หิมะโปรยปรายทั่วฟ้า ฉันไม่ต้องการสิ่งใดอื่น แค่อยากจุมพิตเธอ

Chinese

剛取出行李箱，郭帥便神秘兮兮地過來遞給兩人一張房卡。

Thai

เพิ่งหยิบกระเป๋าเดินทางออกมา กัวซ่วยก็เดินเข้ามาหาทั้งสองคนอย่างมีลับลมคมใน พร้อมยื่นคีย์การ์ดห้องพักให้หนึ่งใบ

Chinese

“馬路對面那家喜來登酒店的房卡。”

Thai

“คีย์การ์ดโรงแรมเชอราตันฝั่งตรงข้ามถนน”

Chinese

說完還朝陳凡擠擠眼。

Thai

พูดจบก็ขยิบตาให้เฉินฝาน

Chinese

“兄弟我生活費有限，只買了一張卡。只能委屈委屈你們二位了。”

Thai

“ค่าใช้จ่ายส่วนตัวของเพื่อนมีจำกัด เลยซื้อมาแค่ใบเดียว พวกนายสองคนก็ลำบากหน่อยแล้วกัน”

Chinese

好兄弟。

Thai

เพื่อนรักจริง ๆ

Chinese

陳凡“一臉為難”地嘆息一聲。

Thai

เฉินฝานถอนหายใจด้วยสีหน้า “ลำบากใจ”

Chinese

“郭子你也太客氣了。唉，這叫我說什麼好呢。”

Thai

“กัวจื่อ นายเกรงใจกันเกินไปแล้ว เฮ้อ จะให้ฉันพูดอะไรดีล่ะ”

Chinese

“我就勉為其難收下吧。”

Thai

“ฉันจะรับไว้ด้วยความลำบากใจก็แล้วกัน”

Chinese

蘇若初站在一旁靜靜地看著這倆人擱這表演。

Thai

ซูรั่วชูยืนมองคนสองคนแสดงละครอยู่ตรงนั้นเงียบ ๆ

Chinese

雖然明知道這是陳凡的小套路，但是蘇若初並未生氣或是當場反駁。

Thai

แม้จะรู้ดีว่านี่เป็นแผนเล็ก ๆ ของเฉินฝาน แต่ซูรั่วชูก็ไม่ได้โกรธหรือโต้แย้งออกมาตรง ๆ

Chinese

作為女朋友，她知道如何在外人面前給足男朋友面子。

Thai

ในฐานะแฟนสาว เธอรู้ว่าควรไว้หน้าแฟนหนุ่มต่อหน้าคนนอกอย่างไร

Chinese

“對了，你跟你女朋友呢？”陳凡突然想起來問了一句。

Thai

“จริงสิ แล้วแฟนสาวของนายล่ะ?” จู่ ๆ เฉินฝานก็นึกขึ้นมาได้จึงถาม

Chinese

郭帥嘿嘿一笑，伸手又從兜里掏出一張房卡。

Thai

กัวซ่วยหัวเราะคิกคัก พลางล้วงคีย์การ์ดห้องพักอีกใบออกมาจากกระเป๋า

Chinese

“哥們早有準備。今晚玲玲的一幫同學要出去聚餐，你們要不要一起跟來？”

Thai

“เพื่อนเตรียมพร้อมไว้นานแล้ว คืนนี้เพื่อนร่วมชั้นกลุ่มหนึ่งของหลิงหลิงจะออกไปกินเลี้ยง พวกนายจะไปด้วยกันไหม?”

Chinese

“晚上還能順便去唱歌玩玩。”

Thai

“ตอนกลางคืนยังแวะไปร้องเพลงเล่นกันได้ด้วย”

Chinese

陳凡看了一眼蘇若初。

Thai

เฉินฝานมองซูรั่วชู

Chinese

“算了。我們就不去當電燈泡了。”

Thai

“ช่างเถอะ พวกเราไม่ไปเป็นก้างขวางคอหรอก”

Chinese

郭帥立馬露出一個心領神會的表情。

Thai

กัวซ่วยแสดงสีหน้าเข้าอกเข้าใจทันที

Chinese

“明白，明白，今晚你們還有更重要的事情要做。嘿嘿，我就不打攪你們了。”

Thai

“เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว คืนนี้พวกนายยังมีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำสินะ ฮิ ๆ ฉันไม่รบกวนพวกนายแล้ว”

Chinese

說完偷偷跟陳凡嘀咕道：“記得做好保護措施。”

Thai

พูดจบก็แอบกระซิบกับเฉินฝานว่า “อย่าลืมป้องกันด้วยล่ะ”

Chinese

蘇若初紅著臉拖著行李箱走了。

Thai

ซูรั่วชูหน้าแดง ลากกระเป๋าเดินทางจากไป

Chinese

陳凡則是一腳踹向郭帥。

Thai

ส่วนเฉินฝานก็ถีบกัวซ่วยไปหนึ่งที

Chinese

“滾蛋。老子還用你教。”

Thai

“ไสหัวไป ฉันต้องให้นายมาสอนด้วยหรือไง”

Chinese

“我這不是怕你啥都不懂嘛。”

Thai

“ฉันก็กลัวว่านายจะไม่รู้อะไรเลยน่ะสิ”

Chinese

“你先管好你自己再說吧。”

Thai

“ดูแลตัวเองให้ดีก่อนเถอะ”

Chinese

郭帥立馬一拍胸脯，“放心。哥們今晚必定拿下。”

Thai

กัวซ่วยตบอกตัวเองทันที “วางใจได้ คืนนี้เพื่อนต้องคว้าตัวเธอมาให้ได้แน่”

Chinese

說完郭帥擺擺手屁顛屁顛地追女朋友去了。

Thai

พูดจบกัวซ่วยก็โบกมือ แล้ววิ่งตามแฟนสาวไปอย่างกระตือรือร้น

Chinese

陳凡則是拖著行李箱跟蘇若初來到馬路對面的喜來登。

Thai

ส่วนเฉินฝานลากกระเป๋าเดินทางตามซูรั่วชูไปยังโรงแรมเชอราตันฝั่งตรงข้ามถนน

Chinese

“郭子夠意思，竟然給開這麼好的酒店。”

Thai

“กัวจื่อมีน้ำใจจริง ๆ ถึงกับเปิดโรงแรมดีขนาดนี้ให้เลย”

Chinese

把行李放進房間，陳凡舒服地往席夢思床上一趟。

Thai

หลังจากนำสัมภาระเข้าไปในห้องแล้ว เฉินฝานก็ทิ้งตัวลงบนเตียงสปริงอย่างสบายใจ

Chinese

“呼，好舒服啊。”

Thai

“เฮ้อ สบายจริง ๆ”

Chinese

蘇若初有些局促地站在一旁。

Thai

ซูรั่วชูยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ข้าง ๆ

Chinese

“你……你再去開一間。”

Thai

“นาย…นายไปเปิดอีกห้องเถอะ”

Chinese

“啊？你說什麼？”

Thai

“หา? เธอพูดว่าอะไรนะ?”

Chinese

“我說你再去開一個房間。”

Thai

“ฉันบอกให้นายไปเปิดอีกห้อง”

Chinese

“什麼？奇怪，我耳朵怎麼聾了？”

Thai

“อะไรนะ? แปลกจัง ทำไมหูฉันถึงหนวกไปแล้วล่ะ?”

Chinese

陳凡裝聾作啞，蘇若初氣得一跺腳，轉身就要自己下樓去開房間。

Thai

เฉินฝานแกล้งทำเป็นหูหนวกเป็นใบ้ ซูรั่วชูโกรธจนกระทืบเท้า ก่อนจะหันหลังลงไปเปิดห้องเอง

Chinese

陳凡連忙爬起來一把拉住對方。

Thai

เฉินฝานรีบลุกขึ้นคว้าตัวเธอไว้

Chinese

“幹嘛啊，兩人一個房間不行嗎？”

Thai

“อะไรเล่า อยู่ห้องเดียวกันสองคนไม่ได้หรือไง?”

Chinese

蘇若初紅著臉搖搖頭。

Thai

ซูรั่วชูหน้าแดงแล้วส่ายหน้า

Chinese

“不行。”

Thai

“ไม่ได้”

Chinese

陳凡裝可憐，“可是這裡房間太貴了，我沒錢……”

Thai

เฉินฝานทำหน้าสงสาร “แต่ห้องที่นี่แพงเกินไป ฉันไม่มีเงิน…”

Chinese

蘇若初直接掏出一張卡。

Thai

ซูรั่วชูล้วงบัตรใบหนึ่งออกมาทันที

Chinese

“我有錢。”

Thai

“ฉันมีเงิน”

Chinese

陳凡：“……”

Thai

เฉินฝาน “…”

Chinese

最後的理由都不行了，陳凡只好一臉鬱悶地出門下樓又在隔壁開了一個房間。

Thai

เมื่อแม้แต่ข้ออ้างสุดท้ายก็ใช้ไม่ได้ เฉินฝานจึงได้แต่เดินออกจากห้องลงไปชั้นล่างด้วยสีหน้าหดหู่ แล้วเปิดอีกห้องที่อยู่ข้าง ๆ

Chinese

開完房間回來后見這傢伙悶悶不樂的樣子，蘇若初主動走過來坐在陳凡邊上。

Thai

หลังเปิดห้องเสร็จกลับมาแล้วเห็นเจ้าหมอนี่ทำหน้าซึม ๆ ซูรั่วชูจึงเดินเข้ามานั่งข้างเฉินฝานเอง

Chinese

“你……生氣啦？”

Thai

“นาย…โกรธเหรอ?”

Chinese

陳凡不做聲。

Thai

เฉินฝานไม่ตอบ

Chinese

“幹嘛啊你，該不會真生氣了吧？”

Thai

“เป็นอะไรของนายเนี่ย อย่าบอกนะว่าโกรธจริง ๆ?”

Chinese

見陳凡還是不說話，蘇若初突然低頭，輕輕在陳凡的臉上親了一口。

Thai

เมื่อเห็นเฉินฝานยังคงไม่พูด ซูรั่วชูก็ก้มหน้าลง จูบแก้มเฉินฝานเบา ๆ หนึ่งที

Chinese

陳凡猛地抬頭，一臉不敢置信。

Thai

เฉินฝานเงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

Chinese

蘇若初則是紅著臉輕聲道：“這個算是給你的補償，總可以了吧？”

Thai

ส่วนซูรั่วชูหน้าแดง พลางพูดเสียงเบาว่า “ถือว่านี่เป็นการชดเชยให้นาย แบบนี้พอได้แล้วใช่ไหม?”

Chinese

陳凡點點頭，又搖搖頭。

Thai

เฉินฝานพยักหน้า แล้วก็ส่ายหน้า

Chinese

“可以是可以，不過能不能親一下這裡啊。”

Thai

“ได้ก็ได้อยู่หรอก แต่จูบตรงนี้ได้ไหมล่ะ”

Chinese

說完指了指自己的嘴巴。

Thai

พูดจบก็ชี้ไปที่ปากตัวเอง

Chinese

“做夢。”

Thai

“ฝันไปเถอะ”

Chinese

蘇若初扭過頭去，“我餓了。”

Thai

ซูรั่วชูหันหน้าหนี “ฉันหิวแล้ว”

Chinese

“媳婦兒餓了？走，吃飯去！”

Thai

“เมียฉันหิวแล้วเหรอ? ไป กินข้าวกัน!”

Chinese

陳凡唰的一下爬了起來，拉著蘇若初就要出門。

Thai

เฉินฝานลุกพรวดขึ้นมา คว้ามือซูรั่วชูแล้วกำลังจะออกไป

Chinese

蘇若初嘴角微微翹起，她已經掌握了如何拿捏陳凡的辦法。

Thai

มุมปากของซูรั่วชูยกขึ้นเล็กน้อย เธอรู้วิธีจัดการเฉินฝานแล้ว

Chinese

這傢伙有時候就像是個孩子一樣，必須得哄才行。

Thai

บางครั้งเจ้าหมอนี่ก็เหมือนเด็กคนหนึ่ง ต้องโอ๋ถึงจะยอม

Chinese

下樓的時候蘇若初小聲道，“咱們不要吃酒店的晚餐，出去吃。”

Thai

ตอนลงไปชั้นล่าง ซูรั่วชูพูดเสียงเบาว่า “เราอย่ากินอาหารเย็นที่โรงแรมเลย ออกไปกินข้างนอกกัน”

Chinese

陳凡一愣，“難得來一趟，嘗嘗這裡的飯菜唄。”

Thai

เฉินฝานชะงัก “นาน ๆ มาสักครั้ง ลองชิมอาหารที่นี่หน่อยสิ”

Chinese

蘇若初一撇嘴，“那好啊。吃完就回房間休息。”

Thai

ซูรั่วชูเบ้ปาก “ได้สิ กินเสร็จแล้วก็กลับห้องไปพัก”

Chinese

“如果出去吃的話，說不定還能順便散散步……”

Thai

“ถ้าออกไปกินข้างนอก บางทีอาจได้เดินเล่นไปด้วย…”

Chinese

陳凡果斷拽著蘇若初朝大廳門口走去。

Thai

เฉินฝานคว้ามือซูรั่วชูเดินไปทางประตูล็อบบี้ทันที

Chinese

“走。出去吃，今晚就算外面下刀子也得出去吃。”

Thai

“ไป ออกไปกินกัน ต่อให้คืนนี้ข้างนอกมีดตกลงมา ก็ต้องออกไปกินให้ได้”

Chinese

蘇若初嘴角微微一翹，快步跟了上去。

Thai

มุมปากของซูรั่วชูยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเร่งฝีเท้าตามไป

Chinese

兩人沒去高檔飯館，而是在街邊找了一家做排骨的小餐館。

Thai

ทั้งสองไม่ได้ไปร้านอาหารหรู แต่หาร้านเล็ก ๆ ข้างถนนที่ทำซี่โครงหมูร้านหนึ่ง

Chinese

點了一鍋排骨跟幾樣小菜，陳凡笑著拿來兩瓶啤酒。

Thai

สั่งซี่โครงหมูมาหนึ่งหม้อกับกับข้าวอีกสองสามอย่าง เฉินฝานก็ยิ้มพลางหยิบเบียร์มาสองขวด

Chinese

“喝點？”

Thai

“ดื่มหน่อยไหม?”

Chinese

蘇若初猶豫了一下，微微點頭。

Thai

ซูรั่วชูลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าเบา ๆ

Chinese

“給我倒一杯吧。”

Thai

“รินให้ฉันแก้วหนึ่งสิ”

Chinese

陳凡笑呵呵地給她倒了一杯。

Thai

เฉินฝานยิ้มร่า แล้วรินให้เธอหนึ่งแก้ว

Chinese

排骨端上來，熱氣騰騰的，坐在對面的蘇若初都變得若隱若現，彷彿仙子一般。

Thai

ซี่โครงหมูถูกยกมาเสิร์ฟ ไอร้อนลอยกรุ่นจนซูรั่วชูที่นั่งอยู่ตรงข้ามดูเลือนราง ราวกับนางเซียน

Chinese

陳凡吃排骨是狼吞虎咽，而蘇若初則是典型的小家碧玉。

Thai

เฉินฝานกินซี่โครงหมูอย่างตะกละตะกลาม ส่วนซูรั่วชูกลับมีท่าทีแบบหญิงสาวเรียบร้อยตามแบบฉบับ

Chinese

筷子夾著一根排骨，用手撕下一點，小口小口地品嘗。

Thai

เธอใช้ตะเกียบคีบซี่โครงหมูขึ้นมา ใช้มือฉีกออกทีละน้อย แล้วค่อย ๆ ลิ้มรสทีละคำ

Chinese

隆冬暖室，佳人陪伴。

Thai

ห้องอุ่นในช่วงกลางฤดูหนาว มีหญิงงามอยู่เคียงข้าง

Chinese

哪怕是啃骨頭，陳凡都覺得無比幸福。

Thai

ต่อให้เป็นการแทะกระดูก เฉินฝานก็ยังรู้สึกมีความสุขอย่างยิ่ง

Chinese

抬頭剛好跟蘇若初對視，陳凡微微一笑。

Thai

เมื่อเงยหน้าขึ้นก็สบตากับซูรั่วชูพอดี เฉินฝานยิ้มเล็กน้อย

Chinese

“紅泥小火爐，綠蟻新醅酒。”

Thai

“เตาไฟเล็กในโคลนแดง เหล้าใหม่มดเขียว”

Chinese

蘇若初心領神會，低聲喃喃道。

Thai

ซูรั่วชูเข้าใจความหมาย พลางพึมพำเสียงเบา

Chinese

“晚來天欲雪，能飲一杯否？”

Thai

“ยามค่ำหิมะใกล้ตก ดื่มสักถ้วยด้วยกันไหม?”

Chinese

說完，兩人相視一笑，陳凡主動舉起酒杯。

Thai

พูดจบ ทั้งสองก็มองหน้ากันแล้วยิ้ม เฉินฝานยกแก้วเหล้าขึ้นก่อน

Chinese

“美女，賞個臉喝一杯？”

Thai

“สาวสวย ให้เกียรติดื่มด้วยกันสักแก้วไหม?”

Chinese

蘇若初笑吟吟地拿起酒杯碰了一下。

Thai

ซูรั่วชูยิ้มหวาน ยกแก้วเหล้าขึ้นชนกับเขา

Chinese

一杯酒下肚，兩人心裡都暖烘烘的。

Thai

เมื่อเหล้าหนึ่งแก้วไหลลงท้อง หัวใจของทั้งสองก็อบอุ่นขึ้นมา

Chinese

他們彼此喜歡這種感覺。

Thai

พวกเขาต่างชื่นชอบความรู้สึกเช่นนี้

Chinese

對愛的人，無需多言，哪怕是一個眼神，或是一個動作，他（她）便能理解自己的想法。

Thai

สำหรับคนที่รักกัน ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมาก ต่อให้เป็นเพียงสายตาหรือการกระทำอย่างหนึ่ง อีกฝ่ายก็เข้าใจความคิดของตนเองได้

Chinese

這種靈魂彼此契合的感覺。

Thai

ความรู้สึกที่จิตวิญญาณสอดประสานกันเช่นนี้

Chinese

真的很舒服。

Thai

ช่างสบายใจจริง ๆ

Chinese

一盆大骨頭最終還是沒吃完，蘇若初覺得有點可惜。

Thai

ท้ายที่สุดซี่โครงหมูชิ้นใหญ่หนึ่งกะละมังก็กินไม่หมด ซูรั่วชูรู้สึกเสียดายเล็กน้อย

Chinese

陳凡卻笑著安慰道：“沒辦法，明天我們要回去了，總不能提著一袋子骨頭坐長途吧。”

Thai

แต่เฉินฝานกลับยิ้มปลอบใจ “ช่วยไม่ได้ พรุ่งนี้เราจะกลับกันแล้ว จะให้ถือถุงกระดูกขึ้นรถทางไกลกลับไปด้วยก็คงไม่ได้หรอก”

Chinese

蘇若初笑了笑，“我去結賬。”

Thai

ซูรั่วชูยิ้ม “ฉันไปจ่ายเงินเอง”

Chinese

“別別別，約會哪有讓女孩結賬的道理。”

Thai

“ไม่เอา ๆ เดตกันทั้งที จะให้ผู้หญิงเป็นคนจ่ายได้ยังไง”

Chinese

蘇若初一撇嘴：“大男子主義。”

Thai

ซูรั่วชูเบ้ปาก “ชายเป็นใหญ่ชะมัด”

Chinese

陳凡笑笑，“不是大男子主義，而是我願意為你花錢，願意為你做任何事情。”

Thai

เฉินฝานยิ้ม “ไม่ใช่ชายเป็นใหญ่ แต่เป็นเพราะฉันเต็มใจใช้เงินเพื่อเธอ และเต็มใจทำทุกอย่างเพื่อเธอ”

Chinese

這話蘇若初聽得心裡暖洋洋的。

Thai

คำพูดนี้ทำให้หัวใจของซูรั่วชูอบอุ่น

Chinese

結完賬從小店出來，蘇若初驚呼一聲。

Thai

หลังจ่ายเงินเสร็จและเดินออกจากร้านเล็ก ๆ ซูรั่วชูก็ร้องอุทาน

Chinese

“呀。下雪了。”

Thai

“ว้าว หิมะตกแล้ว”

Chinese

這丫頭興奮地伸出雙手，讓雪花落到掌心。

Thai

สาวน้อยคนนี้ยื่นมือทั้งสองข้างออกมาอย่างตื่นเต้น ปล่อยให้เกล็ดหิมะตกลงบนฝ่ามือ

Chinese

“陳凡，你快看，多漂亮啊。”

Thai

“เฉินฝาน รีบดูสิ สวยจังเลย”

Chinese

蘇若初抬起頭，像個天真的小丫頭急於炫耀自己的玩具一樣，滿臉興奮地望著陳凡。

Thai

ซูรั่วชูเงยหน้าขึ้น มองเฉินฝานด้วยสีหน้าตื่นเต้นราวกับเด็กสาวไร้เดียงสาที่อยากอวดของเล่นของตัวเองเป็นอย่างยิ่ง

Chinese

長長的睫毛一眨一眨。

Thai

ขนตายาวของเธอกะพริบปริบ ๆ

Chinese

這一刻，陳凡看得有些陶醉了。

Thai

ในชั่วขณะนี้ เฉินฝานมองจนเคลิบเคลิ้ม

Chinese

蘇若初似乎也意識到了什麼，眼神躲閃，下意識想要後退。

Thai

ซูรั่วชูดูเหมือนจะรู้สึกตัวถึงบางอย่าง ดวงตาหลบเลี่ยง และถอยหลังโดยไม่รู้ตัว

Chinese

結果陳凡卻搶先一步，直接上前一把將蘇若初湧入懷中。

Thai

แต่เฉินฝานกลับชิงลงมือก่อน เขาก้าวเข้าไปคว้าซูรั่วชูเข้ามากอด

Chinese

“你……唔……”

Thai

“นาย…อื้อ…”

Chinese

蘇若初瞪大眼睛，伸手用力拍打陳凡的肩膀。

Thai

ซูรั่วชูเบิกตากว้าง ยกมือทุบไหล่เฉินฝานอย่างแรง

Chinese

結果某人臉皮太厚，佯裝沒感覺。

Thai

แต่หนังหน้าของคนบางคนหนาเกินไป เขาแสร้งทำเป็นไม่รู้สึก

Chinese

蘇若初拍打了幾下，最終也選擇了妥協，全身慵懶的靠在陳凡懷裡，小臉蛋紅撲撲的，眼神有些迷離跟羞惱。

Thai

ซูรั่วชูทุบอยู่หลายครั้ง สุดท้ายก็เลือกยอมแพ้ ร่างทั้งร่างเอนพิงอยู่ในอ้อมกอดของเฉินฝานอย่างเกียจคร้าน ใบหน้าเล็ก ๆ แดงระเรื่อ ดวงตาพร่ามัวทั้งเขินอายและขุ่นเคือง

Chinese

這個吻格外漫長。

Thai

จูบนี้ยาวนานเป็นพิเศษ

Chinese

漫天飛舞的雪花下，周圍沒有一個行人。

Thai

ท่ามกลางเกล็ดหิมะที่โปรยปรายทั่วฟ้า รอบข้างไม่มีคนเดินผ่านแม้แต่คนเดียว

Chinese

彷彿整片天地只有他們彼此。

Thai

ราวกับทั่วทั้งฟ้าดินเหลือเพียงพวกเขาสองคน

Chinese

陳凡的雙手在蘇若初身上緩緩遊走。

Thai

มือทั้งสองข้างของเฉินฝานค่อย ๆ ลูบไล้ไปตามร่างกายของซูรั่วชู

Chinese

正準備更進一步的時候。

Thai

ขณะที่กำลังเตรียมจะก้าวไปอีกขั้น

Chinese

一個電話不合時宜地打斷了兩人。

Thai

โทรศัพท์มือถือสายหนึ่งก็ดังขึ้นขัดจังหวะทั้งสองอย่างไม่ถูกเวลา

Chinese

蘇若初嚇得一哆嗦，從迷離中清醒過來，趕忙推開陳凡，紅著臉後退一步。

Thai

ซูรั่วชูสะดุ้งเฮือก ได้สติกลับมาจากความเคลิบเคลิ้ม รีบผลักเฉินฝานออก แล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยใบหน้าแดงก่ำ

Chinese

陳凡訕訕一笑，掏出手機一看。

Thai

เฉินฝานหัวเราะแห้ง ๆ พลางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดู

Chinese

郭帥打來的。

Thai

กัวซ่วยโทรมา

Chinese

陳凡那個恨啊。

Thai

เฉินฝานทั้งแค้นทั้งหงุดหงิด

Chinese

這孫子早不打晚不打，偏偏這個時候打電話。

Thai

ไอ้ลูกหมานี่จะโทรก่อนหรือหลังไม่โทร ดันมาโทรเอาตอนนี้พอดี

Chinese

在心裡直接問候了郭帥的直系親屬。

Thai

เขาเอ่ยทักทายญาติสายตรงของกัวซ่วยอยู่ในใจทันที

Chinese

“喂，郭子你知不知道你壞了我的……”

Thai

“ฮัลโหล กัวจื่อ นายรู้ไหมว่านายทำลายเรื่องของฉัน…”

Chinese

“喂，陳凡嗎？”

Thai

“ฮัลโหล เฉินฝานใช่ไหม?”

Chinese

陳凡表情一愣。

Thai

เฉินฝานชะงัก สีหน้าเปลี่ยนไป

Chinese

“你是劉玲玲？”

Thai

“เธอคือหลิวหลิงหลิง?”

Chinese

“陳凡，你快來幫幫我，郭帥跟人打起來了……”

Thai

“เฉินฝาน รีบมาช่วยฉันหน่อย กัวซ่วยกำลังมีเรื่องชกต่อยกับคนอื่น…”

Chinese

一聽這話，陳凡腦海中一道晴天霹靂，直接被澆了個透心涼。

Thai

พอได้ยินคำพูดนี้ สายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงมาในสมองของเฉินฝาน ราวกับถูกสาดด้วยน้ำเย็นจนชุ่มไปทั้งหัวใจ

Chinese

完了……

Thai

จบกัน…