เมาแล้วเผยความในใจ

Chinese

“你……沒事吧？”

Thai

“แก…ไม่เป็นอะไรใช่ไหม”

Chinese

溫婉搖搖頭。

Thai

เวินหว่านส่ายหน้า

Chinese

“沒事。就是突然想喝酒了。”

Thai

“ไม่เป็นอะไร แค่กะทันหันอยากดื่มเหล้าขึ้นมา”

Chinese

說著走過去拉開冰箱門，從裡面翻出兩罐啤酒。

Thai

พูดจบก็เดินไปเปิดประตูตู้เย็น ควานหาของจากข้างในแล้วหยิบเบียร์ออกมาสองกระป๋อง

Chinese

扭頭看向陳凡。

Thai

หันหัวมองเฉินฝาน

Chinese

“冰鎮的可以嗎？”

Thai

“แบบแช่เย็นได้ไหม”

Chinese

陳凡點點頭，伸手接過啤酒，兩人挨著沙發坐下，彼此保持了一個安全的距離。

Thai

เฉินฝานพยักหน้า ยื่นมารับเบียร์ ทั้งสองคนนั่งลงข้างกันบนโซฟา โดยรักษาระยะห่างที่ปลอดภัยจากกัน

Chinese

嘭！

Thai

เป๊ะ!

Chinese

打開拉環，陳凡喝了一口，扭頭看向對面的溫婉。

Thai

เปิดหูรับกระป๋อง เฉินฝานจิบเบียร์หนึ่งอึก แล้วหันหัวมองเวินหว่านที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

Chinese

對方低著頭，小口抿著啤酒。

Thai

อีกฝ่ายก้มหน้า จิบเบียร์ทีละน้อย

Chinese

明顯沒有打算開口的意思。

Thai

ชัดเจนว่าไม่มีทีท่าจะเปิดปากพูด

Chinese

陳凡有些不懂這女人到底什麼意思。

Thai

เฉินฝานเริ่มไม่เข้าใจว่าผู้หญิงคนนี้กำลังจะทำอะไรกันแน่

Chinese

於是自己也不講話。

Thai

เขาเลยไม่พูดอะไรเช่นกัน

Chinese

兩個人就這樣坐在沙發上，你一口我一口，很快就喝完了一罐啤酒。

Thai

ทั้งสองคนก็นั่งอยู่บนโซฟาแบบนี้ จิบบ้างจิบกันบ้าง ไม่ช้าก็ดื่มเบียร์กระป๋องแรกหมด

Chinese

陳凡瞥了一眼對方，起身走到冰箱前，拉開門看了一眼。

Thai

เฉินฝานเหลือบมองอีกฝ่ายหนึ่ง ลุกขึ้นเดินไปที่ตู้เย็น เปิดประตูมองเข้าไปหนึ่งครั้ง

Chinese

裡面還有六罐啤酒，陳凡全都拿了出來。

Thai

ข้างในยังมีเบียร์อีกหกกระป๋อง เฉินฝานหยิบออกมาทั้งหมด

Chinese

走回來擺在茶几上。

Thai

เดินกลับมาวางเรียงไว้บนโต๊ะน้ำชา

Chinese

沒等陳凡說話，溫婉已經自己伸手拿起一罐拆開喝了起來。

Thai

ยังไม่ทันที่เฉินฝานจะได้พูดอะไร เวินหว่านก็ยื่นมาหยิบกระป๋องขึ้นมาเปิดดื่มเองแล้ว

Chinese

看到這一幕，陳凡就明白了。

Thai

เห็นฉากนี้ เฉินฝานก็เข้าใจทันที

Chinese

這女人有心事。

Thai

ผู้หญิงคนนี้มีเรื่องร้อนใจ

Chinese

“溫老師……”

Thai

“อาจารย์เวิน…”

Chinese

溫婉突然開口：“以後在家裡不用喊我溫老師。”

Thai

เวินหว่านเอ่ยขึ้นทันที “ต่อจากนี้อยู่ที่บ้านไม่ต้องเรียกฉันว่าอาจารย์เวิน”

Chinese

陳凡苦笑，不喊老師喊什麼？

Thai

เฉินฝานฝืนยิ้ม ไม่เรียกอาจารย์แล้วจะให้เรียกว่าอะไร?

Chinese

難道喊你婉婉？

Thai

หรือจะให้เรียกว่าหว่านหว่าน?

Chinese

估計下一秒自己就會被趕出家門。

Thai

เดาว่าอีกไม่ถึงวินาทีเขาคงถูกไล่ออกจากบ้านซะแล้ว

Chinese

“你有心事？”

Thai

“แกมีเรื่องร้อนใจ?”

Chinese

溫婉搖搖頭，然後又點點頭。

Thai

เวินหว่านส่ายหน้า แล้วก็พยักหน้า

Chinese

默默低頭喝酒。

Thai

แล้วก็ก้มหน้าดื่มเบียร์เงียบๆ

Chinese

陳凡內心嘆息一聲，終於還是率先開口。

Thai

เฉินฝานถอนใจในใจ สุดท้ายก็เป็นฝ่ายเปิดปากก่อน

Chinese

“如果……不介意的話，你可以跟我說說。我會替你保密。”

Thai

“ถ้า…ถ้าไม่รังเกียจ แกเล่าให้ฉันฟังก็ได้นะ ฉันจะเก็บเป็นความลับให้”

Chinese

溫婉抬頭看了一眼陳凡，突然咧嘴一笑。

Thai

เวินหว่านเงยหน้ามองเฉินฝานหนึ่งครั้ง แล้วก็ยิ้มกว้างขึ้นมาทันที

Chinese

“小傢伙，還學會安慰人了。”

Thai

“เด็กน้อย ยังรู้จักปลอบใจคนอีกแล้วเหรอ”

Chinese

“不過我可比你想象的內心強大多了，我沒事的。”

Thai

“แต่ฉันแข็งแกร่งข้างในกว่าที่แกคิดอีกเยอะ ฉันไม่เป็นอะไรหรอก”

Chinese

陳凡有些訕訕，只好低頭用喝酒掩飾尷尬。

Thai

เฉินฝานรู้สึกอึดอัดนิดๆ จำต้องก้มหน้าดื่มเบียร์แก้ความเขินอาย

Chinese

不料下一秒，溫婉竟然主動開口了。

Thai

ไม่คิดว่าวินาทีต่อมา เวินหว่านกลับเปิดปากเอง

Chinese

“我爸跟我媽是在京城上的大學，那個年代，他們倆作為大學生，曾經是無數人羨慕的情侶。”

Thai

“พ่อกับแม่ฉันเรียนมหาวิทยาลัยกันที่ปักกิ่ง สมัยนั้นทั้งสองคนในฐานะนักศึกษา เคยเป็นคู่รักที่คนนับไม่ถ้วนอิจฉา”

Chinese

“後來他們畢業后，我媽被分配到了雲海來，我爸放棄了出國深造的機會，也跟著過來了。”

Thai

“ต่อมาพอเรียนจบ แม่ฉันถูกส่งตัวมาที่หยุนไห่ พ่อฉันก็สละโอกาสไปศึกษาต่อต่างประเทศ ตามมาด้วย”

Chinese

“從那以後，兩人便在這個學校教書，一呆就是四十多年……”

Thai

“ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ทั้งสองคนก็มาเป็นอาจารย์สอนหนังสือที่มหาวิทยาลัยนี้ อยู่ยาวนานกว่าสี่สิบปี…”

Chinese

見溫婉打開了話匣子，陳凡也不說話，只是安靜做一個傾聽者。

Thai

เห็นว่าเวินหว่านเปิดปากเล่าเรื่องราวแล้ว เฉินฝานก็ไม่พูดอะไร แค่เงียบๆ เป็นผู้ฟังที่ดี

Chinese

“直到後來我爸去世，我媽也得了阿茲海默症，我沒辦法，只能申請把工作轉到雲海大學，一邊工作一邊照顧我媽……”

Thai

“จนกระทั่งต่อมาพ่อฉันเสียชีวิต แม่ฉันก็ป่วยเป็นโรคอัลไซเมอร์ ฉันไม่มีทางเลือก จำต้องยื่นเรื่องย้ายงานมาที่มหาวิทยาลัยหยุนไห่ ทำงานไปพร้อมกับดูแลแม่ไป…”

Chinese

陳凡這時舉起啤酒，“你……挺不容易的。我敬你。”

Thai

เฉินฝานยกเบียร์ขึ้นในตอนนั้น “แก…ก็ไม่ง่ายเลยนะ ฉันยกแก้วให้”

Chinese

溫婉輕飄飄掃了一眼陳凡，低頭喝酒。

Thai

เวินหว่านเหลือบมองเฉินฝานอย่างเบามือ แล้วก้มหน้าดื่มเบียร์

Chinese

陳凡想到什麼，開口問道：“我記得你大學學的是影視編導？”

Thai

เฉินฝานนึกอะไรขึ้นได้ จึงเอ่ยถาม “ฉันจำได้ว่าแกเรียนมหาวิทยาลัยสาขากำกับภาพยนตร์และโทรทัศน์?”

Chinese

溫婉笑了，那是一種很自信的笑容。

Thai

เวินหว่านยิ้ม นั่นคือรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ

Chinese

“我再來這裡教書之前，也是曾經混過娛樂圈的人，編劇導演，演員，我全都干過……”

Thai

“ก่อนที่ฉันจะมาสอนหนังสือที่นี่ ฉันก็เคยเป็นคนในวงการบันเทิงมาก่อน นักเขียนบท ผู้กำกับ นักแสดง ฉันทำมาหมดทุกอย่าง…”

Chinese

陳凡頓時瞪大眼睛。

Thai

เฉินฝานตาโตทันที

Chinese

“那你豈不是大明星了？電視上能看到你的作品嗎？”

Thai

“งั้นแกก็ต้องเป็นดาราดังสิ? ดูผลงานของแกทางทีวีได้ไหม?”

Chinese

溫婉第一次露出了一絲尷尬苦笑，搖了搖頭。

Thai

เวินหว่านเป็นครั้งแรกที่แสดงรอยยิ้มขมุกขมวนออกมา แล้วส่ายหน้า

Chinese

“上大學那會兒，我的專業成績一直是全校第一，我也曾懷揣夢想。”

Thai

“ตอนเรียนมหาวิทยาลัย ผลคะแนนของฉันในสาขาติดอันดับหนึ่งของคณะมาตลอด ฉันก็เคยมีความฝัน”

Chinese

“但是當真正步入社會，我才發現，在現實面前，夢想是如此可笑。”

Thai

“แต่พอก้าวเข้าสู่สังคมจริงๆ ฉันถึงได้รู้ว่า เมื่อเผชิญหน้ากับความเป็นจริง ความฝันก็ดูน่าขันเหลือเกิน”

Chinese

溫婉眼神灼灼的盯著陳凡，因為喝了酒，白皙的臉上浮現一抹紅暈，非常好看。

Thai

เวินหว่านจ้องมองเฉินฝานอย่างแรงกล้า เพราะดื่มเหล้าเข้าไป ใบหน้าขาวซีดจึงปรากฏสีแดงระเรื่อขึ้นมา สวยงามเหลือเกิน

Chinese

“想當導演？沒有資本支持，根本沒人敢用你。”

Thai

“อยากเป็นผู้กำกับ? ไม่มีทุนหนุนหลัง ไม่มีใครกล้าใช้งานแกเลย”

Chinese

“至於當編劇跟演員，沒有人脈，沒有關係，你永遠別想真正進入這個圈子……”

Thai

“ส่วนจะเป็นนักเขียนบทหรือนักแสดง ไม่มีสายสัมพันธ์ ไม่มีเส้นสาย แกอย่าหวังว่าจะได้ก้าวเข้าสู่วงการนี้จริงๆ เป็นไปไม่ได้เลย…”

Chinese

“比起娛樂圈這個充滿惡臭的污水池，我更喜歡安靜地教書，只可惜……”

Thai

“เทียบกับวงการบันเทิงที่เป็นเหมือนบ่อน้ำเน่าเต็มไปด้วยกลิ่นเหม็น ฉันชอบมาสอนหนังสืออย่างเงียบสงบมากกว่า แต่น่าเสียดาย…”

Chinese

溫婉搖搖頭，眼神中閃過一抹疲憊。

Thai

เวินหว่านส่ายหน้า แววตาสะท้อนความเหนื่อยล้าขึ้นมาชั่วขณะ

Chinese

陳凡有些意外，沒想到溫婉在來雲海大學教書之前，竟然還有這麼多豐富的經歷。

Thai

เฉินฝานแปลกใจ ไม่คิดว่าก่อนที่เวินหว่านจะมาสอนที่มหาวิทยาลัยหยุนไห่ เธอจะมีประสบการณ์ชีวิตที่หลากหลายขนาดนี้

Chinese

見對方情緒似乎有些不太對勁，陳凡主動安慰道。

Thai

เห็นว่าอารมณ์ของอีกฝ่ายดูไม่ค่อยดี เฉินฝานจึงเอ่ยปลอบขึ้นเอง

Chinese

“其實當個老師也挺好的，你看你現在每天陪陪媽媽，上上課不是挺好嘛……”

Thai

“จริงๆ การเป็นอาจารย์ก็ดีอยู่นะ ดูสิ ตอนนี้แกได้อยู่เป็นเพื่อนแม่ทุกวัน สอนหนังสือบ้าง มันก็ดีไม่ใช่เหรอ…”

Chinese

溫婉低著頭苦笑。

Thai

เวินหว่านก้มหน้ายิ้มขมุกขมวน

Chinese

“是挺好的。不過……以後恐怕連這樣的機會都沒了。”

Thai

“ก็ดีสิ แต่…ต่อจากนี้คงไม่มีโอกาสแบบนี้อีกแล้ว”

Chinese

陳凡一愣，詫異的看過來，有些不明白這話什麼意思。

Thai

เฉินฝานอึ้งงัน หันมามองอย่างแปลกใจ ไม่เข้าใจว่าคำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร

Chinese

溫婉深吸一口氣，抬頭看向陳凡，突然笑了。

Thai

เวินหว่านสูดลมหายใจลึกๆ เงยหน้ามองเฉินฝาน แล้วก็ยิ้มขึ้นมาทันที

Chinese

“問你個問題，要實話實說。”

Thai

“ถามแกข้อหนึ่ง ต้องตอบความจริงนะ”

Chinese

陳凡想了想，點頭。

Thai

เฉินฝานคิดอึดใจ แล้วพยักหน้า

Chinese

“好。”

Thai

“ได้”

Chinese

“這一周你沒有回來住過，是不是因為我？”

Thai

“ทั้งอาทิตย์นี้แกไม่กลับมานอน เพราะฉันใช่ไหม?”

Chinese

陳凡連忙道：“其實我……”

Thai

เฉินฝานรีบเอ่ย “จริงๆ ฉัน…”

Chinese

溫婉：“說實話。”

Thai

เวินหว่าน “พูดความจริง”

Chinese

“是。”陳凡苦笑。

Thai

“ใช่” เฉินฝานฝืนยิ้ม

Chinese

溫婉淺淺一笑，這女人應該是喝得有點微醺了，眼神迷離，笑起來真的非常迷人。

Thai

เวินหว่านยิ้มบางๆ ผู้หญิงคนนี้คงเมาเมาเล็กๆ แล้ว แววตาพร่าเลือน ตอนยิ้มดูน่าหลงใหลจริงๆ

Chinese

“其實我早就看出來了。”

Thai

“จริงๆ ฉันเห็นออกมานานแล้ว”

Chinese

“不過……以後你不用有這種擔心了。”

Thai

“แต่…ต่อจากนี้แกไม่ต้องกังวลเรื่องนี้อีกแล้ว”

Chinese

“過幾天我就搬走了。”

Thai

“อีกไม่กี่วันฉันก็จะย้ายออกไปแล้ว”

Chinese

“啊？”

Thai

“อะไรนะ?”

Chinese

陳凡瞬間愣住。

Thai

เฉินฝานอึ้งงันทันที

Chinese

“你要搬家？”

Thai

“แกจะย้ายบ้าน?”

Chinese

溫婉搖搖頭，拿起啤酒抿了一口。

Thai

เวินหว่านส่ายหน้า หยิบเบียร์ขึ้นจิบหนึ่งอึก

Chinese

“說錯了，其實也不是搬家，而是我要賣房子了。”

Thai

“พูดผิด จริงๆ ก็ไม่เชิงย้ายบ้าน แต่ฉันจะขายบ้านหลังนี้”

Chinese

“我應該跟你鄭重地說聲對不起。”

Thai

“ฉันควรจะขอโทษแกอย่างจริงจังสักครั้ง”

Chinese

“剛租了這裡的房子，結果才住了沒幾天我就要把房子賣掉，確實挺對不起你的。”

Thai

“เพิ่งให้แกเช่าบ้านหลังนี้ ผลคืออยู่ได้ไม่กี่วันฉันก็จะขายบ้านทิ้ง ก็จริงๆ ที่ขอโทษแกได้”

Chinese

陳凡卻一臉不解。

Thai

แต่เฉินฝานกลับทำหน้างงงวน

Chinese

“為啥要賣房子？是因為我住在這裡不方便？”

Thai

“ทำไมต้องขายบ้าน? เพราะฉันอยู่ที่นี่แล้วไม่สะดวก?”

Chinese

“與你無關！”溫婉搖搖頭。

Thai

“ไม่เกี่ยวกับแก!” เวินหว่านส่ายหน้า

Chinese

“我媽現在的病情時好時壞，而且清醒的時間越來越短，前段時間她跟我說過，想趁著還能清醒，想要再去一趟京城，去他跟我爸認識的地方，念書的學校走走轉轉……”

Thai

“ตอนนี้อาการของแม่ฉันดีบ้างแย่บ้าง แถมช่วงที่มีสติก็สั้นลงเรื่อยๆ ช่วงก่อนเธอบอกฉันว่า อยากฉวยโอกาสที่ยังมีสติ อยากไปปักกิ่งอีกครั้ง ไปเดินดูที่ที่เธอกับพ่อฉันรู้จักกัน ที่มหาวิทยาลัยที่เคยเรียน…”

Chinese

“我想把房子賣了籌錢，趁機帶我媽去京城的大醫院看看病。”

Thai

“ฉันอยากขายบ้านหาเงิน ฉวยโอกาสพาแม่ไปรักษาที่โรงพยาบาลใหญ่ๆ ในปักกิ่ง”

Chinese

溫婉一臉歉意的看著陳凡。

Thai

เวินหว่านมองเฉินฝานด้วยสีหน้าขอโทษ

Chinese

“對不起。”

Thai

“ขอโทษนะ”

Chinese

“你租房子的錢我明天會退給你……”

Thai

“เงินค่าเช่าบ้านฉันจะคืนให้แกพรุ่งนี้…”

Chinese

陳凡一臉苦笑，“就算是去京城看醫生，也沒必要賣房子吧？”

Thai

เฉินฝานทำหน้าฝืนยิ้ม “แม้จะไปปักกิ่งเพื่อหาหมอ ก็ไม่จำเป็นต้องขายบ้านไม่ใช่เหรอ?”

Chinese

“你難道以後不回來了。你後面回來教書，住哪？難道重新租房子住啊？”

Thai

“แกไม่คิดจะกลับมาอีกแล้วเหรอ ต่อไปแกกลับมาสอนหนังสือ จะไปอยู่ที่ไหน? หรือจะให้ไปเช่าบ้านใหม่อีกหรือ?”

Chinese

陳凡想了想試探著說道：“如果實在缺錢……”

Thai

เฉินฝานคิดอึดใจ แล้วลองเอ่ยขึ้น “ถ้าจริงๆ ขาดเงิน…”

Chinese

“不回來了。”

Thai

“ไม่กลับมาแล้ว”

Chinese

話沒講完，溫婉一句話徹底讓陳凡呆住。

Thai

คำพูดยังไม่ทันจบ เวินหว่านก็เอ่ยประโยคหนึ่งที่ทำให้เฉินฝานอึ้งค้างไปทั้งตัว

Chinese

“不回來了？”

Thai

“ไม่กลับมาแล้ว?”

Chinese

“那這裡的工作……”

Thai

“แล้วงานที่นี่…”

Chinese

溫婉雙手捧著易拉罐，眼神痴痴望著客廳對面的牆壁，那邊掛著一幅山水畫。

Thai

เวินหว่านถือกระป๋องไว้กับสองมือ แววตาเลื่อนลอยมองไปยังผนังฝั่งตรงข้ามของห้องนั่งเล่น ตรงนั้นแขวนภาพวาดภูมิทัศน์ไว้หนึ่งภาพ

Chinese

她的聲音像是在講述一件與自己毫無關聯的事情。

Thai

น้ำเสียงของเธอเหมือนกำลังเล่าเรื่องราวที่ไม่เกี่ยวข้องกับตัวเองเลยแม้แต่น้อย

Chinese

“工作我已經辭職了。”

Thai

“งานฉันลาออกไปแล้ว”

Chinese

陳凡：“……”

Thai

เฉินฝาน “…”

Chinese

“這個決定會不會太倉促了？”

Thai

“การตัดสินใจนี้มันไม่รีบเกินไปหน่อยเหรอ?”

Chinese

溫婉搖搖頭，不願繼續這個話題。

Thai

เวินหว่านส่ายหน้า ไม่อยากพูดต่อเรื่องนี้

Chinese

“說說你吧，年紀輕輕卻給人一種極具城府的感覺，我看得出來，你也有心事……

Thai

“คุยเรื่องแกดีกว่า อายุยังน้อยแต่กลับให้ความรู้สึกลึกลับซ่อนเงื่อนซ่อนอย่างเหลือเกิน ฉันมองออกนะ ว่าแกก็มีเรื่องร้อนใจเหมือนกัน…

Chinese

陳凡苦笑：“你這是誇我呢還是罵我呢？”

Thai

เฉินฝานฝืนยิ้ม “นี่แกกำลังชมหรือกำลังด่ากันแน่?”

Chinese

溫婉一瞪眼：“當然是誇！姐姐我很少主動夸人。”

Thai

เวินหว่านขมวดคิ้วมอง “ก็ชมสิ! พี่สาวคนนี้แทบไม่เคยเปิดปากชมใครเลยนะ”

Chinese

不知道是不是喝酒了，溫婉的語氣變得活潑了不少，至少不像前段時間那樣高冷了。

Thai

ไม่รู้เพราะดื่มเหล้าเข้าไปหรือเปล่า น้ำเสียงของเวินหว่านดูมีชีวิตชีวาขึ้นเยอะ อย่างน้อยก็ไม่เย็นชาเหมือนช่วงก่อนหน้านี้

Chinese

見陳凡不開口，溫婉撇撇嘴。

Thai

เห็นเฉินฝานไม่เปิดปาก เวินหว่านทำปากยื่น

Chinese

“不願說算了。”

Thai

“ไม่อยากเล่าก็เลิก”

Chinese

陳凡搖搖頭，“不是不想說，我是還沒想好該怎麼說。”

Thai

เฉินฝานส่ายหน้า “ไม่ใช่ไม่อยากเล่า แต่ฉันยังคิดไม่ออกว่าจะเล่ายังไง”

Chinese

溫婉笑笑，“那就慢慢想。今天就當是大姐姐跟小弟弟談心了。”

Thai

เวินหว่านยิ้ม “งั้นก็ค่อยๆ คิดไป วันนี้ก็ถือว่าเป็นพี่สาวคุยเล่นกับน้องชายก็แล้วกัน”

Chinese

陳凡哭笑不得。

Thai

เฉินฝานขำๆ ทั้งที่อยากร้องไห้

Chinese

深吸一口氣，然後拿起手裡的易拉罐，將剩下的啤酒一口氣喝完。

Thai

สูดลมหายใจลึกๆ แล้วหยิบกระป๋องในมือขึ้นมา ดื่มเบียร์ที่เหลือหมดในหนึ่งอึก

Chinese

抬手一扔，精準地扔到對面的垃圾桶里。

Thai

ยกมาขว้างทิ้ง ลงล็อกเป้าเข้าไปในถังขยะฝั่งตรงข้ามอย่างแม่นยำ

Chinese

陳凡這才扭頭看過來。

Thai

เฉินฝานถึงได้หันหัวมองมา

Chinese

“你相信前世輪迴嗎？”

Thai

“แกเชื่อเรื่องวัฏสงสารชาติก่อนไหม?”

Chinese

溫婉：“……”

Thai

เวินหว่าน “…”