เขาขับรถโคตรเก่ง

Chinese

突然聽到有人打招呼，溫婉疑惑地抬頭看過來。

Thai

จู่ๆ ก็ได้ยินคนทัก เวินหว่านจึงเงยหน้าขึ้นมามองอย่างสงสัย

Chinese

“是方玲啊。”

Thai

“อ้าว ฟางหลิงนี่เอง”

Chinese

溫婉認識這個學生，自己教的雖然是選修課，但是每次這個女生都特別積極。

Thai

เวินหว่านรู้จักนักศึกษาคนนี้ แม้วิชาที่เธอสอนจะเป็นวิชาเลือก แต่ทุกครั้งหญิงสาวคนนี้ก็กระตือรือร้นเป็นพิเศษ

Chinese

還經常發言提問，似乎對自己的課很感興趣，所以溫婉對她印象很深。

Thai

แถมยังมักจะยกมือตอบคำถาม ดูเหมือนจะสนใจวิชาของเธอมาก ดังนั้นเวินหว่านจึงประทับใจเธอเป็นอย่างยิ่ง

Chinese

“你……”

Thai

“เธอ…”

Chinese

溫婉臉上露出一抹笑容，剛準備打招呼，結果看到了站在方玲身邊的陳凡，整個人的表情瞬間一滯，明顯呆住了。

Thai

เวินหว่านเผยรอยยิ้มบนใบหน้า กำลังจะทักทาย ทว่ากลับเห็นเฉินฝานยืนอยู่ข้างฟางหลิง สีหน้าของเธอชะงักค้างไปทั้งคน เห็นได้ชัดว่าตกตะลึง

Chinese

“溫老師，你出去啦。”

Thai

“อาจารย์เวิน ออกไปข้างนอกมาเหรอคะ”

Chinese

方玲沒注意到對方的異樣，笑著寒暄著。

Thai

ฟางหลิงไม่ทันสังเกตความผิดปกติของอีกฝ่าย ยังคงยิ้มทักทายตามมารยาท

Chinese

溫婉有些尷尬，“嗯，出去了一趟。”

Thai

เวินหว่านเอ่ยอย่างกระอักกระอ่วน “อืม ออกไปข้างนอกมาน่ะ”

Chinese

方玲扭頭看向陳凡，“這是咱們學校最漂亮的女神溫老師，還不趕緊打招呼？”

Thai

ฟางหลิงหันไปมองเฉินฝาน “นี่คืออาจารย์เวิน เทพธิดาที่สวยที่สุดในมหาวิทยาลัยของเรา ยังไม่รีบทักทายอีกเหรอ”

Chinese

方玲一臉笑意，“你要知道溫老師的課有多少男生想要搶都搶不到呢。”

Thai

ฟางหลิงยิ้มกริ่ม “เธอต้องรู้นะว่ามีนักศึกษาชายตั้งเท่าไรที่อยากแย่งลงวิชาของอาจารย์เวิน แต่ยังแย่งไม่ทันเลย”

Chinese

陳凡有點訕訕，只好裝作不認識。

Thai

เฉินฝานยิ้มแห้งๆ ได้แต่แสร้งทำเป็นไม่รู้จักกัน

Chinese

“溫老師好。”

Thai

“สวัสดีครับ อาจารย์เวิน”

Chinese

溫婉臉色一紅，不敢跟陳凡對視。

Thai

ใบหน้าของเวินหว่านขึ้นสี ไม่กล้าสบตาเฉินฝาน

Chinese

“你，你好。”

Thai

“สวัสดีจ้ะ”

Chinese

方玲笑嘻嘻地跟陳凡說道，“溫老師的課非常好，講得深入淺出，十分有趣，等你這學期挑選修課的時候，一定要選她的課。”

Thai

ฟางหลิงพูดกับเฉินฝานด้วยสีหน้าทะเล้น “วิชาของอาจารย์เวินดีมากเลยนะ สอนเข้าใจง่ายทั้งที่เนื้อหาลึกซึ้ง แถมยังน่าสนใจมาก ตอนเลือกวิชาเลือกเทอมนี้ นายต้องลงวิชาของอาจารย์เวินให้ได้นะ”

Chinese

“不過能不能搶上，就要看你的運氣了。”

Thai

“แต่จะลงทันหรือเปล่าก็ต้องดูดวงนายแล้วล่ะ”

Chinese

見溫婉低著頭似乎有心事的樣子，方玲馬上道：“老師，你有事兒就先忙吧，我們出來吃個飯。”

Thai

เมื่อเห็นเวินหว่านก้มหน้าเหมือนกำลังมีเรื่องกลุ้มใจ ฟางหลิงก็พูดขึ้นทันทีว่า “อาจารย์คะ ถ้ามีธุระก็ไปทำก่อนเถอะค่ะ พวกเราจะออกไปกินข้าวกัน”

Chinese

說完伸手挽住陳凡的胳膊，拽著他往馬路對面走去。

Thai

พูดจบก็คล้องแขนเฉินฝานแล้วลากเขาไปยังถนนฝั่งตรงข้าม

Chinese

“趕緊走。你該不會不想請客吧？”

Thai

“รีบไปสิ นายคงไม่ได้คิดจะเบี้ยวไม่เลี้ยงฉันหรอกนะ”

Chinese

聽著兩人聊天，再看兩人相處的架勢，溫婉心中有些奇怪。

Thai

เมื่อฟังบทสนทนาของทั้งคู่ และเห็นท่าทีตอนอยู่ด้วยกัน เวินหว่านก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

Chinese

難道他們倆是情侶關係？

Thai

หรือว่าพวกเขาสองคนเป็นคู่รักกัน?

Chinese

可是陳凡不是大一新生嗎？方玲都大三了，他們倆是怎麼走到一塊的？

Thai

แต่เฉินฝานไม่ใช่นักศึกษาปีหนึ่งหรอกหรือ ฟางหลิงอยู่ปีสามแล้ว พวกเขาสองคนมาอยู่ด้วยกันได้อย่างไร?

Chinese

搖搖頭，沒去多想這個問題，溫婉加快腳步朝學校走去。

Thai

เวินหว่านส่ายหน้า ไม่คิดถึงเรื่องนี้ต่อ แล้วเร่งฝีเท้าเดินไปทางมหาวิทยาลัย

Chinese

不知道是不是陳凡請客的原因，還是對陳凡拋下自己獨自跑了心存怨念。

Thai

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเฉินฝานเป็นคนเลี้ยง หรือเพราะเธอยังขุ่นเคืองที่เฉินฝานทิ้งเธอแล้วหนีไปคนเดียวกันแน่

Chinese

反正這次吃火鍋，方玲至少吃了平時兩倍的量。

Thai

อย่างไรก็ตาม การกินหม้อไฟครั้งนี้ ฟางหลิงกินมากกว่าปกติอย่างน้อยสองเท่า

Chinese

最後實在是吃不下了才毫無形象的靠在椅子上，舒服地揉著小腹。

Thai

สุดท้ายเมื่อกินต่อไม่ไหวจริงๆ เธอก็เอนพิงเก้าอี้อย่างหมดภาพลักษณ์ พลางลูบท้องน้อยอย่างสบายใจ

Chinese

“哎呀，大冬天吃頓火鍋簡直是太爽了。”

Thai

“โอ๊ย กินหม้อไฟในหน้าหนาวนี่มันสุดยอดจริงๆ”

Chinese

“好久沒有吃這麼多了。”

Thai

“ไม่ได้กินเยอะขนาดนี้มานานแล้ว”

Chinese

陳凡坐在對面，笑呵呵地看著這一幕。

Thai

เฉินฝานนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม

Chinese

因為之前跟馮破軍剛吃過午飯，所以這頓飯陳凡幾乎沒怎麼動筷子，大部分時間都在看方玲狼吞虎咽。

Thai

เพราะก่อนหน้านี้เพิ่งกินมื้อกลางวันกับเฝิงพั่วจวินมา ดังนั้นมื้อนี้เฉินฝานแทบไม่ได้ขยับตะเกียบเลย เวลาส่วนใหญ่เอาแต่มองฟางหลิงกินอย่างตะกละตะกลาม

Chinese

“要不要再點一盤肉？”

Thai

“จะสั่งเนื้อเพิ่มอีกจานไหม”

Chinese

方玲搖搖頭：“不吃了，走不動了。”

Thai

ฟางหลิงส่ายหน้า “ไม่กินแล้ว เดินไม่ไหวแล้ว”

Chinese

“這就行了？今天可是你生日，要不要給你個禮物？”

Thai

“แค่นี้ก็พอแล้วเหรอ วันนี้เป็นวันเกิดเธอนะ จะให้ของขวัญเธอสักชิ้นไหม”

Chinese

方玲睜開眼，“你準備禮物了？”

Thai

ฟางหลิงลืมตาขึ้น “นายเตรียมของขวัญไว้แล้วเหรอ”

Chinese

陳凡摸摸鼻子“暫時沒有。不過你可以說嘛，喜歡什麼，我現在去買。”

Thai

เฉินฝานลูบจมูก “ตอนนี้ยังไม่มีหรอก แต่เธอบอกได้นะว่าชอบอะไร เดี๋ยวฉันไปซื้อให้ตอนนี้เลย”

Chinese

“算了吧。沒有驚喜的禮物我才不要。”

Thai

“ช่างเถอะ ฉันไม่เอาของขวัญที่ไม่มีเซอร์ไพรส์หรอก”

Chinese

“這次就算先放過你，要是下次你再敢偷偷溜掉，可就不是一份火鍋能解決的事了。”

Thai

“ครั้งนี้ถือว่าฉันปล่อยนายไปก่อนก็แล้วกัน ถ้าคราวหน้านายยังกล้าแอบหนีไปอีก เรื่องคงไม่จบแค่หม้อไฟมื้อเดียวแน่”

Chinese

陳凡連忙點頭。

Thai

เฉินฝานรีบพยักหน้า

Chinese

“明白，明白。”

Thai

“เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว”

Chinese

“行了。本姑娘吃好了，去結賬吧。”

Thai

“เอาล่ะ คุณหนูกินอิ่มแล้ว ไปจ่ายเงินได้”

Chinese

陳凡笑著抬手招呼服務員過來。

Thai

เฉินฝานยิ้มแล้วโบกมือเรียกพนักงานเข้ามา

Chinese

“您好先生，二位一共消費112，您給110就行。”

Thai

“สวัสดีครับคุณผู้ชาย ทั้งหมดสองคนกินไป 112 หยวน ให้ 110 หยวนก็พอครับ”

Chinese

陳凡瞪了方玲一眼，這麼多東西幾乎全都是這妞一個人吃的。

Thai

เฉินฝานถลึงตามองฟางหลิง อาหารมากมายขนาดนี้แทบทั้งหมดก็ยัยคนนี้กินคนเดียว

Chinese

而方玲趕忙扭過頭去，佯裝沒看到。

Thai

ส่วนฟางหลิงก็รีบหันหน้าหนี แสร้งทำเป็นไม่เห็น

Chinese

結果陳凡在身上摸索了半天，表情突然變得尷尬了起來。

Thai

ทว่าเฉินฝานคลำตัวอยู่นาน สีหน้าก็พลันกระอักกระอ่วนขึ้นมา

Chinese

方玲坐直身子。

Thai

ฟางหลิงนั่งตัวตรง

Chinese

“怎麼了？”

Thai

“เป็นอะไรไป”

Chinese

陳凡一臉訕訕，“那個……我好像是忘記帶錢了。”

Thai

เฉินฝานยิ้มแห้งๆ “เอ่อ…เหมือนว่าฉันจะลืมเอาเงินมา”

Chinese

倒不是他忘記帶錢，而是一個小時前，他剛把身上所有的錢翻出來全都交給了馮破軍。

Thai

ไม่ใช่ว่าเขาลืมเอาเงินมา แต่หนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ เขาเพิ่งควักเงินทั้งหมดที่มีติดตัวออกมาให้เฝิงพั่วจวินไปจนหมด

Chinese

結果剛才吃飯的時候，陳凡把這事兒給忘了。

Thai

ผลคือระหว่างกินข้าวเมื่อครู่ เฉินฝานลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท

Chinese

現在突然僵在這裡，太尷尬了。

Thai

ตอนนี้จู่ๆ กลับมาติดอยู่ตรงนี้ ช่างน่าอึดอัดจริงๆ

Chinese

方玲一臉不敢置信。

Thai

ฟางหลิงมีสีหน้าไม่อยากเชื่อ

Chinese

“你……沒帶錢？”

Thai

“นาย…ไม่ได้เอาเงินมา?”

Chinese

陳凡連忙舉手發誓。

Thai

เฉินฝานรีบยกมือสาบาน

Chinese

“真是忘了帶了，絕對不是故意的。”

Thai

“ลืมเอามาจริงๆ ไม่ได้ตั้งใจแน่นอน”

Chinese

方玲撇了一眼旁邊的服務員，沒好意思發火。

Thai

ฟางหลิงเหลือบมองพนักงานที่อยู่ข้างๆ จึงไม่กล้าระเบิดอารมณ์ออกมา

Chinese

不過看陳凡的那眼神彷彿在說，就這還好意思說請我吃飯呢？

Thai

แต่สายตาที่มองเฉินฝานราวกับกำลังพูดว่า แค่นี้ยังกล้าบอกว่าจะเลี้ยงข้าวฉันอีกเหรอ?

Chinese

陳凡訕訕，今天算是丟人丟到姥姥家了。

Thai

เฉินฝานยิ้มแห้งๆ วันนี้เขาเสียหน้าจนแทบอยากมุดแผ่นดินหนีแล้ว

Chinese

方玲伸手從包包里翻出錢包。

Thai

ฟางหลิงเอื้อมมือเปิดกระเป๋าหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา

Chinese

正準備付錢的時候，陳凡卻突然興奮一招手。

Thai

ขณะที่กำลังจะจ่ายเงิน เฉินฝานกลับโบกมืออย่างตื่นเต้นขึ้นมาเสียก่อน

Chinese

“這邊。”

Thai

“ทางนี้”

Chinese

說完朝方玲笑笑。

Thai

พูดจบก็ยิ้มให้ฟางหลิง

Chinese

“沒事了，我找到人替我們付錢了。”

Thai

“ไม่เป็นไรแล้ว ฉันหาคนมาจ่ายเงินให้พวกเราได้แล้ว”

Chinese

方玲疑惑地扭頭看向身後。

Thai

ฟางหลิงหันกลับไปมองด้านหลังอย่างสงสัย

Chinese

看到一男一女兩個年輕人笑吟吟地朝這邊走了過來。

Thai

เห็นชายหนุ่มหญิงสาวสองคนเดินยิ้มเข้ามาทางนี้

Chinese

“靠，還真是你啊，剛才芊芊說是你我還不信呢。”

Thai

“ให้ตายสิ เป็นนายจริงๆ ด้วย เมื่อกี้เชียนเชียนบอกว่าเป็นนาย ฉันยังไม่เชื่อเลย”

Chinese

羅文傑笑呵呵地走過來打招呼。

Thai

หลัวเหวินเจี๋ยเดินเข้ามาทักทายด้วยรอยยิ้ม

Chinese

目光立馬落到了方玲身上，用迅雷不及掩耳之勢將方玲從上到下打量了一圈，然後朝身份投去一個男人都懂的意思。

Thai

สายตาของเขาตกลงบนตัวฟางหลิงทันที ใช้เวลาเพียงชั่วพริบตากวาดมองฟางหลิงตั้งแต่หัวจรดเท้า จากนั้นก็ส่งสายตาแบบที่ผู้ชายทุกคนเข้าใจให้เฉินฝาน

Chinese

陳凡懶得理會這傢伙到底什麼意思。

Thai

เฉินฝานคร้านจะสนใจว่าเจ้าหมอนี่หมายความว่าอย่างไร

Chinese

直接一伸手。

Thai

เขายื่นมือออกไปตรงๆ

Chinese

“帶錢了沒有，先給我兩百。”

Thai

“พกเงินมาหรือเปล่า เอามาให้ฉันสองร้อยก่อน”

Chinese

“不是吧凡哥，你請美女吃飯，讓我幫你付錢？”

Thai

“ไม่ใช่มั้ง พี่ฝาน นายเลี้ยงข้าวสาวสวย แต่ให้ฉันช่วยจ่ายเงินเนี่ยนะ”

Chinese

“廢話少說，我是忘記帶錢了。”

Thai

“เลิกพูดไร้สาระ ฉันลืมเอาเงินมา”

Chinese

羅文傑又笑了。

Thai

หลัวเหวินเจี๋ยยิ่งหัวเราะ

Chinese

“這就更嚴重了，請美女吃飯不帶錢，這性質簡直十惡不赦啊。”

Thai

“แบบนี้ยิ่งร้ายแรงเข้าไปใหญ่ เลี้ยงข้าวสาวสวยแต่ไม่พกเงินมา นี่มันความผิดมหันต์เลยนะ”

Chinese

旁邊的劉芊芊忍不住掐了一把羅文傑。

Thai

หลิวเชียนเชียนที่อยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะหยิกหลัวเหวินเจี๋ยทีหนึ่ง

Chinese

“就你話多，還不趕緊拿錢。”

Thai

“นายนี่พูดมากจริง รีบเอาเงินออกมาสิ”

Chinese

羅文傑笑呵呵地掏出兩百遞給服務員。

Thai

หลัวเหวินเจี๋ยหัวเราะพลางควักเงินสองร้อยส่งให้พนักงาน

Chinese

然後朝方玲點頭自我介紹。

Thai

จากนั้นก็พยักหน้าแนะนำตัวกับฟางหลิง

Chinese

“鄙人羅文傑，江湖人稱傑哥，是陳凡同學的室友兼基友。美女怎麼稱呼？”

Thai

“ผมหลัวเหวินเจี๋ย ฉายาในยุทธภพคือพี่เจี๋ย เป็นทั้งเพื่อนร่วมห้องและเพื่อนซี้ของเฉินฝาน ไม่ทราบว่าสาวสวยชื่ออะไรครับ”

Chinese

方玲笑吟吟地開口道：“方玲。”

Thai

ฟางหลิงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ฟางหลิง”

Chinese

“好名字。”

Thai

“ชื่อเพราะดี”

Chinese

“我這兄弟腦子比較笨，美女可要多多包涵。”

Thai

“เพื่อนคนนี้ของผมสมองไม่ค่อยดี สาวสวยอย่าถือสาเขามากนะครับ”

Chinese

陳凡無語地一把推開羅文傑。

Thai

เฉินฝานหมดคำพูด ยื่นมือผลักหลัวเหวินเจี๋ยออกไป

Chinese

“滾蛋！趕緊陪你女朋友去吃飯吧。”

Thai

“ไสหัวไปเลย รีบไปกินข้าวกับแฟนนายเถอะ”

Chinese

羅文傑笑哈哈地揮揮手。接著偷偷給了陳凡一個眼神。

Thai

หลัวเหวินเจี๋ยโบกมือพลางหัวเราะลั่น จากนั้นก็แอบส่งสายตาให้เฉินฝาน

Chinese

那意思是晚上回去再讓你從實招來。

Thai

ความหมายนั้นคือ คืนนี้กลับไปแล้วค่อยให้นายสารภาพตามความจริง

Chinese

看著兩人上樓去吃火鍋，陳凡跟方玲起身離開。

Thai

เมื่อเห็นทั้งคู่ขึ้นไปชั้นบนเพื่อกินหม้อไฟ เฉินฝานกับฟางหลิงก็ลุกขึ้นเดินออกไป

Chinese

出門后，方玲笑著說道：“你同學很有意思。”

Thai

หลังออกจากร้าน ฟางหลิงพูดด้วยรอยยิ้ม “เพื่อนร่วมห้องของนายน่าสนใจดีนะ”

Chinese

“是很有意思，我們都叫他傑克老司機。”

Thai

“ก็น่าสนใจจริงๆ พวกเราเรียกเขาว่าแจ็กคนขับรถเก่า”

Chinese

“啥意思？”

Thai

“หมายความว่าอะไร”

Chinese

“就是說他開車賊溜。”

Thai

“ก็หมายความว่าเขาขับรถได้เก่งสุดๆ”

Chinese

方玲一臉疑惑，“開車？我也會啊，我早就考出駕照了。”

Thai

ฟางหลิงมีสีหน้าสงสัย “ขับรถได้? ฉันก็ขับรถได้เหมือนกันนะ ฉันสอบใบขับขี่ได้ตั้งนานแล้ว”

Chinese

陳凡一頭黑線。

Thai

เฉินฝานมีเส้นดำเต็มหน้าผาก

Chinese

你倆開的貌似不是一種車吧。

Thai

ดูเหมือนรถที่พวกนายขับจะไม่ใช่ชนิดเดียวกันนะ

Chinese

“接下來去哪？我送你回學校？”

Thai

“ต่อไปจะไปไหน ฉันไปส่งเธอกลับมหาวิทยาลัยไหม”

Chinese

“我還沒有返校呢。”

Thai

“ฉันยังไม่ได้กลับมหาวิทยาลัยเลย”

Chinese

“那送你回家？”

Thai

“งั้นไปส่งเธอกลับบ้าน?”

Chinese

“暫時不想回去。”

Thai

“ตอนนี้ยังไม่อยากกลับ”

Chinese

方玲撇撇嘴，“我不想見到他們。”

Thai

ฟางหลิงเบ้ปาก “ฉันไม่อยากเจอพวกเขา”

Chinese

“行吧，今天你最大，說吧，你想去哪？”

Thai

“ก็ได้ วันนี้เธอใหญ่ที่สุดแล้ว บอกมาสิว่าอยากไปไหน”

Chinese

方玲想了想，說道：“我想去遊樂場？”

Thai

ฟางหลิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “ฉันอยากไปสวนสนุก?”

Chinese

“遊樂場？這會兒……”陳凡語氣一滯，突然反應過來。

Thai

“สวนสนุก? ตอนนี้เนี่ยนะ…” น้ำเสียงของเฉินฝานชะงักไป ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้

Chinese

“大姐，你不會是想去西城那個遊樂場吧。”

Thai

“พี่สาว เธอคงไม่ได้หมายถึงสวนสนุกที่ซีเฉิงหรอกนะ”

Chinese

“啊！”

Thai

“อ๊ะ!”

Chinese

“不行不行。這麼冷的天去遭罪嘛。”

Thai

“ไม่ได้ๆ อากาศหนาวขนาดนี้ จะไปลำบากทำไม”

Chinese

陳凡堅決反對，笑話，那裡都變成工地了。

Thai

เฉินฝานคัดค้านอย่างหนัก ล้อเล่นหรือไง ที่นั่นกลายเป็นไซต์งานไปแล้ว

Chinese

這時候要是讓方玲去看到自己的童年回憶變成了工地，一定會跟自己拚命。

Thai

ถ้าปล่อยให้ฟางหลิงไปเห็นความทรงจำวัยเด็กของตัวเองกลายเป็นไซต์งานเข้า เธอต้องเอาเรื่องเขาแน่

Chinese

方玲抬手放到嘴邊輕輕哈著氣，跺了跺腳。

Thai

ฟางหลิงยกมือขึ้นจ่อปากแล้วเป่าลมอุ่นเบาๆ พลางกระทืบเท้า

Chinese

“那你陪我去看場電影吧，看完電影我就回家。”

Thai

“งั้นนายไปดูหนังกับฉันสักเรื่องสิ ดูจบแล้วฉันจะกลับบ้าน”

Chinese

陳凡笑笑，“這個可以有。”

Thai

เฉินฝานยิ้ม “อันนี้พอได้”

Chinese

“不過我身上只剩下剛找回來的90塊錢了。”

Thai

“แต่ตอนนี้ฉันเหลือเงินแค่ 90 หยวนที่เพิ่งหาเจอเท่านั้น”

Chinese

“夠了。”

Thai

“พออยู่แล้ว”

Chinese

說著方玲大大方方的攬住陳凡的胳膊，伸手攔下一輛計程車。

Thai

พูดพลางฟางหลิงก็คล้องแขนเฉินฝานอย่างเปิดเผย แล้วโบกมือเรียกแท็กซี่คันหนึ่งให้หยุด