘谦假装什么都没听到。

ไทย

หลิวเฉียนทำเป็นไม่ได้ยินอะไร

จีน

……

ไทย

“…”

จีน

四中学校门口。

ไทย

หน้าโรงเรียนสี่

จีน

放学铃一响,学生们就陆陆续续从里面走了出来。

ไทย

พอเสียงระฆังเลิกเรียนดัง ก็มีนักเรียนทยอยเดินออกมาจากข้างใน

จีน

陈欣然走在人群中间,背着书包,低着头,一看就是乖孩子,和在家的状态完全不一样。

ไทย

เฉินซินหรานเดินอยู่กลางฝูงชน สะพายกระเป๋าเป้ ก้มหน้า ดูยังไงก็เป็นเด็กดี สภาพแตกต่างจากตอนอยู่บ้านโดยสิ้นเชิง

จีน

姜川老远看到她后,故意闪到一边去,等陈欣然走出了校门,才偷偷摸摸地走到她身后,伸手拍脑袋的同时,还用膝盖顶了一下她的书包。

ไทย

เจียงชวนเห็นนางแต่ไกล ก็แกล้งหลบไปด้านข้าง รอจนเฉินซินหรานเดินออกจากประตูโรงเรียน ก็ค่อยๆ แอบย่องไปข้างหลังนาง ยื่นมือตบหัว พร้อมกับใช้เข่าเขกกระเป๋าเป้นาง

จีน

陈欣然回头一看,发现是自己的便宜哥哥,立马就抬腿想踢她,可最后还是忍住了,因为旁边都是人,难保不会有同学看见。

ไทย

เฉินซินหรานหันกลับมามอง เห็นว่าเป็นพี่ชาย(ไม่แท้)ของตัวเอง ก็ยกขาจะเตะทันที แต่สุดท้ายก็อดกลั้นไว้ เพราะรอบข้างมีคนมาก ไม่กลัวว่าเพื่อนร่วมชั้นจะเห็น

จีน

“你怎么这么早?”

ไทย

“นายมาเร็วจัง”

จีน

“我怕你放学走丢了。”

ไทย

“ฉันกลัวเธอเลิกเรียนแล้วหลง”

จีน

“你肯定是又逃课了。”

ไทย

“นายต้องโดดเรียนอีกแล้วแน่ๆ”

จีน

陈欣然说着话,把肩上的书包放下来,直接塞到了姜川的手里。

ไทย

เฉินซินหรานพูดพลางปลดกระเป๋าเป้จากบ่าลงมา ยัดใส่มือเจียงชวนโดยตรง

จีน

姜川把书包挎在肩上,一只手搭在陈欣然的肩膀上,一只手从兜里掏出了手机,刚准备给姑姑发消息,陈欣然就嘟囔了一句:“姑姑已经来了,别发消息了。”

ไทย

เจียงชวนสะพายกระเป๋าเป้ไว้ที่บ่า มือหนึ่งวางบนไหล่เฉินซินหราน มือหนึ่งหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋า จะส่งข้อความหาคุณป้า ก็ได้ยินเฉินซินหรานบ่น “คุณป้ามาแล้ว อย่าส่งข้อความ”

จีน

抬头看过去,一辆红旗金葵花国礼定制版轿车匀速驶来,停在了兄妹俩面前。

ไทย

เงยหน้ามองไป ก็เห็นรถเก๋งรุ่นพิเศษหงฉีจินคุยฮัวกั๋วลี่กำลังแล่นมาด้วยความเร็วคงที่ แล้วมาจอดตรงหน้าสองพี่น้อง

จีน

“上车吧。”

ไทย

“ขึ้นรถเลย”

จีน

姜川拉开车门,本来想让妹妹坐后排的,但看到小表妹沈恬恬也坐在后面,姜川立马就钻了进去,然后对陈欣然说道:“你坐副驾。”

ไทย

เจียงชวนเปิดประตูรถ เดิมทีจะให้น้องสาวนั่งเบาะหลัง แต่พอเห็นเสิ่นเถียนเถียนลูกพี่ลูกสาว(น้อง)ก็นั่งอยู่ข้างหลัง เจียงชวนก็รีบเข้าไปนั่ง แล้วพูดกับเฉินซินหราน “เธอนั่งเบาะหน้า”

จีน

“我不!你滚下来!”

ไทย

“ไม่! นายลงมาเดี๋ยวนี้”

จีน

姜川懒得理她,直接把车门拉上,然后双手捧着刚刚上小学一年级的沈恬恬的脸问道:“恬恬,有没有想哥哥?”

ไทย

เจียงชวนขี้เกียจสนใจนาง ดึงประตูปิดทันที แล้วใช้สองมืออุ้มหน้าเสิ่นเถียนเถียนที่เพิ่งขึ้น ป.1 ถาม “เถียนเถียน คิดถึงพี่ชายไหม”

จีน

“想~”小丫头眼睛大大的看着姜川,很乖巧地点了点头。

ไทย

“คิด~” เด็กสาวตาโตมองเจียงชวน พยักหน้าอย่างว่าง่าย

จีน

姜川凑上前在小表妹粉嘟嘟的两边脸上都亲了一口,副驾驶的陈欣然立马嚷嚷起来:“姜川!你是不是有病!不准把口水弄到恬恬脸上。”

ไทย

เจียงชวนโน้มตัวไปหอมแก้มทั้งสองข้างที่ยุ้ยของน้องสาวเล็ก(ลูกพี่ลูกสาว) เสียงจากเบาะหน้าดังขึ้นทันที “เจียงชวน! นายเป็นบ้าเหรอ! ห้ามเอาน้ำลายเลอะหน้าเถียนเถียน”

จีน

“又没亲你,别多管闲事。”

ไทย

“ไม่ได้หอมเธอสักหน่อย อย่ายุ่งเรื่องชาวบ้าน”

จีน

“姑姑,你看他。”

ไทย

“คุณป้า ดูเขาสิ”

จีน

陈小晚微微一笑:“晚上你俩想吃什么?”

ไทย

เฉินเสี่ยวหวานยิ้มบาง “เย็นนี้สองคนอยากกินอะไร”

จีน

姜川很快问道:“姑父不一起吗?”

ไทย

เจียงชวนถามเร็วๆ “คุณลุงไม่มาด้วยเหรอครับ”

จีน

“他最近比较忙。”

ไทย

“เขายุ่งมากช่วงนี้”

จีน

“我吃什么都行,问欣然吧。”

ไทย

“ผมกินอะไรก็ได้ ถามซินหรานเถอะ”

จีน

陈欣然很快说道:“姑姑,我们去中海环宇荟吧。”

ไทย

เฉินซินหรานรีบพูด “คุณป้า เราไปจงไห่หวนยู่ฮุยกันเถอะ”

จีน

“那家烧肉店?”

ไทย

“ร้านยากินิคุร้านนั้น?”

จีน

“嗯!”

ไทย

“อืม!”

จีน

“跟外公外婆打过招呼了吧?”

ไทย

“บอกคุณตาคุณยายแล้วใช่ไหม”

จีน

“他们知道,待会儿吃完姑姑送我回丽宫就行。”

ไทย

“พวกท่านรู้แล้ว เดี๋ยวกินเสร็จคุณป้าส่งฉันกลับลี่กงก็พอ”

จีน

半个小时后。

ไทย

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

จีน

姜川抱着沈恬恬下了车,跟着陈小晚、陈欣然坐电梯来到了一家日式烧肉店里。

ไทย

เจียงชวนอุ้มเสิ่นเถียนเถียนลงรถ ตามเฉินเสี่ยวหวานและเฉินซินหรานขึ้นลิฟต์มายังร้านยากินิคุสไตล์ญี่ปุ่นร้านหนึ่ง

จีน

刚刚还在车里说‘我吃什么都行’的他,看陈欣然拿着手机点了半天才点了一个【谷饲牛五花】和【野菜拼盘】,姜川立马扫码进入点餐界面,不一会功夫就加了十几样烤肉。

ไทย

เขาเพิ่งจะพูดในรถว่า ‘กินอะไรก็ได้’ แต่พอเห็นเฉินซินหรานใช้โทรศัพท์สั่งอยู่นาน สั่งได้แค่ (เนื้อสามชั้นวัวข้าวโพด) กับ (จานผักรวม) เจียงชวนก็สแกนคิวอาร์โค้ดเข้าระบบสั่งอาหารทันที ไม่นานก็เพิ่มเมนูปิ้งย่างอีกสิบกว่าอย่าง

จีน

“姑姑,点好了,可以付钱了。”

ไทย

“คุณป้า สั่งเสร็จแล้ว จ่ายเงินได้เลย”

จีน

陈欣然点开【购物车】,张嘴就来了一句:“你是猪啊,吃这么多?”

ไทย

เฉินซินหรานเปิด (รถเข็นสินค้า) อ้าปากก็พูด “นายเป็นหมูเหรอ กินเยอะขนาดนี้”

จีน

姜川刚要说话,陈小晚就轻轻拍了一下陈欣然的脑袋,这意思是不准这样骂哥哥。

ไทย

เจียงชวนกำลังจะพูด เฉินเสี่ยวหวานก็ตบหัวเฉินซินหรานเบาๆ ความหมายคือห้ามด่าพี่ชายแบบนี้

จีน

陈欣然噘起小嘴,还是不服气地在桌子底下踢了一下姜川的鞋子。

ไทย

เฉินซินหรานทำปากจู๋ ยังไม่ยอมแพ้ เตะรองเท้าเจียงชวนใต้โต๊ะ

จีน

陈小晚早就见怪不怪,都说双胞胎兄弟喜欢吵架,可陈小晚的印象里,陈屿和姜川好像从小到大都怎么吵过架,反倒是姜川和陈欣然,从小闹到大,见面就互掐。

ไทย

เฉินเสี่ยวหวานชินชามานาน ใครๆ ก็บอกว่าฝาแฝดชอบทะเลาะกัน แต่ในความทรงจำของเฉินเสี่ยวหวาน เฉินอวี่กับเจียงชวนแทบจะไม่เคยทะเลาะกันเลยตั้งแต่เด็ก กลับเป็นเจียงชวนกับเฉินซินหรานที่ทะเลาะกันตั้งแต่เด็ก โตขึ้นมาเจอกันก็กัดกัน

จีน

陈欣然小得时候,大人们就经常问她:“两个哥哥,你喜欢哪一个啊?”

ไทย

ตอนเฉินซินหรานเด็กๆ ผู้ใหญ่มักจะถามนาง “สองพี่ชาย เธอชอบคนไหน”

จีน

陈欣然每次都说:“大哥哥。”

ไทย

เฉินซินหรานตอบทุกครั้ง “พี่ชายคนโต”

จีน

但去年暑假,姜川一个人去了趟江州,在爷爷奶奶家住了两个月,刚开始陈欣然还没觉得有什么,可才过了短短俩星期,她就没忍住开始问:“哥哥什么时候回来啊?”

ไทย

แต่ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนปีที่แล้ว เจียงชวนไปคนเดียวที่เจียงโจว ไปอยู่บ้านคุณปู่คุณย่าสองเดือน ตอนแรกเฉินซินหรานยังไม่รู้สึกอะไร แต่ผ่านไปแค่สองสัปดาห์ เธอก็อดไม่ได้เริ่มถาม “พี่ชายกลับมาเมื่อไหร่”

จีน

之后,更是天天给姜川短信轰炸。

ไทย

หลังจากนั้น ก็ถล่มข้อความหาเจียงชวนทุกวัน

จีน

暑假结束,姜川从江州回来的时候,个子蹿高了一大截,刚回到家就摁着妹妹的脑袋嘲笑道:“你个矮冬瓜。”

ไทย

ปิดเทอมสิ้นสุด ตอนเจียงชวนกลับจากเจียงโจว ตัวสูงขึ้นพรวด พอถึงบ้านก็ก้มหัวน้องสาวแล้วแซว “ไอ้เตี้ย”

จีน

陈欣然当时就使出了一套王八拳,可脑袋被姜川摁着,拳头全打在了空气上。

ไทย

เฉินซินหรานตอนนั้นก็ใช้ท่าชกแบบมั่วไม่เป็นท่า แต่หัวถูกเจียงชวนกดไว้ หมัดทั้งหมดหวดไปในอากาศ

จีน

陈欣然也是后面才听说了姜川和宋雨桐的事……

ไทย

เฉินซินหรานเพิ่งมารู้ทีหลังเรื่องของเจียงชวนกับซ่งอวี่ถง…

จีน

平时上学的时候晚上要么在外面吃盖浇饭,要么在老张那里蹭一顿,要么回家煮面吃,难得今天出来吃顿烤肉,刚烤好一盘肉,姜川就狂风扫落叶般地吃了大半进肚。

ไทย

ปกติตอนไปโรงเรียนตอนเย็นก็กินข้าวราดแกงข้างนอกบ้าง ขอข้าวที่ลาวจางบ้าง กลับบ้านต้มเส้นบ้าง นานๆ ทีวันนี้ได้ออกมากินปิ้งย่าง พอเนื้อปิ้งสุกจานแรก เจียงชวนก็กินไปกว่าครึ่งจานอย่างรวดเร็วเหมือนพายุกราด

จีน

嫌弃两个字都快从陈欣然眼睛里溢出来了。

ไทย

คำว่า ‘รังเกียจ’ เกือบจะทะลักออกจากตาเฉินซินหราน

จีน

陈小晚却笑盈盈地问了句:“小川,够不够啊,要不要再点些别的。”

ไทย

ส่วนเฉินเสี่ยวหวานกลับถามยิ้มๆ “เสี่ยวชวน พอไหม อยากสั่งเพิ่มไหม”

จีน

“够的,晚上吃个七八分饱就行了。”

ไทย

“พอครับ เย็นนี้กินอิ่มแค่เจ็ดแปดส่วนก็พอ”

จีน

从商场出来的时候,外面的天已经黑了。

ไทย

จากห้างสรรพสินค้าข้างนอกมืดแล้ว

จีน

陈小晚把车开到丽宫别墅小区门口,交代了几句后,就掉头回了家。

ไทย

เฉินเสี่ยวหวานขับรถไปที่ปากซอยวิลล่าลี่กง สั่งสองสามคำ แล้วก็เลี้ยวกลับบ้าน

จีน

陈小晚大学毕业后,就留在了京城,二十七岁那年嫁给了现在在外交部工作的老公,目前只有沈恬恬一个女儿。

ไทย

หลังจากเฉินเสี่ยวหวานเรียนจบมหาวิทยาลัย เธอก็อยู่ต่อที่กรุงปักกิ่ง พออายุยี่สิบเจ็ดปีก็แต่งงานกับสามีที่ตอนนี้ทำงานอยู่ในกระทรวงการต่างประเทศ ปัจจุบันมีลูกสาวคนเดียวชื่อเสินเทียนเทียน

จีน

陈屿、姜川、陈欣然三兄妹都是她看着长大的,只要公司不忙,她经常会带上他们去外面吃一顿。

ไทย

เฉินยวี่ เจียงชวน และเฉินซินหราน สามพี่น้องนี้ เธอมองพวกเขาเติบโตมา ถ้าบริษัทไม่ยุ่ง เธอก็จะพาพวกเขาออกไปกินข้าวข้างนอกบ่อย ๆ

จีน

想着刚才姜川和陈欣然并肩回家的画面,陈小晚也联想起了和哥哥在一起时的回忆……

ไทย

นึกถึงภาพเมื่อกี้ที่เจียงชวนกับเฉินซินหรานเดินเคียงข้างกันกลับบ้าน เฉินเสี่ยวหวานก็อดคิดถึงความทรงจำกับพี่ชายของตัวเองไม่ได้…

จีน

“这周末你要在家里住啊。”

ไทย

“สุดสัปดาห์นี้มึงจะอยู่บ้านใช่ไหม”

จีน

“嗯。”

ไทย

“อือ”

จีน

“你床上的被子都没换,还是夏天的毯子。”

ไทย

“ผ้าห่มบนเตียงมึงยังไม่ได้เปลี่ยนเลย ยังเป็นผ้าห่มฤดูร้อนอยู่เลย”

จีน

“你给我铺。”

ไทย

“มึงทำให้กูปู”

จีน

“你想屁吃。”

ไทย

“ฝันไปเถอะ”

จีน

“一百。”

ไทย

“ร้อยนึง”

จีน

“……”

ไทย

“…”

จีน

“两百。”

ไทย

“สองร้อย”

จีน

“……”

ไทย

“…”

จีน

“三百!”

ไทย

“สามร้อย!”

จีน

“到家我就先给你铺床。”

ไทย

“ถึงบ้านกูจะปูเตียงให้มึงก่อน”

จีน

“你这么讨厌,以后会有女孩子喜欢你吗?”

ไทย

“มึงน่ารำคาญมาก ผู้หญิงคนไหนจะชอบมึงนะ”

จีน

“开什么玩笑,前几天我们学校校花还要加我微信呢,我嫌丑,没加。”

ไทย

“พูดเป็นเล่นหรือไง เมื่อวานๆ นางงามประจำโรงเรียนยังจะขอเพิ่มวีแชทกูเลย กูว่าเค้าหน้าไม่สวยเลยไม่รับ”

จีน

“天上有牛在飞。”

ไทย

“โม้เก่งนะ”

จีน

“不信拉倒。”

ไทย

“ไม่เชื่อก็ไม่ต้อง”

จีน

……

ไทย

ความคิดเห็น

เข้าสู่ระบบ เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น การอ่านเปิดให้ทุกคน