ฉันนึกโจทย์คณิตศาสตร์ขึ้นมาได้อย่างฉับพลัน

Chinese

陳凡在廚房裡搜索一圈，沒找到吃的。

Thai

เฉินฝานเดินค้นหาไปทั่วห้องครัว แต่ไม่พบอาหารเลย

Chinese

好在老馮之前夠細心，看冰箱空著，買東西的時候把冰箱給填滿了。

Thai

โชคดีที่หลาวฟงก่อนหน้านี้ใจละเอียดพอ เห็นตู้เย็นว่างเปล่าจึงซื้อของมาเติมไว้จนเต็ม

Chinese

陳凡就地取材，拿了麵包，雞蛋跟兩包泡麵，隨便煮了一鍋泡麵。

Thai

เฉินฝานใช้ของที่มีอยู่ในบ้าน หยิบขนมปัง ไข่ กับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสองซอง แล้วปรุงบะหมี่ขึ้นมาหนึ่งหม้ออย่างไม่ถือสา

Chinese

熱氣騰騰的泡麵盛出來，陳凡又在上面擺了一個愛心煎蛋。

Thai

ตักบะหมี่ร้อนๆ ที่กำลังลอยไอกรุ่นออกมาวางในชาม แล้วเฉินฝานก็วางไข่ดาวรูปหัวใจลงไปด้านบนอีกหนึ่งฟอง

Chinese

做完后這才躡手躡腳返回卧室。

Thai

ทำเสร็จแล้วจึงเดินกลับเข้าห้องนอนอย่างเบาๆ ไม่ให้เป็นที่สังเกต

Chinese

蘇若初已經睡著了。

Thai

ซูรั่วชูหลับอยู่แล้ว

Chinese

也許是昨晚太累了，這丫頭像是個嬰兒般蜷縮著身子，睡的香甜。

Thai

อาจเป็นเพราะเมื่อคืนเหนื่อยมาก สาวน้อยกอดร่างตัวเองขดอยู่เหมือนทารก หลับสบายอย่างหอมหวาน

Chinese

陳凡走過去俯身低頭，剛準備偷襲，蘇若初彷彿有所感應一般，緩緩睜開了眼睛。

Thai

เฉินฝานเดินเข้าไปก้มตัวลง กำลังจะแอบโฉบจูบ ซูรั่วชูกลับรู้สึกตัวเหมือนมีสัมผัสพิเศษ ค่อยๆ ลืมตีนขึ้นช้าๆ

Chinese

“嘿，醒啦。媳婦兒，我做好飯了。起床吃飯唄？”

Thai

“เฮ้ย ตื่นแล้วเหรอ เมียฉัน ฉันทำข้าวเสร็จแล้ว ลุกมากินข้าวกันนะ?”

Chinese

蘇若初眨了眨眼睛，清醒了一些，接著竟然難得的露出一抹撒嬌的神態。

Thai

ซูรั่วชูกะพริบตาปริบๆ สติค่อยๆ กลับมาชัดขึ้น แล้วกลับแสดงท่าทางอ้อนออดอ้อนออกมาอย่างหาได้ยาก

Chinese

“我不想動。太累了。”

Thai

“ฉันไม่อยากขยับ เหนื่อยมาก”

Chinese

陳凡笑笑，“吃了飯再繼續睡唄？”

Thai

เฉินฝานยิ้ม “กินข้าวเสร็จแล้วค่อยไปนอนต่อก็ได้นี่?”

Chinese

蘇若初搖搖頭，輕聲哼哼不肯起床。

Thai

ซูรั่วชูส่ายหน้า ครางเบาๆ ไม่ยอมลุกจากเตียง

Chinese

陳凡笑著捏了捏對方的鼻子。

Thai

เฉินฝานยิ้มแล้วบีบจมูกของเธอเบาๆ

Chinese

“要不，我把飯端過來咱倆在床上吃？”

Thai

“งั้นฉันเอาข้าวมาเสิร์ฟ พวกเราสองคนกินบนเตียงกันเลยไหม?”

Chinese

“嗯。”

Thai

“อืม”

Chinese

“等著哈。”陳凡笑笑，起身快速離開。

Thai

“รอแป๊บนะ” เฉินฝานยิ้ม ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

Chinese

不一會兒，他從外面搬來一張摺疊小桌子放到床上。

Thai

ไม่นานนัก เขาก็หอบโต๊ะพับเล็กๆ มาวางบนเตียง

Chinese

然後又從廚房把泡麵端過來。

Thai

แล้วก็เดินไปห้องครัวหอบบะหมี่ออกมา

Chinese

“來來來，起床吃飯了。”

Thai

“มาๆ ลุกขึ้นกินข้าวกัน”

Chinese

蘇若初睡眼惺忪地揉了揉眼，然後紅著臉小聲道。

Thai

ซูรั่วชูขยี้ตาที่ยังงัวเงีย แล้วหน้าแดงก่ำกระซิบเบาๆ

Chinese

“你……你回過頭去，我要穿衣服。不許看。”

Thai

“เธอ… เธอหันหลังไปก่อน ฉันจะแต่งตัว ห้ามมองนะ”

Chinese

陳凡苦笑：“昨晚又不是沒看過，幹嘛不讓……”

Thai

เฉินฝานยิ้มขื่นๆ “เมื่อคืนก็ไม่เห็นว่าไม่เคยดู ทำไมไม่ให้ดู…”

Chinese

“不行不行，不許看就是不許看。”

Thai

“ไม่ได้ๆ ห้ามก็ห้าม”

Chinese

蘇若初嬌聲瞪著陳凡。

Thai

ซูรั่วชูตวาดเสียงเล็กๆ พร้อมจ้องเฉินฝาน

Chinese

“快點回過頭去。”

Thai

“หันหลังไปเร็ว!”

Chinese

“好好好，聽你的。”

Thai

“ได้ๆ ได้ ฟังเธอก็ได้”

Chinese

陳凡無奈地轉過身去。

Thai

เฉินฝานหันหลังไปอย่างจำใจ

Chinese

“這樣總行了吧。要我說都老夫老妻了，沒必要啊……”

Thai

“แบบนี้ได้แล้วใช่ไหม ฉันว่าเราก็คบกันมานานเหมือนคู่แต่งงานแล้ว ไม่จำเป็นหรอก…”

Chinese

見陳凡轉身過去，蘇若初這才紅著臉坐起來，伸手從一旁拿起內衣……

Thai

เห็นเฉินฝานหันหลังไปแล้ว ซูรั่วชูจึงลุกนั่งขึ้นอย่างอายๆ ยืดมือไปหยิบชุดชั้นในจากด้านข้าง…

Chinese

穿到一半的時候，蘇若初突然注意到一旁的角落裡還有一盞長長的落地鏡。

Thai

แต่งตัวไปได้ครึ่งหนึ่ง ซูรั่วชูก็สังเกตเห็นกระจกเต็มตัวยาวๆ ตัวหนึ่งที่มุมห้อง

Chinese

某人這會兒正一臉目不轉睛地盯著鏡子偷看。

Thai

คนบางคนตอนนี้กำลังจ้องมองกระจกนั้นอย่างไม่กะพริบตาเพื่อแอบดู

Chinese

蘇若初頓時鬧了個大紅臉，氣呼呼地抬起小腳蹬了陳凡一腳。

Thai

ซูรั่วชูหน้าแดงก่ำทันที โมโหจนยกเท้าเล็กๆ เตะเฉินฝานเข้าหนึ่งที

Chinese

“你……你討厭！”

Thai

“เธอ… เธอน่ารำคาญ!”

Chinese

偷看被發現，陳凡嘿嘿一笑。

Thai

การแอบดูถูกจับได้ เฉินฝานยิ้มแหยๆ

Chinese

索性轉身撲過來，一把將蘇若初壓在身下。

Thai

เขาลุกเลยหันกายพุ่งเข้าใส่ กดซูรั่วชูลงใต้ตัวในทีเดียว

Chinese

蘇若初頓時緊張地抬手護住胸口。

Thai

ซูรั่วชูตกใจจนรีบยกมือปิดหน้าอก

Chinese

“你想幹嘛？”

Thai

“เธอจะทำอะไร?”

Chinese

“想！”

Thai

“อยาก!”

Chinese

“陳凡！”

Thai

“เฉินฝาน!”

Chinese

蘇若初頓時鬧了個大紅臉。

Thai

ซูรั่วชูหน้าแดงก่ำทันที

Chinese

“好好好，不鬧了，起床吃飯。”

Thai

“ได้ๆ ได้ ไม่เล่นแล้ว ลุกขึ้นกินข้าวกัน”

Chinese

陳凡說完突然低頭，猛地在蘇若初的小嘴上親了一口。

Thai

เฉินฝานพูดจบก็ก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว แล้วจูบลงบนปากเล็กๆ ของซูรั่วชูหนึ่งครั้ง

Chinese

“耶！偷襲成功。”

Thai

“เย้! แอบโฉบสำเร็จ”

Chinese

看著這傢伙孩子氣的樣子，蘇若初又羞又惱，卻又毫無辦法。

Thai

มองท่าทางเด็กๆ ของคนนี้ ซูรั่วชูทั้งอายทั้งโกรธ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เลย

Chinese

好不容易在某人的注視下穿好衣服，兩人坐在床上，圍著摺疊桌開始吃飯。

Thai

ยากเย็นเพราะต้องแต่งตัวภายใต้สายตาของคนบางคน จนแต่งเสร็จ ทั้งสองคนจึงนั่งบนเตียง ล้อมรอบโต๊ะพับเริ่มกินข้าวกัน

Chinese

“快嘗嘗我的手藝如何？”

Thai

“ลองชิมฝีมือฉันสิ ว่าเป็นยังไง?”

Chinese

也許是餓壞了，蘇若初吃了一口，便眼神一亮。

Thai

อาจเป็นเพราะหิวมาก ซูรั่วชูตักเข้าปากหนึ่งคำ ตาก็เป็นประกายวาบ

Chinese

“真好吃。”

Thai

“อร่อยจริงๆ”

Chinese

說完也顧不上淑女形象了，開始狼吞虎咽起來。

Thai

พูดจบก็ไม่อาจรักษาภาพลักษณ์สุภาพสตรีไว้ได้ เริ่มกลืนกินอย่างตะกละตะกลาม

Chinese

滿滿一大碗面，最後被蘇若初吃得乾乾淨淨。

Thai

บะหมี่เต็มชามใหญ่ สุดท้ายก็ถูกซูรั่วชูกินจนหมดเกลี้ยง

Chinese

有些不好意思地擦擦嘴，“我是不是吃的太多了？”

Thai

เธอเช็ดปากอย่างเขินอาย “ฉันกินเยอะไปหรือเปล่า?”

Chinese

陳凡笑著搖頭，“不多不多，你太瘦了，就該多吃點。”

Thai

เฉินฝานยิ้มแล้วส่ายหน้า “ไม่เยอะไม่เยอะ เธอผอมมาก ควรกินเยอะๆ หน่อย”

Chinese

“我去洗碗，你再多睡一會兒。”

Thai

“ฉันไปล้างจาน เธอนอนต่ออีกสักหน่อยนะ”

Chinese

蘇若初起身下床。

Thai

ซูรั่วชูลุกจากเตียง

Chinese

“我想去洗手間。”

Thai

“ฉันอยากเข้าห้องน้ำ”

Chinese

結果起身剛要站起來，突然嬌呼一聲，痛得彎下了腰。

Thai

ผลคือพอลุกขึ้นยืนได้ไม่ทัน เธอก็ร้องเสียงเล็กๆ ออกมาหนึ่งครั้ง เจ็บจนต้องก้มตัวลง

Chinese

陳凡嚇了一跳，趕忙跑過來。

Thai

เฉินฝานตกใจ รีบวิ่งเข้ามา

Chinese

“怎麼了？怎麼了？”

Thai

“เป็นอะไร? เป็นอะไร?”

Chinese

蘇若初紅著臉，抬手氣呼呼地推了陳凡一把。

Thai

ซูรั่วชูหน้าแดง ยกมือเข้าเตะเฉินฝานอย่างโมโหหนึ่งที

Chinese

“都怪你。”

Thai

“ก็เพราะเธอทั้งนั้น”

Chinese

“啊？我咋了？”

Thai

“หา? ฉันผิดอะไร?”

Chinese

陳凡一臉懵，有些不解。

Thai

เฉินฝานหน้างง รู้สึกไม่เข้าใจ

Chinese

不過見蘇若初走路不太方便的樣子，陳凡馬上反應過來了。

Thai

แต่พอเห็นว่าซูรั่วชูเดินไม่ค่อยสะดวก เฉินฝานก็เข้าใจทันที

Chinese

頓時苦笑撓撓頭。

Thai

ยิ้มขื่นๆ แล้วเกาหัวแก้มแก้เขิน

Chinese

這個……好像確實應該怪自己啊。

Thai

เรื่องนี้… ดูเหมือนจะต้องโทษตัวเองจริงๆ สินะ

Chinese

原本吃過早飯只是想簡單地睡個回籠覺，不曾想等兩人再次醒來的時候，都已經下午了。

Thai

เดิมทีหลังกินข้าวเช้าเสร็จก็แค่อยากงีบหลับสักงีบ ไม่คิดว่าพอทั้งสองคนตื่นขึ้นอีกครั้ง ก็บ่ายโมงแล้ว

Chinese

太陽暖洋洋地曬在身上，讓人舒服的不想動彈。

Thai

แสงแดดอบอุ่นส่องลงมาบนร่างกาย ทำให้รู้สึกสบายจนไม่อยากขยับตัว

Chinese

陳凡睜開眼，發現蘇若初正枕著自己的胳膊，側身盯著自己。

Thai

เฉินฝานลืมตาขึ้น พบว่าซูรั่วชูกำลังวางศีรษะลงบนต้นแขนของเขา นอนตะแคงจ้องมองเขาอยู่

Chinese

“醒啦？”

Thai

“ตื่นแล้วเหรอ?”

Chinese

“嗯。”

Thai

“อืม”

Chinese

“還疼嗎？”

Thai

“ยังเจ็บอยู่ไหม?”

Chinese

蘇若初紅著臉掐了陳凡一把。

Thai

ซูรั่วชูหน้าแดง ยกมือบีบเฉินฝานหนึ่งที

Chinese

“你還說。”

Thai

“เธอยังกล้าพูดอีก”

Chinese

陳凡嘿笑：“不說了不說了，下次注意……”

Thai

เฉินฝานยิ้มแหยๆ “ไม่พูดแล้วไม่พูดแล้ว ครั้งหน้าจะระวัง…”

Chinese

“你……”

Thai

“เธอนี่… ”

Chinese

陳凡突然抬手一用力，一把將蘇若初摟進懷裡。

Thai

เฉินฝานยกมือขึ้นอย่างกระทันหัน แล้วออกแรงดึงซูรั่วชูเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน

Chinese

腦袋埋進對方的秀髮中，深深吸了一口。

Thai

ฝังหน้าลงในเส้นผมเนียนนุ่มของเธอ แล้วสูดดมลึกๆ หนึ่งครั้ง

Chinese

“真好聞。媳婦兒，我喜歡聞你身上沐浴露的味道。”

Thai

“หอมจัง เมียฉัน ฉันชอบกลิ่นเจลอาบน้ำบนตัวเธอ”

Chinese

蘇若初小聲道：“都餿了還好聞呢。”

Thai

ซูรั่วชูพูดเบาๆ “เหม็นหืนจะตายแล้วยังว่าหอมอีก”

Chinese

陳凡提議：“要不一會兒咱倆一塊去洗個澡。”

Thai

เฉินฝานเสนอ “งั้นสักครู่พวกเราสองคนไปอาบน้ำด้วยกันเลยไหม?”

Chinese

蘇若初俏臉一紅，“才不要。你沒安好心。”

Thai

ซูรั่วชูหน้าแดงซ่าน “ไม่เอาด้วย เธอไม่ได้ตั้งใจดีอะไรหรอก”

Chinese

“天地良心。我就是單純地想幫你搓個背而已。”

Thai

“สาบานได้เลย ฉันแค่อยากช่วยขัดหลังให้เธออย่างเดียวเท่านั้น”

Chinese

蘇若初哼哼一聲。

Thai

ซูรั่วชูครางเสียงเล็กๆ หนึ่งครั้ง

Chinese

“都怪你，夜不歸宿，今天又曠課，我今天把所有違法校規的事情全都做了。”

Thai

“ก็เพราะเธอ ค้างคืนนอกบ้าน วันนี้ก็ขาดเรียน วันนี้ฉันทำเรื่องผิดกฎระเบียบของโรงเรียนครบทุกข้อแล้ว”

Chinese

陳凡笑了，“都是大學生了，再說你學習這麼好，偶爾曠一節課沒事的。”

Thai

เฉินฝานหัวเราะ “ก็เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยกันแล้ว ยิ่งเธอเรียนดีขนาดนี้ ขาดเรียนสักคาบสองคาบก็ไม่เป็นไร”

Chinese

蘇若初躺在陳凡懷裡舒服地換了個姿勢。

Thai

ซูรั่วชูนอนอยู่ในอ้อมแขนเฉินฝาน เปลี่ยนท่านอนอย่างสบายใจ

Chinese

“幾點了？”

Thai

“ตอนนี้กี่โมงแล้ว?”

Chinese

“下午三點多了。”

Thai

“บ่ายสามโมงกว่าแล้ว”

Chinese

“呀，我怎麼睡了這麼久啊？”

Thai

“เฮ้ย ทำไมฉันนอนนานขนาดนี้เนี่ย?”

Chinese

陳凡一本正經，“這個真的怪我，昨晚我可能太強了。”

Thai

เฉินฝานพูดจริงจังหน้าตาย “เรื่องนี้ต้องโทษฉันจริงๆ เมื่อคืนฉันอาจจะแรงไปหน่อย”

Chinese

蘇若初嘴角一翹，強忍著不讓自己笑出來。

Thai

มุมปากซูรั่วชูยกขึ้นเล็กน้อย พยายามกลั้นไม่ให้ตัวเองหัวเราะออกมา

Chinese

不過接著依偎在陳凡懷裡噘著嘴吐槽道：“也不知道從哪學的那些亂七八糟的東西。”

Thai

แต่ต่อจากนั้นเธอก็ซบอยู่ในอ้อมแขนเฉินฝาน ขมุบขมิบปากบ่นว่า “ไม่รู้ไปเรียนเรื่องพัลวันแบบนั้นมาจากไหน”

Chinese

陳凡笑笑，“這種事兒不都是無師自通嗎？難道你不懂嗎？”

Thai

เฉินฝานยิ้ม “เรื่องแบบนี้มันก็ต้องหัดเองไม่ใช่เหรอ? หรือว่าเธอไม่รู้?”

Chinese

蘇若初扭過頭去：“我……當然不知道。”

Thai

ซูรั่วชูหันหน้าหนี “ฉัน… ฉันก็ไม่รู้สิ”

Chinese

陳凡：“沒關係，我好為人師，等以後我可以慢慢教你。”

Thai

เฉินฝาน “ไม่เป็นไร ฉันชอบสอนคน อีกไม่นานฉันค่อยๆ สอนเธอก็ได้”

Chinese

“哼。才不要。”

Thai

“ฮึ่ย ไม่เอาด้วย”

Chinese

蘇若初哼了一聲，接著催促陳凡。

Thai

ซูรั่วชูครางเสียงเล็กๆ หนึ่งครั้ง แล้วรีบเร่งเฉินฝาน

Chinese

“起床吧，該回學校了。”

Thai

“ลุกได้แล้ว ถึงเวลากลับโรงเรียนแล้ว”

Chinese

陳凡點點頭，“你要洗澡嗎？”

Thai

เฉินฝานพยักหน้า “เธอจะอาบน้ำไหม?”

Chinese

“嗯。你……你不準進來。我要一個人洗。”

Thai

“อืม เธอ… เธอห้ามเข้ามานะ ฉันจะอาบคนเดียว”

Chinese

“沒問題。”

Thai

“ไม่มีปัญหา”

Chinese

蘇若初一個人起床進了洗手間。

Thai

ซูรั่วชูลุกเข้าไปในห้องน้ำเพียงลำพัง

Chinese

陳凡站在外面喊道：“洗澡用品跟浴巾毛巾都在旁邊的柜子里，全是新買的。”

Thai

เฉินฝานยืนอยู่ข้างนอกตะโกนบอก “ของใช้อาบน้ำกับผ้าขนหนูอยู่ในตู้ข้างๆ ซื้อมาใหม่ทั้งหมดเลย”

Chinese

“你不許進來哦。”

Thai

“เธอห้ามเข้ามานะ”

Chinese

“知道啦。”

Thai

“รู้แล้ว”

Chinese

聽到裡面蘇若初的應答，陳凡這才舒展的伸了一個懶腰，回到沙發上一躺。

Thai

ได้ยินเสียงตอบรับของซูรั่วชูจากด้านใน เฉินฝานจึงยืดเส้นยืดสายอย่างสบายใจ แล้วเดินกลับไปนอนบนโซฟา

Chinese

打開電視隨便翻了幾個節目。

Thai

เปิดทีวีสลับดูรายการไปเรื่อยๆ

Chinese

等聽到洗手間傳來淋浴的聲音之後，陳凡這才穿著褲衩，躡手躡腳地湊了過去。

Thai

พอได้ยินเสียงฝักบัวดังแว่วมาจากห้องน้ำ เฉินฝานจึงสวมแค่กางเกงชั้นใน เดินแอบๆ ย่องๆ เข้าไปใกล้

Chinese

輕輕嘗試開門，結果門被蘇若初從裡面反鎖了。

Thai

ลองเปิดประตูเบาๆ ผลปรากฏว่าประตูถูกซูรั่วชูล็อกจากด้านใน

Chinese

陳凡沒辦法，只好敲了敲門。

Thai

เฉินฝานทำอะไรไม่ได้ จำต้องเคาะประตู

Chinese

“幹嘛？”

Thai

“อะไร?”

Chinese

裡面的蘇若初嚇了一跳。

Thai

ซูรั่วชูด้านในตกใจ

Chinese

“媳婦兒，先開一下門，我突然想起一件事。”

Thai

“เมียฉัน เปิดประตูก่อนสิ ฉันนึกอะไรขึ้นได้”

Chinese

“不行。有事兒待會兒再說。”

Thai

“ไม่ได้ มีเรื่องค่อยคุยกันทีหลัง”

Chinese

“不行啊，我就說一句話，要你開一條縫就行。”

Thai

“ไม่ได้จริงๆ ฉันจะพูดแค่ประโยคเดียว เปิดให้แค่ช่องเล็กๆ ก็พอ”

Chinese

咔嚓。

Thai

แคร็ก

Chinese

洗手間的門被悄悄拉開一條縫。

Thai

ประตูห้องน้ำถูกเปิดออกเงียบๆ เพียงช่องเล็กๆ

Chinese

蘇若初裹著浴巾小心翼翼地透過門縫看著陳凡。

Thai

ซูรั่วชูห่มผ้าเช็ดตัวไว้ทั้งตัว ระมัดระวังมองเฉินฝานผ่านช่องประตู

Chinese

“你……要說什麼快點說。”

Thai

“เธอ… จะพูดอะไรก็พูดเร็วๆ”

Chinese

陳凡笑笑：“我就是突然想到了一道題。”

Thai

เฉินฝานยิ้ม “ฉันแค่นึกโจทย์ข้อหนึ่งขึ้นมาได้”

Chinese

蘇若初眉頭一皺，下意識開口：“什麼題……啊……”

Thai

ซูรั่วชูขมวดคิ้ว พูดออกมาโดยไม่ทันคิด “โจทย์อะไร… อ๊ะ…”

Chinese

還沒等講完，某人已經一把推開門強行擠了進來。

Thai

ยังไม่ทันพูดจบ คนบางคนก็ผลักประตูออกแล้วบุกเข้ามาอย่างบังคับ

Chinese

蘇若初頓時跳腳：“你……你給我出去！”

Thai

ซูรั่วชูกระโดดขึ้นทันที “เธอ… เธอออกไปเดี๋ยวนี้!”

Chinese

陳凡厚著臉皮堅決不走。

Thai

เฉินฝานหน้าด้านยืนเอาไว้ไม่ยอมไป

Chinese

“只要你回答對我的問題我就走。”

Thai

“ตราบใดที่เธอตอบคำถามฉันถูก ฉันก็จะไป”

Chinese

蘇若初無奈，“那你趕緊說。”

Thai

ซูรั่วชูทำอะไรไม่ได้ “งั้นเธอก็พูดมาเร็วๆ”

Chinese

陳凡笑著開口：“是這樣，一個男人洗澡平均用時十分鐘，一個女人洗澡平均用時三十分鐘。”

Thai

เฉินฝานยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น “งี้นะ ผู้ชายหนึ่งคนอาบน้ำใช้เวลาเฉลี่ยสิบนาที ผู้หญิงหนึ่งคนอาบน้ำใช้เวลาเฉลี่ยสามสิบนาที”

Chinese

“那如果男人跟女人一塊洗澡，得用時多久？”

Thai

“แล้วถ้าผู้ชายกับผู้หญิงอาบน้ำด้วยกัน จะใช้เวลานานเท่าไหร่?”