จะดื่มสักแก้วไหม

Chinese

陳凡見到溫婉的時候，這個女人已經快急瘋了，正一個人在門口團團轉。

Thai

เมื่อเฉินฝานไปถึง เวินหว่านแทบจะคลั่งด้วยความร้อนใจ กำลังเดินวนอยู่หน้าประตูตามลำพัง

Chinese

“怎麼回事？”

Thai

“เกิดอะไรขึ้น?”

Chinese

陳凡也不廢話，直接開口問道。

Thai

เฉินฝานไม่พูดเยอะ เปิดปากถามทันที

Chinese

“今晚上我有課，就把我媽一個人留在屋裡了。”

Thai

“คืนนี้ฉันมีสอน ก็เลยฝากแม่ไว้ในห้องเพียงลำพัง”

Chinese

“可是我走的時候忘記鎖門了，回來后就發現她不見了。”

Thai

“แต่ตอนออกจากบ้านฉันลืมล็อกประตู พอกลับมาก็พบว่าแม่หายไปแล้ว”

Chinese

溫婉是真的慌了，完全失去了平時的優雅，明顯有些亂了陣腳。

Thai

เวินหว่านตกใจจริงๆ สูญเสียความสง่างามตามปกติไปหมด เห็นชัดว่าเสียศูนย์

Chinese

“先冷靜。”

Thai

“ใจเย็นก่อน”

Chinese

陳凡安撫了對方一句，然後問道：“阿姨不是平時坐輪椅嗎？”

Thai

เฉินฝานปลอบโยนอีกฝ่ายหนึ่งประโยค แล้วถามต่อ “ปกติคุณป้าไม่ได้นั่งรถเข็นหรือคะ?”

Chinese

溫婉解釋道：“我媽可以正常走路，只是平時身體虛弱有些沒有力氣……”

Thai

เวินหว่านอธิบายว่า “แม่ฉันเดินได้ตามปกติ แค่ร่างกายอ่อนแอ ไม่ค่อยมีแรง…”

Chinese

陳凡點點頭表示明白了。

Thai

เฉินฝานพยักหน้าเบาๆ แสดงว่าเข้าใจแล้ว

Chinese

“從你發現阿姨不見過去多久了？”

Thai

“นับตั้งแต่คุณพบว่าคุณป้าหายไป ผ่านไปกี่ชั่วโมงแล้ว?”

Chinese

“快一個時辰了。”

Thai

“เกือบหนึ่งชั่วโมงแล้ว”

Chinese

溫婉接著又補充道：“從我去上課到現在至少有三個半小時了……”

Thai

เวินหว่านเสริมต่ออีกว่า “ตั้งแต่ฉันออกไปสอนจนถึงตอนนี้ อย่างน้อยก็สามชั่วโมงครึ่งแล้ว…”

Chinese

“都怪我，我幹嘛不多檢查一遍，我怎麼能忘記鎖門呢……”

Thai

“เป็นความผิดฉันเอง ทำไมฉันไม่ตรวจดูซ้ำอีกรอบ ฉันจะลืมล็อกประตูได้ยังไง…”

Chinese

見溫婉著急自責的樣子，陳凡只好安慰道。

Thai

เห็นเวินหว่านร้อนใจและตำหนิตัวเอง เฉินฝานจึงต้องปลอบว่า

Chinese

“現在說這些都沒用，先找到阿姨再說。”

Thai

“ตอนนี้พูดอะไรก็ไม่มีประโยชน์ หาคุณป้าให้เจอก่อนแล้วค่อยว่ากัน”

Chinese

“阿姨平時經常去什麼地方？你找過了嘛？”

Thai

“ปกติคุณป้าชอบไปที่ไหนบ่อย? คุณหาไปแล้วหรือยัง?”

Chinese

“都找過了，包括我媽晚上喜歡散步的地方我也找過了。”

Thai

“หาไปหมดแล้ว รวมถึงที่ที่แม่ฉันชอบเดินเล่นตอนกลางคืน ฉันก็หาไปแล้ว”

Chinese

陳凡問道：“會不會出校門了？”

Thai

เฉินฝานถามว่า “จะเป็นไปได้ไหมว่าออกไปนอกประตูมหาวิทยาลัย?”

Chinese

溫婉想了想搖搖頭：“應該不太可能。我媽在這裡教書教了大半輩子，連生活都是在這個學校裡面。”

Thai

เวินหว่านคิดอึดใจแล้วส่ายหน้า “น่าจะไม่หรอก แม่ฉันสอนหนังสือที่นี่มาเกือบครึ่งชีวิต แม้แต่การใช้ชีวิตก็อยู่ในมหาวิทยาลัยนี้ทั้งหมด”

Chinese

“再說以她現在的力氣，恐怕很難走出校門口……”

Thai

“ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยแรงของแม่ตอนนี้ คงยากที่จะเดินออกไปถึงประตูมหาวิทยาลัย…”

Chinese

這樣的話倒還好點。

Thai

ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ยังดีหน่อย

Chinese

陳凡悄悄鬆了一口氣，然後提議道：“你仔細想想，還有沒有阿姨平時經常去的地方，你遺漏了？”

Thai

เฉินฝานคลายใจอย่างแอบๆ แล้วเสนอว่า “คุณลองคิดดีๆ สิ ยังมีที่ที่คุณป้าชอบไปบ่อยๆ อีกไหม ที่คุณอาจลืมไป?”

Chinese

溫婉有些著急的搖搖頭，“沒了，能找的地方我都找過了……”

Thai

เวินหว่านส่ายหน้าอย่างร้อนใจ “ไม่มีแล้ว ที่ที่หาได้ฉันหาไปหมดแล้ว…”

Chinese

“我要不要報警？”

Thai

“ฉันควรแจ้งความไหม?”

Chinese

陳凡眉頭一皺：“失蹤不到24小時，警方應該不會受理吧？”

Thai

เฉินฝานขมวดคิ้ว “หายไปไม่ถึง 24 ชั่วโมง ตำรวจคงไม่รับเรื่องหรอกมั้ง?”

Chinese

“這樣，問老師，你可以馬上聯繫學校保衛部，讓保安幫忙在學校找找。”

Thai

“งั้นอย่างนี้นะ อาจารย์ลองติดต่อฝ่ายรักษาความปลอดภัยของมหาวิทยาลัยทันที ให้รปภ.ช่วยตามหาในมหาวิทยาลัย”

Chinese

“另外，讓保衛部的人調查監控，看看阿姨到底去了什麼地方。”

Thai

“อีกอย่าง ให้คนฝ่ายรักษาความปลอดภัยตรวจกล้องวงจรปิด ดูว่าคุณป้าไปที่ไหนกันแน่”

Chinese

“對對，保衛部……”

Thai

“ใช่ใช่ ฝ่ายรักษาความปลอดภัย…”

Chinese

溫婉這才反應過來，連忙掉頭朝保衛部跑去。

Thai

เวินหว่านถึงกับได้สติ รีบหันหลังวิ่งตรงไปยังฝ่ายรักษาความปลอดภัย

Chinese

跑出去兩步，溫婉又停下來扭頭跟陳凡叮囑道。

Thai

วิ่งไปได้สองสามก้าว เวินหว่านก็หยุด หันกลับมาเอ่ยกับเฉินฝาน

Chinese

“你先回去，如果我媽回來了，你一定要第一時間給我打電話。”

Thai

“คุณกลับขึ้นไปก่อนเถอะ ถ้าแม่ฉันกลับมา คุณต้องโทรหาฉันทันทีนะ”

Chinese

陳凡點點頭，“放心。你也不用著急。阿姨不會有事的。”

Thai

เฉินฝานพยักหน้า “วางใจได้ คุณก็ไม่ต้องร้อนใจ คุณป้าไม่มีอะไรหรอก”

Chinese

見溫婉離開，陳凡這才一個人上樓進屋。

Thai

เมื่อเห็นเวินหว่านออกไปแล้ว เฉินฝานจึงขึ้นบันไดเข้าห้องเพียงลำพัง

Chinese

樓上閣樓的門開著，陳凡沒有上去，目光瞥見一旁的主卧房門也開著，陳凡走過去準備關上。

Thai

ประตูห้องใต้หลังคาชั้นบนเปิดอยู่ เฉินฝานไม่ได้ขึ้นไป สายตากวาดไปเห็นประตูห้องนอนใหญ่ด้านข้างก็เปิดอยู่เช่นกัน เขาจึงเดินไปเพื่อจะปิดมัน

Chinese

結果卻發現屋裡好像被人翻動過。

Thai

แต่กลับพบว่าข้างในดูเหมือนมีคนคุ้ยเขี่ยไปทั่ว

Chinese

陳凡從住進來之後一直就睡在書房，根本沒有來過主卧。

Thai

ตั้งแต่ย้ายเข้ามา เฉินฝานนอนอยู่แต่ในห้องอ่านหนังสือ ไม่เคยเข้ามาในห้องนอนใหญ่เลย

Chinese

這個卧室里的東西大部分都被溫婉給搬到樓上閣樓去了，床單被褥也重新換了新的。

Thai

ข้าวของในห้องนอนนี้ส่วนใหญ่เวินหว่านย้ายขึ้นไปเก็บไว้ที่ห้องใต้หลังคาชั้นบนหมดแล้ว ผ้าปูที่นอนและเครื่องนอนก็เปลี่ยนใหม่เรียบร้อย

Chinese

可是現在，整個屋子卻被人翻得亂作一團。

Thai

แต่ตอนนี้ ทั้งห้องกลับถูกคุ้ยเขี่ยจนรุงรังไปหมด

Chinese

陳凡好奇走進去，在床頭上看到了一張皺巴巴泛黃的照片。

Thai

เฉินฝานเดินเข้าไปด้วยความสงสัย แล้วเห็นรูปถ่ายใบหนึ่งวางอยู่ที่หัวเตียง มันยับยู่เหลืองซีด

Chinese

應該是被人從衣櫃里翻找出來的。

Thai

น่าจะมีคนคุ้ยออกมาจากตู้เสื้อผ้า

Chinese

上面是一對年輕男女，身上穿的還是五六十年代最為流行的軍綠色列寧裝。

Thai

ในรูปเป็นชายหญิงวัยหนุ่มสาวคู่หนึ่ง ทั้งคู่สวมชุดเลนินสีเขียวทหารที่นิยมที่สุดในยุคห้างสิบ-หกสิบ

Chinese

照片上的女的看上去只有二十來歲，如果仔細看的話，眉眼間跟溫婉有七八分相似之處。

Thai

หญิงสาวในรูปดูจะอายุราวยี่สิบต้นๆ ถ้ามองให้ดี คิ้วและดวงตาคล้ายเวินหว่านราวเจ็ดแปดส่วน

Chinese

不用問。這就是溫婉母親年輕的時候。

Thai

ไม่ต้องถามก็รู้ นี่คือเวินหว่านตอนที่แม่ยังสาว

Chinese

照片上的男子應該就是溫婉的父親。

Thai

ส่วนชายหนุ่มในรูปน่าจะเป็นพ่อของเวินหว่าน

Chinese

陳凡不明白這照片是誰找出來的，溫婉應該不會主動跑進來，難道是溫婉的母親？

Thai

เฉินฝานไม่เข้าใจว่าใครเป็นคนหารูปนี้ออกมา เวินหว่านคงไม่เดินเข้ามาเอง หรือว่าจะเป็นแม่ของเวินหว่าน?

Chinese

陳凡好奇地翻過照片，發現背後還用鋼筆寫了一行小字。

Thai

เฉินฝานสงสัยจึงพลิกรูปดู พบว่าด้านหลังมีตัวหนังสือตัวเล็กเขียนด้วยปากกาหมึกซึมอยู่หนึ่งบรรทัด

Chinese

“58年5月16日，於雲海大學。”

Thai

“16 พฤษภาคม 2458 (ค.ศ. 1958) ณ มหาวิทยาลัยหยุนไห่”

Chinese

陳凡心想這個日子應該對溫婉的父母有特殊意義。

Thai

เฉินฝานคิดว่าวันที่นี้น่าจะมีความหมายพิเศษต่อพ่อแม่ของเวินหว่าน

Chinese

仔細檢查照片，陳凡突然發現，兩人拍照的背景怎麼這麼眼熟啊。

Thai

ตรวจดูรูปอย่างละเอียด เฉินฝานกะพริบตาปริบๆ พบว่าฉากหลังที่ทั้งคู่ถ่ายรูปด้วยกันช่างคุ้นตาเหลือเกิน

Chinese

這不就是雲海大學相思湖邊上的那個涼亭嗎？

Thai

นี่ไม่ใช่ศาลานั่งเล่นริมทะเลสาบคิดถึงของมหาวิทยาลัยหยุนไห่นี่หรือ?

Chinese

陳凡一開始沒認出來，是因為照片上的相思湖是幾十年前的樣子，背後還有些老房子，但是現在這些老房子早就被拆除了，全都種上了柳樹。

Thai

แรกทีเดียวเฉินฝานจำไม่ได้ เพราะทะเลสาบคิดถึงในรูปเป็นภาพเมื่อหลายสิบปีก่อน ด้านหลังยังมีบ้านเก่าๆ อยู่บ้าง แต่ตอนนี้บ้านเก่าเหล่านั้นถูกรื้อไปนานแล้ว ปลูกต้นหลิวแทนทั้งหมด

Chinese

倒是那個涼亭保留了下來，並且加以修繕。

Thai

ส่วนศาลานั่งเล่นนั้นยังคงอยู่ และได้รับการบูรณะซ่อมแซมด้วย

Chinese

陳凡突然心中一動，有了一個猜測。

Thai

เฉินฝานแล้วใจเต้นวูบ มีข้อสันนิษฐานขึ้นในใจ

Chinese

二話不說立馬拿著照片飛快出門往樓下跑去。

Thai

ไม่พูดพล่ามทำเปล่า รีบถือรูปวิ่งออกจากห้องลงบันไดไปด้วยความเร็ว

Chinese

一口氣穿過操場跑到相思湖。陳凡圍著湖邊開始尋找。

Thai

วิ่งฝ่าสนามไปจนถึงทะเลสาบคิดถึงในลมหายใจเดียว เฉินฝานเริ่มเดินตามหารอบริมทะเลสาบ

Chinese

因為晚上視線不好，陳凡只能借著路燈昏黃的光線一點點的搜索。

Thai

เพราะกลางคืนมองเห็นได้ไม่ชัด เฉินฝานจึงต้องอาศัยแสงไฟถนนสีเหลืองหม่นค้นหาไปทีละนิด

Chinese

幾分鐘后，陳凡找到了那個涼亭，也看到了孤零零坐在涼亭里的那個瘦弱的老人。

Thai

ไม่กี่นาทีต่อมา เฉินฝานก็พบศาลานั่งเล่นนั้น และเห็นหญิงชราผอมบางนั่งอยู่ในศาลาเพียงลำพัง

Chinese

老人身上的衣服很單薄，一個人安靜地坐在躺椅上，低著頭，腦袋下垂，昏昏欲睡。

Thai

เสื้อผ้าบนตัวหญิงชราบางเบามาก เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้พักผ่อนอย่างเงียบสงบ ก้มหน้า ศีรษะตกต่ำ ง่วงซึมอยู่

Chinese

看到這一幕，陳凡長舒一口氣。

Thai

เห็นภาพนี้ เฉินฝานถอนหายใจยาว

Chinese

立馬掏出手機給溫婉打了過去。

Thai

รีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโทรหาเวินหว่านทันที

Chinese

“阿姨找到了。”

Thai

“เจอคุณป้าแล้วครับ”

Chinese

“在相思湖這邊，第三個涼亭。”

Thai

“อยู่ทางนี้ ทะเลสาบคิดถึง ศาลาลำดับที่สาม”

Chinese

掛了電話，陳凡小心翼翼地靠過去，將身上的褂子脫下來，輕輕給老人披上。

Thai

วางสายแล้ว เฉินฝานเดินเข้าไปใกล้อย่างระมัดระวัง ถอดเสื้อคลุมตัวนอกออก แล้วค่อยๆ ห่มให้หญิงชรา

Chinese

幾分鐘后溫婉氣喘吁吁地跑了過來，看到坐在涼亭里的老人，再也忍不住，淚水奪眶而出。

Thai

ไม่กี่นาทีต่อมา เวินหว่านก็วิ่งมาถึงอย่างหอบหายใจ เมื่อเห็นหญิงชรานั่งอยู่ในศาลา เธอก็อดทนต่อไปไม่ไหว น้ำตาไหลพรากออกมา

Chinese

“媽……”

Thai

“แม่…”

Chinese

溫婉衝過去一把抱住母親，有些埋怨又自責地說道。

Thai

เวินหว่านวิ่งเข้าไปกอดแม่ พูดไปทั้งตำหนิทั้งตำหนิตัวเอง

Chinese

“媽，你跑哪去了。我還以為再也找不到你了……”

Thai

“แม่ไปไหนมา ฉันนึกว่าจะหาแม่ไม่เจออีกแล้ว…”

Chinese

“我不是跟你說過嗎？讓你不要出門，你怎麼就不聽呢……”

Thai

“ฉันไม่ได้บอกแม่ไว้หรือไง ให้แม่อย่าออกจากบ้าน ทำไมแม่ไม่ฟังฉันเลย…”

Chinese

老人笑呵呵地抬手幫女兒擦了擦淚水。

Thai

หญิงชรายิ้มแย้ม ยกมือขึ้นปาดน้ำตาให้ลูกสาว

Chinese

“我……想出來走走，走著走著就累了，原本想要坐下歇歇再回去，沒想到一下子睡著了……”

Thai

“ฉัน… อยากออกมาเดินเล่น เดินไปเดินมาก็เหนื่อย เดิมทีตั้งใจจะนั่งพักสักหน่อยแล้วค่อยกลับ ไม่คิดว่าจะหลับไปเลย…”

Chinese

溫婉抹了一把眼淚，輕輕攙著母親起來。

Thai

เวินหว่านปาดน้ำตา แล้วประคองแม่ลุกขึ้นอย่างเบามือ

Chinese

“媽，咱不在這坐了，夜裡風涼，咱回家。”

Thai

“แม่ ไม่นั่งตรงนี้แล้วนะ กลางคืนลมเย็น กลับบ้านกันเถอะ”

Chinese

跟陳凡一左一右把老人攙著回了寢室，一進屋溫婉的母親就躺在床上睡著了。

Thai

ทั้งเธอและเฉินฝานประคองหญิงชรากลับมาที่ห้อง คนละข้าง พอเข้ามาถึงในห้อง แม่ของเวินหว่านก็ล้มตัวลงนอนและหลับไปทันที

Chinese

溫婉輕輕關上門，躡手躡腳地下樓。

Thai

เวินหว่านปิดประตูเบาๆ แล้วเดินลงบันไดอย่างเงียบเชียบ

Chinese

陳凡洗了把臉剛從洗手間出來，抬頭看見溫婉，笑了笑。

Thai

เฉินฝานล้างหน้าเสร็จเพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ เงยหน้าขึ้นเห็นเวินหว่าน จึงยิ้มให้

Chinese

“睡著了？”

Thai

“หลับแล้วหรือคะ?”

Chinese

“嗯。”

Thai

“อืม”

Chinese

溫婉有些感激；“謝謝你了。”

Thai

เวินหว่านรู้สึกขอบคุณ “ขอบคุณนะ”

Chinese

“不過……你是怎麼找到她的？”

Thai

“แต่… คุณหาเธอเจอได้ยังไง?”

Chinese

陳凡從口袋摸出那張照片遞過去。

Thai

เฉินฝานหยิบรูปถ่ายใบนั้นออกจากกระเป๋าส่งให้

Chinese

“我在主卧的床上找到的，應該是阿姨翻出來的。”

Thai

“ผมเจอมันบนเตียงห้องนอนใหญ่ น่าจะคุณป้าคุ้ยออกมาเอง”

Chinese

溫婉接過去看了一眼，表情有些詫異。

Thai

เวินหว่านรับไปดูหนึ่งครั้ง สีหน้าแปลกใจเล็กน้อย

Chinese

“這張照片，我從來沒見過。”

Thai

“รูปใบนี้ ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลย”

Chinese

陳凡提醒道：“看背面。”

Thai

เฉินฝานเตือนว่า “ดูด้านหลังสิครับ”

Chinese

溫婉好奇地翻過照片，結果發現了後面的那行小字。

Thai

เวินหว่านพลิกรูปด้วยความสงสัย แล้วก็พบตัวหนังสือตัวเล็กบรรทัดนั้นด้านหลัง

Chinese

陳凡解釋道：“我估計阿姨應該是想你爸了，這個日子應該對他們有特殊的紀念意義……”

Thai

เฉินฝานอธิบายว่า “ผมเดาว่าคุณป้าน่าจะคิดถึงคุณพ่อ วันที่นี้น่าจะมีความหมายเชิงการรำลึกพิเศษต่อทั้งสองท่าน…”

Chinese

溫婉眼眶通紅：“今天是我爸跟我媽領證的日子。”

Thai

เวินหว่านตาแดงก่ำ “วันนี้เป็นวันที่พ่อกับแม่ฉันจดทะเบียนสมรสกัน”

Chinese

陳凡：“這些你媽沒跟你說過？”

Thai

เฉินฝาน: “เรื่องพวกนี้แม่คุณไม่เคยเล่าให้ฟังเลยหรือคะ?”

Chinese

溫婉搖搖頭：“從沒說過。”

Thai

เวินหว่านส่ายหน้า “ไม่เคยเล่าเลย”

Chinese

“不過還是謝謝你了。”

Thai

“แต่ก็ขอบคุณนะ”

Chinese

陳凡笑笑。

Thai

เฉินฝานยิ้ม

Chinese

“找到了就好。我先回書房了。”

Thai

“เจอก็ดีแล้ว ผมขอกลับเข้าห้องอ่านหนังสือก่อนนะครับ”

Chinese

剛想告辭，沒想到溫婉卻突然開口。

Thai

เพิ่งจะเอ่ยลา ไม่คิดว่าเวินหว่านจะเปิดปากขึ้นเสียก่อน

Chinese

“你……有時間嗎？要不要喝一杯？”

Thai

“คุณ… มีเวลาไหม? จะดื่มสักแก้วไหม?”

Chinese

陳凡：“……”

Thai

เฉินฝาน: “…”

Chinese

溫婉竟然會主動邀請自己喝酒？

Thai

เวินหว่านจะเป็นคนเชิญเขาไปดื่มเหล้าเองเลยเหรอ?

Chinese

要知道之前她可是一直在避免跟自己有過多的接觸。

Thai

ต้องรู้ไว้ว่าก่อนหน้านี้เธอพยายามเลี่ยงการสัมผัสใกล้ชิดกับเขามาโดยตลอด

Chinese

太陽打西邊出來了？

Thai

ดวงอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกกันแล้วเหรอนี่?