ลงมือแล้ว

Chinese

“看什麼呢？”

Thai

“มองอะไรอยู่เหรอ”

Chinese

見陳凡發獃，蘇若初忍不住問了一句。

Thai

เมื่อเห็นเฉินฝานเหม่อลอย ซูรั่วชูจึงอดถามไม่ได้

Chinese

陳凡收回目光，笑著搖搖頭。

Thai

เฉินฝานละสายตากลับมา แล้วส่ายหน้าพลางยิ้ม

Chinese

“沒什麼。”

Thai

“ไม่มีอะไร”

Chinese

蘇若初也沒多想，從陳凡懷裡退出來。

Thai

ซูรั่วชูไม่ได้คิดอะไรมาก เธอผละออกจากอ้อมแขนของเฉินฝาน

Chinese

“對了，過兩天宏海哥要來雲海。”

Thai

“จริงสิ อีกสองวันพี่หงไห่จะมาหยุนไห่”

Chinese

陳凡一愣。

Thai

เฉินฝานชะงัก

Chinese

“宏海？開電腦技術學校的周宏海？”

Thai

“หงไห่? โจวหงไห่ที่เปิดโรงเรียนสอนเทคนิคคอมพิวเตอร์น่ะเหรอ”

Chinese

“嗯。”

Thai

“อืม”

Chinese

陳凡有些好奇。

Thai

เฉินฝานรู้สึกสงสัยเล็กน้อย

Chinese

“他來雲海有事？”

Thai

“เขามาหยุนไห่ทำไมเหรอ”

Chinese

蘇如初抬手輕輕攏起一縷青絲到耳朵後面。

Thai

ซูรั่วชูยกมือขึ้นรวบปอยผมสลวยไปไว้หลังใบหูเบา ๆ

Chinese

“說是有老同學結婚，過來參加婚宴。”

Thai

“ได้ยินว่ามีเพื่อนร่วมชั้นเก่าจะแต่งงาน เลยมาร่วมงานเลี้ยงฉลองแต่งงาน”

Chinese

“到時候宏海哥可能會找我們吃飯。你要去嗎？”

Thai

“ถึงตอนนั้นพี่หงไห่อาจจะชวนเราไปกินข้าว นายจะไปไหม”

Chinese

陳凡笑了。

Thai

เฉินฝานยิ้ม

Chinese

“去。當然要去。”

Thai

“ไปสิ แน่นอนว่าต้องไป”

Chinese

“他可是咱倆的老朋友，而且我還欠他一個人情呢。”

Thai

“เขาเป็นเพื่อนเก่าของเราสองคนนะ แล้วฉันยังติดหนี้บุญคุณเขาอยู่ด้วย”

Chinese

要不是周宏海的電腦技術學校，陳凡也沒地方創建域名網。

Thai

ถ้าไม่ใช่เพราะโรงเรียนสอนเทคนิคคอมพิวเตอร์ของโจวหงไห่ เฉินฝานก็คงไม่มีที่สร้างโดเมนเน็ต

Chinese

雖然周宏海當初有利用陳凡免費為學校打廣告的行為，但是陳凡也一直在人家的地方免費使用電腦，這才有了成功搭建域名網。

Thai

แม้ตอนแรกโจวหงไห่จะใช้เฉินฝานช่วยโฆษณาโรงเรียนให้ฟรี แต่เฉินฝานก็ใช้คอมพิวเตอร์ที่สถานที่ของเขาฟรีมาโดยตลอด โดเมนเน็ตจึงสร้างสำเร็จขึ้นมาได้

Chinese

從這方面來講，其實還是陳凡賺了。

Thai

มองจากแง่นี้แล้ว ที่จริงเฉินฝานต่างหากที่ได้กำไร

Chinese

所以陳凡說欠對方一個人情，並不是客套而已。

Thai

ดังนั้นที่เฉินฝานบอกว่าติดหนี้บุญคุณอีกฝ่าย จึงไม่ได้พูดเอามารยาทเท่านั้น

Chinese

“到時候你提前通知我，咱倆好好的宴請一下宏海哥。”

Thai

“ถึงตอนนั้นเธอบอกฉันล่วงหน้าด้วยนะ เราสองคนจะได้เลี้ยงพี่หงไห่อย่างดี”

Chinese

蘇若初笑著點點頭。

Thai

ซูรั่วชูยิ้มแล้วพยักหน้า

Chinese

“天這麼冷，你趕緊回寢室吧。”

Thai

“อากาศหนาวขนาดนี้ รีบกลับหอพักเถอะ”

Chinese

陳凡搖搖頭，“不想跟你分開。”

Thai

เฉินฝานส่ายหน้า “ไม่อยากแยกจากเธอเลย”

Chinese

“要不我跟你回寢室住唄？你們寢室有沒有多餘的床？我要求不高，有個床板就行。”

Thai

“ไม่อย่างนั้นฉันกลับไปนอนที่หอเธอด้วยดีไหม? หอเธอมีเตียงว่างหรือเปล่า? ฉันไม่เรื่องมากหรอก มีแค่แผ่นเตียงก็พอ”

Chinese

蘇若初一臉嬌嗔地瞪了一眼陳凡。

Thai

ซูรั่วชูถลึงตามองเฉินฝานอย่างงอน ๆ

Chinese

“我們寢室沒有多餘的床位，倒是陽台上還空著。”

Thai

“หอเราไม่มีเตียงว่างหรอก แต่ที่ระเบียงยังว่างอยู่”

Chinese

“陽台也行啊，我不挑地方。”

Thai

“ระเบียงก็ได้ ฉันไม่เลือกสถานที่หรอก”

Chinese

蘇若初輕哼一聲。

Thai

ซูรั่วชูแค่นเสียงเบา ๆ

Chinese

“越來越厚臉皮了。”

Thai

“หน้าด้านขึ้นทุกวันเลยนะ”

Chinese

“不跟你說了，趕緊回寢室去。”

Thai

“ไม่คุยกับนายแล้ว รีบกลับหอไปซะ”

Chinese

陳凡有些不舍地拉住對方小手。

Thai

เฉินฝานดึงมือเล็กของอีกฝ่ายไว้อย่างอาลัยอาวรณ์

Chinese

“可是我真的想你怎麼辦？”

Thai

“แต่ถ้าฉันคิดถึงเธอมาก ๆ จะทำยังไงล่ะ”

Chinese

蘇若初沒想到陳凡會這麼粘人，有些無奈的說道。

Thai

ซูรั่วชูไม่คิดว่าเฉินฝานจะติดเธอขนาดนี้ จึงพูดอย่างจนปัญญา

Chinese

“你不是有手機嗎？回寢室我們可以打電話。”

Thai

“นายมีโทรศัพท์มือถือไม่ใช่เหรอ? กลับหอแล้วเราก็โทรคุยกันได้นี่”

Chinese

陳凡搖搖頭。

Thai

เฉินฝานส่ายหน้า

Chinese

“不夠。”

Thai

“ยังไม่พอ”

Chinese

蘇若初疑惑，“那你想怎麼樣？”

Thai

ซูรั่วชูสงสัย “แล้วนายอยากทำยังไง”

Chinese

陳凡嘿嘿一笑，伸手指了指自己的臉。

Thai

เฉินฝานหัวเราะคิกคัก แล้วยกมือชี้แก้มตัวเอง

Chinese

“要不……你親我一下？我馬上就走。”

Thai

“ไม่อย่างนั้น…เธอจูบฉันสักทีไหม? ฉันจะกลับทันทีเลย”

Chinese

蘇若初瞪大眼睛，“你……我才不要！”

Thai

ซูรั่วชูเบิกตากว้าง “นาย…ฉันไม่เอาหรอก!”

Chinese

陳凡故作一臉傷心的樣子。

Thai

เฉินฝานแสร้งทำหน้าเศร้า

Chinese

“那算了。還是讓我一個人傻相思吧。說不定過段時間會得相思病……”

Thai

“งั้นก็ช่างเถอะ ให้ฉันแอบคิดถึงเธออยู่คนเดียวก็แล้วกัน ไม่แน่ว่าอีกสักพักอาจจะป่วยเป็นโรคคิดถึง…”

Chinese

蘇若初嘆息一聲，實在是被某人給打敗了。

Thai

ซูรั่วชูถอนหายใจ เธอแพ้ทางคนบางคนจริง ๆ

Chinese

目光偷偷往四周看了一眼，確認周圍沒人之後。

Thai

เธอแอบกวาดตามองไปรอบ ๆ เมื่อยืนยันแล้วว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ ๆ

Chinese

蘇若初才上前一步，輕輕踮起腳尖，在陳凡的臉上蜻蜓點水親了一口。

Thai

ซูรั่วชูจึงก้าวเข้ามาข้างหน้าหนึ่งก้าว เขย่งปลายเท้าเบา ๆ แล้วจุมพิตแก้มเฉินฝานแผ่วเบาราวกับแมลงปอแตะผิวน้ำ

Chinese

接著飛快後退，紅著臉蛋，眼神躲閃地冷哼道。

Thai

จากนั้นก็รีบถอยหลัง ใบหน้าแดงก่ำ หลบสายตาพลางแค่นเสียงอย่างเย็นชา

Chinese

“這下總行了吧。”

Thai

“คราวนี้พอใจหรือยัง”

Chinese

“哼。我要回寢室了。”

Thai

“ฮึ ฉันจะกลับหอแล้ว”

Chinese

說完不等陳凡開口，蘇若初便一個人轉身飛快跑進了寢室樓。

Thai

พูดจบโดยไม่รอให้เฉินฝานเอ่ยปาก ซูรั่วชูก็หันหลังวิ่งเข้าอาคารหอพักไปอย่างรวดเร็ว

Chinese

陳凡一臉興奮的摸著臉頰，原本只是一句調戲的玩笑話。

Thai

เฉินฝานลูบแก้มตัวเองอย่างตื่นเต้น เดิมทีเขาแค่พูดหยอกเล่นเท่านั้น

Chinese

沒想到若初竟然真的親了自己。

Thai

ไม่คิดเลยว่ารั่วชูจะจูบเขาจริง ๆ

Chinese

這一刻，陳凡只覺得渾身輕飄飄的，被巨大的幸福給包圍了。

Thai

ในเวลานี้เฉินฝานรู้สึกเพียงว่าร่างกายเบาหวิว ถูกโอบล้อมด้วยความสุขมหาศาล

Chinese

“媳婦兒，回寢室別忘了打電話。”

Thai

“เมียฉัน กลับหอแล้วอย่าลืมโทรหาฉันนะ”

Chinese

陳凡這一嗓子聲音不小，吸引了不少女生好奇地看過來。

Thai

เสียงตะโกนของเฉินฝานไม่เบาเลย ดึงดูดให้หญิงสาวหลายคนหันมามองด้วยความอยากรู้อยากเห็น

Chinese

蘇若初臉皮薄，根本不敢回應，一個人飛快跑進了寢室樓。

Thai

ซูรั่วชูเป็นคนขี้อาย เธอไม่กล้าตอบอยู่แล้ว จึงวิ่งเข้าอาคารหอพักไปอย่างรวดเร็ว

Chinese

直到目送蘇若初的身影消失在樓梯上。

Thai

จนกระทั่งมองส่งเงาร่างของซูรั่วชูจนหายลับไปบนบันได

Chinese

陳凡這才笑眯眯地收回目光。

Thai

เฉินฝานจึงค่อยยิ้มกริ่มแล้วละสายตากลับมา

Chinese

“嘿，媳婦兒還是臉皮薄，太害羞了。”

Thai

“เฮ้ เมียฉันยังขี้อายอยู่เลย เขินเกินไปแล้ว”

Chinese

“看來以後還得多培養培養啊。”

Thai

“ดูท่าต่อไปคงต้องฝึกกันอีกหน่อยแล้วล่ะ”

Chinese

陳凡一臉幸福地轉身離開女生寢室樓。

Thai

เฉินฝานหันหลังเดินออกจากอาคารหอพักหญิงด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข

Chinese

結果來到馬路上卻發現蘇晴跟那個趙龍琪竟然還在這裡。

Thai

แต่เมื่อมาถึงถนนกลับพบว่าซูฉิงกับจ้าวหลงฉียังคงอยู่ที่นี่

Chinese

看樣子，好像是蘇晴被對方給纏住了。

Thai

ดูเหมือนว่าซูฉิงจะถูกอีกฝ่ายตามตอแย

Chinese

距離有點遠，也不知道兩人到底在說些什麼。

Thai

ระยะห่างค่อนข้างไกล เขาจึงไม่รู้ว่าทั้งสองกำลังพูดอะไรกัน

Chinese

陳凡想了想，直接用手機撥通了寢室里的電話。

Thai

เฉินฝานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนใช้โทรศัพท์มือถือกดโทรไปยังโทรศัพท์ในห้องพักโดยตรง

Chinese

響了幾聲，終於被人接了起來。

Thai

เสียงดังอยู่หลายครั้ง ในที่สุดก็มีคนรับสาย

Chinese

“喂？”

Thai

“ฮัลโหล?”

Chinese

“韓旭？”

Thai

“หานซวี่?”

Chinese

“你是陳凡？”

Thai

“นายคือเฉินฝานเหรอ?”

Chinese

電話那頭的韓旭有些意外，“你這個號碼……你換電話卡了？”

Thai

หานซวี่ที่อยู่ปลายสายรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “เบอร์นี้ของนาย…เปลี่ยนบัตรโทรศัพท์แล้วเหรอ?”

Chinese

陳凡沒有在這個問題上多糾纏，直接開門見山。

Thai

เฉินฝานไม่ได้ยืดเยื้อกับคำถามนี้ เข้าประเด็นทันที

Chinese

“吳迪在寢室嗎？”

Thai

“อู๋ตี๋อยู่ที่ห้องไหม”

Chinese

“舍長？在啊，在洗手間刷鞋呢。”

Thai

“หัวหน้าหอเหรอ? อยู่สิ อยู่ในห้องน้ำกำลังขัดรองเท้าอยู่”

Chinese

“你讓他接一下電話，我有事情找他。”

Thai

“ให้อู๋ตี๋มารับสายหน่อย ฉันมีเรื่องจะคุยกับเขา”

Chinese

“老大，陳凡找你……”

Thai

“พี่ใหญ่ เฉินฝานโทรหาพี่…”

Chinese

聽著電話那頭韓旭的大喊，陳凡一邊盯著遠處的蘇晴一邊等著。

Thai

ขณะฟังเสียงตะโกนของหานซวี่จากปลายสาย เฉินฝานก็มองซูฉิงที่อยู่ไกลออกไปพลางรอคอย

Chinese

不一會兒，吳迪的聲音傳了過來。

Thai

ไม่นาน เสียงของอู๋ตี้ก็ดังมาจากปลายสาย

Chinese

“喂！陳凡，找我有事？”

Thai

“ฮัลโหล! เฉินฝาน มีธุระอะไรกับฉันเหรอ”

Chinese

陳凡簡單兩句把情況簡單介紹了一下。

Thai

เฉินฝานเล่าสถานการณ์ให้ฟังสั้น ๆ สองประโยค

Chinese

“我擔心這孫子會對蘇晴不老實，你看要不要出來一趟？”

Thai

“ฉันกลัวว่าไอ้หมอนี่จะทำอะไรไม่ดีกับซูฉิง นายออกมาดูหน่อยไหม”

Chinese

電話那頭吳迪的聲音有些激動。

Thai

เสียงของอู๋ตี๋จากปลายสายฟังดูตื่นเต้นเล็กน้อย

Chinese

“你們在哪？”

Thai

“พวกนายอยู่ที่ไหน”

Chinese

“7號女生寢室樓這邊。”

Thai

“ทางอาคารหอพักหญิงหมายเลข 7”

Chinese

“好。我馬上到。”

Thai

“ได้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”

Chinese

掛了電話，既然吳迪說要過來，那陳凡就不急著走了。

Thai

หลังวางสาย เมื่ออู๋ตี๋บอกว่าจะมา เฉินฝานจึงยังไม่รีบไป

Chinese

他準備盯著對面，以免發生什麼意外。

Thai

เขาเตรียมจับตาดูฝั่งตรงข้ามเอาไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุไม่คาดคิด

Chinese

果然，兩人說了幾句話之後，蘇晴立馬扭頭提著暖水瓶進了熱水房。

Thai

เป็นอย่างที่คิด หลังจากพูดกันไม่กี่ประโยค ซูฉิงก็หันหลังทันที หิ้วกระติกน้ำร้อนเข้าไปในห้องต้มน้ำ

Chinese

趙龍琪也不走，就跟在後面慢悠悠地自說自話。

Thai

จ้าวหลงฉีก็ไม่ยอมไป ยังค่อย ๆ เดินตามหลังพลางพูดกับตัวเอง

Chinese

等蘇晴打完熱水吹來，趙龍琪又笑嘻嘻地跟上。

Thai

หลังจากซูฉิงกดน้ำร้อนเสร็จและหิ้วกลับมา จ้าวหลงฉีก็หัวเราะคิกคักเดินตามไปอีกครั้ง

Chinese

一直來到女生寢室樓這邊，蘇晴才停下腳步，轉身看向對方。

Thai

ซูฉิงหยุดฝีเท้าเมื่อเดินมาถึงบริเวณอาคารหอพักหญิง เธอหันกลับไปมองอีกฝ่าย

Chinese

“你能不能不要再跟著我了。”

Thai

“นายเลิกตามฉันได้ไหม”

Chinese

“我說過，我有男朋友了。請你以後不要再來騷擾我。”

Thai

“ฉันบอกแล้วว่าฉันมีแฟนแล้ว ต่อไปอย่ามาตามตอแยฉันอีก”

Chinese

趙龍琪笑呵呵地聳聳肩：“男朋友而已，又不是老公。”

Thai

จ้าวหลงฉียิ้มพลางยักไหล่ “ก็แค่แฟนไม่ใช่สามีสักหน่อย”

Chinese

“再說了，那傢伙根本配不上你。我覺得只有我才配得上你。”

Thai

“อีกอย่าง ไอ้หมอนั่นไม่คู่ควรกับเธอเลย ฉันคิดว่ามีแค่ฉันเท่านั้นที่คู่ควรกับเธอ”

Chinese

蘇晴懶得多跟對方廢話，轉身朝寢室樓走去。

Thai

ซูฉิงคร้านจะพูดไร้สาระกับอีกฝ่าย จึงหันหลังเดินไปทางอาคารหอพัก

Chinese

結果這次趙龍琪也上前一步攔住了蘇晴。

Thai

แต่ครั้งนี้จ้าวหลงฉีก็ก้าวขึ้นมาขวางซูฉิงเอาไว้

Chinese

“蘇晴，我對你是真心的。”

Thai

“ซูฉิง ฉันจริงใจกับเธอนะ”

Chinese

“這樣，只要你答應我一件事，我立馬從你眼前消失。”

Thai

“เอาอย่างนี้ ขอแค่เธอรับปากฉันเรื่องหนึ่ง ฉันจะหายไปจากตรงหน้าเธอทันที”

Chinese

蘇晴有些無奈。

Thai

ซูฉิงรู้สึกจนปัญญาเล็กน้อย

Chinese

“什麼事？”

Thai

“เรื่องอะไร”

Chinese

趙龍琪笑嘻嘻地從口袋裡摸出兩張電影票。

Thai

จ้าวหลงฉียิ้มกริ่ม ล้วงตั๋วหนังสองใบออกมาจากกระเป๋า

Chinese

“明天陪我去看電影。”

Thai

“พรุ่งนี้ไปดูหนังกับฉัน”

Chinese

“我保證，只看電影，看完之後，我立馬從你眼前消失……”

Thai

“ฉันรับรองว่าจะดูแค่หนัง ดูจบแล้วฉันจะหายไปจากตรงหน้าเธอทันที…”

Chinese

蘇晴搖搖頭，“抱歉，你另找她人吧。”

Thai

ซูฉิงส่ายหน้า “ขอโทษนะ นายไปหาคนอื่นเถอะ”

Chinese

趙龍琪臉色一變，突然上前一步伸手抓住蘇晴的胳膊。

Thai

สีหน้าของจ้าวหลงฉีเปลี่ยนไปกะทันหัน เขาก้าวเข้ามาข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วคว้าท่อนแขนของซูฉิง

Chinese

“有必要這麼冷酷嗎？”

Thai

“จำเป็นต้องเย็นชาขนาดนี้เลยเหรอ”

Chinese

“我只是邀請你看個電影而已，沒必要這麼無情吧？”

Thai

“ฉันแค่ชวนเธอไปดูหนังเอง ไม่จำเป็นต้องไร้น้ำใจกันขนาดนี้มั้ง”

Chinese

蘇晴秀眉輕蹙，“鬆開！”

Thai

ซูฉิงขมวดคิ้วเรียวงามเล็กน้อย “ปล่อย!”

Chinese

“嘿，裝什麼啊。”

Thai

“เฮ้ จะแสร้งทำอะไรนักหนา”

Chinese

趙龍琪冷笑一聲，“不知道的還以為你有多清純呢。”

Thai

จ้าวหลงฉีหัวเราะเยาะ “ถ้าคนไม่รู้คงคิดว่าเธอบริสุทธิ์ผุดผ่องแค่ไหน”

Chinese

“說吧，是不是早就跟那傢伙睡過了？”

Thai

“พูดมาสิ เธอคงนอนกับไอ้หมอนั่นไปนานแล้วใช่ไหม”

Chinese

一聽這話，蘇晴的臉色頓時一變。

Thai

ทันทีที่ได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของซูฉิงก็เปลี่ยนไปทันที

Chinese

用力掙扎準備離開。

Thai

เธอดิ้นรนอย่างแรงเพื่อเตรียมตัวจากไป

Chinese

眼看兩人拉扯起來，陳凡剛準備衝上去。

Thai

เมื่อเห็นว่าทั้งสองเริ่มยื้อยุดกัน เฉินฝานก็กำลังจะพุ่งเข้าไป

Chinese

結果目光瞥見遠處趕來的吳迪幾人。

Thai

แต่สายตากลับเหลือบเห็นอู๋ตี๋กับพวกที่กำลังรีบมาจากไกล ๆ

Chinese

不等陳凡打招呼，吳迪已經怒火滔天地沖了上去。

Thai

อู๋ตี๋ไม่รอให้เฉินฝานทัก ก็พุ่งเข้าไปด้วยโทสะท่วมฟ้าเสียก่อน

Chinese

“滾開！”

Thai

“ไสหัวไป!”

Chinese

吳迪一把推開趙龍琪，伸手拉著蘇晴護在身後。

Thai

อู๋ตี๋ผลักจ้าวหลงฉีออกไป แล้วดึงซูฉิงมาไว้ด้านหลังเพื่อปกป้องเธอ

Chinese

“姓趙的，你敢亂來，今天別怪我跟你拚命。”

Thai

“ไอ้แซ่จ้าว ถ้าแกกล้าทำอะไรซี้ซั้ว วันนี้ก็อย่าหาว่าฉันสู้ตายกับแกก็แล้วกัน”

Chinese

趙龍琪一愣，突然笑了。

Thai

จ้าวหลงฉีชะงัก ก่อนจะหัวเราะขึ้นมา

Chinese

“喲，我當是誰呢？你還敢露面呢。”

Thai

“โอ้ ฉันก็นึกว่าใคร ที่แท้แกเองเหรอ ยังกล้าโผล่หน้าออกมาอีกนะ”

Chinese

“跟我拚命？我倒要看看你有沒有這個膽量！”

Thai

“จะสู้ตายกับฉันเหรอ? ฉันอยากรู้นักว่าแกจะกล้าสักแค่ไหน!”

Chinese

說著趙龍琪又往前靠過來，伸手直接去抓蘇晴。

Thai

พูดจบจ้าวหลงฉีก็ขยับเข้ามาอีกครั้ง ยื่นมือไปคว้าซูฉิงโดยตรง

Chinese

“草！老子弄死你。”

Thai

“เชี่ย! กูจะฆ่ามึงให้ตาย”

Chinese

吳迪臉色鐵青，突然伸手從懷中掏出藏在衣服里的半截拖把木棍。

Thai

สีหน้าอู๋ตี๋เขียวคล้ำด้วยความโกรธ จู่ ๆ ก็ล้วงเอาท่อนไม้จากไม้ถูพื้นที่ซ่อนไว้ในเสื้อออกมา

Chinese

一棍子就朝著對方腦袋上敲了下去。

Thai

แล้วฟาดลงบนศีรษะของอีกฝ่ายเต็มแรงหนึ่งที