งั้นก็ช่างมันเถอะ

Chinese

逛完商場，蘇若初沒有給自己買什麼東西，反倒是給陳凡買了一條圍巾。

Thai

หลังจากเดินห้างเสร็จ ซูรั่วชูไม่ได้ซื้ออะไรให้ตัวเอง กลับซื้อผ้าพันคอให้เฉินฝานแทน

Chinese

李娜看中了一條裙子，郭帥想要付錢買下來送給她，被李娜給拒絕了。

Thai

หลี่นาชอบกระโปรงตัวหนึ่ง กัวซ่วยคิดจะจ่ายเงินซื้อให้เธอ แต่หลี่นาปฏิเสธ

Chinese

在商場內的奶茶店一人點了一杯奶茶，四人閑聊了一個多鐘頭。

Thai

ทั้งสี่คนสั่งชานมคนละแก้วที่ร้านชานมในห้าง แล้วนั่งคุยกันอยู่นานกว่าหนึ่งชั่วโมง

Chinese

從地下商場出來，四人又去了電影院。

Thai

หลังออกจากห้างใต้ดิน ทั้งสี่คนก็ไปโรงภาพยนตร์ต่อ

Chinese

在2000年，春節檔的概念還未徹底被人所熟知，而且並不是所有人都願意為了看一部電影花錢走進電影院的。

Thai

ในปี 2000 แนวคิดเรื่องโปรแกรมฉายภาพยนตร์ช่วงตรุษจีนยังไม่เป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลาย อีกทั้งไม่ใช่ทุกคนจะยอมเสียเงินเข้าโรงภาพยนตร์เพื่อดูหนังสักเรื่อง

Chinese

陳凡他們四個進到電影院的時候，裡面觀眾並不是很多。

Thai

ตอนเฉินฝานกับพวกทั้งสี่คนเข้าไปในโรงภาพยนตร์ ข้างในมีผู้ชมไม่มากนัก

Chinese

電影是蘇若初跟李娜選的，叫《幸福時光》。

Thai

ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ซูรั่วชูกับหลี่นาเลือก ชื่อว่า “ช่วงเวลาแห่งความสุข”

Chinese

這部電影陳凡前世還真看過。

Thai

ชาติก่อนเฉินฝานเคยดูหนังเรื่องนี้จริง ๆ

Chinese

因為他是老謀子拍的，為了這次春節檔，老謀子還喊來了本山大叔跟素人董潔合作。

Thai

เพราะเป็นผลงานกำกับของผู้กำกับจางอี้โหมว เพื่อโปรแกรมฉายช่วงตรุษจีนครั้งนี้ ผู้กำกับจางอี้โหมวยังชวนคุณลุงปี้ซานกับนักแสดงหน้าใหม่ตงเจี๋ยมาแสดงร่วมกัน

Chinese

電影本身拍得還算可以，只可惜，當年上映的票房並不理想，最終只收穫了五百多萬的票房。

Thai

ตัวหนังเองถ่ายทำออกมาได้พอใช้ น่าเสียดายที่รายได้ตอนเข้าฉายปีนั้นไม่ดีนัก สุดท้ายทำเงินได้เพียงห้าล้านกว่าหยวน

Chinese

坐在影院里，陳凡對幕布上演的電影沒興趣。

Thai

นั่งอยู่ในโรงภาพยนตร์ เฉินฝานไม่ได้สนใจหนังที่กำลังฉายบนจอเลย

Chinese

他伸手輕輕握住蘇若初的小手。

Thai

เขายื่นมือไปกุมมือเล็ก ๆ ของซูรั่วชูเบา ๆ

Chinese

蘇若初嘗試抽出來，結果沒能成功，最終也就任由陳凡抓著。

Thai

ซูรั่วชูลองดึงมือออก แต่ไม่สำเร็จ สุดท้ายจึงปล่อยให้เฉินฝานจับไว้

Chinese

陳凡悄悄湊過去，低聲問道。

Thai

เฉินฝานขยับเข้าไปใกล้เงียบ ๆ แล้วถามเสียงเบา

Chinese

“媳婦兒，跟家裡說好了沒？”

Thai

“เมียฉัน บอกที่บ้านเรียบร้อยหรือยัง?”

Chinese

“說什麼？”

Thai

“บอกอะไร?”

Chinese

“不是說今晚上不回家了嗎？”

Thai

“ก็ไม่ได้บอกเหรอว่าคืนนี้จะไม่กลับบ้าน?”

Chinese

蘇如初臉蛋一紅，不跟陳凡對視。

Thai

ใบหน้าของซูรั่วชูแดงระเรื่อ เธอไม่สบตาเฉินฝาน

Chinese

“沒說。”

Thai

“ยังไม่ได้บอก”

Chinese

陳凡一瞪眼：“啊？你待會兒不會要把我一個人扔在這裡吧？”

Thai

เฉินฝานเบิกตาโต “หา? เดี๋ยวเธอคงไม่ทิ้งฉันไว้ที่นี่คนเดียวหรอกนะ?”

Chinese

“你也可以回家啊。我又沒不讓你走。”

Thai

“เธอกลับบ้านเองก็ได้นี่ ฉันไม่ได้ห้ามสักหน่อย”

Chinese

“我都跟家裡說了，說我今天不回去了。”

Thai

“ฉันบอกที่บ้านแล้ว บอกว่าวันนี้จะไม่กลับ”

Chinese

陳凡欲哭無淚，“媳婦兒，你真的忍心把我一個人扔在大街上啊。”

Thai

เฉินฝานแทบร้องไห้ไม่ออก “เมียฉัน เธอใจร้ายทิ้งฉันไว้กลางถนนคนเดียวจริง ๆ เหรอ?”

Chinese

蘇若初扭過頭去，強忍笑意。

Thai

ซูรั่วชูหันหน้าหนี พยายามกลั้นหัวเราะ

Chinese

“那我不管。反正我要回家。”

Thai

“เรื่องนั้นฉันไม่สนหรอก ยังไงฉันก็จะกลับบ้าน”

Chinese

陳凡立馬做出一副可憐兮兮的樣子。

Thai

เฉินฝานทำท่าน่าสงสารขึ้นมาทันที

Chinese

“那你走吧，就讓我一個人凍死在冰天雪地的大街上吧。”

Thai

“งั้นเธอก็ไปเถอะ ปล่อยให้ฉันหนาวตายอยู่คนเดียวบนถนนท่ามกลางหิมะกับน้ำแข็งก็แล้วกัน”

Chinese

這時前排的郭帥突然扭頭。

Thai

ทันใดนั้นกัวซ่วยที่นั่งอยู่แถวหน้าก็หันกลับมา

Chinese

“你倆說啥呢？誰凍死了？”

Thai

“พวกนายสองคนพูดอะไรกัน? ใครหนาวตาย?”

Chinese

李娜突然拍了這傢伙一下。

Thai

หลี่นาตบเจ้าหมอนี่ไปทีหนึ่ง

Chinese

“有你啥事啊，能不能認真看電影。人家小兩口說悄悄話你也要插嘴啊。”

Thai

“เกี่ยวอะไรกับนาย ดูหนังดี ๆ ไม่ได้หรือไง? คนเป็นคู่รักเขากระซิบกระซาบกัน นายยังจะสอดปากอีก”

Chinese

郭帥一臉委屈，“我這不是好奇嘛，要不咱倆也說會兒悄悄話。”

Thai

กัวซ่วยทำหน้าราวกับไม่ได้รับความเป็นธรรม “ฉันก็แค่อยากรู้นี่นา งั้นเราสองคนก็กระซิบกระซาบกันสักหน่อยดีไหม?”

Chinese

“沒興趣。”

Thai

“ไม่สนใจ”

Chinese

陳凡跟蘇若初對視一眼，撲哧一下都笑了。

Thai

เฉินฝานกับซูรั่วชูสบตากัน แล้วพากันหลุดหัวเราะออกมา

Chinese

電影看完，四人從電影院出來。

Thai

หลังดูหนังจบ ทั้งสี่คนก็ออกจากโรงภาพยนตร์

Chinese

“啊，下雪了。”

Thai

“อ๊ะ หิมะตกแล้ว”

Chinese

李娜興奮地衝到外面，伸著雙手去接雪花。

Thai

หลี่นาวิ่งออกไปข้างนอกอย่างตื่นเต้น ยื่นมือไปรับเกล็ดหิมะ

Chinese

蘇若初也仰著頭，滿臉興奮。

Thai

ซูรั่วชูเองก็เงยหน้าขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

Chinese

陳凡站在一旁笑呵呵地看著這一幕。

Thai

เฉินฝานยืนมองภาพนี้อยู่ข้าง ๆ ด้วยรอยยิ้ม

Chinese

郭帥則是興奮的問道：“各位，接下來去哪？”

Thai

ส่วนกัวซ่วยถามอย่างตื่นเต้นว่า “ทุกคน ต่อไปจะไปไหนกัน?”

Chinese

李娜低頭看過來，“天都快黑了，要不今天就到這吧。我得回家了。”

Thai

หลี่นาก้มหน้ามองมา “ฟ้าจะมืดแล้ว วันนี้พอแค่นี้ดีไหม ฉันต้องกลับบ้านแล้ว”

Chinese

郭帥連忙道：“別啊，好不容易聚聚，再玩會兒唄。”

Thai

กัวซ่วยรีบพูดว่า “อย่าเพิ่งสิ กว่าจะได้รวมตัวกันสักครั้ง ไปเที่ยวต่ออีกหน่อยเถอะ”

Chinese

“不行。如果天黑的話，我媽會著急的。”

Thai

“ไม่ได้ ถ้ามืดแล้วแม่ฉันจะเป็นห่วง”

Chinese

李娜打定主意要走，郭帥沒辦法，只好退而求其次。

Thai

หลี่นาตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะกลับ กัวซ่วยหมดหนทาง จึงได้แต่ถอยไปขอทางเลือกที่รองลงมา

Chinese

“要不我送你？”

Thai

“งั้นให้ฉันไปส่งไหม?”

Chinese

“不用。我自己打車回去。”

Thai

“ไม่ต้อง ฉันนั่งแท็กซี่กลับเอง”

Chinese

李娜看向蘇若初。

Thai

หลี่นามองไปทางซูรั่วชู

Chinese

“你倆咋說？回家嗎？”

Thai

“แล้วพวกเธอสองคนล่ะ จะกลับบ้านไหม?”

Chinese

陳凡笑笑，“你先走就行。待會兒我負責送她。”

Thai

เฉินฝานยิ้ม “เธอกลับไปก่อนก็ได้ เดี๋ยวฉันไปส่งเธอเอง”

Chinese

“那若初就交給你啦，千萬不準欺負她哦。”

Thai

“งั้นรั่วชูฝากนายด้วยนะ ห้ามรังแกเธอเด็ดขาดล่ะ”

Chinese

說完跟蘇若初擁抱了一下。

Thai

พูดจบก็เข้าไปกอดซูรั่วชู

Chinese

“親愛的，一定要經常給我打電話哦。”

Thai

“ที่รัก ต้องโทร.หาฉันบ่อย ๆ นะ”

Chinese

李娜揮手攔下一輛計程車，上門前朝三人揮了揮手。

Thai

หลี่นาโบกมือเรียกแท็กซี่คันหนึ่ง ก่อนขึ้นรถก็โบกมือลาทั้งสามคน

Chinese

郭帥一個人站在路邊，表情有些鬱悶跟傷感。

Thai

กัวซ่วยยืนอยู่ริมถนนคนเดียว สีหน้าดูหดหู่และเศร้าสร้อยเล็กน้อย

Chinese

陳凡知道，李娜剛才拒絕郭帥送她，徹底傷了郭帥的心。

Thai

เฉินฝานรู้ว่าเมื่อครู่หลี่นาปฏิเสธไม่ให้กัวซ่วยไปส่ง ทำให้หัวใจของกัวซ่วยเจ็บปวดอย่างสิ้นเชิง

Chinese

走過去拍了拍郭帥的肩膀。

Thai

เขาเดินเข้าไปตบไหล่กัวซ่วย

Chinese

“行了。有些人註定就不屬於你。”

Thai

“เอาล่ะ บางคนถูกกำหนดไว้แล้วว่าไม่ใช่คนของนาย”

Chinese

“再說你不是已經有女朋友了嘛。”

Thai

“อีกอย่าง นายก็มีแฟนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”

Chinese

郭帥苦笑，“我也不知道咋回事，今早上來之前，還暗示自己一定要平常心。”

Thai

กัวซ่วยยิ้มขื่น “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น ก่อนออกมาเมื่อเช้าฉันยังเตือนตัวเองอยู่เลยว่าต้องทำใจให้เป็นปกติ”

Chinese

“可是在看到她，還是有些難掩激動。”

Thai

“แต่พอเห็นเธอเข้าจริง ๆ ก็ยังอดตื่นเต้นไม่ได้”

Chinese

“我對她……我也不知道是遺憾還是喜歡了。”

Thai

“สำหรับเธอ…ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเป็นความเสียดายหรือความชอบกันแน่”

Chinese

陳凡笑笑，“行了。往前看吧。想想你的劉玲玲。”

Thai

เฉินฝานยิ้ม “เอาล่ะ มองไปข้างหน้าเถอะ คิดถึงหลิวหลิงหลิงของนายสิ”

Chinese

郭帥長舒一口氣，抬手用力抹了抹臉，咧嘴笑了。

Thai

กัวซ่วยถอนหายใจยาว ยกมือขึ้นถูใบหน้าแรง ๆ แล้วฉีกยิ้ม

Chinese

“你說得對。有些人註定該放下了。”

Thai

“นายพูดถูก บางคนก็ถูกกำหนดไว้แล้วว่าควรปล่อยวาง”

Chinese

“這雪快下大了，要不咱們也回去？”

Thai

“หิมะเริ่มตกหนักขึ้นแล้ว งั้นพวกเราก็กลับกันเถอะ?”

Chinese

陳凡尷尬地看了一眼蘇若初，跟郭帥低聲道。

Thai

เฉินฝานมองซูรั่วชูอย่างกระอักกระอ่วน แล้วพูดกับกัวซ่วยเสียงเบา

Chinese

“你先回去吧。我送送她。”

Thai

“นายกลับไปก่อนเถอะ ฉันจะไปส่งเธอ”

Chinese

“我給你一塊唄，送完若初咱倆還能做個伴兒回家……”

Thai

“ฉันไปกับนายก็ได้นี่ ส่งรั่วชูเสร็จแล้วเราสองคนจะได้กลับบ้านเป็นเพื่อนกัน…”

Chinese

陳凡一瞪眼，“讓你走你就走，哪來那麼多廢話。”

Thai

เฉินฝานถลึงตา “บอกให้กลับก็กลับสิ จะพูดมากอะไรนักหนา”

Chinese

郭帥先是一愣，接著反應過來。

Thai

กัวซ่วยชะงักไปก่อน จากนั้นก็เข้าใจขึ้นมา

Chinese

“噢……”

Thai

“โอ้…”

Chinese

這傢伙一臉猥瑣的笑容。

Thai

เจ้าหมอนี่ยิ้มเจ้าเล่ห์เต็มหน้า

Chinese

“厲害厲害，看來是我打攪你們的好事了啊。”

Thai

“ร้ายไม่เบา ดูท่าฉันคงมาขัดจังหวะเรื่องดี ๆ ของพวกนายสินะ”

Chinese

“那我先走了。”

Thai

“งั้นฉันไปก่อนล่ะ”

Chinese

郭帥低聲跟陳凡叮囑道：“記住，千萬做好安全措施。”

Thai

กัวซ่วยกำชับเฉินฝานเสียงเบาว่า “จำไว้นะ ต้องป้องกันให้ดีด้วย”

Chinese

“滾蛋！”

Thai

“ไสหัวไป!”

Chinese

陳凡一腳踹過去，這傢伙立馬躲開。

Thai

เฉินฝานเตะออกไปทีหนึ่ง เจ้าหมอนี่รีบหลบได้ทันที

Chinese

還不忘朝蘇若初揮揮手。

Thai

ยังไม่วายโบกมือให้ซูรั่วชู

Chinese

“嫂子，我先走啦。”

Thai

“พี่สะใภ้ ผมไปก่อนนะ”

Chinese

目送郭帥攔了一輛計程車離開，陳凡轉身看向蘇若初。

Thai

หลังมองส่งกัวซ่วยเรียกแท็กซี่จากไป เฉินฝานก็หันกลับมามองซูรั่วชู

Chinese

“咱們……去哪？”

Thai

“พวกเรา…จะไปไหนกัน?”

Chinese

見蘇若初低著頭不說話，陳凡訕訕道。

Thai

เห็นซูรั่วชูก้มหน้าไม่พูดอะไร เฉินฝานจึงพูดอย่างกระอักกระอ่วน

Chinese

“這雪快下大了，要不……先去酒店？晚飯在酒店吃吧？”

Thai

“หิมะเริ่มตกหนักขึ้นแล้ว งั้น…ไปโรงแรมก่อนดีไหม? กินมื้อเย็นที่โรงแรมแล้วกัน?”

Chinese

蘇若初紅著臉不敢跟陳凡對視，輕輕點了點頭。

Thai

ซูรั่วชูหน้าแดง ไม่กล้าสบตาเฉินฝาน เธอพยักหน้าเบา ๆ

Chinese

陳凡心中一喜。

Thai

เฉินฝานดีใจขึ้นมาในใจ

Chinese

立馬走過去牽起蘇若初的手，兩人漫步在大雪天，絲毫不覺得得冷。

Thai

เขารีบเดินเข้าไปจับมือซูรั่วชู ทั้งสองเดินเล่นท่ามกลางหิมะที่ตกหนัก โดยไม่รู้สึกหนาวเลยแม้แต่น้อย

Chinese

陳凡抓著蘇若初的小手塞進自己的口袋裡。

Thai

เฉินฝานจับมือเล็ก ๆ ของซูรั่วชูยัดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของตัวเอง

Chinese

“對了，跟你說個事兒。”

Thai

“จริงสิ ฉันมีเรื่องจะบอกเธอ”

Chinese

“嗯。”

Thai

“อืม”

Chinese

“明天再待一天，初七我準備先回學校了。”

Thai

“พรุ่งนี้อยู่ต่ออีกวันนะ วันที่เจ็ด ฉันตั้งใจว่าจะกลับมหาวิทยาลัยก่อน”

Chinese

蘇若初一愣。

Thai

ซูรั่วชูชะงัก

Chinese

“這麼早？”

Thai

“เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?”

Chinese

陳凡笑著解釋道，“在家裡也沒什麼事，就先回學校唄，而且我跟寢室的兄弟都約好了。”

Thai

เฉินฝานยิ้มอธิบาย “อยู่บ้านก็ไม่มีอะไรทำ กลับมหาวิทยาลัยก่อนก็แล้วกัน อีกอย่างฉันนัดกับพวกเพื่อนในหอไว้แล้ว”

Chinese

蘇若初點點頭。

Thai

ซูรั่วชูพยักหน้า

Chinese

“那你一個人小心點。”

Thai

“งั้นนายเดินทางคนเดียวก็ระวังตัวด้วยนะ”

Chinese

“嗯。”

Thai

“อืม”

Chinese

來到一家快捷酒店門口，蘇若初抬頭看了一眼，有些害羞不好意思。

Thai

เมื่อมาถึงหน้าโรงแรมราคาประหยัดแห่งหนึ่ง ซูรั่วชูเงยหน้ามอง เธอรู้สึกเขินอายและทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง

Chinese

兩人剛準備邁步上台階蘇若初口袋裡的手機突然響了。

Thai

ขณะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวขึ้นบันได โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของซูรั่วชูก็ดังขึ้นกะทันหัน

Chinese

“是我媽。”

Thai

“แม่ฉันโทร.มา”

Chinese

掏出手機一看號碼，蘇若初有些尷尬地看向陳凡。

Thai

ซูรั่วชูหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดูหมายเลข แล้วมองเฉินฝานอย่างกระอักกระอ่วน

Chinese

“要不我不接了吧。”

Thai

“งั้นฉันไม่รับดีไหม?”

Chinese

陳凡笑l，“接吧，萬一有什麼事呢。”

Thai

เฉินฝานหัวเราะ “รับเถอะ เผื่อมีเรื่องอะไร”

Chinese

“你要是不接她該著急了。”

Thai

“ถ้าเธอไม่รับ แม่จะต้องเป็นห่วงแน่”

Chinese

蘇若初這才按下接聽。

Thai

ซูรั่วชูจึงกดรับสาย

Chinese

“喂媽，嗯……聚會早就結束了。”

Thai

“ฮัลโหลแม่ อืม…งานเลี้ยงเลิกนานแล้ว”

Chinese

“我沒喝酒。嗯，我跟同學在外面呢。”

Thai

“หนูไม่ได้ดื่มเหล้า อืม หนูอยู่ข้างนอกกับเพื่อนร่วมชั้น”

Chinese

蘇若初的表情突然有些激動。

Thai

สีหน้าของซูรั่วชูพลันดูตื่นเต้นขึ้นมา

Chinese

“媽，咱們昨晚不是說好了嗎？”

Thai

“แม่ เมื่อคืนเราไม่ได้ตกลงกันแล้วเหรอ?”

Chinese

“我不回去。”

Thai

“หนูไม่กลับ”

Chinese

“你怎麼總是這樣啊。”

Thai

“แม่เป็นแบบนี้ตลอดเลยนะ”

Chinese

“我不……反正我不去。”

Thai

“หนูไม่…ยังไงหนูก็ไม่ไป”

Chinese

啪。

Thai

ปัง

Chinese

蘇若初掛了電話，臉色有些不太好看。

Thai

ซูรั่วชูวางสาย สีหน้าดูไม่ค่อยดีนัก

Chinese

陳凡站在一旁，關心的問道。

Thai

เฉินฝานยืนถามอยู่ข้าง ๆ อย่างเป็นห่วง

Chinese

“怎麼了？”

Thai

“เกิดอะไรขึ้น?”

Chinese

蘇若初低聲道：“我媽說外面下雪下大了，不讓我在外面留宿。”

Thai

ซูรั่วชูพูดเสียงเบา “แม่บอกว่าข้างนอกหิมะตกหนักขึ้น ไม่ให้ฉันค้างข้างนอก”

Chinese

“還說今晚我爸有個飯局，我媽讓我一塊過去。”

Thai

“แล้วก็บอกว่าคืนนี้พ่อมีงานเลี้ยง แม่จะให้ฉันไปด้วยกัน”

Chinese

蘇若初有些不開心。

Thai

ซูรั่วชูดูไม่ค่อยมีความสุข

Chinese

“我不去。她昨天都已經答應過我，同意讓我今晚不用回家了……”

Thai

“ฉันไม่ไป เมื่อวานแม่รับปากฉันแล้วว่าจะยอมให้คืนนี้ฉันไม่ต้องกลับบ้าน…”

Chinese

“沒事。不用理她。我們進去吧。”

Thai

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องสนใจแม่หรอก เข้าไปกันเถอะ”

Chinese

蘇若初說完，拉著陳凡的手就要進酒店。

Thai

พูดจบซูรั่วชูก็ดึงมือเฉินฝาน เตรียมจะเข้าโรงแรม

Chinese

陳凡卻站在原地沒動。

Thai

แต่เฉินฝานกลับยืนนิ่งอยู่กับที่

Chinese

蘇若初愣了一下，疑惑地看過來。

Thai

ซูรั่วชูชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วหันมามองอย่างสงสัย

Chinese

陳凡苦笑。

Thai

เฉินฝานยิ้มขื่น

Chinese

“要不……還是算了。”

Thai

“งั้น…ช่างมันเถอะ”