เสนอราคามา แล้วไปจากเธอซะ

Chinese

大學城。

Thai

เมืองมหาวิทยาลัย

Chinese

騎自行車趕到方玲口中那家新開業的烤肉店時也差不多快中午了。

Thai

ตอนที่ขี่จักรยานไปถึงร้านปิ้งย่างที่เพิ่งเปิดใหม่ซึ่งฟางหลิงพูดถึง ก็เกือบเที่ยงแล้ว

Chinese

陳凡原本想要個包間，但是沒想到這店生意還挺好，竟然全都客滿了。

Thai

เดิมทีเฉินฝานคิดจะขอห้องส่วนตัว แต่ไม่คิดเลยว่าร้านนี้จะขายดีขนาดนี้ ถึงกับเต็มทุกโต๊ะ

Chinese

方玲說坐大廳就行。拉著陳凡找了個靠窗的位置坐下。

Thai

ฟางหลิงบอกว่านั่งตรงโถงก็ได้ จากนั้นก็ดึงเฉินฝานไปนั่งตรงที่นั่งติดหน้าต่าง

Chinese

“天冷最適合吃烤肉，所以這時候顧客是最多的。”

Thai

“อากาศหนาวเหมาะกับการกินปิ้งย่างที่สุด เพราะงั้นช่วงนี้ลูกค้าถึงได้เยอะที่สุด”

Chinese

方玲笑嘻嘻地給陳凡倒了一杯熱飲。

Thai

ฟางหลิงรินเครื่องดื่มร้อนให้เฉินฝานด้วยรอยยิ้ม

Chinese

“你覺得開一家這樣的餐飲店如何？”

Thai

“นายคิดว่าถ้าเปิดร้านอาหารแบบนี้จะเป็นยังไง?”

Chinese

陳凡隨意看了一圈大廳。

Thai

เฉินฝานกวาดตามองโถงร้านอย่างไม่ใส่ใจ

Chinese

“這種店一般在秋冬季生意最火爆，不過天暖和之後，生意應該就會進入淡季。”

Thai

“ร้านแบบนี้ปกติจะขายดีที่สุดในช่วงฤดูใบไม้ร่วงกับฤดูหนาว แต่พออากาศอุ่นขึ้น ธุรกิจก็น่าจะเข้าสู่ช่วงโลว์ซีซัน”

Chinese

“不過這家店選擇開在大學城，位置不錯，穩定的客流量一定程度上可以彌補這個缺陷。”

Thai

“แต่ร้านนี้เลือกเปิดในเมืองมหาวิทยาลัย ทำเลไม่เลวเลย ลูกค้าที่มาอย่างสม่ำเสมอก็ช่วยชดเชยข้อเสียนี้ได้ในระดับหนึ่ง”

Chinese

“你想開餐飲店？”

Thai

“เธออยากเปิดร้านอาหารเหรอ?”

Chinese

方玲笑笑，“隨便問問。”

Thai

ฟางหลิงยิ้ม “ถามไปอย่างนั้นเอง”

Chinese

陳凡想了一下認真回答道：“如果這兩年開餐飲的話，應該還是不錯的。”

Thai

เฉินฝานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบอย่างจริงจังว่า “ถ้าเปิดร้านอาหารในช่วงสองปีนี้ ก็น่าจะไปได้ดีอยู่ครับ”

Chinese

方玲眼神灼灼地盯著陳凡，“聽你說這番話，真不像是一個剛上大學的學生。”

Thai

ฟางหลิงจ้องเฉินฝานด้วยแววตาเป็นประกาย “ฟังนายพูดแบบนี้แล้ว ไม่เหมือนนักศึกษาที่เพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยเลยจริง ๆ”

Chinese

陳凡笑笑，“我就是隨便亂說說而已。”

Thai

เฉินฝานยิ้ม “ผมก็พูดไปเรื่อยเท่านั้นเอง”

Chinese

“我覺得你說的挺有道理的。”

Thai

“ฉันว่าที่นายพูดก็มีเหตุผลดีนะ”

Chinese

肉片上桌，陳凡主動承擔了烤肉的工作。

Thai

เมื่อเนื้อหั่นแผ่นถูกยกมาเสิร์ฟ เฉินฝานก็รับหน้าที่ปิ้งเนื้ออย่างเชิงรุก

Chinese

方玲性格開朗，兩人雖然不算熟悉，但是氣氛倒也十分融洽。

Thai

ฟางหลิงเป็นคนร่าเริง แม้ทั้งคู่จะยังไม่สนิทกันมาก แต่บรรยากาศกลับกลมกลืนเป็นอย่างดี

Chinese

“行了。我來吧，你都把我給喂撐了。”

Thai

“พอแล้ว ฉันทำเอง นายป้อนฉันจนท้องจะแตกแล้ว”

Chinese

方玲吃了兩大碗，終於是心滿意足地揉了揉小腹。

Thai

ฟางหลิงกินไปสองชามใหญ่ ในที่สุดก็ลูบท้องน้อยอย่างพึงพอใจ

Chinese

“好久沒有吃得這麼開心了。”

Thai

“ไม่ได้กินอย่างมีความสุขแบบนี้มานานแล้ว”

Chinese

說完搶過陳凡手中的鑷子。

Thai

พูดจบก็แย่งคีมในมือเฉินฝานไป

Chinese

“都在給我烤了，你都沒怎麼吃，剩下的你可要全吃光哦。”

Thai

“เอาแต่ปิ้งให้ฉัน นายแทบไม่ได้กินเลย ที่เหลือนายต้องกินให้หมดนะ”

Chinese

陳凡這才喝了口飲料，拿起筷子開始狼吞虎咽。

Thai

เฉินฝานจึงได้ดื่มเครื่องดื่มหนึ่งอึก หยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วเริ่มกินอย่างตะกละตะกลาม

Chinese

方玲一邊用鑷子翻著肉片一邊笑吟吟地盯著陳凡。

Thai

ฟางหลิงพลิกเนื้อด้วยคีมไปพลาง มองเฉินฝานด้วยรอยยิ้มไปพลาง

Chinese

“我其實一直有個問題沒搞明白。”

Thai

“ที่จริงฉันมีเรื่องหนึ่งที่ยังไม่เข้าใจมาตลอด”

Chinese

“既然你的電腦技術這麼好，為什麼沒有選擇計算機專業，而是選了市場營銷呢。”

Thai

“ในเมื่อนายเก่งด้านคอมพิวเตอร์ขนาดนี้ ทำไมถึงไม่เลือกเรียนสาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์ แต่กลับเลือกการตลาดล่ะ”

Chinese

陳凡嘴裡塞著肉，含糊道：“我女朋友選的這個專業。”

Thai

เฉินฝานพูดอู้อี้ทั้งที่เนื้อยังเต็มปาก “แฟนเลือกสาขานี้ครับ”

Chinese

“你有女朋友了？”

Thai

“นายมีแฟนแล้วเหรอ?”

Chinese

方玲眼神一閃，“該不會就是第一次見面時那個姑娘吧？”

Thai

แววตาฟางหลิงวูบไหว “คงไม่ใช่สาวคนนั้นที่เจอกันครั้งแรกหรอกนะ?”

Chinese

“嗯。她是我高中同桌。”

Thai

“ครับ เธอเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะสมัยมัธยมของผม”

Chinese

方玲點點頭，“很漂亮的一個姑娘，你很幸運。”

Thai

ฟางหลิงพยักหน้า “เป็นผู้หญิงที่สวยมาก นายโชคดีจริง ๆ”

Chinese

陳凡抬頭咧嘴一笑。

Thai

เฉินฝานเงยหน้าขึ้นยิ้มกว้าง

Chinese

“遇見她是我這輩子最幸運的事情。”

Thai

“การได้พบเธอคือเรื่องที่โชคดีที่สุดในชาตินี้ของผม”

Chinese

方玲愣愣地看著陳凡。

Thai

ฟางหลิงมองเฉินฝานอย่างเหม่อลอย

Chinese

她能看出陳凡在提到女友時那種藏不住的幸福表情。

Thai

เธอมองออกถึงสีหน้าแห่งความสุขที่ปิดไม่มิดของเฉินฝานยามพูดถึงแฟนสาว

Chinese

看得出來，他是真的很愛自己的女朋友。

Thai

ดูออกเลยว่าเขารักแฟนของตัวเองมากจริง ๆ

Chinese

在聯想到之前表姐跟自己說的那個提議。

Thai

เมื่อนึกถึงข้อเสนอที่ลูกพี่ลูกน้องเคยพูดกับเธอก่อนหน้านี้

Chinese

方玲心中不禁有些苦笑。

Thai

ฟางหลิงก็อดยิ้มขื่นในใจไม่ได้

Chinese

“學姐，你今天找我出來是不是有什麼事啊？”

Thai

“รุ่นพี่ วันนี้ที่ชวนผมออกมามีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?”

Chinese

陳凡察言觀色，很快便猜到了方玲應該是有事才喊自己出來。

Thai

เฉินฝานสังเกตสีหน้าและคำพูดของอีกฝ่าย ไม่นานก็เดาได้ว่าฟางหลิงน่าจะมีเรื่องอะไรจึงเรียกเขาออกมา

Chinese

“是不是電腦又壞了？”

Thai

“คอมพิวเตอร์พังอีกแล้วเหรอครับ?”

Chinese

陳凡咧嘴一笑：“你放心，這次我可以免費幫你維修。”

Thai

เฉินฝานยิ้มกว้าง “ไม่ต้องห่วงครับ ครั้งนี้ผมช่วยซ่อมให้ฟรีได้”

Chinese

方玲神色一慌，趕忙調整情緒。

Thai

ฟางหลิงมีสีหน้าลนลาน รีบปรับอารมณ์ของตัวเอง

Chinese

“哪有。你想什麼呢。”

Thai

“เปล่าสักหน่อย นายคิดอะไรอยู่”

Chinese

“其實……我今天找你……”

Thai

“จริง ๆ แล้ว… วันนี้ที่ฉันชวนนายมา…”

Chinese

方玲正猶豫著要不要把自己的打算講出來。

Thai

ฟางหลิงกำลังลังเลว่าจะพูดแผนการของตัวเองออกมาดีหรือไม่

Chinese

身後突然竄出一個人影，直接衝到兩人餐桌面前。

Thai

ทันใดนั้นเงาร่างหนึ่งก็พุ่งออกมาจากด้านหลัง ตรงเข้ามาที่โต๊ะอาหารของทั้งสองคน

Chinese

“玲兒，這麼巧啊。”

Thai

“หลิงเอ๋อร์ บังเอิญจังเลยนะ”

Chinese

方玲一愣，下意識抬頭，結果看到面前這人之後，表情瞬間微微一變。

Thai

ฟางหลิงชะงัก เงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว ผลคือทันทีที่เห็นคนตรงหน้า สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

Chinese

陳凡疑惑地打量著面前這個青年，看上去應該比方玲的年齡大一點，接近三十歲左右的樣子。

Thai

เฉินฝานมองสำรวจชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความสงสัย ดูแล้วน่าจะอายุมากกว่าฟางหลิงเล็กน้อย ราว ๆ เกือบสามสิบปี

Chinese

一身筆挺的西裝皮鞋，頭上抹了髮蠟烏黑髮亮。

Thai

เขาสวมสูทกับรองเท้าหนังที่เรียบกริบ บนศีรษะป้ายแวกซ์จนผมดำขลับเป็นเงา

Chinese

這傢伙戴了一副金絲眼鏡，看上去還有點小帥。

Thai

ชายคนนี้สวมแว่นกรอบทอง ดูแล้วก็หน้าตาดีอยู่เล็กน้อย

Chinese

陳凡以為這是方玲的朋友，所以微笑著沒有開口。

Thai

เฉินฝานคิดว่านี่คงเป็นเพื่อนของฟางหลิง จึงยิ้มโดยไม่พูดอะไร

Chinese

而方玲則是臉色瞬間冷漠，一臉不耐煩。

Thai

ส่วนฟางหลิงกลับมีสีหน้าเย็นชาลงทันทีและดูรำคาญอย่างเห็นได้ชัด

Chinese

“你怎麼在這裡？”

Thai

“นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

Chinese

“劉波，你跟蹤我？”

Thai

“หลิวปัว นายสะกดรอยตามฉันเหรอ?”

Chinese

面前這個叫劉波的金絲眼鏡男笑呵呵地搖搖頭。

Thai

ชายสวมแว่นกรอบทองที่ชื่อหลิวปัวส่ายหน้าพร้อมหัวเราะ

Chinese

“怎麼會呢。我是剛巧路過。”

Thai

“จะเป็นไปได้ยังไง ฉันแค่บังเอิญเดินผ่านมา”

Chinese

方玲皺著眉頭，冷聲喝道：“路過？還能這麼巧遇到？”

Thai

ฟางหลิงขมวดคิ้ว ตวาดเสียงเย็น “เดินผ่านมา? ยังบังเอิญได้ขนาดนี้อีกเหรอ?”

Chinese

“哼，你點小聰明還是去騙騙三歲孩子吧。在我面前沒用。”

Thai

“ฮึ เล่ห์เล็ก ๆ น้อย ๆ ของนายเอาไปหลอกเด็กสามขวบเถอะ ต่อหน้าฉันใช้ไม่ได้ผลหรอก”

Chinese

聽到這話，劉波也不演了，笑著開口道。

Thai

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลิวปัวก็ไม่เสแสร้งอีกต่อไป พูดด้วยรอยยิ้มว่า

Chinese

“我打你電話你又不接，那我只能自己來找你了。”

Thai

“ฉันโทรหาเธอแล้วเธอไม่รับสาย ฉันก็เลยต้องมาหาเธอเอง”

Chinese

“玲兒，你別忘了可是你爸媽撮合咱倆在一起的。”

Thai

“หลิงเอ๋อร์ อย่าลืมสิว่าพ่อแม่เธอเป็นคนจับคู่ให้เราอยู่ด้วยกัน”

Chinese

方玲冷哼一聲，“我爸媽是我爸媽，我是我。你真想聊天找我爸媽去吧。”

Thai

ฟางหลิงแค่นเสียง “พ่อแม่ฉันก็ส่วนพ่อแม่ฉัน ฉันก็คือฉัน ถ้านายอยากคุยก็ไปหาพ่อแม่ฉันสิ”

Chinese

“嘿，別這樣嘛。”

Thai

“เฮ้ อย่าทำแบบนี้สิ”

Chinese

劉波笑呵呵的從懷中掏出兩張票。

Thai

หลิวปัวหัวเราะพลางหยิบตั๋วสองใบออกมาจากอกเสื้อ

Chinese

“我買了兩張電影票，待會兒咱倆看電影去啊？”

Thai

“ฉันซื้อตั๋วหนังไว้สองใบ เดี๋ยวเราไปดูหนังกันไหม?”

Chinese

“抱歉，我沒時間。”

Thai

“ขอโทษนะ ฉันไม่มีเวลา”

Chinese

說完方玲抬頭看向陳凡。

Thai

พูดจบฟางหลิงก็เงยหน้ามองเฉินฝาน

Chinese

“吃好了嗎？”

Thai

“กินอิ่มหรือยัง?”

Chinese

陳凡剛剛看戲還看得津津有味，突然被問話，連忙點頭。

Thai

เฉินฝานกำลังดูละครอย่างเพลิดเพลิน จู่ ๆ ก็ถูกถาม จึงรีบพยักหน้า

Chinese

“吃飽了？”

Thai

“อิ่มแล้วเหรอ?”

Chinese

“那我們走吧。”

Thai

“งั้นเราไปกันเถอะ”

Chinese

方玲起身拿起包包，根本不理會面前的劉波，直接扭頭朝櫃檯走去。

Thai

ฟางหลิงลุกขึ้นหยิบกระเป๋า ไม่สนใจหลิวปัวตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย ก่อนหันหลังเดินไปทางเคาน์เตอร์ทันที

Chinese

劉波站在一旁，看著兩人一塊離開，甚至是方玲主動結的賬，尤其是方玲朝陳凡一臉溫柔微笑的樣子。

Thai

หลิวปัวยืนมองทั้งสองคนเดินจากไปด้วยกัน เห็นกระทั่งฟางหลิงเป็นฝ่ายจ่ายเงินเอง โดยเฉพาะตอนที่เธอยิ้มอย่างอ่อนโยนให้เฉินฝาน

Chinese

劉波不爽了，直接冷哼一聲，快步追了出去。

Thai

หลิวปัวก็ไม่พอใจขึ้นมาทันที เขาแค่นเสียงเย็นแล้วรีบเดินตามออกไป

Chinese

“方玲，你給我站住。”

Thai

“ฟางหลิง หยุดเดี๋ยวนี้”

Chinese

飛快衝上去攔下二人。

Thai

เขาพุ่งเข้าไปขวางทั้งสองคนอย่างรวดเร็ว

Chinese

“你幹嘛？”方玲一臉厭惡的看著這傢伙。

Thai

“นายจะทำอะไร?” ฟางหลิงมองชายคนนี้ด้วยสีหน้ารังเกียจ

Chinese

“他是誰？”

Thai

“เขาเป็นใคร?”

Chinese

劉波伸手一指陳凡。

Thai

หลิวปัวยกมือชี้ไปที่เฉินฝาน

Chinese

“這小子是誰？”

Thai

“ไอ้หนุ่มนี่เป็นใคร?”

Chinese

方玲突然靠近陳凡，伸手一臉柔情地挽住陳凡的胳膊。

Thai

จู่ ๆ ฟางหลิงก็ขยับเข้าใกล้เฉินฝาน ยกมือคล้องแขนเฉินฝานด้วยสีหน้าอ่อนโยน

Chinese

“忘記給你介紹了。這是我男朋友陳凡。”

Thai

“ลืมแนะนำให้รู้จักไป นี่คือแฟนหนุ่มของฉัน เฉินฝาน”

Chinese

“劉波，以後你還是追別的女人去吧，咱倆沒緣分。”

Thai

“หลิวปัว ต่อไปนายก็ไปตามจีบผู้หญิงคนอื่นเถอะ เราสองคนไม่มีวาสนาต่อกัน”

Chinese

陳凡站在原地，一臉懵。

Thai

เฉินฝานยืนอยู่กับที่ด้วยสีหน้ามึนงง

Chinese

啥情況啊。

Thai

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย

Chinese

吃頓飯就變成男朋友了。

Thai

แค่กินข้าวมื้อเดียวก็กลายเป็นแฟนหนุ่มแล้ว

Chinese

而且看方玲一臉熱情的挽著自己胳膊，陳凡動也不敢動。

Thai

ยิ่งเห็นฟางหลิงคล้องแขนตัวเองอย่างกระตือรือร้น เฉินฝานก็ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย

Chinese

雖然隔著毛衣，但是陳凡依舊可以清晰的感觸到那種顫顫巍巍的觸感。

Thai

แม้จะมีเสื้อไหมพรมกั้นอยู่ แต่เฉินฝานยังคงสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงความรู้สึกสั่นไหวอ่อนนุ่มนั้น

Chinese

讓人心神搖曳。

Thai

ชวนให้จิตใจสั่นคลอน

Chinese

“不可能。你什麼時候有的男朋友？為什麼我不知道？”

Thai

“เป็นไปไม่ได้ เธอมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมฉันไม่รู้?”

Chinese

劉波有些不信，大聲喊道：“阿姨都跟我說了，說你根本沒有男朋友。”

Thai

หลิวปัวไม่ค่อยเชื่อ ตะโกนเสียงดังว่า “ป้าก็บอกฉันแล้วว่าเธอไม่มีแฟน”

Chinese

方玲笑了。

Thai

ฟางหลิงหัวเราะ

Chinese

“抱歉啊，我們上周剛在一起。”

Thai

“ขอโทษนะ เราสองคนเพิ่งคบกันเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว”

Chinese

“現在你知道了吧。”

Thai

“ตอนนี้นายรู้แล้วใช่ไหม”

Chinese

“方玲！你別太過分！”

Thai

“ฟางหลิง! เธออย่าทำเกินไปนักนะ!”

Chinese

劉波突然冷哼一聲，似乎是被惹怒了。

Thai

หลิวปัวแค่นเสียงเย็นขึ้นมาทันที ดูเหมือนจะถูกยั่วโมโห

Chinese

“別忘了是你爸媽撮合我們倆在一起的。”

Thai

“อย่าลืมสิว่าพ่อแม่เธอเป็นคนจับคู่ให้เราสองคน”

Chinese

“是你們方家想要跟我們劉家聯姻……”

Thai

“ตระกูลฟางของเธออยากเกี่ยวดองกับตระกูลหลิวของเรา…”

Chinese

方玲嗤笑一聲：“方家跟劉家聯姻？你可以去問問，誰願意嫁誰嫁，反正我不會同意。”

Thai

ฟางหลิงหัวเราะเยาะ “ตระกูลฟางเกี่ยวดองกับตระกูลหลิวงั้นเหรอ? นายไปถามดูได้เลยว่าใครอยากแต่งก็แต่งไป ส่วนฉันไม่เห็นด้วยแน่นอน”

Chinese

說完挽著陳凡的胳膊，一臉甜蜜地柔聲道。

Thai

พูดจบเธอก็คล้องแขนเฉินฝาน พลางพูดเสียงอ่อนหวานด้วยสีหน้าหวานฉ่ำ

Chinese

“親愛的，咱們回去吧。”

Thai

“ที่รัก เรากลับกันเถอะ”

Chinese

陳凡打了一個哆嗦，下意識想要抽回胳膊。

Thai

เฉินฝานตัวสั่น เขาอยากดึงแขนกลับโดยไม่รู้ตัว

Chinese

結果被方玲用眼神威脅給制止了。

Thai

แต่ถูกสายตาข่มขู่ของฟางหลิงห้ามเอาไว้

Chinese

“我，我去騎自行車。”

Thai

“ผม ผมจะไปเอาจักรยาน”

Chinese

陳凡趕忙解釋一句。

Thai

เฉินฝานรีบอธิบาย

Chinese

“哦。那你快點哦，人家等你。”

Thai

“อ้อ งั้นเร็ว ๆ หน่อยนะ ฉันรอนายอยู่”

Chinese

陳凡終於解脫，滿頭大汗地跑過去推車。

Thai

ในที่สุดเฉินฝานก็เป็นอิสระ เขาวิ่งเหงื่อแตกพลั่กไปเข็นจักรยาน

Chinese

見陳凡竟然推了一輛女性自行車出來，劉波突然笑了。

Thai

เมื่อเห็นเฉินฝานเข็นจักรยานผู้หญิงออกมา หลิวปัวก็หัวเราะขึ้นมาทันที

Chinese

“這就是你找的男朋友？”

Thai

“นี่น่ะเหรอแฟนหนุ่มที่เธอหา?”

Chinese

“連輛車都沒有？竟然還騎自行車，這樣的男的你也看得上？”

Thai

“แม้แต่รถสักคันก็ยังไม่มี? ถึงกับต้องขี่จักรยาน ผู้ชายแบบนี้เธอก็ยังชอบลงเหรอ?”

Chinese

說完快步走到陳凡面前，一副居高臨下的冷笑模樣。

Thai

พูดจบเขาก็เดินเร็ว ๆ มาหยุดตรงหน้าเฉินฝาน พร้อมรอยยิ้มเย็นเหนือกว่า

Chinese

“小子，我不管你是什麼來路。”

Thai

“ไอ้หนุ่ม ฉันไม่สนหรอกว่านายเป็นใครมาจากไหน”

Chinese

“開個價吧。離開她。”

Thai

“บอกราคามา ออกไปจากเธอซะ”