เงินคือความกล้าของผู้ชาย

Chinese

眼看雙方劍拔弩張，那個女服務員趕忙解釋道。

Thai

เมื่อเห็นว่าทั้งสองฝ่ายกำลังจะเปิดฉากปะทะกัน พนักงานเสิร์ฟหญิงคนนั้นก็รีบอธิบาย

Chinese

“不好意思，這一盤確實是他們先點的。”

Thai

“ขอโทษค่ะ จานนี้พวกเขาเป็นคนสั่งก่อนจริงๆ”

Chinese

“你們可以稍等一會兒，馬上就給你們做好了。”

Thai

“พวกคุณรอสักครู่ได้ไหมคะ เดี๋ยวจะทำให้ทันทีเลย”

Chinese

嘭。

Thai

ปัง

Chinese

吳剛這一桌有人冷笑道。

Thai

คนหนึ่งที่โต๊ะของอู๋กังหัวเราะเยาะ

Chinese

“啥意思，幫他們說話？美女，你到底哪頭的啊？”

Thai

“หมายความว่าไง ช่วยพูดเข้าข้างพวกมันเหรอ? คนสวย ตกลงเธออยู่ฝ่ายไหนกันแน่?”

Chinese

“再給你次機會，好好說話懂不懂？我問你，這一盤烤肉到底是誰的？”

Thai

“ฉันจะให้โอกาสเธออีกครั้ง พูดดีๆ เข้าใจไหม? ฉันถามว่าเนื้อย่างจานนี้เป็นของใครกันแน่?”

Chinese

服務員被幾人瞪得有些緊張，眼眶都有淚水了。

Thai

พนักงานเสิร์ฟถูกหลายคนจ้องจนเริ่มประหม่า ขอบตาถึงกับมีน้ำตาคลอ

Chinese

這邊吳迪冷笑一聲。

Thai

ทางด้านอู๋ตี๋หัวเราะเยาะ

Chinese

“哥幾個，吃不起就別吃，為難一個女孩子幹啥？顯得自己有能耐嗎？”

Thai

“พวกแก ถ้ากินไม่ไหวก็อย่ากินสิ จะรังแกผู้หญิงคนหนึ่งทำไม? ทำแบบนี้แล้วดูเก่งขึ้นหรือไง?”

Chinese

“吃不起？”

Thai

“กินไม่ไหว?”

Chinese

對面吳剛樂了。

Thai

อู๋กังที่อยู่ฝั่งตรงข้ามหัวเราะออกมา

Chinese

伸手從口袋裡摸出錢包，掏出一沓錢。

Thai

เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า หยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา แล้วดึงเงินปึกหนึ่งออกมา

Chinese

“這是一千塊。這一盤烤肉我買了。包括後面做出來的烤肉，我也全都買了。”

Thai

“นี่หนึ่งพันหยวน ฉันซื้อเนื้อย่างจานนี้เอง รวมถึงเนื้อย่างที่ทำออกมาทีหลัง ฉันก็ซื้อทั้งหมด”

Chinese

“夠不夠？”

Thai

“พอไหม?”

Chinese

女服務員嚇壞了，不敢隨便說話。

Thai

พนักงานเสิร์ฟหญิงตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ไม่กล้าพูดส่งเดช

Chinese

這邊羅文傑卻突然笑吟吟地開口。

Thai

ทางด้านหลัวเหวินเจี๋ยกลับเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม

Chinese

“喲，好拽的樣子哦。”

Thai

“โอ้โห ทำเป็นกร่างเชียวนะ”

Chinese

“一千塊錢呢，欺負哥幾個沒見過錢是不是？”

Thai

“ตั้งหนึ่งพันหยวน คิดว่าพวกเราไม่เคยเห็นเงินหรือไง?”

Chinese

說著當著眾人的面，拿起放在桌子上的那個小皮包。

Thai

พูดพลางหยิบกระเป๋าหนังใบเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาต่อหน้าทุกคน

Chinese

拉開拉鏈，從裡面掏出一沓錢甩到桌子上。

Thai

เขารูดซิปแล้วหยิบเงินปึกหนึ่งออกมาโยนลงบนโต๊ะ

Chinese

“老闆，你們今天的烤肉我全都買了。”

Thai

“เถ้าแก่ เนื้อย่างวันนี้ของพวกคุณ ฉันซื้อทั้งหมด”

Chinese

“兩千塊夠不夠？”

Thai

“สองพันหยวนพอไหม?”

Chinese

說完羅文傑又掏出一沓錢扔到桌子上。

Thai

พูดจบ หลัวเหวินเจี๋ยก็หยิบเงินออกมาอีกปึกหนึ่งโยนลงบนโต๊ะ

Chinese

“五千塊夠不夠？”

Thai

“ห้าพันหยวนพอไหม?”

Chinese

嘭！

Thai

ปัง!

Chinese

“一萬塊夠了吧？”

Thai

“หนึ่งหมื่นหยวนพอแล้วใช่ไหม?”

Chinese

整個大廳一片安靜。

Thai

ทั้งห้องโถงเงียบกริบ

Chinese

所有顧客都面露詫異的看著羅文傑。

Thai

ลูกค้าทุกคนต่างมองหลัวเหวินเจี๋ยด้วยสีหน้าประหลาดใจ

Chinese

說實話，這個年代，能夠隨身掏出一萬塊的人鳳毛麟角，絕對是有錢人了。

Thai

พูดตามตรง ในยุคนี้ คนที่หยิบเงินหนึ่งหมื่นหยวนติดตัวออกมาได้มีน้อยยิ่งกว่าน้อย เรียกได้ว่าเป็นคนมีเงินจริงๆ

Chinese

更何況在場的大部分還都是大學生，每個月的生活費也就那麼多。

Thai

ยิ่งไปกว่านั้น คนส่วนใหญ่ที่อยู่ที่นี่ก็ยังเป็นนักศึกษา ค่าใช้จ่ายรายเดือนก็มีอยู่เท่านั้น

Chinese

要讓他們掏一萬塊，估計沒人做得到。

Thai

ถ้าจะให้พวกเขาควักเงินหนึ่งหมื่นหยวนออกมา คาดว่าคงไม่มีใครทำได้

Chinese

羅文傑這一手，不光震懾了對面。

Thai

การลงมือครั้งนี้ของหลัวเหวินเจี๋ยไม่เพียงทำให้อีกฝ่ายหวาดเกรง

Chinese

就連519這邊，吳迪跟孫浩，韓旭也一臉詫異的看著羅文傑。

Thai

แม้แต่ทางห้อง 519 เอง อู๋ตี๋ ซุนฮ่าว และหานซวี่ก็มองหลัวเหวินเจี๋ยด้วยสีหน้าประหลาดใจ

Chinese

心想傑哥什麼時候變得這麼有錢了？

Thai

ในใจคิดว่า พี่เจี๋ยรวยขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

Chinese

倒是陳凡一臉平靜。

Thai

ส่วนเฉินฝานยังคงมีสีหน้าสงบนิ่ง

Chinese

羅文傑的錢差不多都是從星空網咖發的薪水加過年的獎金。

Thai

เงินของหลัวเหวินเจี๋ยเกือบทั้งหมดมาจากเงินเดือนกับโบนัสช่วงตรุษจีนที่ร้านอินเทอร์เน็ตสตาร์สจ่ายให้

Chinese

只是讓陳凡有些意外的是，這些錢不存銀行，這傢伙竟然隨身攜帶。

Thai

เพียงแต่สิ่งที่ทำให้เฉินฝานประหลาดใจก็คือ แทนที่จะฝากเงินไว้ในธนาคาร เจ้านี่กลับพกติดตัวเอาไว้

Chinese

羅文傑這一手，直接打壓了對面的氣焰。

Thai

การลงมือครั้งนี้ของหลัวเหวินเจี๋ยกดข่มความฮึกเหิมของอีกฝ่ายลงไปได้โดยตรง

Chinese

至少，包括吳剛在內，一幫人都掏不出一萬塊錢。

Thai

อย่างน้อย คนกลุ่มหนึ่งรวมถึงอู๋กังก็ไม่มีใครควักเงินหนึ่งหมื่นหยวนออกมาได้

Chinese

面子上感覺受到了羞辱，一個個臉色不太好看。

Thai

พวกเขารู้สึกเสียหน้าและถูกหยาม ต่างคนต่างมีสีหน้าไม่สู้ดี

Chinese

好在這時老闆得到消息從后廚跑了出來。

Thai

โชคดีที่เวลานี้เจ้าของร้านได้รับข่าวแล้ววิ่งออกมาจากครัวด้านหลัง

Chinese

“各位，不要動怒。大過年的沒必要。”

Thai

“ทุกคนอย่าโมโหเลย ช่วงตรุษจีนทั้งที ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้หรอก”

Chinese

老闆很好說話，好言相勸，甚至最後還說要主動給吳剛那一桌打個七折。

Thai

เจ้าของร้านพูดจาด้วยดี พยายามเกลี้ยกล่อมอย่างสุภาพ สุดท้ายถึงกับบอกว่าจะลดราคาให้โต๊ะของอู๋กังสามสิบเปอร์เซ็นต์

Chinese

吳剛借坡下驢，伸手指了指陳凡他們。

Thai

อู๋กังเห็นทางลงจึงรีบรับคำ พลางชี้ไปทางเฉินฝานและคนอื่นๆ

Chinese

“咱們走著瞧。”

Thai

“พวกเราไว้เจอกัน”

Chinese

“走了。不吃了。”

Thai

“ไปกันเถอะ ไม่กินแล้ว”

Chinese

吳剛一腳踢開凳子，已經沒臉繼續留在這裡了。

Thai

อู๋กังเตะเก้าอี้ออกไป เขาไม่มีหน้าอยู่ที่นี่ต่อแล้ว

Chinese

“滾吧趕緊。”

Thai

“ไสหัวไปซะ รีบๆ เลย”

Chinese

羅文傑起鬨了一句，目送這幫傢伙離開。

Thai

หลัวเหวินเจี๋ยส่งเสียงโห่ไล่ ก่อนจะมองคนกลุ่มนั้นเดินจากไป

Chinese

老闆走過來，先是把烤肉端上來。

Thai

เจ้าของร้านเดินเข้ามา ก่อนจะยกเนื้อย่างมาเสิร์ฟ

Chinese

“不好意思，這盤烤肉算是本店送給你們的。”

Thai

“ขอโทษด้วย เนื้อย่างจานนี้ถือว่าร้านเราเลี้ยงพวกคุณ”

Chinese

說著把桌上的錢拿起來遞給羅文傑。

Thai

พูดพลางหยิบเงินบนโต๊ะขึ้นมายื่นคืนให้หลัวเหวินเจี๋ย

Chinese

“趕緊把錢收起來，容易被人惦記。”

Thai

“รีบเก็บเงินเถอะ เดี๋ยวคนอื่นจะจ้องเอา”

Chinese

老闆人不錯，幾句話就避免了一場打架。

Thai

เจ้าของร้านเป็นคนดี ใช้คำพูดไม่กี่ประโยคก็หลีกเลี่ยงการต่อสู้ได้

Chinese

不過經過這樣一鬧，幾個人喝酒的興緻全都沒了。

Thai

แต่หลังจากเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น ทุกคนก็หมดอารมณ์ดื่มเหล้า

Chinese

“都喝得差不多了，要不回了吧。”陳凡提議。

Thai

“ดื่มกันพอประมาณแล้ว กลับกันเถอะ” เฉินฝานเสนอ

Chinese

吳迪則是低聲提醒道：“小心這幫鱉孫在外面埋伏。”

Thai

อู๋ตี๋กลับเตือนเสียงเบา “ระวังไอ้พวกสารเลวนั่นดักซุ่มอยู่ข้างนอก”

Chinese

“埋伏怕啥，咱們六個人難道還怕他們。”

Thai

“จะกลัวการดักซุ่มทำไม พวกเราหกคนยังต้องกลัวพวกมันด้วยเหรอ”

Chinese

馬小帥卻十分心細，低聲提醒道：“待會兒帶點傢伙出去防身。”

Thai

หม่าเสี่ยวซ่วยกลับรอบคอบมาก เขาเตือนเสียงเบา “เดี๋ยวพกอาวุธออกไปสักหน่อยไว้ป้องกันตัว”

Chinese

“好。”

Thai

“ได้”

Chinese

吳迪起身：“我去結賬。”

Thai

อู๋ตี๋ลุกขึ้น “ฉันไปคิดเงินเอง”

Chinese

結果被羅文傑一把按回了座位上。

Thai

แต่กลับถูกหลัวเหวินเจี๋ยกดไหล่ให้นั่งกลับลงไป

Chinese

“行了。這次我來請客。”

Thai

“เอาล่ะ ครั้งนี้ฉันเลี้ยงเอง”

Chinese

說完一招手，“美女，算賬。”

Thai

พูดจบก็โบกมือเรียก “คนสวย คิดเงินด้วย”

Chinese

等算完賬，六人起身離開。

Thai

หลังคิดเงินเสร็จ ทั้งหกคนก็ลุกขึ้นเดินออกไป

Chinese

吳迪給大家打了個眼色，每人都偷偷摸起一個啤酒瓶塞到懷裡。

Thai

อู๋ตี๋ส่งสายตาให้ทุกคน แต่ละคนแอบหยิบขวดเบียร์ยัดไว้ในเสื้อ

Chinese

羅文傑則是偷偷抓了一把烤肉的鐵簽子塞進袖子里。

Thai

ส่วนหลัวเหวินเจี๋ยก็แอบคว้าไม้เสียบเหล็กมาหนึ่งกำมือ ยัดไว้ในแขนเสื้อ

Chinese

來到外面，一個人影都沒有。

Thai

เมื่อออกมาด้านนอกกลับไม่เห็นใครสักคน

Chinese

“草，一幫慫貨。”

Thai

“เชี่ย ไอ้พวกขี้ขลาด”

Chinese

羅文傑朝地上吐了口唾沫。

Thai

หลัวเหวินเจี๋ยถ่มน้ำลายลงพื้น

Chinese

“還以為多牛b呢。感情全都慫了。”

Thai

“นึกว่าจะเก่งสักแค่ไหน ที่แท้ก็ขี้ขลาดกันหมด”

Chinese

吳迪悄悄鬆了口氣。

Thai

อู๋ตี๋แอบถอนหายใจโล่งอก

Chinese

“行了。不打架更好。”

Thai

“เอาล่ะ ไม่ต้องต่อสู้กันก็ดีแล้ว”

Chinese

“咱們也趕緊回吧。”

Thai

“พวกเรารีบกลับกันเถอะ”

Chinese

回去的路上，大家的關注點全都在羅文傑身上。

Thai

ระหว่างทางกลับ ทุกคนต่างให้ความสนใจกับหลัวเหวินเจี๋ย

Chinese

詢問這傢伙到底從哪搞到的這麼多錢？

Thai

พากันถามว่าเขาไปหาเงินมากมายขนาดนี้มาจากไหน

Chinese

要知道一開始大家對羅文傑的經濟情況還是很了解的。

Thai

ต้องรู้ก่อนว่า ตอนแรกทุกคนยังเข้าใจสถานะทางการเงินของหลัวเหวินเจี๋ยเป็นอย่างดี

Chinese

至少剛開學那會兒，這傢伙絕對沒有這麼多錢。

Thai

อย่างน้อย ตอนเพิ่งเปิดเทอม เจ้านี่ไม่มีเงินมากขนาดนี้แน่นอน

Chinese

面對追問，羅文傑只是笑笑，不說真話也不說假話。

Thai

เมื่อถูกซักถาม หลัวเหวินเจี๋ยเพียงยิ้ม ไม่พูดความจริงและก็ไม่พูดโกหก

Chinese

而是含糊地說了一句：“我是跟著凡哥混的。”

Thai

แต่ตอบคลุมเครือว่า “ฉันติดตามพี่ฝานทำงานน่ะ”

Chinese

“靠。”

Thai

“เชี่ย”

Chinese

這話明顯沒人相信。

Thai

เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครเชื่อคำพูดนี้

Chinese

倒是吳迪笑著打趣陳凡。

Thai

อู๋ตี๋กลับหัวเราะแซวเฉินฝาน

Chinese

“凡哥，你發財了。”

Thai

“พี่ฝาน นายรวยแล้วนี่”

Chinese

陳凡笑罵，“發財你大爺。”

Thai

เฉินฝานหัวเราะด่า “รวยบ้านนายสิ”

Chinese

“我就是問問，如果真有發財的機會，別忘了兄弟們。”

Thai

“ฉันแค่ถามดู ถ้ามีช่องทางรวยจริงๆ ก็อย่าลืมพวกพี่น้องล่ะ”

Chinese

“嗯，你可以讓傑哥給你介紹一下。”

Thai

“อืม นายให้พี่เจี๋ยแนะนำให้สักหน่อยก็ได้”

Chinese

“傑哥最近認識了不少四五十歲的阿姨，只要你能被其中一個挑中，你就少奮鬥三十年。”

Thai

“ช่วงนี้พี่เจี๋ยรู้จักป้าวัยสี่ห้าสิบตั้งหลายคน ขอแค่นายถูกใจใครสักคน นายก็ลดเวลาต่อสู้ไปได้สามสิบปีแล้ว”

Chinese

吳迪立馬看向羅文傑。

Thai

อู๋ตี๋หันไปมองหลัวเหวินเจี๋ยทันที

Chinese

“真的假的啊傑哥，這麼狠？難怪你能賺大錢。”

Thai

“จริงเหรอพี่เจี๋ย ร้ายกาจขนาดนั้นเลย? มิน่าล่ะถึงหาเงินเก่ง”

Chinese

羅文傑卻不生氣，反倒是頗為自豪地笑道。

Thai

หลัวเหวินเจี๋ยกลับไม่โกรธ แถมยังหัวเราะอย่างภาคภูมิใจ

Chinese

“那怎麼能叫阿姨呢？那些都是我的親愛的。”

Thai

“จะเรียกว่าป้าได้ยังไง? พวกเธอเป็นที่รักของฉันทั้งนั้น”

Chinese

“靠。你這騷勁兒，我實在是受不了了。”

Thai

“เชี่ย ความเจ้าชู้ของนาย ฉันทนไม่ไหวแล้วจริงๆ”

Chinese

“你要是不想伺候阿姨，我可以給你介紹幾個賣屁股的生意。”

Thai

“ถ้านายไม่อยากปรนนิบัติป้า ฉันแนะนำงานขายตัวให้สักสองสามงานได้นะ”

Chinese

幾人哈哈大笑。

Thai

หลายคนหัวเราะออกมาพร้อมกัน

Chinese

學校對面星空網咖是寢室陳凡開的這個秘密，馬小帥羅文傑知道，吳迪應該也猜到了一些。

Thai

ความลับที่ว่าร้านอินเทอร์เน็ตสตาร์สตรงข้ามมหาวิทยาลัยเป็นธุรกิจที่เฉินฝานเปิดนั้น หม่าเสี่ยวซ่วยกับหลัวเหวินเจี๋ยรู้เรื่อง ส่วนอู๋ตี๋ก็น่าจะเดาได้บ้างแล้ว

Chinese

只有韓旭跟孫浩還不知情。

Thai

มีเพียงหานซวี่กับซุนฮ่าวที่ยังไม่รู้

Chinese

陳凡倒也不是故意隱瞞。

Thai

เฉินฝานเองก็ไม่ได้ตั้งใจปิดบัง

Chinese

只是這種事他不會主動宣傳，免得讓大家覺得自己在炫耀。

Thai

เพียงแต่เรื่องแบบนี้เขาจะไม่เป็นฝ่ายประกาศออกไปเอง เกรงว่าทุกคนจะรู้สึกว่าเขากำลังโอ้อวด

Chinese

一切順其自然就好。

Thai

ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติก็พอ

Chinese

接下來幾天，陳凡一直都住在寢室，沒有回公寓。

Thai

ช่วงหลายวันต่อมา เฉินฝานพักอยู่ที่ห้องพักตลอด ไม่ได้กลับอพาร์ตเมนต์

Chinese

正月十九。

Thai

วันที่สิบเก้า เดือนหนึ่งตามจันทรคติ

Chinese

大學正式開學前一天。

Thai

หนึ่งวันก่อนมหาวิทยาลัยเปิดเทอมอย่างเป็นทางการ

Chinese

一大早陳凡起床換上了新衣服，整理好儀錶，一個人出門攔了輛計程車，直奔長途車站。

Thai

เช้าตรู่ เฉินฝานตื่นขึ้นมาเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ จัดแต่งกายให้เรียบร้อย แล้วออกจากห้องไปเรียกแท็กซี่เพียงลำพัง มุ่งหน้าไปยังสถานีขนส่งทางไกล

Chinese

在洛城到雲海的長途車位置上等了差不多半個時辰。

Thai

เขารอรถโดยสารทางไกลจากโหลวเฉิงไปหยุนไห่อยู่เกือบหนึ่งชั่วโมง

Chinese

終於看到了掛著洛城牌子的長途車進站。

Thai

ในที่สุดก็เห็นรถโดยสารทางไกลที่ติดป้ายชื่อโหลวเฉิงแล่นเข้าจอด

Chinese

汽車停穩，陳凡有些焦急地站在下面等待。

Thai

เมื่อรถจอดสนิท เฉินฝานก็ยืนรออยู่ด้านล่างอย่างกระวนกระวายเล็กน้อย

Chinese

直到看見熟悉的那張面孔，這才笑著走了過去。

Thai

จนกระทั่งเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย เขาจึงยิ้มแล้วเดินเข้าไป

Chinese

伸手從蘇若初手上接過行李箱。

Thai

ยื่นมือไปรับกระเป๋าเดินทางจากมือซูรั่วชู

Chinese

然後另一隻手牽著蘇若初的手，把對方從車上攙了下來。

Thai

จากนั้นใช้มืออีกข้างจูงมือซูรั่วชู ประคองเธอลงจากรถ

Chinese

兩人站在一塊，四目相對。

Thai

ทั้งสองยืนอยู่ด้วยกัน สบตากัน

Chinese

沒有說話，而是擁抱在一起。

Thai

ไม่ได้พูดอะไร แต่กลับกอดกันไว้

Chinese

“想我沒？”

Thai

“คิดถึงฉันไหม?”

Chinese

“嗯。”

Thai

“อืม”

Chinese

陳凡一手牽著蘇若初，一手拖著行李箱。

Thai

มือหนึ่งของเฉินฝานจูงมือซูรั่วชู อีกมือหนึ่งลากกระเป๋าเดินทาง

Chinese

出了車站攔下一輛計程車。

Thai

พอออกจากสถานี เขาก็เรียกแท็กซี่คันหนึ่ง

Chinese

坐在車上陳凡依舊不撒手，盯著蘇若初只是微笑。

Thai

บนรถ เฉินฝานยังคงไม่ยอมปล่อยมือ จ้องซูรั่วชูพลางยิ้ม

Chinese

“看什麼呢？”蘇若初被盯的有些不好意思。

Thai

“มองอะไรอยู่?” ซูรั่วชูถูกจ้องจนรู้สึกเขินเล็กน้อย

Chinese

陳凡笑笑：“看看一個寒假你胖了沒有？”

Thai

เฉินฝานยิ้ม “ขอดูหน่อยว่าช่วงปิดเทอมเธออ้วนขึ้นหรือเปล่า?”

Chinese

蘇若初頓時緊張起來。

Thai

ซูรั่วชูพลันประหม่า

Chinese

“胖了嘛？”

Thai

“อ้วนขึ้นเหรอ?”

Chinese

“胖倒是沒胖，不過好像變漂亮了。”

Thai

“อ้วนขึ้นน่ะไม่อ้วนขึ้นหรอก แต่เหมือนจะสวยขึ้นนะ”

Chinese

蘇若初嘴角翹起一個好看的弧度。

Thai

มุมปากของซูรั่วชูยกขึ้นเป็นรอยยิ้มงดงาม

Chinese

校門口下車，陳凡很自然地拖著行李箱準備進學校。

Thai

เมื่อลงจากรถหน้าประตูมหาวิทยาลัย เฉินฝานก็ลากกระเป๋าเดินทางเตรียมเดินเข้าไปในมหาวิทยาลัยอย่างเป็นธรรมชาติ

Chinese

結果蘇若初卻拉住了他。

Thai

แต่ซูรั่วชูกลับดึงเขาไว้

Chinese

“怎麼了？”陳凡不解。

Thai

“เป็นอะไร?” เฉินฝานถามอย่างไม่เข้าใจ

Chinese

蘇若初紅著臉，似乎在下決心。

Thai

ซูรั่วชูหน้าแดง ราวกับกำลังตัดสินใจบางอย่าง

Chinese

“要不今晚去酒店住吧。”

Thai

“คืนนี้เราไปพักที่โรงแรมกันไหม”

Chinese

陳凡愣住，懷疑自己聽錯了。

Thai

เฉินฝานชะงัก สงสัยว่าตัวเองฟังผิดไปหรือเปล่า

Chinese

“啥？”

Thai

“หา?”