เมาแล้วเผยความในใจ
酒後吐心事แปลจาก จีน ด้วยเครื่องมือ อาจมีความคลาดเคลื่อน
จีน
“你……沒事吧?”
ไทย
“แก…ไม่เป็นอะไรใช่ไหม”
จีน
溫婉搖搖頭。
ไทย
เวินหว่านส่ายหน้า
จีน
“沒事。就是突然想喝酒了。”
ไทย
“ไม่เป็นอะไร แค่กะทันหันอยากดื่มเหล้าขึ้นมา”
จีน
說著走過去拉開冰箱門,從裡面翻出兩罐啤酒。
ไทย
พูดจบก็เดินไปเปิดประตูตู้เย็น ควานหาของจากข้างในแล้วหยิบเบียร์ออกมาสองกระป๋อง
จีน
扭頭看向陳凡。
ไทย
หันหัวมองเฉินฝาน
จีน
“冰鎮的可以嗎?”
ไทย
“แบบแช่เย็นได้ไหม”
จีน
陳凡點點頭,伸手接過啤酒,兩人挨著沙發坐下,彼此保持了一個安全的距離。
ไทย
เฉินฝานพยักหน้า ยื่นมารับเบียร์ ทั้งสองคนนั่งลงข้างกันบนโซฟา โดยรักษาระยะห่างที่ปลอดภัยจากกัน
จีน
嘭!
ไทย
เป๊ะ!
จีน
打開拉環,陳凡喝了一口,扭頭看向對面的溫婉。
ไทย
เปิดหูรับกระป๋อง เฉินฝานจิบเบียร์หนึ่งอึก แล้วหันหัวมองเวินหว่านที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
จีน
對方低著頭,小口抿著啤酒。
ไทย
อีกฝ่ายก้มหน้า จิบเบียร์ทีละน้อย
จีน
明顯沒有打算開口的意思。
ไทย
ชัดเจนว่าไม่มีทีท่าจะเปิดปากพูด
จีน
陳凡有些不懂這女人到底什麼意思。
ไทย
เฉินฝานเริ่มไม่เข้าใจว่าผู้หญิงคนนี้กำลังจะทำอะไรกันแน่
จีน
於是自己也不講話。
ไทย
เขาเลยไม่พูดอะไรเช่นกัน
จีน
兩個人就這樣坐在沙發上,你一口我一口,很快就喝完了一罐啤酒。
ไทย
ทั้งสองคนก็นั่งอยู่บนโซฟาแบบนี้ จิบบ้างจิบกันบ้าง ไม่ช้าก็ดื่มเบียร์กระป๋องแรกหมด
จีน
陳凡瞥了一眼對方,起身走到冰箱前,拉開門看了一眼。
ไทย
เฉินฝานเหลือบมองอีกฝ่ายหนึ่ง ลุกขึ้นเดินไปที่ตู้เย็น เปิดประตูมองเข้าไปหนึ่งครั้ง
จีน
裡面還有六罐啤酒,陳凡全都拿了出來。
ไทย
ข้างในยังมีเบียร์อีกหกกระป๋อง เฉินฝานหยิบออกมาทั้งหมด
จีน
走回來擺在茶几上。
ไทย
เดินกลับมาวางเรียงไว้บนโต๊ะน้ำชา
จีน
沒等陳凡說話,溫婉已經自己伸手拿起一罐拆開喝了起來。
ไทย
ยังไม่ทันที่เฉินฝานจะได้พูดอะไร เวินหว่านก็ยื่นมาหยิบกระป๋องขึ้นมาเปิดดื่มเองแล้ว
จีน
看到這一幕,陳凡就明白了。
ไทย
เห็นฉากนี้ เฉินฝานก็เข้าใจทันที
จีน
這女人有心事。
ไทย
ผู้หญิงคนนี้มีเรื่องร้อนใจ
จีน
“溫老師……”
ไทย
“อาจารย์เวิน…”
จีน
溫婉突然開口:“以後在家裡不用喊我溫老師。”
ไทย
เวินหว่านเอ่ยขึ้นทันที “ต่อจากนี้อยู่ที่บ้านไม่ต้องเรียกฉันว่าอาจารย์เวิน”
จีน
陳凡苦笑,不喊老師喊什麼?
ไทย
เฉินฝานฝืนยิ้ม ไม่เรียกอาจารย์แล้วจะให้เรียกว่าอะไร?
จีน
難道喊你婉婉?
ไทย
หรือจะให้เรียกว่าหว่านหว่าน?
จีน
估計下一秒自己就會被趕出家門。
ไทย
เดาว่าอีกไม่ถึงวินาทีเขาคงถูกไล่ออกจากบ้านซะแล้ว
จีน
“你有心事?”
ไทย
“แกมีเรื่องร้อนใจ?”
จีน
溫婉搖搖頭,然後又點點頭。
ไทย
เวินหว่านส่ายหน้า แล้วก็พยักหน้า
จีน
默默低頭喝酒。
ไทย
แล้วก็ก้มหน้าดื่มเบียร์เงียบๆ
จีน
陳凡內心嘆息一聲,終於還是率先開口。
ไทย
เฉินฝานถอนใจในใจ สุดท้ายก็เป็นฝ่ายเปิดปากก่อน
จีน
“如果……不介意的話,你可以跟我說說。我會替你保密。”
ไทย
“ถ้า…ถ้าไม่รังเกียจ แกเล่าให้ฉันฟังก็ได้นะ ฉันจะเก็บเป็นความลับให้”
จีน
溫婉抬頭看了一眼陳凡,突然咧嘴一笑。
ไทย
เวินหว่านเงยหน้ามองเฉินฝานหนึ่งครั้ง แล้วก็ยิ้มกว้างขึ้นมาทันที
จีน
“小傢伙,還學會安慰人了。”
ไทย
“เด็กน้อย ยังรู้จักปลอบใจคนอีกแล้วเหรอ”
จีน
“不過我可比你想象的內心強大多了,我沒事的。”
ไทย
“แต่ฉันแข็งแกร่งข้างในกว่าที่แกคิดอีกเยอะ ฉันไม่เป็นอะไรหรอก”
จีน
陳凡有些訕訕,只好低頭用喝酒掩飾尷尬。
ไทย
เฉินฝานรู้สึกอึดอัดนิดๆ จำต้องก้มหน้าดื่มเบียร์แก้ความเขินอาย
จีน
不料下一秒,溫婉竟然主動開口了。
ไทย
ไม่คิดว่าวินาทีต่อมา เวินหว่านกลับเปิดปากเอง
จีน
“我爸跟我媽是在京城上的大學,那個年代,他們倆作為大學生,曾經是無數人羨慕的情侶。”
ไทย
“พ่อกับแม่ฉันเรียนมหาวิทยาลัยกันที่ปักกิ่ง สมัยนั้นทั้งสองคนในฐานะนักศึกษา เคยเป็นคู่รักที่คนนับไม่ถ้วนอิจฉา”
จีน
“後來他們畢業后,我媽被分配到了雲海來,我爸放棄了出國深造的機會,也跟著過來了。”
ไทย
“ต่อมาพอเรียนจบ แม่ฉันถูกส่งตัวมาที่หยุนไห่ พ่อฉันก็สละโอกาสไปศึกษาต่อต่างประเทศ ตามมาด้วย”
จีน
“從那以後,兩人便在這個學校教書,一呆就是四十多年……”
ไทย
“ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ทั้งสองคนก็มาเป็นอาจารย์สอนหนังสือที่มหาวิทยาลัยนี้ อยู่ยาวนานกว่าสี่สิบปี…”
จีน
見溫婉打開了話匣子,陳凡也不說話,只是安靜做一個傾聽者。
ไทย
เห็นว่าเวินหว่านเปิดปากเล่าเรื่องราวแล้ว เฉินฝานก็ไม่พูดอะไร แค่เงียบๆ เป็นผู้ฟังที่ดี
จีน
“直到後來我爸去世,我媽也得了阿茲海默症,我沒辦法,只能申請把工作轉到雲海大學,一邊工作一邊照顧我媽……”
ไทย
“จนกระทั่งต่อมาพ่อฉันเสียชีวิต แม่ฉันก็ป่วยเป็นโรคอัลไซเมอร์ ฉันไม่มีทางเลือก จำต้องยื่นเรื่องย้ายงานมาที่มหาวิทยาลัยหยุนไห่ ทำงานไปพร้อมกับดูแลแม่ไป…”
จีน
陳凡這時舉起啤酒,“你……挺不容易的。我敬你。”
ไทย
เฉินฝานยกเบียร์ขึ้นในตอนนั้น “แก…ก็ไม่ง่ายเลยนะ ฉันยกแก้วให้”
จีน
溫婉輕飄飄掃了一眼陳凡,低頭喝酒。
ไทย
เวินหว่านเหลือบมองเฉินฝานอย่างเบามือ แล้วก้มหน้าดื่มเบียร์
จีน
陳凡想到什麼,開口問道:“我記得你大學學的是影視編導?”
ไทย
เฉินฝานนึกอะไรขึ้นได้ จึงเอ่ยถาม “ฉันจำได้ว่าแกเรียนมหาวิทยาลัยสาขากำกับภาพยนตร์และโทรทัศน์?”
จีน
溫婉笑了,那是一種很自信的笑容。
ไทย
เวินหว่านยิ้ม นั่นคือรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ
จีน
“我再來這裡教書之前,也是曾經混過娛樂圈的人,編劇導演,演員,我全都干過……”
ไทย
“ก่อนที่ฉันจะมาสอนหนังสือที่นี่ ฉันก็เคยเป็นคนในวงการบันเทิงมาก่อน นักเขียนบท ผู้กำกับ นักแสดง ฉันทำมาหมดทุกอย่าง…”
จีน
陳凡頓時瞪大眼睛。
ไทย
เฉินฝานตาโตทันที
จีน
“那你豈不是大明星了?電視上能看到你的作品嗎?”
ไทย
“งั้นแกก็ต้องเป็นดาราดังสิ? ดูผลงานของแกทางทีวีได้ไหม?”
จีน
溫婉第一次露出了一絲尷尬苦笑,搖了搖頭。
ไทย
เวินหว่านเป็นครั้งแรกที่แสดงรอยยิ้มขมุกขมวนออกมา แล้วส่ายหน้า
จีน
“上大學那會兒,我的專業成績一直是全校第一,我也曾懷揣夢想。”
ไทย
“ตอนเรียนมหาวิทยาลัย ผลคะแนนของฉันในสาขาติดอันดับหนึ่งของคณะมาตลอด ฉันก็เคยมีความฝัน”
จีน
“但是當真正步入社會,我才發現,在現實面前,夢想是如此可笑。”
ไทย
“แต่พอก้าวเข้าสู่สังคมจริงๆ ฉันถึงได้รู้ว่า เมื่อเผชิญหน้ากับความเป็นจริง ความฝันก็ดูน่าขันเหลือเกิน”
จีน
溫婉眼神灼灼的盯著陳凡,因為喝了酒,白皙的臉上浮現一抹紅暈,非常好看。
ไทย
เวินหว่านจ้องมองเฉินฝานอย่างแรงกล้า เพราะดื่มเหล้าเข้าไป ใบหน้าขาวซีดจึงปรากฏสีแดงระเรื่อขึ้นมา สวยงามเหลือเกิน
จีน
“想當導演?沒有資本支持,根本沒人敢用你。”
ไทย
“อยากเป็นผู้กำกับ? ไม่มีทุนหนุนหลัง ไม่มีใครกล้าใช้งานแกเลย”
จีน
“至於當編劇跟演員,沒有人脈,沒有關係,你永遠別想真正進入這個圈子……”
ไทย
“ส่วนจะเป็นนักเขียนบทหรือนักแสดง ไม่มีสายสัมพันธ์ ไม่มีเส้นสาย แกอย่าหวังว่าจะได้ก้าวเข้าสู่วงการนี้จริงๆ เป็นไปไม่ได้เลย…”
จีน
“比起娛樂圈這個充滿惡臭的污水池,我更喜歡安靜地教書,只可惜……”
ไทย
“เทียบกับวงการบันเทิงที่เป็นเหมือนบ่อน้ำเน่าเต็มไปด้วยกลิ่นเหม็น ฉันชอบมาสอนหนังสืออย่างเงียบสงบมากกว่า แต่น่าเสียดาย…”
จีน
溫婉搖搖頭,眼神中閃過一抹疲憊。
ไทย
เวินหว่านส่ายหน้า แววตาสะท้อนความเหนื่อยล้าขึ้นมาชั่วขณะ
จีน
陳凡有些意外,沒想到溫婉在來雲海大學教書之前,竟然還有這麼多豐富的經歷。
ไทย
เฉินฝานแปลกใจ ไม่คิดว่าก่อนที่เวินหว่านจะมาสอนที่มหาวิทยาลัยหยุนไห่ เธอจะมีประสบการณ์ชีวิตที่หลากหลายขนาดนี้
จีน
見對方情緒似乎有些不太對勁,陳凡主動安慰道。
ไทย
เห็นว่าอารมณ์ของอีกฝ่ายดูไม่ค่อยดี เฉินฝานจึงเอ่ยปลอบขึ้นเอง
จีน
“其實當個老師也挺好的,你看你現在每天陪陪媽媽,上上課不是挺好嘛……”
ไทย
“จริงๆ การเป็นอาจารย์ก็ดีอยู่นะ ดูสิ ตอนนี้แกได้อยู่เป็นเพื่อนแม่ทุกวัน สอนหนังสือบ้าง มันก็ดีไม่ใช่เหรอ…”
จีน
溫婉低著頭苦笑。
ไทย
เวินหว่านก้มหน้ายิ้มขมุกขมวน
จีน
“是挺好的。不過……以後恐怕連這樣的機會都沒了。”
ไทย
“ก็ดีสิ แต่…ต่อจากนี้คงไม่มีโอกาสแบบนี้อีกแล้ว”
จีน
陳凡一愣,詫異的看過來,有些不明白這話什麼意思。
ไทย
เฉินฝานอึ้งงัน หันมามองอย่างแปลกใจ ไม่เข้าใจว่าคำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร
จีน
溫婉深吸一口氣,抬頭看向陳凡,突然笑了。
ไทย
เวินหว่านสูดลมหายใจลึกๆ เงยหน้ามองเฉินฝาน แล้วก็ยิ้มขึ้นมาทันที
จีน
“問你個問題,要實話實說。”
ไทย
“ถามแกข้อหนึ่ง ต้องตอบความจริงนะ”
จีน
陳凡想了想,點頭。
ไทย
เฉินฝานคิดอึดใจ แล้วพยักหน้า
จีน
“好。”
ไทย
“ได้”
จีน
“這一周你沒有回來住過,是不是因為我?”
ไทย
“ทั้งอาทิตย์นี้แกไม่กลับมานอน เพราะฉันใช่ไหม?”
จีน
陳凡連忙道:“其實我……”
ไทย
เฉินฝานรีบเอ่ย “จริงๆ ฉัน…”
จีน
溫婉:“說實話。”
ไทย
เวินหว่าน “พูดความจริง”
จีน
“是。”陳凡苦笑。
ไทย
“ใช่” เฉินฝานฝืนยิ้ม
จีน
溫婉淺淺一笑,這女人應該是喝得有點微醺了,眼神迷離,笑起來真的非常迷人。
ไทย
เวินหว่านยิ้มบางๆ ผู้หญิงคนนี้คงเมาเมาเล็กๆ แล้ว แววตาพร่าเลือน ตอนยิ้มดูน่าหลงใหลจริงๆ
จีน
“其實我早就看出來了。”
ไทย
“จริงๆ ฉันเห็นออกมานานแล้ว”
จีน
“不過……以後你不用有這種擔心了。”
ไทย
“แต่…ต่อจากนี้แกไม่ต้องกังวลเรื่องนี้อีกแล้ว”
จีน
“過幾天我就搬走了。”
ไทย
“อีกไม่กี่วันฉันก็จะย้ายออกไปแล้ว”
จีน
“啊?”
ไทย
“อะไรนะ?”
จีน
陳凡瞬間愣住。
ไทย
เฉินฝานอึ้งงันทันที
จีน
“你要搬家?”
ไทย
“แกจะย้ายบ้าน?”
จีน
溫婉搖搖頭,拿起啤酒抿了一口。
ไทย
เวินหว่านส่ายหน้า หยิบเบียร์ขึ้นจิบหนึ่งอึก
จีน
“說錯了,其實也不是搬家,而是我要賣房子了。”
ไทย
“พูดผิด จริงๆ ก็ไม่เชิงย้ายบ้าน แต่ฉันจะขายบ้านหลังนี้”
จีน
“我應該跟你鄭重地說聲對不起。”
ไทย
“ฉันควรจะขอโทษแกอย่างจริงจังสักครั้ง”
จีน
“剛租了這裡的房子,結果才住了沒幾天我就要把房子賣掉,確實挺對不起你的。”
ไทย
“เพิ่งให้แกเช่าบ้านหลังนี้ ผลคืออยู่ได้ไม่กี่วันฉันก็จะขายบ้านทิ้ง ก็จริงๆ ที่ขอโทษแกได้”
จีน
陳凡卻一臉不解。
ไทย
แต่เฉินฝานกลับทำหน้างงงวน
จีน
“為啥要賣房子?是因為我住在這裡不方便?”
ไทย
“ทำไมต้องขายบ้าน? เพราะฉันอยู่ที่นี่แล้วไม่สะดวก?”
จีน
“與你無關!”溫婉搖搖頭。
ไทย
“ไม่เกี่ยวกับแก!” เวินหว่านส่ายหน้า
จีน
“我媽現在的病情時好時壞,而且清醒的時間越來越短,前段時間她跟我說過,想趁著還能清醒,想要再去一趟京城,去他跟我爸認識的地方,念書的學校走走轉轉……”
ไทย
“ตอนนี้อาการของแม่ฉันดีบ้างแย่บ้าง แถมช่วงที่มีสติก็สั้นลงเรื่อยๆ ช่วงก่อนเธอบอกฉันว่า อยากฉวยโอกาสที่ยังมีสติ อยากไปปักกิ่งอีกครั้ง ไปเดินดูที่ที่เธอกับพ่อฉันรู้จักกัน ที่มหาวิทยาลัยที่เคยเรียน…”
จีน
“我想把房子賣了籌錢,趁機帶我媽去京城的大醫院看看病。”
ไทย
“ฉันอยากขายบ้านหาเงิน ฉวยโอกาสพาแม่ไปรักษาที่โรงพยาบาลใหญ่ๆ ในปักกิ่ง”
จีน
溫婉一臉歉意的看著陳凡。
ไทย
เวินหว่านมองเฉินฝานด้วยสีหน้าขอโทษ
จีน
“對不起。”
ไทย
“ขอโทษนะ”
จีน
“你租房子的錢我明天會退給你……”
ไทย
“เงินค่าเช่าบ้านฉันจะคืนให้แกพรุ่งนี้…”
จีน
陳凡一臉苦笑,“就算是去京城看醫生,也沒必要賣房子吧?”
ไทย
เฉินฝานทำหน้าฝืนยิ้ม “แม้จะไปปักกิ่งเพื่อหาหมอ ก็ไม่จำเป็นต้องขายบ้านไม่ใช่เหรอ?”
จีน
“你難道以後不回來了。你後面回來教書,住哪?難道重新租房子住啊?”
ไทย
“แกไม่คิดจะกลับมาอีกแล้วเหรอ ต่อไปแกกลับมาสอนหนังสือ จะไปอยู่ที่ไหน? หรือจะให้ไปเช่าบ้านใหม่อีกหรือ?”
จีน
陳凡想了想試探著說道:“如果實在缺錢……”
ไทย
เฉินฝานคิดอึดใจ แล้วลองเอ่ยขึ้น “ถ้าจริงๆ ขาดเงิน…”
จีน
“不回來了。”
ไทย
“ไม่กลับมาแล้ว”
จีน
話沒講完,溫婉一句話徹底讓陳凡呆住。
ไทย
คำพูดยังไม่ทันจบ เวินหว่านก็เอ่ยประโยคหนึ่งที่ทำให้เฉินฝานอึ้งค้างไปทั้งตัว
จีน
“不回來了?”
ไทย
“ไม่กลับมาแล้ว?”
จีน
“那這裡的工作……”
ไทย
“แล้วงานที่นี่…”
จีน
溫婉雙手捧著易拉罐,眼神痴痴望著客廳對面的牆壁,那邊掛著一幅山水畫。
ไทย
เวินหว่านถือกระป๋องไว้กับสองมือ แววตาเลื่อนลอยมองไปยังผนังฝั่งตรงข้ามของห้องนั่งเล่น ตรงนั้นแขวนภาพวาดภูมิทัศน์ไว้หนึ่งภาพ
จีน
她的聲音像是在講述一件與自己毫無關聯的事情。
ไทย
น้ำเสียงของเธอเหมือนกำลังเล่าเรื่องราวที่ไม่เกี่ยวข้องกับตัวเองเลยแม้แต่น้อย
จีน
“工作我已經辭職了。”
ไทย
“งานฉันลาออกไปแล้ว”
จีน
陳凡:“……”
ไทย
เฉินฝาน “…”
จีน
“這個決定會不會太倉促了?”
ไทย
“การตัดสินใจนี้มันไม่รีบเกินไปหน่อยเหรอ?”
จีน
溫婉搖搖頭,不願繼續這個話題。
ไทย
เวินหว่านส่ายหน้า ไม่อยากพูดต่อเรื่องนี้
จีน
“說說你吧,年紀輕輕卻給人一種極具城府的感覺,我看得出來,你也有心事……
ไทย
“คุยเรื่องแกดีกว่า อายุยังน้อยแต่กลับให้ความรู้สึกลึกลับซ่อนเงื่อนซ่อนอย่างเหลือเกิน ฉันมองออกนะ ว่าแกก็มีเรื่องร้อนใจเหมือนกัน…
จีน
陳凡苦笑:“你這是誇我呢還是罵我呢?”
ไทย
เฉินฝานฝืนยิ้ม “นี่แกกำลังชมหรือกำลังด่ากันแน่?”
จีน
溫婉一瞪眼:“當然是誇!姐姐我很少主動夸人。”
ไทย
เวินหว่านขมวดคิ้วมอง “ก็ชมสิ! พี่สาวคนนี้แทบไม่เคยเปิดปากชมใครเลยนะ”
จีน
不知道是不是喝酒了,溫婉的語氣變得活潑了不少,至少不像前段時間那樣高冷了。
ไทย
ไม่รู้เพราะดื่มเหล้าเข้าไปหรือเปล่า น้ำเสียงของเวินหว่านดูมีชีวิตชีวาขึ้นเยอะ อย่างน้อยก็ไม่เย็นชาเหมือนช่วงก่อนหน้านี้
จีน
見陳凡不開口,溫婉撇撇嘴。
ไทย
เห็นเฉินฝานไม่เปิดปาก เวินหว่านทำปากยื่น
จีน
“不願說算了。”
ไทย
“ไม่อยากเล่าก็เลิก”
จีน
陳凡搖搖頭,“不是不想說,我是還沒想好該怎麼說。”
ไทย
เฉินฝานส่ายหน้า “ไม่ใช่ไม่อยากเล่า แต่ฉันยังคิดไม่ออกว่าจะเล่ายังไง”
จีน
溫婉笑笑,“那就慢慢想。今天就當是大姐姐跟小弟弟談心了。”
ไทย
เวินหว่านยิ้ม “งั้นก็ค่อยๆ คิดไป วันนี้ก็ถือว่าเป็นพี่สาวคุยเล่นกับน้องชายก็แล้วกัน”
จีน
陳凡哭笑不得。
ไทย
เฉินฝานขำๆ ทั้งที่อยากร้องไห้
จีน
深吸一口氣,然後拿起手裡的易拉罐,將剩下的啤酒一口氣喝完。
ไทย
สูดลมหายใจลึกๆ แล้วหยิบกระป๋องในมือขึ้นมา ดื่มเบียร์ที่เหลือหมดในหนึ่งอึก
จีน
抬手一扔,精準地扔到對面的垃圾桶里。
ไทย
ยกมาขว้างทิ้ง ลงล็อกเป้าเข้าไปในถังขยะฝั่งตรงข้ามอย่างแม่นยำ
จีน
陳凡這才扭頭看過來。
ไทย
เฉินฝานถึงได้หันหัวมองมา
จีน
“你相信前世輪迴嗎?”
ไทย
“แกเชื่อเรื่องวัฏสงสารชาติก่อนไหม?”
จีน
溫婉:“……”
ไทย
เวินหว่าน “…”
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น การอ่านเปิดให้ทุกคน