บางเมนู ไม่ใช่ใครก็กินได้

Chinese

“媽……”

Thai

“แม่…”

Chinese

蘇若初神色慌張，小臉通紅，就像是做了壞事被抓包的孩子。

Thai

ซูรั่วชูหน้าตื่นตระหนก ใบหน้าเล็กๆ แดงก่ำ เหมือนเด็กที่ทำความผิดแล้วโดนจับได้

Chinese

小手趕忙慌亂的從陳凡的胳膊上抽出來。

Thai

มือเล็กๆ รีบรื้อออกจากแขนของเฉินฝานอย่างตกใจสุดชีวิต

Chinese

然而下一秒，蘇若初的表情再次一變。

Thai

แต่แล้ววินาทีถัดมา สีหน้าของซูรั่วชูก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง

Chinese

因為對面那輛車上，蘇學成也從裡面走了出來。

Thai

เพราะจากรถคันนั้น ซูเสวียเฉิงก็เดินออกมาด้วย

Chinese

“爸……”

Thai

“พ่อ…”

Chinese

蘇若初輕輕喊了一聲，“您……怎麼也在這裡？”

Thai

ซูรั่วชูเรียกเบาๆ “คุณ… พ่อก็มาอยู่ที่นี่ด้วยเหรอ?”

Chinese

林菀秀一臉冷淡，蘇學成則是笑呵呵地走過來打招呼。

Thai

หลินหว่านซิ่วหน้าเย็นชา ส่วนซูเสวียเฉิงยิ้มแฉ่งเดินมาทักทาย

Chinese

“跟你媽出去辦點事兒，回家的時候剛好路過這裡，我們可不是故意跟蹤你啊丫頭……”

Thai

“พ่อออกไปธุระกับแม่แก พอกลับบ้านก็แวะผ่านมาแถวนี้พอดี พ่อกับแม่ไม่ได้ตามแกมาเองนะยัยเด็ก…”

Chinese

蘇若初俏臉一紅，有點尷尬的不知所措。

Thai

ซูรั่วชูหน้าแดงซ่าน อึดอัดจนไม่รู้จะทำอะไรดี

Chinese

蘇學成的目光落到陳凡身上，笑呵呵地打量了一眼。

Thai

สายตาของซูเสวียเฉิงตกลงมาที่ตัวเฉินฝาน มองดูอีกฝ่ายอย่างยิ้มแย้ม

Chinese

“閨女，這位是誰啊？不準備給老爸介紹一下？”

Thai

“ลูกสาวพ่อ หนุ่มคนนี้เป็นใคร? ไม่แนะนำให้พ่อฟังหน่อยเหรอ?”

Chinese

蘇若初看了一眼陳凡，一咬牙。

Thai

ซูรั่วชูมองเฉินฝานหนึ่งครั้ง แล้วกัดฟันแน่น

Chinese

“爸媽，我給你們介紹一下，這是陳凡，我……男朋友，”

Thai

“พ่อกับแม่ หนูขอแนะนำให้รู้จักนะคะ คนนี้คือเฉินฝาน แฟน… แฟนหนูค่ะ”

Chinese

陳凡微笑上前，主動打招呼。

Thai

เฉินฝานยิ้มเดินเข้าไป ทักทายก่อนเป็นเจ้าภาพ

Chinese

“叔叔阿姨好。”

Thai

“สวัสดีครับลุงกับป้า”

Chinese

“呵呵，你好你好。”蘇學成臉上掛著淡淡的笑容點點頭。

Thai

“โฮะ สวัสดี สวัสดี” ซูเสวียเฉิงยิ้มบางๆ พยักหน้าให้

Chinese

“哼。”

Thai

“เฮอะ!”

Chinese

一旁的妻子卻冷哼一聲，明顯不爽丈夫的反應。

Thai

แต่ภรรยาข้างๆ กลับส่งเสียงหึงในลำคอ ชัดเจนว่าไม่พอใจปฏิกิริยาของสามี

Chinese

目光直接掠過陳凡，看向自己女兒。

Thai

สายตากวาดผ่านเฉินฝานไปโดยตรง แล้วมองไปที่ลูกสาวของตัวเอง

Chinese

“你不是跟我說要去同學家嗎？”

Thai

“แกไม่ได้บอกฉันไว้ว่าจะไปบ้านเพื่อนเหรอ?”

Chinese

“媽……”蘇若初紅著臉不知所措。

Thai

“แม่…” ซูรั่วชูหน้าแดงจนไม่รู้จะทำอย่างไรดี

Chinese

林菀秀臉色不悅，“上次你是怎麼答應我的？”

Thai

หลินหว่านซิ่วหน้าบึ้ง “ครั้งก่อนแกให้สัญญากับฉันไว้ว่าไง?”

Chinese

“是不是說跟他已經早就沒聯繫了？”

Thai

“ไม่ใช่บอกว่าเลิกติดต่อกับเขามานานแล้วเหรอ?”

Chinese

“還有，我是怎麼跟你說的？”

Thai

“แล้วอีก ฉันบอกแกไว้ว่าไง?”

Chinese

“女孩子談戀愛要慎重，不要衝動……”

Thai

“ผู้หญิงคบหาชายต้องรอบคอบ ห้ามใจร้อน…”

Chinese

“你倒好。現在都學會跟我撒謊了是吧？你從小到大可從沒跟我撒過謊。”

Thai

“แกนี่มันดีนัก ตอนนี้ถึงกับโกหกฉันได้แล้วสินะ? ตั้งแต่เล็กจนโตแกไม่เคยโกหกฉันเลยสักครั้ง”

Chinese

“媽……”蘇若初有些害羞有些無奈。

Thai

“แม่…” ซูรั่วชูทั้งเขินอายทั้งอึดอัด

Chinese

見蘇若初不知所措，陳凡只好往前站了一步，準備解釋一句。

Thai

เห็นซูรั่วชูไม่รู้จะทำอย่างไรดี เฉินฝานจึงต้องก้าวออกไปหนึ่งก้าว ตั้งใจจะอธิบายสักคำ

Chinese

“阿姨，其實這事兒怪我，是我……“

Thai

“ป้าครับ จริงๆ เรื่องนี้ผมต้องรับผิดเอง ผม…”

Chinese

“你閉嘴。我跟你說話了嗎？”

Thai

“แกหุบปากไปเลย ฉันพูดกับแกตรงไหน?”

Chinese

對陳凡，林菀秀可沒有多客氣。

Thai

ต่อเฉินฝาน หลินหว่านซิ่วไม่ได้ให้ความสุภาพอะไรเลย

Chinese

“我在跟我女兒說話，你插什麼嘴？”

Thai

“ฉันกำลังคุยกับลูกสาวฉัน แกจะเสียบเข้ามาทำไม?”

Chinese

“媽！”終於，蘇若初突然勇敢了起來，“你不能這樣說他，陳凡是我男朋友。”

Thai

“แม่!” ในที่สุดซูรั่วชูก็กล้าขึ้นมาอย่างกะทันหัน “แม่พูดกับเขาแบบนี้ไม่ได้ เฉินฝานเป็นแฟนหนู”

Chinese

“你……”

Thai

“แก…”

Chinese

“好啦好啦。你倆怎麼一見面就吵，大街上也不怕被人看笑話。”

Thai

“ได้แล้วได้แล้ว พอเจอกันทีไรทำไมต้องทะเลาะกันทุกที อยู่กลางถนนแบบนี้ไม่กลัวคนอื่นดูเป็นเรื่องขำเหรอ”

Chinese

眼看母女倆要吵起來，蘇學成及時站出來，避免事態升級。

Thai

เห็นว่าแม่ลูกกำลังจะทะเลาะกัน ซูเสวียเฉิงจึงรีบออกมาห้าม ก่อนที่เรื่องจะบานปลาย

Chinese

目光看向妻子，蘇學成悄聲道：“女兒長大了，你這樣跟她吵只會讓她更恨你。”

Thai

มองไปที่ภรรยา ซูเสวียเฉิงกระซิบว่า “ลูกสาวเราโตแล้ว แกทะเลาะกับเขาแบบนี้มันจะทำให้เขาเกลียดแกมากขึ้นเท่านั้น”

Chinese

林菀秀一瞪眼，蘇學成繼續道，“行了行了，這事兒交給我來處理。”

Thai

หลินหว่านซิ่วขวิดตาใส่ ซูเสวียเฉิงจึงพูดต่อ “ได้แล้วได้แล้ว เรื่องนี้ให้ผมจัดการเอง”

Chinese

說完笑呵呵地看向閨女。

Thai

พูดจบก็หันไปมองลูกสาวอย่างยิ้มแฉ่ง

Chinese

“閨女，小陳是吧。剛好快到飯點兒了，要不找個地方大家一塊吃頓飯？”

Thai

“ลูกสาวพ่อ หนุ่มเฉินใช่ไหม พอดีกำลังจะถึงเวลาอาหาร งั้นหาที่ไปกินข้าวด้วยกันทั้งครอบครัวเลยไหม?”

Chinese

一旁的林菀秀猛地瞪大眼睛，眼神彷彿要吃人。

Thai

หลินหว่านซิ่งข้างๆ ตาโตพลัน แววตาเหมือนจะกินคน

Chinese

蘇學成給了一個稍安勿躁的表情。

Thai

ซูเสวียเฉิงส่งสายตาบอกให้ใจเย็นๆ

Chinese

“閨女，老爸請你們倆一塊吃頓飯，這個面子該不會不給我吧？”

Thai

“ลูกสาวพ่อ พ่อเลี้ยงข้าวสองคนนี่ หน้าตาแบบนี้จะไม่ให้พ่อเลยเหรอ?”

Chinese

蘇若初有些不知所措，下意識看向陳凡。

Thai

ซูรั่วชูไม่รู้จะทำอย่างไรดี จึงหันไปมองเฉินฝานโดยสัญชาตญาณ

Chinese

陳凡則是笑著開口道：“叔叔請客，哪敢不從啊，今天倒是有口福了。”

Thai

เฉินฝานยิ้มแล้วพูดขึ้น “ลุงเลี้ยงเอง ผมจะขัดขืนได้อย่างไร วันนี้ถือว่ามีโชคได้กินของอร่อยแล้วครับ”

Chinese

“呵呵，你小子倒是挺會說話。”

Thai

“โฮะ เจ้าหนุ่มนี่พูดจาเก่งจริงๆ เลย”

Chinese

“先上車吧。”

Thai

“ขึ้นรถกันก่อนเลย”

Chinese

車上蘇若初跟陳凡老老實實坐在後排，林菀秀則是坐在副駕駛上，臉色很是難看。

Thai

ในรถ ซูรั่วชูกับเฉินฝานนั่งกันอย่างสุภาพที่เบาะหลัง ส่วนหลินหว่านซิ่วนั่งเบาะหน้า สีหน้าบูดบึ้งมาก

Chinese

似乎對於丈夫這個決定頗為惱火，偶爾還要扭頭瞪了一眼自己女兒。

Thai

ดูเหมือนจะโมโหกับการตัดสินใจของสามีเป็นอย่างมาก ครั้งคราวยังต้องหันกลับมาขวิดตาใส่ลูกสาวของตัวเอง

Chinese

看到媽媽這樣，蘇若初索性放開了，直接伸手大大方方挽住陳凡的胳膊，表達自己的立場。

Thai

เห็นแม่เป็นแบบนี้ ซูรั่วชูเลยตัดสินใจเปิดเผยตรงๆ ยื่นมือไปกอดแขนเฉินฝานอย่างตรงไปตรงมา เพื่อแสดงจุดยืนของตัวเอง

Chinese

他就是我男朋友，你們愛咋咋地吧。

Thai

เขาเป็นแฟนหนู พ่อกับแม่จะคิดยังไงก็เชิญ

Chinese

面對這一幕，林菀秀的胸口狠狠起伏了一次，不過被老公給壓下了怒火。

Thai

เมื่อเห็นฉากนี้ หลินหว่านซิ่วหน้าอกขยับขึ้นลงแรงหนึ่งครั้ง แต่ก็ถูกสามีกดดับความโกรธเอาไว้

Chinese

車子開到一家名叫名豪的大酒店。

Thai

รถวิ่งมาถึงโรงแรมใหญ่ชื่อหมิงเห่า

Chinese

蘇學成笑呵呵地介紹道：“這家四星級酒店是最近剛開業，咱們也進去嘗嘗他們的飯菜口味如何？”

Thai

ซูเสวียเฉิงแนะนำอย่างยิ้มแฉ่ง “โรงแรมสี่ดาวแห่งนี้เพิ่งเปิดใหม่ไม่นาน งั้นเราเข้าไปลองชิมฝีมืออาหารของเขากันดีไหม?”

Chinese

聽到這話，蘇若初下意識地扭頭看向陳凡。

Thai

ได้ยินดังนั้น ซูรั่วชูสะดุ้งหันไปมองเฉินฝานทันที

Chinese

結果某人一臉嚴肅，一隻手卻不老實的已經偷偷在用手指撓蘇若初的掌心了。

Thai

ผลปรากฏว่าอีกฝ่ายหน้าตายเฉย แต่มือหนึ่งกลับไม่ซื่อ แอบใช้นิ้วเกาฝ่ามือของซูรั่วชูอยู่แล้ว

Chinese

這家酒店就是今天剛見面時陳凡跟蘇若初提的那家剛開業的酒店。

Thai

โรงแรมแห่งนี้ก็คือโรงแรมที่เพิ่งเปิดใหม่ที่เฉินฝานเคยพูดถึงกับซูรั่วชูตอนเจอกันวันนี้นั่นเอง

Chinese

如果當時蘇若初答應了自己，這會兒兩人在酒店剛好碰上過來吃飯的蘇學成兩口子，那樂子就更大了。

Thai

ถ้าตอนนั้นซูรั่วชูตกลงกับเขา ตอนนี้สองคนกำลังจะเจอซูเสวียเฉิงกับภรรยาที่มากินข้าวพอดีในโรงแรม งั้นความสนุกยิ่งใหญ่กว่านี้อีก

Chinese

蘇學成要了一個包間，然後喊來服務員，拿著菜單，看向陳凡。

Thai

ซูเสวียเฉิงขอห้องส่วนตัวหนึ่งห้อง แล้วเรียกพนักงานเสิร์ฟมา ถือเมนูขึ้นมา มองไปที่เฉินฝาน

Chinese

“小陳喜歡吃什麼？”

Thai

“หนุ่มเฉินชอบกินอะไร?”

Chinese

陳凡笑著搖搖頭，“叔叔您點就行，我沒有忌口。”

Thai

เฉินฝานส่ายหน้าอย่างยิ้มแย้ม “ลุงสั่งเลยครับ ผมไม่มีของที่กินไม่ได้”

Chinese

蘇學成又看向閨女，“閨女，要不你來幫小陳點？”

Thai

ซูเสวียเฉิงหันไปมองลูกสาว “ลูกสาวพ่อ งั้นแกช่วยสั่งให้หนุ่มเฉินหน่อย?”

Chinese

蘇若初猶豫了一下，也不客氣，接過菜單，一口氣點了好幾個，全都是陳凡愛吃的。

Thai

ซูรั่วชูลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ไม่อ้อมค้อม รับเมนูมาแล้วสั่งติดกันหลายอย่าง ล้วนเป็นของโปรดของเฉินฝานทั้งนั้น

Chinese

看到這一幕，蘇學成哭笑不得，林菀秀則是氣得臉都黑了。

Thai

เห็นฉากนี้ ซูเสวียเฉิงทั้งขำทั้งอึดอัด ส่วนหลินหว่านซิ่วโมโหจนหน้าดำคล้ำ

Chinese

蘇學成又隨便點了幾個菜，這才把菜單交給服務員。

Thai

ซูเสวียเฉิงสั่งอาหารเพิ่มอีกไม่กี่อย่างตามสบาย จึงส่งเมนูคืนให้พนักงานเสิร์ฟ

Chinese

“小陳，喝酒嗎？”

Thai

“หนุ่มเฉิน ดื่มเหล้าไหม?”

Chinese

陳凡擺擺手，“叔叔，我平時不喝酒？”

Thai

เฉินฝานโบกมือ “ลุงครับ ผมปกติไม่ดื่มเหล้าครับ”

Chinese

“呵呵，抽煙呢？”

Thai

“โฮะ แล้วสูบบุหรี่ล่ะ?”

Chinese

陳凡坐直身子，“不敢跟叔叔撒謊，偶爾會抽一支，但是沒有癮。”

Thai

เฉินฝานนั่งตัวตรง “ผมไม่กล้าโกหกลุงหรอกครับ บางทีก็สูบสักมวน แต่ไม่ติดนิโคตินครับ”

Chinese

“呵呵，你倒是誠實。”

Thai

“โฮะ เจ้าหนุ่มนี่ซื่อสัตย์จริงๆ เลยนะ”

Chinese

跟妻子相比，蘇學成臉上永遠掛著笑呵呵的表情，似乎對陳凡的第一印象還不錯。

Thai

เทียบกับภรรยา ซูเสวียเฉิงหน้าตายิ้มแฉ่งตลอดเวลา ดูเหมือนความประทับใจแรกต่อเฉินฝานจะไม่เลวเลย

Chinese

“咳咳……”

Thai

“เอ่อฮืม…”

Chinese

一旁的妻子故意咳嗽一聲，用眼神提醒了一下老公。

Thai

ภรรยาข้างๆ ไอแก้เก้อเสียงดัง ใช้สายตาเตือนสามี

Chinese

你問這麼多廢話幹嘛？問點關鍵的。

Thai

ถามเรื่องไร้สาระไปทำไม ถามเรื่องสำคัญสิ

Chinese

蘇學成收到了妻子的眼神信號。

Thai

ซูเสวียเฉิงรับสัญญาณทางสายตาจากภรรยา

Chinese

“那個小陳啊，你跟若初是同學？”

Thai

“นั่นไง หนุ่มเฉิน แกกับรั่วชูเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันใช่ไหม?”

Chinese

陳凡：“對，我倆是高中同桌。後來一塊考上了雲海大學。”

Thai

เฉินฝาน: “ใช่ครับ ผมกับเขาเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะกันตอนมัธยมปลาย หลังจากนั้นก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยหยุนไห่ด้วยกัน”

Chinese

“難怪。”

Thai

“งั้นก็น่าจะเลย”

Chinese

蘇學成的目光看了一眼閨女。

Thai

สายตาของซูเสวียเฉิงเหลือบไปมองลูกสาวหนึ่งครั้ง

Chinese

“莫非……你倆高中時就談戀愛了？”

Thai

“ไม่ใช่ว่า… สองคนคบกันตั้งแต่ตอนมัธยมปลายแล้วเหรอ?”

Chinese

陳凡連忙搖搖頭。

Thai

เฉินฝานรีบส่ายหน้า

Chinese

“沒有沒有。”

Thai

“ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่ครับ”

Chinese

“是我傾慕若初，不過我是在考完試才跟若初正式確定的戀愛關係。”

Thai

“ผมหลงใหลรั่วชูมาตลอด แต่ผมเพิ่งทางการคบกับรั่วชูหลังสอบเสร็จครับ”

Chinese

“原來是這樣啊……”

Thai

“อ๋อ อย่างนั้นเหรอ…”

Chinese

蘇學成露出一副原來如此的表情。

Thai

ซูเสวียเฉิงแสดงสีหน้าเข้าใจแล้ว

Chinese

見老公問了半天全都是廢話，林菀秀有些不爽了。

Thai

เห็นสามีถามไปครึ่งวันได้แต่เรื่องไร้สาระ หลินหว่านซิ่วเริ่มไม่พอใจ

Chinese

索性直接搶回話語權，盯著陳凡冷聲開口。

Thai

จึงตัดสินใจแย่งบทสนทนาคืนมา จ้องมองเฉินฝานแล้วเอ่ยเสียงเย็น

Chinese

“你家裡爸媽是做什麼工作的？”

Thai

“พ่อแม่ที่บ้านแกทำงานอะไรกัน?”

Chinese

陳凡並未緊張，依舊面帶微笑回答。

Thai

เฉินฝานไม่ตื่นตระหนก ยังคงยิ้มตอบ

Chinese

“我媽爸都是普通的農村人，我爸在鎮上的陶瓷廠上班，我媽目前在家務農。”

Thai

“พ่อกับแม่ผมเป็นชาวบ้านธรรมดาจากชนบทครับ พ่อผมทำงานที่โรงงานเซรามิกในเมือง ส่วนแม่ผมตอนนี้ทำไร่อยู่ที่บ้านครับ”

Chinese

聽到這話，林菀秀的表情瞬間垮了下去，變得更難看了。

Thai

ได้ยินดังนั้น สีหน้าของหลินหว่านซิ่วทรุดลงทันที บูดบึ้งยิ่งกว่าเดิม

Chinese

眼神不悅地看了一眼自己閨女。

Thai

มองลูกสาวของตัวเองอย่างไม่พอใจ

Chinese

這就是你找的男朋友？

Thai

นี่คือแฟนที่แกหามา?

Chinese

沒有當場發火已經算是好涵養了。

Thai

ที่ไม่ระเบิดอารมณ์ใส่ตรงนั้นก็ถือว่าใจเย็นมากแล้ว

Chinese

蘇若初讀懂了媽媽的這個眼神，這一刻，她反倒鼓起了勇氣。

Thai

ซูรั่วชูอ่านสายตาของแม่ออก วินาทีนี้เธอกลับกล้าหาญขึ้นมา

Chinese

“爸媽，我跟陳凡在一起，我希望能得到你們的理解跟祝福。”

Thai

“พ่อกับแม่ หนูอยู่กับเฉินฝาน หนูหวังว่าจะได้รับความเข้าใจและคำอวยพรจากพ่อกับแม่”

Chinese

林菀秀冷哼一聲：“理解？你讓我怎麼理解？”

Thai

หลินหว่านซิ่วส่งเสียงหึงในลำคอ “เข้าใจ? ให้ฉันเข้าใจยังไง?”

Chinese

蘇若初面無表情。

Thai

ซูรั่วชูหน้านิ่งไม่แสดงอารมณ์

Chinese

“反正我喜歡陳凡，你們同意也好，不同意也好，我都要跟他在一起。”

Thai

“ยังไงก็ตามหนูชอบเฉินฝาน พ่อกับแม่จะเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วยก็ตาม หนูก็จะอยู่กับเขา”

Chinese

“你……”

Thai

“แก…”

Chinese

眼看母女倆要吵起來，蘇學成趕忙開口和稀泥。

Thai

เห็นว่าแม่ลูกกำลังจะทะเลาะกัน ซูเสวียเฉิงรีบเปิดปากเกลี่ยความขัดแย้ง

Chinese

“行了行了。不是說好了好好吃頓飯嘛。”

Thai

“ได้แล้วได้แล้ว ไม่ใช่ตกลงกันไว้แล้วเหรอว่าจะมากินข้าวกันอย่างสบายๆ”

Chinese

“小陳啊，動筷子啊，嘗嘗這家飯店的菜怎麼樣？”

Thai

“หนุ่มเฉิน หยิบตะเกียบเลย ลองชิมอาหารร้านนี้ดูว่าเป็นยังไง?”

Chinese

陳凡苦笑拿起筷子。

Thai

เฉินฝานยิ้มขื่นหยิบตะเกียบขึ้นมา

Chinese

對面的林菀秀突然冷哼一聲。

Thai

หลินหว่านซิ่วตรงข้ามพลันส่งเสียงหึงในลำคอ

Chinese

“小陳，喜歡什麼就多吃點，畢竟平時不一定能吃得到。”

Thai

“หนุ่มเฉิน ชอบอะไรก็กินเยอะๆ นะ ยังไงปกติก็ไม่จำเป็นต้องได้กินบ่อยหรอก”

Chinese

說著伸手點了點自己面前的那盤菜。

Thai

พูดพลางก็ยื่นมือชี้ที่จานอาหารตรงหน้าตัวเอง

Chinese

“就像這盤海參，價格都快頂好多人一個月的工資了。”

Thai

“อย่างจานปลาทะเลนี่ ราคาแทบจะเท่ากับเงินเดือนหนึ่งเดือนของคนทำงานหลายคนเลยนะ”

Chinese

“有些菜，不是所有人都能吃得起的。”

Thai

“อาหารบางอย่าง ไม่ใช่ทุกคนจะมีกำลังกินได้หรอก”

Chinese

這話說完，坐在陳凡旁邊的蘇若初氣呼呼地撅起了小嘴。

Thai

พูดจบ ซูรั่วชูที่นั่งอยู่ข้างเฉินฝานก็อึดอัดจนมุมปากเล็กๆ ยื่นออกมา