บทที่ 155

เขาขับรถโคตรเก่ง

他開車賊溜

แปลจาก จีน ด้วยเครื่องมือ อาจมีความคลาดเคลื่อน

จีน

突然聽到有人打招呼,溫婉疑惑地抬頭看過來。

ไทย

จู่ๆ ก็ได้ยินคนทัก เวินหว่านจึงเงยหน้าขึ้นมามองอย่างสงสัย

จีน

“是方玲啊。”

ไทย

“อ้าว ฟางหลิงนี่เอง”

จีน

溫婉認識這個學生,自己教的雖然是選修課,但是每次這個女生都特別積極。

ไทย

เวินหว่านรู้จักนักศึกษาคนนี้ แม้วิชาที่เธอสอนจะเป็นวิชาเลือก แต่ทุกครั้งหญิงสาวคนนี้ก็กระตือรือร้นเป็นพิเศษ

จีน

還經常發言提問,似乎對自己的課很感興趣,所以溫婉對她印象很深。

ไทย

แถมยังมักจะยกมือตอบคำถาม ดูเหมือนจะสนใจวิชาของเธอมาก ดังนั้นเวินหว่านจึงประทับใจเธอเป็นอย่างยิ่ง

จีน

“你……”

ไทย

“เธอ…”

จีน

溫婉臉上露出一抹笑容,剛準備打招呼,結果看到了站在方玲身邊的陳凡,整個人的表情瞬間一滯,明顯呆住了。

ไทย

เวินหว่านเผยรอยยิ้มบนใบหน้า กำลังจะทักทาย ทว่ากลับเห็นเฉินฝานยืนอยู่ข้างฟางหลิง สีหน้าของเธอชะงักค้างไปทั้งคน เห็นได้ชัดว่าตกตะลึง

จีน

“溫老師,你出去啦。”

ไทย

“อาจารย์เวิน ออกไปข้างนอกมาเหรอคะ”

จีน

方玲沒注意到對方的異樣,笑著寒暄著。

ไทย

ฟางหลิงไม่ทันสังเกตความผิดปกติของอีกฝ่าย ยังคงยิ้มทักทายตามมารยาท

จีน

溫婉有些尷尬,“嗯,出去了一趟。”

ไทย

เวินหว่านเอ่ยอย่างกระอักกระอ่วน “อืม ออกไปข้างนอกมาน่ะ”

จีน

方玲扭頭看向陳凡,“這是咱們學校最漂亮的女神溫老師,還不趕緊打招呼?”

ไทย

ฟางหลิงหันไปมองเฉินฝาน “นี่คืออาจารย์เวิน เทพธิดาที่สวยที่สุดในมหาวิทยาลัยของเรา ยังไม่รีบทักทายอีกเหรอ”

จีน

方玲一臉笑意,“你要知道溫老師的課有多少男生想要搶都搶不到呢。”

ไทย

ฟางหลิงยิ้มกริ่ม “เธอต้องรู้นะว่ามีนักศึกษาชายตั้งเท่าไรที่อยากแย่งลงวิชาของอาจารย์เวิน แต่ยังแย่งไม่ทันเลย”

จีน

陳凡有點訕訕,只好裝作不認識。

ไทย

เฉินฝานยิ้มแห้งๆ ได้แต่แสร้งทำเป็นไม่รู้จักกัน

จีน

“溫老師好。”

ไทย

“สวัสดีครับ อาจารย์เวิน”

จีน

溫婉臉色一紅,不敢跟陳凡對視。

ไทย

ใบหน้าของเวินหว่านขึ้นสี ไม่กล้าสบตาเฉินฝาน

จีน

“你,你好。”

ไทย

“สวัสดีจ้ะ”

จีน

方玲笑嘻嘻地跟陳凡說道,“溫老師的課非常好,講得深入淺出,十分有趣,等你這學期挑選修課的時候,一定要選她的課。”

ไทย

ฟางหลิงพูดกับเฉินฝานด้วยสีหน้าทะเล้น “วิชาของอาจารย์เวินดีมากเลยนะ สอนเข้าใจง่ายทั้งที่เนื้อหาลึกซึ้ง แถมยังน่าสนใจมาก ตอนเลือกวิชาเลือกเทอมนี้ นายต้องลงวิชาของอาจารย์เวินให้ได้นะ”

จีน

“不過能不能搶上,就要看你的運氣了。”

ไทย

“แต่จะลงทันหรือเปล่าก็ต้องดูดวงนายแล้วล่ะ”

จีน

見溫婉低著頭似乎有心事的樣子,方玲馬上道:“老師,你有事兒就先忙吧,我們出來吃個飯。”

ไทย

เมื่อเห็นเวินหว่านก้มหน้าเหมือนกำลังมีเรื่องกลุ้มใจ ฟางหลิงก็พูดขึ้นทันทีว่า “อาจารย์คะ ถ้ามีธุระก็ไปทำก่อนเถอะค่ะ พวกเราจะออกไปกินข้าวกัน”

จีน

說完伸手挽住陳凡的胳膊,拽著他往馬路對面走去。

ไทย

พูดจบก็คล้องแขนเฉินฝานแล้วลากเขาไปยังถนนฝั่งตรงข้าม

จีน

“趕緊走。你該不會不想請客吧?”

ไทย

“รีบไปสิ นายคงไม่ได้คิดจะเบี้ยวไม่เลี้ยงฉันหรอกนะ”

จีน

聽著兩人聊天,再看兩人相處的架勢,溫婉心中有些奇怪。

ไทย

เมื่อฟังบทสนทนาของทั้งคู่ และเห็นท่าทีตอนอยู่ด้วยกัน เวินหว่านก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

จีน

難道他們倆是情侶關係?

ไทย

หรือว่าพวกเขาสองคนเป็นคู่รักกัน?

จีน

可是陳凡不是大一新生嗎?方玲都大三了,他們倆是怎麼走到一塊的?

ไทย

แต่เฉินฝานไม่ใช่นักศึกษาปีหนึ่งหรอกหรือ ฟางหลิงอยู่ปีสามแล้ว พวกเขาสองคนมาอยู่ด้วยกันได้อย่างไร?

จีน

搖搖頭,沒去多想這個問題,溫婉加快腳步朝學校走去。

ไทย

เวินหว่านส่ายหน้า ไม่คิดถึงเรื่องนี้ต่อ แล้วเร่งฝีเท้าเดินไปทางมหาวิทยาลัย

จีน

不知道是不是陳凡請客的原因,還是對陳凡拋下自己獨自跑了心存怨念。

ไทย

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเฉินฝานเป็นคนเลี้ยง หรือเพราะเธอยังขุ่นเคืองที่เฉินฝานทิ้งเธอแล้วหนีไปคนเดียวกันแน่

จีน

反正這次吃火鍋,方玲至少吃了平時兩倍的量。

ไทย

อย่างไรก็ตาม การกินหม้อไฟครั้งนี้ ฟางหลิงกินมากกว่าปกติอย่างน้อยสองเท่า

จีน

最後實在是吃不下了才毫無形象的靠在椅子上,舒服地揉著小腹。

ไทย

สุดท้ายเมื่อกินต่อไม่ไหวจริงๆ เธอก็เอนพิงเก้าอี้อย่างหมดภาพลักษณ์ พลางลูบท้องน้อยอย่างสบายใจ

จีน

“哎呀,大冬天吃頓火鍋簡直是太爽了。”

ไทย

“โอ๊ย กินหม้อไฟในหน้าหนาวนี่มันสุดยอดจริงๆ”

จีน

“好久沒有吃這麼多了。”

ไทย

“ไม่ได้กินเยอะขนาดนี้มานานแล้ว”

จีน

陳凡坐在對面,笑呵呵地看著這一幕。

ไทย

เฉินฝานนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม

จีน

因為之前跟馮破軍剛吃過午飯,所以這頓飯陳凡幾乎沒怎麼動筷子,大部分時間都在看方玲狼吞虎咽。

ไทย

เพราะก่อนหน้านี้เพิ่งกินมื้อกลางวันกับเฝิงพั่วจวินมา ดังนั้นมื้อนี้เฉินฝานแทบไม่ได้ขยับตะเกียบเลย เวลาส่วนใหญ่เอาแต่มองฟางหลิงกินอย่างตะกละตะกลาม

จีน

“要不要再點一盤肉?”

ไทย

“จะสั่งเนื้อเพิ่มอีกจานไหม”

จีน

方玲搖搖頭:“不吃了,走不動了。”

ไทย

ฟางหลิงส่ายหน้า “ไม่กินแล้ว เดินไม่ไหวแล้ว”

จีน

“這就行了?今天可是你生日,要不要給你個禮物?”

ไทย

“แค่นี้ก็พอแล้วเหรอ วันนี้เป็นวันเกิดเธอนะ จะให้ของขวัญเธอสักชิ้นไหม”

จีน

方玲睜開眼,“你準備禮物了?”

ไทย

ฟางหลิงลืมตาขึ้น “นายเตรียมของขวัญไว้แล้วเหรอ”

จีน

陳凡摸摸鼻子“暫時沒有。不過你可以說嘛,喜歡什麼,我現在去買。”

ไทย

เฉินฝานลูบจมูก “ตอนนี้ยังไม่มีหรอก แต่เธอบอกได้นะว่าชอบอะไร เดี๋ยวฉันไปซื้อให้ตอนนี้เลย”

จีน

“算了吧。沒有驚喜的禮物我才不要。”

ไทย

“ช่างเถอะ ฉันไม่เอาของขวัญที่ไม่มีเซอร์ไพรส์หรอก”

จีน

“這次就算先放過你,要是下次你再敢偷偷溜掉,可就不是一份火鍋能解決的事了。”

ไทย

“ครั้งนี้ถือว่าฉันปล่อยนายไปก่อนก็แล้วกัน ถ้าคราวหน้านายยังกล้าแอบหนีไปอีก เรื่องคงไม่จบแค่หม้อไฟมื้อเดียวแน่”

จีน

陳凡連忙點頭。

ไทย

เฉินฝานรีบพยักหน้า

จีน

“明白,明白。”

ไทย

“เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว”

จีน

“行了。本姑娘吃好了,去結賬吧。”

ไทย

“เอาล่ะ คุณหนูกินอิ่มแล้ว ไปจ่ายเงินได้”

จีน

陳凡笑著抬手招呼服務員過來。

ไทย

เฉินฝานยิ้มแล้วโบกมือเรียกพนักงานเข้ามา

จีน

“您好先生,二位一共消費112,您給110就行。”

ไทย

“สวัสดีครับคุณผู้ชาย ทั้งหมดสองคนกินไป 112 หยวน ให้ 110 หยวนก็พอครับ”

จีน

陳凡瞪了方玲一眼,這麼多東西幾乎全都是這妞一個人吃的。

ไทย

เฉินฝานถลึงตามองฟางหลิง อาหารมากมายขนาดนี้แทบทั้งหมดก็ยัยคนนี้กินคนเดียว

จีน

而方玲趕忙扭過頭去,佯裝沒看到。

ไทย

ส่วนฟางหลิงก็รีบหันหน้าหนี แสร้งทำเป็นไม่เห็น

จีน

結果陳凡在身上摸索了半天,表情突然變得尷尬了起來。

ไทย

ทว่าเฉินฝานคลำตัวอยู่นาน สีหน้าก็พลันกระอักกระอ่วนขึ้นมา

จีน

方玲坐直身子。

ไทย

ฟางหลิงนั่งตัวตรง

จีน

“怎麼了?”

ไทย

“เป็นอะไรไป”

จีน

陳凡一臉訕訕,“那個……我好像是忘記帶錢了。”

ไทย

เฉินฝานยิ้มแห้งๆ “เอ่อ…เหมือนว่าฉันจะลืมเอาเงินมา”

จีน

倒不是他忘記帶錢,而是一個小時前,他剛把身上所有的錢翻出來全都交給了馮破軍。

ไทย

ไม่ใช่ว่าเขาลืมเอาเงินมา แต่หนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ เขาเพิ่งควักเงินทั้งหมดที่มีติดตัวออกมาให้เฝิงพั่วจวินไปจนหมด

จีน

結果剛才吃飯的時候,陳凡把這事兒給忘了。

ไทย

ผลคือระหว่างกินข้าวเมื่อครู่ เฉินฝานลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท

จีน

現在突然僵在這裡,太尷尬了。

ไทย

ตอนนี้จู่ๆ กลับมาติดอยู่ตรงนี้ ช่างน่าอึดอัดจริงๆ

จีน

方玲一臉不敢置信。

ไทย

ฟางหลิงมีสีหน้าไม่อยากเชื่อ

จีน

“你……沒帶錢?”

ไทย

“นาย…ไม่ได้เอาเงินมา?”

จีน

陳凡連忙舉手發誓。

ไทย

เฉินฝานรีบยกมือสาบาน

จีน

“真是忘了帶了,絕對不是故意的。”

ไทย

“ลืมเอามาจริงๆ ไม่ได้ตั้งใจแน่นอน”

จีน

方玲撇了一眼旁邊的服務員,沒好意思發火。

ไทย

ฟางหลิงเหลือบมองพนักงานที่อยู่ข้างๆ จึงไม่กล้าระเบิดอารมณ์ออกมา

จีน

不過看陳凡的那眼神彷彿在說,就這還好意思說請我吃飯呢?

ไทย

แต่สายตาที่มองเฉินฝานราวกับกำลังพูดว่า แค่นี้ยังกล้าบอกว่าจะเลี้ยงข้าวฉันอีกเหรอ?

จีน

陳凡訕訕,今天算是丟人丟到姥姥家了。

ไทย

เฉินฝานยิ้มแห้งๆ วันนี้เขาเสียหน้าจนแทบอยากมุดแผ่นดินหนีแล้ว

จีน

方玲伸手從包包里翻出錢包。

ไทย

ฟางหลิงเอื้อมมือเปิดกระเป๋าหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา

จีน

正準備付錢的時候,陳凡卻突然興奮一招手。

ไทย

ขณะที่กำลังจะจ่ายเงิน เฉินฝานกลับโบกมืออย่างตื่นเต้นขึ้นมาเสียก่อน

จีน

“這邊。”

ไทย

“ทางนี้”

จีน

說完朝方玲笑笑。

ไทย

พูดจบก็ยิ้มให้ฟางหลิง

จีน

“沒事了,我找到人替我們付錢了。”

ไทย

“ไม่เป็นไรแล้ว ฉันหาคนมาจ่ายเงินให้พวกเราได้แล้ว”

จีน

方玲疑惑地扭頭看向身後。

ไทย

ฟางหลิงหันกลับไปมองด้านหลังอย่างสงสัย

จีน

看到一男一女兩個年輕人笑吟吟地朝這邊走了過來。

ไทย

เห็นชายหนุ่มหญิงสาวสองคนเดินยิ้มเข้ามาทางนี้

จีน

“靠,還真是你啊,剛才芊芊說是你我還不信呢。”

ไทย

“ให้ตายสิ เป็นนายจริงๆ ด้วย เมื่อกี้เชียนเชียนบอกว่าเป็นนาย ฉันยังไม่เชื่อเลย”

จีน

羅文傑笑呵呵地走過來打招呼。

ไทย

หลัวเหวินเจี๋ยเดินเข้ามาทักทายด้วยรอยยิ้ม

จีน

目光立馬落到了方玲身上,用迅雷不及掩耳之勢將方玲從上到下打量了一圈,然後朝身份投去一個男人都懂的意思。

ไทย

สายตาของเขาตกลงบนตัวฟางหลิงทันที ใช้เวลาเพียงชั่วพริบตากวาดมองฟางหลิงตั้งแต่หัวจรดเท้า จากนั้นก็ส่งสายตาแบบที่ผู้ชายทุกคนเข้าใจให้เฉินฝาน

จีน

陳凡懶得理會這傢伙到底什麼意思。

ไทย

เฉินฝานคร้านจะสนใจว่าเจ้าหมอนี่หมายความว่าอย่างไร

จีน

直接一伸手。

ไทย

เขายื่นมือออกไปตรงๆ

จีน

“帶錢了沒有,先給我兩百。”

ไทย

“พกเงินมาหรือเปล่า เอามาให้ฉันสองร้อยก่อน”

จีน

“不是吧凡哥,你請美女吃飯,讓我幫你付錢?”

ไทย

“ไม่ใช่มั้ง พี่ฝาน นายเลี้ยงข้าวสาวสวย แต่ให้ฉันช่วยจ่ายเงินเนี่ยนะ”

จีน

“廢話少說,我是忘記帶錢了。”

ไทย

“เลิกพูดไร้สาระ ฉันลืมเอาเงินมา”

จีน

羅文傑又笑了。

ไทย

หลัวเหวินเจี๋ยยิ่งหัวเราะ

จีน

“這就更嚴重了,請美女吃飯不帶錢,這性質簡直十惡不赦啊。”

ไทย

“แบบนี้ยิ่งร้ายแรงเข้าไปใหญ่ เลี้ยงข้าวสาวสวยแต่ไม่พกเงินมา นี่มันความผิดมหันต์เลยนะ”

จีน

旁邊的劉芊芊忍不住掐了一把羅文傑。

ไทย

หลิวเชียนเชียนที่อยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะหยิกหลัวเหวินเจี๋ยทีหนึ่ง

จีน

“就你話多,還不趕緊拿錢。”

ไทย

“นายนี่พูดมากจริง รีบเอาเงินออกมาสิ”

จีน

羅文傑笑呵呵地掏出兩百遞給服務員。

ไทย

หลัวเหวินเจี๋ยหัวเราะพลางควักเงินสองร้อยส่งให้พนักงาน

จีน

然後朝方玲點頭自我介紹。

ไทย

จากนั้นก็พยักหน้าแนะนำตัวกับฟางหลิง

จีน

“鄙人羅文傑,江湖人稱傑哥,是陳凡同學的室友兼基友。美女怎麼稱呼?”

ไทย

“ผมหลัวเหวินเจี๋ย ฉายาในยุทธภพคือพี่เจี๋ย เป็นทั้งเพื่อนร่วมห้องและเพื่อนซี้ของเฉินฝาน ไม่ทราบว่าสาวสวยชื่ออะไรครับ”

จีน

方玲笑吟吟地開口道:“方玲。”

ไทย

ฟางหลิงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ฟางหลิง”

จีน

“好名字。”

ไทย

“ชื่อเพราะดี”

จีน

“我這兄弟腦子比較笨,美女可要多多包涵。”

ไทย

“เพื่อนคนนี้ของผมสมองไม่ค่อยดี สาวสวยอย่าถือสาเขามากนะครับ”

จีน

陳凡無語地一把推開羅文傑。

ไทย

เฉินฝานหมดคำพูด ยื่นมือผลักหลัวเหวินเจี๋ยออกไป

จีน

“滾蛋!趕緊陪你女朋友去吃飯吧。”

ไทย

“ไสหัวไปเลย รีบไปกินข้าวกับแฟนนายเถอะ”

จีน

羅文傑笑哈哈地揮揮手。接著偷偷給了陳凡一個眼神。

ไทย

หลัวเหวินเจี๋ยโบกมือพลางหัวเราะลั่น จากนั้นก็แอบส่งสายตาให้เฉินฝาน

จีน

那意思是晚上回去再讓你從實招來。

ไทย

ความหมายนั้นคือ คืนนี้กลับไปแล้วค่อยให้นายสารภาพตามความจริง

จีน

看著兩人上樓去吃火鍋,陳凡跟方玲起身離開。

ไทย

เมื่อเห็นทั้งคู่ขึ้นไปชั้นบนเพื่อกินหม้อไฟ เฉินฝานกับฟางหลิงก็ลุกขึ้นเดินออกไป

จีน

出門后,方玲笑著說道:“你同學很有意思。”

ไทย

หลังออกจากร้าน ฟางหลิงพูดด้วยรอยยิ้ม “เพื่อนร่วมห้องของนายน่าสนใจดีนะ”

จีน

“是很有意思,我們都叫他傑克老司機。”

ไทย

“ก็น่าสนใจจริงๆ พวกเราเรียกเขาว่าแจ็กคนขับรถเก่า”

จีน

“啥意思?”

ไทย

“หมายความว่าอะไร”

จีน

“就是說他開車賊溜。”

ไทย

“ก็หมายความว่าเขาขับรถได้เก่งสุดๆ”

จีน

方玲一臉疑惑,“開車?我也會啊,我早就考出駕照了。”

ไทย

ฟางหลิงมีสีหน้าสงสัย “ขับรถได้? ฉันก็ขับรถได้เหมือนกันนะ ฉันสอบใบขับขี่ได้ตั้งนานแล้ว”

จีน

陳凡一頭黑線。

ไทย

เฉินฝานมีเส้นดำเต็มหน้าผาก

จีน

你倆開的貌似不是一種車吧。

ไทย

ดูเหมือนรถที่พวกนายขับจะไม่ใช่ชนิดเดียวกันนะ

จีน

“接下來去哪?我送你回學校?”

ไทย

“ต่อไปจะไปไหน ฉันไปส่งเธอกลับมหาวิทยาลัยไหม”

จีน

“我還沒有返校呢。”

ไทย

“ฉันยังไม่ได้กลับมหาวิทยาลัยเลย”

จีน

“那送你回家?”

ไทย

“งั้นไปส่งเธอกลับบ้าน?”

จีน

“暫時不想回去。”

ไทย

“ตอนนี้ยังไม่อยากกลับ”

จีน

方玲撇撇嘴,“我不想見到他們。”

ไทย

ฟางหลิงเบ้ปาก “ฉันไม่อยากเจอพวกเขา”

จีน

“行吧,今天你最大,說吧,你想去哪?”

ไทย

“ก็ได้ วันนี้เธอใหญ่ที่สุดแล้ว บอกมาสิว่าอยากไปไหน”

จีน

方玲想了想,說道:“我想去遊樂場?”

ไทย

ฟางหลิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “ฉันอยากไปสวนสนุก?”

จีน

“遊樂場?這會兒……”陳凡語氣一滯,突然反應過來。

ไทย

“สวนสนุก? ตอนนี้เนี่ยนะ…” น้ำเสียงของเฉินฝานชะงักไป ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้

จีน

“大姐,你不會是想去西城那個遊樂場吧。”

ไทย

“พี่สาว เธอคงไม่ได้หมายถึงสวนสนุกที่ซีเฉิงหรอกนะ”

จีน

“啊!”

ไทย

“อ๊ะ!”

จีน

“不行不行。這麼冷的天去遭罪嘛。”

ไทย

“ไม่ได้ๆ อากาศหนาวขนาดนี้ จะไปลำบากทำไม”

จีน

陳凡堅決反對,笑話,那裡都變成工地了。

ไทย

เฉินฝานคัดค้านอย่างหนัก ล้อเล่นหรือไง ที่นั่นกลายเป็นไซต์งานไปแล้ว

จีน

這時候要是讓方玲去看到自己的童年回憶變成了工地,一定會跟自己拚命。

ไทย

ถ้าปล่อยให้ฟางหลิงไปเห็นความทรงจำวัยเด็กของตัวเองกลายเป็นไซต์งานเข้า เธอต้องเอาเรื่องเขาแน่

จีน

方玲抬手放到嘴邊輕輕哈著氣,跺了跺腳。

ไทย

ฟางหลิงยกมือขึ้นจ่อปากแล้วเป่าลมอุ่นเบาๆ พลางกระทืบเท้า

จีน

“那你陪我去看場電影吧,看完電影我就回家。”

ไทย

“งั้นนายไปดูหนังกับฉันสักเรื่องสิ ดูจบแล้วฉันจะกลับบ้าน”

จีน

陳凡笑笑,“這個可以有。”

ไทย

เฉินฝานยิ้ม “อันนี้พอได้”

จีน

“不過我身上只剩下剛找回來的90塊錢了。”

ไทย

“แต่ตอนนี้ฉันเหลือเงินแค่ 90 หยวนที่เพิ่งหาเจอเท่านั้น”

จีน

“夠了。”

ไทย

“พออยู่แล้ว”

จีน

說著方玲大大方方的攬住陳凡的胳膊,伸手攔下一輛計程車。

ไทย

พูดพลางฟางหลิงก็คล้องแขนเฉินฝานอย่างเปิดเผย แล้วโบกมือเรียกแท็กซี่คันหนึ่งให้หยุด

ความคิดเห็น

เข้าสู่ระบบ เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น การอ่านเปิดให้ทุกคน