บทที่ 111

เสนอราคามา แล้วไปจากเธอซะ

開個價吧,離開她
แก้ไขแล้ว

แปลจาก จีน ด้วยเครื่องมือ อาจมีความคลาดเคลื่อน

จีน

大學城。

ไทย

เมืองมหาวิทยาลัย

จีน

騎自行車趕到方玲口中那家新開業的烤肉店時也差不多快中午了。

ไทย

ตอนที่ขี่จักรยานไปถึงร้านปิ้งย่างที่เพิ่งเปิดใหม่ซึ่งฟางหลิงพูดถึง ก็เกือบเที่ยงแล้ว

จีน

陳凡原本想要個包間,但是沒想到這店生意還挺好,竟然全都客滿了。

ไทย

เดิมทีเฉินฝานคิดจะขอห้องส่วนตัว แต่ไม่คิดเลยว่าร้านนี้จะขายดีขนาดนี้ ถึงกับเต็มทุกโต๊ะ

จีน

方玲說坐大廳就行。拉著陳凡找了個靠窗的位置坐下。

ไทย

ฟางหลิงบอกว่านั่งตรงโถงก็ได้ จากนั้นก็ดึงเฉินฝานไปนั่งตรงที่นั่งติดหน้าต่าง

จีน

“天冷最適合吃烤肉,所以這時候顧客是最多的。”

ไทย

“อากาศหนาวเหมาะกับการกินปิ้งย่างที่สุด เพราะงั้นช่วงนี้ลูกค้าถึงได้เยอะที่สุด”

จีน

方玲笑嘻嘻地給陳凡倒了一杯熱飲。

ไทย

ฟางหลิงรินเครื่องดื่มร้อนให้เฉินฝานด้วยรอยยิ้ม

จีน

“你覺得開一家這樣的餐飲店如何?”

ไทย

“นายคิดว่าถ้าเปิดร้านอาหารแบบนี้จะเป็นยังไง?”

จีน

陳凡隨意看了一圈大廳。

ไทย

เฉินฝานกวาดตามองโถงร้านอย่างไม่ใส่ใจ

จีน

“這種店一般在秋冬季生意最火爆,不過天暖和之後,生意應該就會進入淡季。”

ไทย

“ร้านแบบนี้ปกติจะขายดีที่สุดในช่วงฤดูใบไม้ร่วงกับฤดูหนาว แต่พออากาศอุ่นขึ้น ธุรกิจก็น่าจะเข้าสู่ช่วงโลว์ซีซัน”

จีน

“不過這家店選擇開在大學城,位置不錯,穩定的客流量一定程度上可以彌補這個缺陷。”

ไทย

“แต่ร้านนี้เลือกเปิดในเมืองมหาวิทยาลัย ทำเลไม่เลวเลย ลูกค้าที่มาอย่างสม่ำเสมอก็ช่วยชดเชยข้อเสียนี้ได้ในระดับหนึ่ง”

จีน

“你想開餐飲店?”

ไทย

“เธออยากเปิดร้านอาหารเหรอ?”

จีน

方玲笑笑,“隨便問問。”

ไทย

ฟางหลิงยิ้ม “ถามไปอย่างนั้นเอง”

จีน

陳凡想了一下認真回答道:“如果這兩年開餐飲的話,應該還是不錯的。”

ไทย

เฉินฝานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบอย่างจริงจังว่า “ถ้าเปิดร้านอาหารในช่วงสองปีนี้ ก็น่าจะไปได้ดีอยู่ครับ”

จีน

方玲眼神灼灼地盯著陳凡,“聽你說這番話,真不像是一個剛上大學的學生。”

ไทย

ฟางหลิงจ้องเฉินฝานด้วยแววตาเป็นประกาย “ฟังนายพูดแบบนี้แล้ว ไม่เหมือนนักศึกษาที่เพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยเลยจริง ๆ”

จีน

陳凡笑笑,“我就是隨便亂說說而已。”

ไทย

เฉินฝานยิ้ม “ผมก็พูดไปเรื่อยเท่านั้นเอง”

จีน

“我覺得你說的挺有道理的。”

ไทย

“ฉันว่าที่นายพูดก็มีเหตุผลดีนะ”

จีน

肉片上桌,陳凡主動承擔了烤肉的工作。

ไทย

เมื่อเนื้อหั่นแผ่นถูกยกมาเสิร์ฟ เฉินฝานก็รับหน้าที่ปิ้งเนื้ออย่างเชิงรุก

จีน

方玲性格開朗,兩人雖然不算熟悉,但是氣氛倒也十分融洽。

ไทย

ฟางหลิงเป็นคนร่าเริง แม้ทั้งคู่จะยังไม่สนิทกันมาก แต่บรรยากาศกลับกลมกลืนเป็นอย่างดี

จีน

“行了。我來吧,你都把我給喂撐了。”

ไทย

“พอแล้ว ฉันทำเอง นายป้อนฉันจนท้องจะแตกแล้ว”

จีน

方玲吃了兩大碗,終於是心滿意足地揉了揉小腹。

ไทย

ฟางหลิงกินไปสองชามใหญ่ ในที่สุดก็ลูบท้องน้อยอย่างพึงพอใจ

จีน

“好久沒有吃得這麼開心了。”

ไทย

“ไม่ได้กินอย่างมีความสุขแบบนี้มานานแล้ว”

จีน

說完搶過陳凡手中的鑷子。

ไทย

พูดจบก็แย่งคีมในมือเฉินฝานไป

จีน

“都在給我烤了,你都沒怎麼吃,剩下的你可要全吃光哦。”

ไทย

“เอาแต่ปิ้งให้ฉัน นายแทบไม่ได้กินเลย ที่เหลือนายต้องกินให้หมดนะ”

จีน

陳凡這才喝了口飲料,拿起筷子開始狼吞虎咽。

ไทย

เฉินฝานจึงได้ดื่มเครื่องดื่มหนึ่งอึก หยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วเริ่มกินอย่างตะกละตะกลาม

จีน

方玲一邊用鑷子翻著肉片一邊笑吟吟地盯著陳凡。

ไทย

ฟางหลิงพลิกเนื้อด้วยคีมไปพลาง มองเฉินฝานด้วยรอยยิ้มไปพลาง

จีน

“我其實一直有個問題沒搞明白。”

ไทย

“ที่จริงฉันมีเรื่องหนึ่งที่ยังไม่เข้าใจมาตลอด”

จีน

“既然你的電腦技術這麼好,為什麼沒有選擇計算機專業,而是選了市場營銷呢。”

ไทย

“ในเมื่อนายเก่งด้านคอมพิวเตอร์ขนาดนี้ ทำไมถึงไม่เลือกเรียนสาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์ แต่กลับเลือกการตลาดล่ะ”

จีน

陳凡嘴裡塞著肉,含糊道:“我女朋友選的這個專業。”

ไทย

เฉินฝานพูดอู้อี้ทั้งที่เนื้อยังเต็มปาก “แฟนเลือกสาขานี้ครับ”

จีน

“你有女朋友了?”

ไทย

“นายมีแฟนแล้วเหรอ?”

จีน

方玲眼神一閃,“該不會就是第一次見面時那個姑娘吧?”

ไทย

แววตาฟางหลิงวูบไหว “คงไม่ใช่สาวคนนั้นที่เจอกันครั้งแรกหรอกนะ?”

จีน

“嗯。她是我高中同桌。”

ไทย

“ครับ เธอเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะสมัยมัธยมของผม”

จีน

方玲點點頭,“很漂亮的一個姑娘,你很幸運。”

ไทย

ฟางหลิงพยักหน้า “เป็นผู้หญิงที่สวยมาก นายโชคดีจริง ๆ”

จีน

陳凡抬頭咧嘴一笑。

ไทย

เฉินฝานเงยหน้าขึ้นยิ้มกว้าง

จีน

“遇見她是我這輩子最幸運的事情。”

ไทย

“การได้พบเธอคือเรื่องที่โชคดีที่สุดในชาตินี้ของผม”

จีน

方玲愣愣地看著陳凡。

ไทย

ฟางหลิงมองเฉินฝานอย่างเหม่อลอย

จีน

她能看出陳凡在提到女友時那種藏不住的幸福表情。

ไทย

เธอมองออกถึงสีหน้าแห่งความสุขที่ปิดไม่มิดของเฉินฝานยามพูดถึงแฟนสาว

จีน

看得出來,他是真的很愛自己的女朋友。

ไทย

ดูออกเลยว่าเขารักแฟนของตัวเองมากจริง ๆ

จีน

在聯想到之前表姐跟自己說的那個提議。

ไทย

เมื่อนึกถึงข้อเสนอที่ลูกพี่ลูกน้องเคยพูดกับเธอก่อนหน้านี้

จีน

方玲心中不禁有些苦笑。

ไทย

ฟางหลิงก็อดยิ้มขื่นในใจไม่ได้

จีน

“學姐,你今天找我出來是不是有什麼事啊?”

ไทย

“รุ่นพี่ วันนี้ที่ชวนผมออกมามีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?”

จีน

陳凡察言觀色,很快便猜到了方玲應該是有事才喊自己出來。

ไทย

เฉินฝานสังเกตสีหน้าและคำพูดของอีกฝ่าย ไม่นานก็เดาได้ว่าฟางหลิงน่าจะมีเรื่องอะไรจึงเรียกเขาออกมา

จีน

“是不是電腦又壞了?”

ไทย

“คอมพิวเตอร์พังอีกแล้วเหรอครับ?”

จีน

陳凡咧嘴一笑:“你放心,這次我可以免費幫你維修。”

ไทย

เฉินฝานยิ้มกว้าง “ไม่ต้องห่วงครับ ครั้งนี้ผมช่วยซ่อมให้ฟรีได้”

จีน

方玲神色一慌,趕忙調整情緒。

ไทย

ฟางหลิงมีสีหน้าลนลาน รีบปรับอารมณ์ของตัวเอง

จีน

“哪有。你想什麼呢。”

ไทย

“เปล่าสักหน่อย นายคิดอะไรอยู่”

จีน

“其實……我今天找你……”

ไทย

“จริง ๆ แล้ว… วันนี้ที่ฉันชวนนายมา…”

จีน

方玲正猶豫著要不要把自己的打算講出來。

ไทย

ฟางหลิงกำลังลังเลว่าจะพูดแผนการของตัวเองออกมาดีหรือไม่

จีน

身後突然竄出一個人影,直接衝到兩人餐桌面前。

ไทย

ทันใดนั้นเงาร่างหนึ่งก็พุ่งออกมาจากด้านหลัง ตรงเข้ามาที่โต๊ะอาหารของทั้งสองคน

จีน

“玲兒,這麼巧啊。”

ไทย

“หลิงเอ๋อร์ บังเอิญจังเลยนะ”

จีน

方玲一愣,下意識抬頭,結果看到面前這人之後,表情瞬間微微一變。

ไทย

ฟางหลิงชะงัก เงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว ผลคือทันทีที่เห็นคนตรงหน้า สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

จีน

陳凡疑惑地打量著面前這個青年,看上去應該比方玲的年齡大一點,接近三十歲左右的樣子。

ไทย

เฉินฝานมองสำรวจชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความสงสัย ดูแล้วน่าจะอายุมากกว่าฟางหลิงเล็กน้อย ราว ๆ เกือบสามสิบปี

จีน

一身筆挺的西裝皮鞋,頭上抹了髮蠟烏黑髮亮。

ไทย

เขาสวมสูทกับรองเท้าหนังที่เรียบกริบ บนศีรษะป้ายแวกซ์จนผมดำขลับเป็นเงา

จีน

這傢伙戴了一副金絲眼鏡,看上去還有點小帥。

ไทย

ชายคนนี้สวมแว่นกรอบทอง ดูแล้วก็หน้าตาดีอยู่เล็กน้อย

จีน

陳凡以為這是方玲的朋友,所以微笑著沒有開口。

ไทย

เฉินฝานคิดว่านี่คงเป็นเพื่อนของฟางหลิง จึงยิ้มโดยไม่พูดอะไร

จีน

而方玲則是臉色瞬間冷漠,一臉不耐煩。

ไทย

ส่วนฟางหลิงกลับมีสีหน้าเย็นชาลงทันทีและดูรำคาญอย่างเห็นได้ชัด

จีน

“你怎麼在這裡?”

ไทย

“นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

จีน

“劉波,你跟蹤我?”

ไทย

“หลิวปัว นายสะกดรอยตามฉันเหรอ?”

จีน

面前這個叫劉波的金絲眼鏡男笑呵呵地搖搖頭。

ไทย

ชายสวมแว่นกรอบทองที่ชื่อหลิวปัวส่ายหน้าพร้อมหัวเราะ

จีน

“怎麼會呢。我是剛巧路過。”

ไทย

“จะเป็นไปได้ยังไง ฉันแค่บังเอิญเดินผ่านมา”

จีน

方玲皺著眉頭,冷聲喝道:“路過?還能這麼巧遇到?”

ไทย

ฟางหลิงขมวดคิ้ว ตวาดเสียงเย็น “เดินผ่านมา? ยังบังเอิญได้ขนาดนี้อีกเหรอ?”

จีน

“哼,你點小聰明還是去騙騙三歲孩子吧。在我面前沒用。”

ไทย

“ฮึ เล่ห์เล็ก ๆ น้อย ๆ ของนายเอาไปหลอกเด็กสามขวบเถอะ ต่อหน้าฉันใช้ไม่ได้ผลหรอก”

จีน

聽到這話,劉波也不演了,笑著開口道。

ไทย

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลิวปัวก็ไม่เสแสร้งอีกต่อไป พูดด้วยรอยยิ้มว่า

จีน

“我打你電話你又不接,那我只能自己來找你了。”

ไทย

“ฉันโทรหาเธอแล้วเธอไม่รับสาย ฉันก็เลยต้องมาหาเธอเอง”

จีน

“玲兒,你別忘了可是你爸媽撮合咱倆在一起的。”

ไทย

“หลิงเอ๋อร์ อย่าลืมสิว่าพ่อแม่เธอเป็นคนจับคู่ให้เราอยู่ด้วยกัน”

จีน

方玲冷哼一聲,“我爸媽是我爸媽,我是我。你真想聊天找我爸媽去吧。”

ไทย

ฟางหลิงแค่นเสียง “พ่อแม่ฉันก็ส่วนพ่อแม่ฉัน ฉันก็คือฉัน ถ้านายอยากคุยก็ไปหาพ่อแม่ฉันสิ”

จีน

“嘿,別這樣嘛。”

ไทย

“เฮ้ อย่าทำแบบนี้สิ”

จีน

劉波笑呵呵的從懷中掏出兩張票。

ไทย

หลิวปัวหัวเราะพลางหยิบตั๋วสองใบออกมาจากอกเสื้อ

จีน

“我買了兩張電影票,待會兒咱倆看電影去啊?”

ไทย

“ฉันซื้อตั๋วหนังไว้สองใบ เดี๋ยวเราไปดูหนังกันไหม?”

จีน

“抱歉,我沒時間。”

ไทย

“ขอโทษนะ ฉันไม่มีเวลา”

จีน

說完方玲抬頭看向陳凡。

ไทย

พูดจบฟางหลิงก็เงยหน้ามองเฉินฝาน

จีน

“吃好了嗎?”

ไทย

“กินอิ่มหรือยัง?”

จีน

陳凡剛剛看戲還看得津津有味,突然被問話,連忙點頭。

ไทย

เฉินฝานกำลังดูละครอย่างเพลิดเพลิน จู่ ๆ ก็ถูกถาม จึงรีบพยักหน้า

จีน

“吃飽了?”

ไทย

“อิ่มแล้วเหรอ?”

จีน

“那我們走吧。”

ไทย

“งั้นเราไปกันเถอะ”

จีน

方玲起身拿起包包,根本不理會面前的劉波,直接扭頭朝櫃檯走去。

ไทย

ฟางหลิงลุกขึ้นหยิบกระเป๋า ไม่สนใจหลิวปัวตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย ก่อนหันหลังเดินไปทางเคาน์เตอร์ทันที

จีน

劉波站在一旁,看著兩人一塊離開,甚至是方玲主動結的賬,尤其是方玲朝陳凡一臉溫柔微笑的樣子。

ไทย

หลิวปัวยืนมองทั้งสองคนเดินจากไปด้วยกัน เห็นกระทั่งฟางหลิงเป็นฝ่ายจ่ายเงินเอง โดยเฉพาะตอนที่เธอยิ้มอย่างอ่อนโยนให้เฉินฝาน

จีน

劉波不爽了,直接冷哼一聲,快步追了出去。

ไทย

หลิวปัวก็ไม่พอใจขึ้นมาทันที เขาแค่นเสียงเย็นแล้วรีบเดินตามออกไป

จีน

“方玲,你給我站住。”

ไทย

“ฟางหลิง หยุดเดี๋ยวนี้”

จีน

飛快衝上去攔下二人。

ไทย

เขาพุ่งเข้าไปขวางทั้งสองคนอย่างรวดเร็ว

จีน

“你幹嘛?”方玲一臉厭惡的看著這傢伙。

ไทย

“นายจะทำอะไร?” ฟางหลิงมองชายคนนี้ด้วยสีหน้ารังเกียจ

จีน

“他是誰?”

ไทย

“เขาเป็นใคร?”

จีน

劉波伸手一指陳凡。

ไทย

หลิวปัวยกมือชี้ไปที่เฉินฝาน

จีน

“這小子是誰?”

ไทย

“ไอ้หนุ่มนี่เป็นใคร?”

จีน

方玲突然靠近陳凡,伸手一臉柔情地挽住陳凡的胳膊。

ไทย

จู่ ๆ ฟางหลิงก็ขยับเข้าใกล้เฉินฝาน ยกมือคล้องแขนเฉินฝานด้วยสีหน้าอ่อนโยน

จีน

“忘記給你介紹了。這是我男朋友陳凡。”

ไทย

“ลืมแนะนำให้รู้จักไป นี่คือแฟนหนุ่มของฉัน เฉินฝาน”

จีน

“劉波,以後你還是追別的女人去吧,咱倆沒緣分。”

ไทย

“หลิวปัว ต่อไปนายก็ไปตามจีบผู้หญิงคนอื่นเถอะ เราสองคนไม่มีวาสนาต่อกัน”

จีน

陳凡站在原地,一臉懵。

ไทย

เฉินฝานยืนอยู่กับที่ด้วยสีหน้ามึนงง

จีน

啥情況啊。

ไทย

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย

จีน

吃頓飯就變成男朋友了。

ไทย

แค่กินข้าวมื้อเดียวก็กลายเป็นแฟนหนุ่มแล้ว

จีน

而且看方玲一臉熱情的挽著自己胳膊,陳凡動也不敢動。

ไทย

ยิ่งเห็นฟางหลิงคล้องแขนตัวเองอย่างกระตือรือร้น เฉินฝานก็ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย

จีน

雖然隔著毛衣,但是陳凡依舊可以清晰的感觸到那種顫顫巍巍的觸感。

ไทย

แม้จะมีเสื้อไหมพรมกั้นอยู่ แต่เฉินฝานยังคงสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงความรู้สึกสั่นไหวอ่อนนุ่มนั้น

จีน

讓人心神搖曳。

ไทย

ชวนให้จิตใจสั่นคลอน

จีน

“不可能。你什麼時候有的男朋友?為什麼我不知道?”

ไทย

“เป็นไปไม่ได้ เธอมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมฉันไม่รู้?”

จีน

劉波有些不信,大聲喊道:“阿姨都跟我說了,說你根本沒有男朋友。”

ไทย

หลิวปัวไม่ค่อยเชื่อ ตะโกนเสียงดังว่า “ป้าก็บอกฉันแล้วว่าเธอไม่มีแฟน”

จีน

方玲笑了。

ไทย

ฟางหลิงหัวเราะ

จีน

“抱歉啊,我們上周剛在一起。”

ไทย

“ขอโทษนะ เราสองคนเพิ่งคบกันเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว”

จีน

“現在你知道了吧。”

ไทย

“ตอนนี้นายรู้แล้วใช่ไหม”

จีน

“方玲!你別太過分!”

ไทย

“ฟางหลิง! เธออย่าทำเกินไปนักนะ!”

จีน

劉波突然冷哼一聲,似乎是被惹怒了。

ไทย

หลิวปัวแค่นเสียงเย็นขึ้นมาทันที ดูเหมือนจะถูกยั่วโมโห

จีน

“別忘了是你爸媽撮合我們倆在一起的。”

ไทย

“อย่าลืมสิว่าพ่อแม่เธอเป็นคนจับคู่ให้เราสองคน”

จีน

“是你們方家想要跟我們劉家聯姻……”

ไทย

“ตระกูลฟางของเธออยากเกี่ยวดองกับตระกูลหลิวของเรา…”

จีน

方玲嗤笑一聲:“方家跟劉家聯姻?你可以去問問,誰願意嫁誰嫁,反正我不會同意。”

ไทย

ฟางหลิงหัวเราะเยาะ “ตระกูลฟางเกี่ยวดองกับตระกูลหลิวงั้นเหรอ? นายไปถามดูได้เลยว่าใครอยากแต่งก็แต่งไป ส่วนฉันไม่เห็นด้วยแน่นอน”

จีน

說完挽著陳凡的胳膊,一臉甜蜜地柔聲道。

ไทย

พูดจบเธอก็คล้องแขนเฉินฝาน พลางพูดเสียงอ่อนหวานด้วยสีหน้าหวานฉ่ำ

จีน

“親愛的,咱們回去吧。”

ไทย

“ที่รัก เรากลับกันเถอะ”

จีน

陳凡打了一個哆嗦,下意識想要抽回胳膊。

ไทย

เฉินฝานตัวสั่น เขาอยากดึงแขนกลับโดยไม่รู้ตัว

จีน

結果被方玲用眼神威脅給制止了。

ไทย

แต่ถูกสายตาข่มขู่ของฟางหลิงห้ามเอาไว้

จีน

“我,我去騎自行車。”

ไทย

“ผม ผมจะไปเอาจักรยาน”

จีน

陳凡趕忙解釋一句。

ไทย

เฉินฝานรีบอธิบาย

จีน

“哦。那你快點哦,人家等你。”

ไทย

“อ้อ งั้นเร็ว ๆ หน่อยนะ ฉันรอนายอยู่”

จีน

陳凡終於解脫,滿頭大汗地跑過去推車。

ไทย

ในที่สุดเฉินฝานก็เป็นอิสระ เขาวิ่งเหงื่อแตกพลั่กไปเข็นจักรยาน

จีน

見陳凡竟然推了一輛女性自行車出來,劉波突然笑了。

ไทย

เมื่อเห็นเฉินฝานเข็นจักรยานผู้หญิงออกมา หลิวปัวก็หัวเราะขึ้นมาทันที

จีน

“這就是你找的男朋友?”

ไทย

“นี่น่ะเหรอแฟนหนุ่มที่เธอหา?”

จีน

“連輛車都沒有?竟然還騎自行車,這樣的男的你也看得上?”

ไทย

“แม้แต่รถสักคันก็ยังไม่มี? ถึงกับต้องขี่จักรยาน ผู้ชายแบบนี้เธอก็ยังชอบลงเหรอ?”

จีน

說完快步走到陳凡面前,一副居高臨下的冷笑模樣。

ไทย

พูดจบเขาก็เดินเร็ว ๆ มาหยุดตรงหน้าเฉินฝาน พร้อมรอยยิ้มเย็นเหนือกว่า

จีน

“小子,我不管你是什麼來路。”

ไทย

“ไอ้หนุ่ม ฉันไม่สนหรอกว่านายเป็นใครมาจากไหน”

จีน

“開個價吧。離開她。”

ไทย

“บอกราคามา ออกไปจากเธอซะ”

ความคิดเห็น

เข้าสู่ระบบ เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น การอ่านเปิดให้ทุกคน