เรื่องใหญ่ขึ้นไม่ดีต่อคุณ

Chinese

“奶奶，车祸严不严重啊？”

Thai

“ครับคุณยาย รถชนกันรุนแรงไหม?”

Chinese

“我不知道。”

Thai

“ฉันไม่รู้”

Chinese

老人摇了摇头，有些手足无措地说道：“我在外面收萝卜干，突然轩轩打了电话过来，说在路上出了车祸，我只听到知知在哭，电话里很吵我也听不清……”

Thai

หญิงชราส่ายหน้า พูดอย่างลังเลไม่ถูกว่า “ตอนที่ฉันกำลังตากผักกาดแห้งอยู่ข้างนอก จู่ๆ เสวียนเสวียนก็โทรมาบอกว่ารถชนกันระหว่างทาง ฉันได้ยินแต่เสียงจือจือร้องไห้ ในโทรศัพท์ก็เสียงดังมากจนฟังไม่ชัด…”

Chinese

陈知远赶忙安慰道：“那可能只是小剐蹭，只要人没事就好。”

Thai

เฉินจื้อหยวนรีบปลอบใจว่า “เดี๋ยวมันก็อาจจะแค่เฉี่ยวๆ นิดหน่อย ขอแค่คนไม่เป็นไรก็ดีแล้วครับ”

Chinese

老人点点头，但心一直是悬着的。

Thai

หญิงชราพยักหน้า แต่ใจก็ยังคงหวาดหวั่น

Chinese

没有亲眼看老伴和孙子孙女，她就没办法安心。

Thai

ถ้าไม่เห็นตาของเด็กกับหลานทั้งสองด้วยตาตัวเอง เธอก็ไม่มีทางสบายใจ

Chinese

陈知远沿着平时两兄妹上学的路一直往前开，快到一个小区门口的时候，就看到前面有一群人围在那儿。

Thai

เฉินจื้อหยวนขับรถไปตามถนนที่สองพี่น้องไปโรงเรียนประจำวัน พอใกล้ถึงปากชุมชนแห่งหนึ่ง ก็เห็นกลุ่มคนมุงกันอยู่ข้างหน้า

Chinese

陈知远赶紧把车停在路上，扶着老人朝人群走了过去。

Thai

เฉินจื้อหยวนรีบจอดรถไว้ข้างทาง พยุงหญิงชราเดินฝ่าผู้คนเข้าไป

Chinese

“啊～，我的宝宝，你怎么死得这么惨啊。”

Thai

“อ้าก～ ลูกแม่ เธอตายอย่างทรมานอะไรแบบนี้”

Chinese

还没挤进人群，陈知远就听到了前方传来一阵哭声，陈知远听到这个声音，顿时心又一紧。

Thai

ยังไม่ทันเบียดเข้าไปในกลุ่มคน เฉินจื้อหยวนก็ได้ยินเสียงร้องไห้ดังมาจากข้างหน้า พอได้ยินเสียงนี้ หัวใจเขาก็พลันกระชับแน่นขึ้นมาอีกครั้ง

Chinese

人没事固然好，但如果把别人撞死的话，那对一个普通人家庭来说，也可以算得上是灭顶之灾。

Thai

คนไม่เป็นไรก็ดีอยู่หรอก แต่ถ้าชนคนตายล่ะก็ สำหรับครอบครัวคนธรรมดาทั่วไปแล้ว ก็ถือเป็นภัยพิบัติครั้งใหญ่

Chinese

陈知远下意识握紧了老人的手，怕她一时接受不了。

Thai

เฉินจื้อหยวนกุมมือหญิงชราแน่นขึ้นโดยสัญชาตญาณ กลัวว่าเธอจะรับไม่ได้

Chinese

两人一直挤到人群最前面。

Thai

ทั้งสองคนเบียดมาจนถึงแถวหน้าสุดของกลุ่มคน

Chinese

同样在哭的林子轩和林知夏看到自己的奶奶过来了，连忙朝老人跑了过来。

Thai

หลินจื่อเสวียนกับหลินจื่อเซี่ยที่กำลังร้องไห้อยู่เช่นกัน เมื่อเห็นคุณยายของตนเดินมา ก็รีบวิ่งเข้ามาหาหญิงชรา

Chinese

林子轩的爷爷杵在前面，低着头，脸上很沮丧。

Thai

ตาของหลินจื่อเสวียนยืนนิ่งอยู่ข้างหน้า ก้มหน้า สีหน้าเศร้าหมอง

Chinese

但陈知远看到现场的情况时，反倒是长松了一口气。

Thai

แต่พอเฉินจื้อหยวนเห็นสภาพสถานที่จริง กลับถอนหายใจอย่างโล่งอกยาว

Chinese

现场并没有人因为车祸去世，有个穿着短款羊呢外套的女人坐在地上嚎啕大哭，原来死得只是一只棕色的泰迪……

Thai

ในที่เกิดเหตุไม่มีใครเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ มีผู้หญิงคนหนึ่งสวมเสื้อโค้ทขนแกะตัวสั้นนั่งร้องไห้โฮอยู่บนพื้น ความจริงสิ่งที่ตายไปก็แค่หมาสีน้ำตาลพันธุ์เทดดี้ตัวหนึ่ง…

Chinese

陈知远正想上前了解情况的时候，一个穿着风衣的中年男人从人群的另一边挤了进来，看到哭泣的女人后，立马走上前，伸手指着林子轩的爷爷质问道：“你个老东西，瞎了眼啊，怎么骑车的？”

Thai

ตอนที่เฉินจื้อหยวนกำลังจะเดินเข้าไปดูสถานการณ์ ชายวัยกลางคนคนหนึ่งสวมเสื้อกันลมพัดเข้ามาจากอีกด้านของกลุ่มคน เมื่อเห็นผู้หญิงที่ร้องไห้ก็รีบเดินเข้าไป ชี้นิ้วไปทางตาของหลินจื่อเสวียนแล้วถามว่า “แกเป็นคนแก่เฒ่าตาบอดหรือไง ขี่รถยังไงเนี่ย?”

Chinese

林子轩的爷爷无言以对。

Thai

ตาของหลินจื่อเสวียนนิ่งเงียบไม่ตอบ

Chinese

他是老实人中的老实人，平时话很少，见面也只是笑一笑，事情已经发生了，他也不知道该说什么。

Thai

เขาเป็นคนซื่อแบบสุดขั้ว ปกติพูดน้อย เจอกันก็แค่ยิ้ม พอเรื่องเกิดขึ้นแล้วเขาก็ไม่รู้จะพูดอะไร

Chinese

林子轩似乎是心疼爷爷，他抽泣着走上前说道：“叔叔，我爷爷不是故意的，我家有两只狗，大不了我们赔你一只狗。”

Thai

หลินจื่อเสวียนดูเหมือนจะสงสารตา เขาสะอื้นแล้วเดินไปข้างหน้าพูดว่า “ลุงครับ ตาผมไม่ได้ตั้งใจ ผมที่บ้านมีหมาเลี้ยงสองตัว ยังไงเราชดใช้สักตัวให้คุณได้ไหมครับ”

Chinese

“滚开，你家的狗跟我家的狗能比吗？”

Thai

“ไปให้พ้น หมาที่บ้านแกจะมาเทียบกับหมาที่บ้านฉันได้ยังไง?”

Chinese

林子轩的爷爷终于说话了，他沉着声音说道：“事情已经发生了，你说个数吧，我赔你。”

Thai

ในที่สุดตาของหลินจื่อเสวียนก็พูดขึ้น เสียงทุ้มต่ำว่า “เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว นายบอกจำนวนมาเถอะ ฉันจะชดใช้ให้นาย”

Chinese

中年男人伸出一根手指：“算了，这事就当我们倒霉，你给一万，这事就算了了。”

Thai

ชายวัยกลางคนยื่นนิ้วหนึ่งนิ้วออกมา “ช่างเถอะ เรื่องนี้ถือว่าเราโชคร้ายเอง นายจ่ายมาหมื่นหนึ่ง แล้วเรื่องนี้ก็จบ”

Chinese

这话一说出来，不只林子轩的爷爷奶奶脸色一下子变得很难看，就连周围的吃瓜群众，都纷纷议论了起来，都觉得男人是狮子大开口。

Thai

พอพูดคำนี้ออกมา ไม่ใช่แค่สีหน้าของตายายหลินจื่อเสวียนที่แย่ลงทันที แม้แต่คนที่มุงดูรอบๆ ก็พากันซุบซิบกันอย่างอดไม่ได้ ต่างก็คิดว่าผู้ชายคนนี้เล่นขู่ราคา

Chinese

一只很普通的小泰迪，开口就要一万，这不是纯讹人嘛。

Thai

หมาพันธุ์เทดดี้ธรรมดาๆ ตัวหนึ่ง พูดปากขอตั้งหมื่นหนึ่ง นี่มันรีดไถชัดๆ

Chinese

中年男人一听议论声，立马就急了：“这条狗我买来就花了好几千，养了它这么多年，我老婆一直它当儿子养，一万很多嘛？”

Thai

พอชายวัยกลางคนได้ยินเสียงซุบซิบก็รีบร้อนขึ้นมาทันที “หมาตัวนี้ฉันซื้อมาเป็นพันอยู่แล้ว เลี้ยงมันมาหลายปี เมียฉันเลี้ยงมันเหมือนลูกชายคนนึง หมื่นหนึ่งมันมากตรงไหน?”

Chinese

吃瓜群众一看中年男人态度这么坚决，反正这事跟他们又没关系，也就都不说话了，只是看两个老人的眼神都有些同情。

Thai

พอคนมุงดูเห็นท่าทีชายวัยกลางคนหนักแน่นขนาดนั้น ยังไงเรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวกับพวกเขา ก็เลยพากันเงียบไป มีแต่สายตาที่มองสองตายายด้วยความสงสาร

Chinese

林子轩的爷爷颤抖着嘴唇问道：“能不能少一点？”

Thai

ตาของหลินจื่อเสวียนสั่นริมฝีปากถามว่า “ลดหน่อยได้ไหม?”

Chinese

“一万块钱，少一分都不行。”

Thai

“เงินหมื่นหนึ่ง ขาดแม้แต่สลึงเดียวก็ไม่ได้”

Chinese

一万块钱对有些人来说不多，但对于林子轩爷爷这样在家务农的老人来说，可能一两年都攒不到。

Thai

เงินหมื่นหนึ่งสำหรับบางคนอาจจะไม่มาก แต่สำหรับตาของหลินจื่อเสวียนที่เป็นคนแก่ทำไร่ทำนาอยู่บ้านแล้ว บางทีสองสามปีก็ยังเก็บเงินไม่ถึง

Chinese

看到林子轩的爷爷长叹一口气，似乎要做出决定的时候，陈知远却发现了一个问题。

Thai

พอเห็นตาของหลินจื่อเสวียนถอนหายใจยาว ดูเหมือนกำลังจะตัดสินใจ เฉินจื้อหยวนกลับสังเกตเห็นปัญหาหนึ่ง

Chinese

——狗脖子上没有牵引绳。

Thai

——ที่คอหมาไม่มีสายจูง

Chinese

陈知远及时上前拦住了林子轩的爷爷，伸手搭在了林子轩的脑袋上问道：“轩轩，你先别哭，跟哥哥讲一讲，事情到底是怎么回事？”

Thai

เฉินจื้อหยวนรีบเข้าไปขวางตาของหลินจื่อเสวียนไว้ทันเวลา แล้วยื่นมือวางบนหัวของหลินจื่อเสวียนถามว่า “เสวียนเสวียน อย่าเพิ่งร้องไห้ เล่าให้พี่ฟังหน่อย ว่าเรื่องจริงๆ มันเป็นยังไง?”

Chinese

林子轩抹了抹眼泪，就开始讲了起来：

Thai

หลินจื่อเสวียนเช็ดน้ำตา แล้วก็เริ่มเล่า:

Chinese

“爷爷骑车从边经过，这只小狗突然跑到了马路上，爷爷没注意，不小心压了它，我们下车的时候，狗狗已经一动不动了，爷爷不是故意的，呜呜……”

Thai

“ตาขี่จักรยานผ่านมา หมาตัวนี้วิ่งออกมาบนถนนกะทันหัน ตาไม่ทันสังเกต เลยเผลอชนมัน ตอนเราลงจากรถ หมาก็นิ่งไม่ขยับแล้ว ตาไม่ได้ตั้งใจ อื้ออื้อ…”

Chinese

林子轩只是个小学生，哪里经历过这种事，说着说着，眼泪就扑簌簌地流了下来。

Thai

หลินจื่อเสวียนเป็นแค่นักเรียนประถม จะเคยเจอเรื่องแบบนี้ที่ไหน พอพูดไปพูดมา น้ำตาก็ไหลพรากลงมาทันที

Chinese

中年男人上下打量了一眼陈知远，语气有些蛮横地问道：“小子，你谁啊？”

Thai

ชายวัยกลางคนกวาดตามองเฉินจื้อหยวนตั้งแต่หัวจรดเท้า น้ำเสียงก้าวร้าวถามว่า “น้อง ไหนบอกมาว่าเป็นใคร?”

Chinese

“我只想知道，出事的时候，你在这吗？”

Thai

“ผมแค่อยากรู้ว่า ตอนเกิดเหตุคุณอยู่ตรงนี้ไหม?”

Chinese

“当然不在，我是接到我老婆的电话才过来的。”

Thai

“ไม่สิ ฉันได้รับสายจากเมียถึงรีบมา”

Chinese

“那你老婆当时在哪？”

Thai

“แล้วตอนนั้นเมียคุณอยู่ไหน?”

Chinese

女人抹着眼泪说道：“我就在旁边便利店跟人说话。”

Thai

ผู้หญิงคนนั้นเช็ดน้ำตาพูด “ฉันอยู่ข้างๆ ร้านสะดวกซื้อกำลังคุยกับคนอื่น”

Chinese

陈知远听完，嘴角就露出了笑意。

Thai

เฉินจื้อหยวนฟังจบ ก็มุมปากมีรอยยิ้ม

Chinese

“也就是说，你当时没有牵绳，这只狗是自己跑到马路上才被撞死的，对吗？”

Thai

“ก็หมายความว่า ตอนนั้นคุณไม่ได้ล่ามจูงใช่ไหม หมาตัวนี้วิ่งมาเองบนถนนถึงโดนชนตาย จริงไหม?”

Chinese

“我！”

Thai

“ฉัน!”

Chinese

早在25年的时候就出了新规，未牵绳的狗被撞，狗主要负主要的责任，其他具体的条款陈知远也不清楚，但他知道只要当时狗主人没有牵绳，那么林子轩的爷爷就没道理赔这笔钱给他们。

Thai

ตั้งแต่ปี 25 ก็มีข้อบังคับใหม่ออกมาแล้วว่า หมาที่ไม่ใส่สายจูงโดนชน เจ้าของหมาเป็นฝ่ายรับผิดชอบหลัก ส่วนข้อกฎหมายอื่นๆ เฉินจื้อหยวนก็ไม่ชัดเจน แต่เขารู้ว่า ถ้าตอนนั้นเจ้าของหมาไม่ได้ล่ามจูง แล้วตาของหลินจื่อเสวียนก็ไม่มีเหตุผลต้องจ่ายเงินให้พวกเขา

Chinese

中年男人好像才反应过来，他眼神中闪过一丝慌张，但下一秒，他语气竟然更坚定地说道：“狗被他撞死了是事实，你少给我扯这些有的没的，小子，我告诉你，别多管闲事，事情闹大了对你没好处。”

Thai

ชายวัยกลางคนเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ แววตากระวนกระวายวูบหนึ่ง แต่เสี้ยววินาทีถัดมา น้ำเสียงเขากลับยืนกรานหนักแน่นยิ่งกว่า “หมาถูกเขาชนตายคือความจริง อย่ามาโอ้ยอ้ายกับฉันเลย น้อง ฉันบอกไว้เลย อย่าไปยุ่งเรื่องไม่ใช่ธุระ เรื่องใหญ่ขึ้นมาแกจะเดือดร้อนไม่มีประโยชน์”

Chinese

陈知远耸耸肩：“那就报警喽，让警察叔叔来处理。”

Thai

เฉินจื้อหยวนยักไหล่ “งั้นก็แจ้งตำรวจสิครับ ให้คุณตำรวจมาจัดการ”

Chinese

“报警就报警，派出所的刘所长我又不是不认识。”

Thai

“แจ้งก็แจ้ง หัวหน้าสถานีหลิวฉันก็รู้จัก”

Chinese

这话已经是明面上的威胁了。

Thai

คำพูดนี้เป็นการข่มขู่อย่างโจ่งแจ้ง

Chinese

但也确实起到了作用，林子轩的爷爷不想把事情闹大，他转过头，正要对陈知远说什么，陈知远却摇摇头笑道：“放心，交给我。”

Thai

แต่มันก็ได้ผลจริงๆ ตาของหลินจื่อเสวียนไม่อยากให้เรื่องลุกลามใหญ่โต เขาหันไปจะพูดอะไรกับเฉินจื้อหยวน แต่เฉินจื้อหยวนส่ายหน้าหัวเราะ “วางใจครับ ให้ผมจัดการ”

Chinese

最后是陈知远拿出手机，先打了110。

Thai

สุดท้ายเฉินจื้อหยวนก็หยิบโทรศัพท์กด 110 ก่อน

Chinese

很快就有警车开过来，有两个警察下车开始了解情况。

Thai

ไม่นานก็มีรถตำรวจขับมาจอด ตำรวจสองนายลงมาเริ่มสอบถามสถานการณ์

Chinese

中年男人看到警车过来了，一脸谄媚地派起了烟，但两个警察都没有鸟他，非常公正地了解了事情的经过后，一个警察就让他们上车去派出所接受调解，另外一个警察则去旁边门口有安装摄像头的店家，查起了当时的监控视频。

Thai

พอชายวัยกลางคนเห็นรถตำรวจเข้ามา ก็วางท่าประจบประแจงยื่นบุหรี่ให้ แต่ตำรวจทั้งสองคนไม่ได้สนใจเขา พวกเขาสอบถามเรื่องราวอย่างยุติธรรมจนจบ ตำรวจนายหนึ่งก็ให้พวกเขาขึ้นรถไปที่สถานีตำรวจเพื่อรับการไกล่เกลี่ย ส่วนอีกนายก็ไปที่ร้านตรงประตูข้างๆ ที่มีกล้องวงจรปิดติดไว้ เพื่อตรวจสอบวิดีโอในขณะนั้น

Chinese

空口无凭，必须要有证据才行。

Thai

คำพูดลอยๆ ไม่มีหลักฐาน จะต้องมีหลักฐานถึงจะได้

Chinese

陈知远开车载着林子轩的奶奶和两兄妹跟着警车回到了派出所，下车进了调解室之后，中年男人又一次威胁起了陈知远：“小子，是你要把事情闹大的，你别后悔。”

Thai

เฉินจื้อหยวนขับรถไปส่งยายของหลินจื่อเสวียนและสองพี่น้องตามรถตำรวจกลับมาที่สถานีตำรวจ หลังจากลงจากรถและเข้าไปในห้องไกล่เกลี่ย ชายวัยกลางคนก็ข่มขู่เฉินจื้อหยวนอีกครั้ง: “เด็กน้อย นายเป็นคนทำให้เรื่องใหญ่ขึ้นนะ อย่าเสียใจทีหลังล่ะ”

Chinese

陈知远懒得回话。

Thai

เฉินจื้อหยวนขี้เกียจตอบ

Chinese

中年男人说完，就去外面打电话了，像是要搬后台。

Thai

พอชายวัยกลางคนพูดจบ ก็ออกไปโทรศัพท์ข้างนอก ดูเหมือนจะไปเรียกคนหนุนหลัง

Chinese

林子轩的爷爷奶奶却愁得不行，生怕弄到最后，不仅要赔钱，还会得罪人。

Thai

ส่วนปู่ย่าของหลินจื่อเสวียนกลับเป็นกังวลมาก กลัวว่าสุดท้ายแล้วไม่เพียงแต่จะต้องเสียเงินชดใช้ แต่ยังจะไปทำให้คนอื่นไม่พอใจอีก

Chinese

陈知远笑着安慰道：“没事，对付这种人我有经验，你越老实他越欺负你，不用太担心，我心里有数。”

Thai

เฉินจื้อหยวนยิ้มและปลอบใจ: “ไม่เป็นไรครับ ผมมีประสบการณ์ในการจัดการกับคนแบบนี้ ยิ่งคุณซื่อตรงเขาก็ยิ่งรังแกคุณ อย่ากังวลมากเกินไป ผมรู้ดีว่าควรทำยังไง”

Chinese

话虽然是这么说，但为了以防万一，陈知远还是拿出手机拨通了一个电话。

Thai

ถึงจะพูดแบบนั้น แต่เพื่อความไม่ประมาท เฉินจื้อหยวนก็ยังหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาหมายเลขหนึ่ง

Chinese

这个电话还是当初老爷子和老太太刚来的时候，去机场接机的那个男人留的，名片当时给了王瑶，但王瑶转手就给了陈知远，陈知远拍了张照片后，就一直存在相册里。

Thai

เบอร์นี้เป็นเบอร์ของผู้ชายที่ไปรับที่สนามบินตอนที่ตาและยายเพิ่งมาถึง เขาทิ้งนามบัตรไว้ให้หวังเหยา แต่หวังเหยาก็ส่งต่อให้เฉินจื้อหยวน แล้วเฉินจื้อหยวนก็ถ่ายรูปเก็บไว้ในอัลบั้ม

Chinese

电话接通后，陈知远便开始自报家门，对方听完语气都客气了不少，陈知远这才不急不慢地说道：“吴科长，事情是这样的……”

Thai

หลังจากที่สายติด เฉินจื้อหยวนก็เริ่มแนะนำตัว เมื่ออีกฝ่ายฟังจบ น้ำเสียงก็สุภาพขึ้นมาก เฉินจื้อหยวนจึงค่อยๆ พูดอย่างใจเย็น: “คุณอู๋หัวหน้าแผนก เรื่องมันแบบนี้ครับ…”

Chinese

……

Thai

…