พบหน้าเพื่อนเก่า

Chinese

大學城附近的一家魯菜館里。

Thai

ร้านอาหารซานตงแห่งหนึ่งใกล้มหาวิทยาลัย

Chinese

陳凡坐在靠窗的位置等了小半個鐘頭了。

Thai

เฉินฝานนั่งรออยู่ตรงที่นั่งริมหน้าต่างมาครึ่งชั่วโมงกว่าแล้ว

Chinese

不過他也不覺得無聊，因為他正在擺弄手機。

Thai

แต่เขาไม่ได้รู้สึกเบื่อ เพราะกำลังเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่

Chinese

原本陳凡對這個時代的手機是有些嗤之以鼻的。

Thai

เดิมทีเฉินฝานค่อนข้างดูแคลนโทรศัพท์มือถือในยุคนี้

Chinese

畢竟用慣了二十年後的智能手機，再玩現在的手機，有種回到了原始年代的感覺。

Thai

อย่างไรเสีย หลังจากเคยใช้โทรศัพท์มือถืออัจฉริยะในอีกยี่สิบปีให้หลังจนชิน พอกลับมาเล่นโทรศัพท์มือถือในยุคนี้ ก็ให้ความรู้สึกราวกับย้อนกลับไปอยู่ในยุคดึกดำบรรพ์

Chinese

但是陳凡發現自己大錯特錯了。

Thai

แต่เฉินฝานพบว่าตัวเองคิดผิดมหันต์

Chinese

自從買了手機之後，他幾乎每天都要跟蘇若初發簡訊。

Thai

นับตั้งแต่ซื้อโทรศัพท์มือถือมา เขาก็แทบจะส่งข้อความหา ซูรั่วชู ทุกวัน

Chinese

一有時間就發。

Thai

มีเวลาว่างเมื่อไรก็ส่งเมื่อนั้น

Chinese

這個年代的簡訊是有數量限制的。

Thai

ข้อความในยุคนี้มีการจำกัดจำนวน

Chinese

超過了發送條數要額外收費。

Thai

หากส่งเกินจำนวนที่กำหนดก็ต้องเสียค่าบริการเพิ่มเติม

Chinese

可是陳凡根本不在乎，就算是收費也要發。

Thai

แต่เฉินฝานไม่สนใจเลย ต่อให้ต้องเสียเงินก็จะส่ง

Chinese

每天彷彿跟蘇若初有說不完的話。

Thai

ทุกวันราวกับมีเรื่องให้พูดกับซูรั่วชูไม่รู้จบ

Chinese

為這事兒蘇若初還批評過陳凡，說他亂花錢。

Thai

เพราะเรื่องนี้ซูรั่วชูยังเคยตำหนิเฉินฝาน บอกว่าเขาใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย

Chinese

每次陳凡都笑著虛心認錯，但就是不改。

Thai

ทุกครั้งเฉินฝานจะยิ้มพลางยอมรับผิดอย่างถ่อมตัว แต่ไม่เคยแก้ไข

Chinese

最後搞得蘇若初也拿他沒有任何辦法了。

Thai

สุดท้ายซูรั่วชูก็ทำอะไรเขาไม่ได้

Chinese

陳凡之所以熱衷於發簡訊，一是前世他跟蘇若初熱戀的時候，很少發信息，偶爾有時候蘇若初給自己發信息，陳凡都還在玩遊戲，選擇自動忽略。

Thai

สาเหตุที่เฉินฝานชอบส่งข้อความมาก อย่างแรกคือในชาติก่อน ตอนที่เขากับซูรั่วชูรักกันอย่างหวานชื่น ทั้งคู่ส่งข้อความหากันน้อยมาก บางครั้งซูรั่วชูส่งข้อความมาหาเขา เฉินฝานก็กำลังเล่นเกมและเลือกที่จะไม่สนใจโดยอัตโนมัติ

Chinese

陳凡想彌補這個遺憾。

Thai

เฉินฝานอยากชดเชยความเสียดายนี้

Chinese

第二個原因就是發簡訊讓陳凡找到了當年第一次上大學第一次擁有手機的那種感覺。

Thai

เหตุผลที่สองคือการส่งข้อความทำให้เฉินฝานได้สัมผัสความรู้สึกแบบตอนเรียนมหาวิทยาลัยครั้งแรกและมีโทรศัพท์มือถือเป็นครั้งแรกในตอนนั้น

Chinese

他至今還清楚地記得，前世快要上大學的時候，父母一咬牙幫他買了一部五百多塊的二手諾基亞。

Thai

เขายังจำได้อย่างชัดเจนว่า ในชาติก่อน ตอนใกล้จะเข้ามหาวิทยาลัย พ่อแม่กัดฟันช่วยซื้อโนเกียมือสองราคากว่าห้าร้อยหยวนให้เขาเครื่องหนึ่ง

Chinese

雖然這手機沒網沒流量，只能發簡訊打電話。

Thai

แม้โทรศัพท์เครื่องนี้จะใช้อินเทอร์เน็ตไม่ได้ ไม่มีแพ็กเกจข้อมูล ทำได้เพียงส่งข้อความกับโทรออกเท่านั้น

Chinese

但是陳凡卻愛不釋手，剛上大學那段時間，大家幾乎天天都有發不完的簡訊。

Thai

แต่เฉินฝานก็รักมันจนวางไม่ลง ช่วงแรกที่เพิ่งเข้ามหาวิทยาลัย ทุกคนแทบจะมีข้อความส่งกันไม่หวาดไม่ไหวทุกวัน

Chinese

有時候還要分享一些笑話段子，祝福簡訊，現在想想，確實有夠無聊的。

Thai

บางครั้งยังต้องแบ่งปันเรื่องตลก มุกขำขัน และข้อความอวยพร พอมาคิดดูตอนนี้ก็ช่างน่าเบื่อจริง ๆ

Chinese

但是那時候的快確實真的，一輩子都忘不掉。

Thai

แต่ความสุขในตอนนั้นเป็นความสุขที่แท้จริง และไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต

Chinese

陳凡正回憶著呢。

Thai

เฉินฝานกำลังหวนรำลึกอยู่

Chinese

店門口有人推開門走了進來。

Thai

จู่ ๆ ก็มีคนผลักประตูร้านเดินเข้ามา

Chinese

目光飛快在大廳掃了一圈。

Thai

สายตากวาดมองทั่วโถงอย่างรวดเร็ว

Chinese

然後興奮地朝這邊揮手。

Thai

จากนั้นก็โบกมือมาทางนี้อย่างตื่นเต้น

Chinese

“嘿，老陳！”

Thai

“เฮ้ เฉินฝาน!”

Chinese

陳凡抬頭看向對方，突然一咧嘴，招了招手。

Thai

เฉินฝานเงยหน้ามองอีกฝ่าย แล้วก็ยิ้มกว้างพร้อมโบกมือให้

Chinese

“郭帥！這邊。”

Thai

“กัวซ่วย! ทางนี้”

Chinese

沒錯。

Thai

ถูกต้องแล้ว

Chinese

今天陳凡要等的人就是郭帥。

Thai

คนที่เฉินฝานกำลังรอวันนี้ก็คือกัวซ่วย

Chinese

其實兩人念的大學並不算太遠，從雲海大學坐車到郭帥的學校也就半個多小時。

Thai

ที่จริงมหาวิทยาลัยของทั้งคู่ไม่ได้อยู่ไกลกันมาก จากมหาวิทยาลัยหยุนไห่นั่งรถไปมหาวิทยาลัยของกัวซ่วยก็ใช้เวลาเพียงกว่าครึ่งชั่วโมง

Chinese

只不過之前大家都忙著軍訓，一直沒怎麼聯繫。

Thai

เพียงแต่ก่อนหน้านี้ทุกคนต่างยุ่งอยู่กับการฝึกทหาร จึงแทบไม่ได้ติดต่อกัน

Chinese

而且陳凡也沒有手機，買了手機之後也又不記得郭帥的手機號。

Thai

อีกทั้งเฉินฝานก็ไม่มีโทรศัพท์มือถือ พอซื้อโทรศัพท์มือถือแล้วก็ลืมหมายเลขโทรศัพท์มือถือของกัวซ่วยไปอีก

Chinese

最後還是通過網上發qq的方式找到了這孫子。

Thai

ท้ายที่สุดเขายังต้องตามหาเจ้าหมอนี่ผ่านการส่งข้อความทางคิวคิวบนอินเทอร์เน็ต

Chinese

兩人約好時間，這才有了這次的線下見面。

Thai

ทั้งสองนัดเวลากัน จึงได้มาพบหน้ากันแบบออฟไลน์ในครั้งนี้

Chinese

郭帥笑哈哈的跑過來，陳凡起身，老友相見，不多廢話，先來一個擁抱。

Thai

กัวซ่วยหัวเราะร่าเดินเข้ามา เฉินฝานลุกขึ้น เพื่อนเก่าพบหน้ากันไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลง กอดกันก่อนหนึ่งที

Chinese

擁抱過後，郭帥上來就是一個誇張的怪笑。

Thai

หลังจากกอดกันแล้ว กัวซ่วยก็ส่งเสียงหัวเราะประหลาดอย่างโอเวอร์เข้ามาทันที

Chinese

“靠，一段時間沒見，你怎麼好像變帥了。”

Thai

“ให้ตายสิ ไม่ได้เจอกันพักเดียว ทำไมนายดูหล่อขึ้นเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคนเลย”

Chinese

陳凡一邊給這傢伙倒茶一邊笑著開口道：“以後能不能不要說這種人盡皆知的廢話了。”

Thai

เฉินฝานรินชาให้หมอนี่พลางเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า “ต่อไปอย่าพูดเรื่องไร้สาระที่ใคร ๆ ก็รู้แบบนี้ได้ไหม”

Chinese

“草，不光人帥了，臉皮好像也厚了。”

Thai

“ให้ตายเถอะ ไม่ใช่แค่หน้าตาดีขึ้น หนังหน้าก็หนาขึ้นด้วยสินะ”

Chinese

陳凡笑呵呵地看著郭帥，眼神中滿是懷念的神采。

Thai

เฉินฝานมองกัวซ่วยด้วยรอยยิ้ม แววตาเต็มไปด้วยความคิดถึง

Chinese

在高中，他只有郭帥這一個好朋友。

Thai

ตอนเรียนมัธยม เขามีเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวก็คือกัวซ่วย

Chinese

三四個月沒見面，他還真有些想這孫子了。

Thai

ไม่ได้เจอกันสามสี่เดือน เขาคิดถึงเจ้าหมอนี่อยู่ไม่น้อยจริง ๆ

Chinese

陳凡招來服務員，拿著菜單隨便點了幾個菜。

Thai

เฉินฝานเรียกพนักงานมา หยิบเมนูขึ้นมาแล้วสั่งอาหารไปสองสามอย่างตามใจ

Chinese

“麻煩快點。”

Thai

“รบกวนทำให้เร็วหน่อยนะครับ”

Chinese

陳凡將菜單遞給對方。

Thai

เฉินฝานส่งเมนูให้อีกฝ่าย

Chinese

郭帥又攔住服務員，“來一箱嶗山。”

Thai

กัวซ่วยกลับรั้งพนักงานเอาไว้ “เอาเบียร์เหลาซานมาหนึ่งลัง”

Chinese

陳凡笑了，“下午我還要上課呢。”

Thai

เฉินฝานหัวเราะ “ตอนบ่ายฉันยังต้องเข้าเรียนนะ”

Chinese

郭帥撇撇嘴。

Thai

กัวซ่วยเบ้ปาก

Chinese

“得了吧，你這話騙騙無知的少女還行，騙我就算了。”

Thai

“พอเลย คำพูดนี้เอาไว้หลอกสาวน้อยไร้เดียงสาก็พอ หลอกฉันน่ะไม่ต้อง”

Chinese

“高中最後一個月衝刺你都敢喝酒，在我面前就別裝了。”

Thai

“ตอนเดือนสุดท้ายของมัธยม นายยังกล้าดื่มเหล้าช่วงเร่งรัดก่อนสอบต่อหน้าฉันเลย อย่ามาเสแสร้งต่อหน้าฉัน”

Chinese

陳凡哭笑不得。

Thai

เฉินฝานทั้งขำทั้งร้องไห้ไม่ออก

Chinese

“話說我怎麼覺得你好像變黑了。好像也壯了不少。”

Thai

“ว่าแต่ทำไมฉันรู้สึกว่านายดูคล้ำขึ้นนะ เหมือนจะแข็งแรงกำยำขึ้นไม่น้อยด้วย”

Chinese

說起這個，郭帥立馬興奮了。

Thai

พอพูดถึงเรื่องนี้ กัวซ่วยก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที

Chinese

舉起胳膊給陳凡做了一個健美姿勢。

Thai

เขายกแขนขึ้นทำท่าเพาะกายให้เฉินฝานดู

Chinese

“瞧見沒？哥練了三個月的成果。”

Thai

“เห็นไหม? ผลงานจากการฝึกมาสามเดือนของพี่ชายคนนี้”

Chinese

陳凡好奇，“你什麼時候喜歡上健身了？”

Thai

เฉินฝานสงสัย “นายชอบออกกำลังกายตั้งแต่เมื่อไร?”

Chinese

“我可是記得高中的時候，上體育課讓你跑兩步你都偷懶。”

Thai

“ฉันจำได้ว่าตอนมัธยม แค่ให้วิชาพละวิ่งสองรอบ นายยังแอบอู้เลย”

Chinese

郭帥擺擺手，“別提了。”

Thai

กัวซ่วยโบกมือ “อย่าพูดถึงเลย”

Chinese

“我們那個破學校根本沒人雞兒管你。”

Thai

“โรงเรียนห่วย ๆ ของพวกเรานั่นไม่มีใครสนใจนายสักคน”

Chinese

“混個三年，拿到專科畢業證就算合格。”

Thai

“เรียนไปให้ครบสามปี ได้วุฒิอนุปริญญามาก็ถือว่าผ่านแล้ว”

Chinese

“這樣的學校，老師不管，學生不學，大家只能給自己找點興趣來玩啊。”

Thai

“โรงเรียนแบบนั้น ครูไม่ดูแล นักเรียนไม่เรียน ทุกคนก็ได้แต่หาอะไรที่ตัวเองสนใจทำเล่นไปวัน ๆ นั่นแหละ”

Chinese

這時服務員端上第一盤菜，接著又去搬過來一箱啤酒。

Thai

ตอนนั้นพนักงานก็ยกอาหารจานแรกมาเสิร์ฟ จากนั้นจึงไปยกเบียร์มาอีกหนึ่งลัง

Chinese

把酒起子放在桌子上。

Thai

แล้ววางที่เปิดขวดลงบนโต๊ะ

Chinese

陳凡笑吟吟地說道：“看來你有不少話要說啊。”

Thai

เฉินฝานพูดด้วยรอยยิ้ม “ดูเหมือนนายมีเรื่องอยากพูดไม่น้อยเลยนะ”

Chinese

郭帥嘭的一聲打開一瓶啤酒。

Thai

กัวซ่วยเปิดเบียร์ขวดหนึ่งดังปัง

Chinese

“少廢話，先干一個，讓我試試你上了大學之後酒量有沒有見漲。”

Thai

“พูดมากน่า ชนกันก่อน ให้ฉันลองดูหน่อยว่าหลังจากเข้ามหาวิทยาลัยแล้วคอแข็งขึ้นหรือยัง”

Chinese

陳凡哭笑不得，只好倒了滿滿一杯跟對方碰了一下。

Thai

เฉินฝานทั้งขำทั้งร้องไห้ไม่ออก ได้แต่รินจนเต็มแก้วแล้วชนกับอีกฝ่าย

Chinese

一口氣喝完，郭帥這才一抹嘴，繼續說道。

Thai

กัวซ่วยดื่มรวดเดียวจนหมด จึงเช็ดปากแล้วพูดต่อ

Chinese

“破學校不行，總得找點事兒做啊。”

Thai

“โรงเรียนห่วย ๆ นั่นไม่ไหว อย่างน้อยก็ต้องหาอะไรทำสักหน่อยสิ”

Chinese

“我就加入了一個健身社團，嘿嘿，你還別說，去了幾次之後，我還真喜歡上了健身。”

Thai

“ฉันเลยเข้าชมรมฟิตเนส ฮึ ๆ นายอย่าเพิ่งพูดนะ หลังจากไปอยู่สองสามครั้ง ฉันก็ชอบออกกำลังกายขึ้นมาจริง ๆ”

Chinese

“不是有那麼一句名人名言嗎？是男人，就該擼鐵！”

Thai

“ไม่ใช่ว่ามีคำพูดของบุคคลสำคัญอยู่ประโยคหนึ่งหรอกเหรอ? เป็นผู้ชายก็ต้องยกเหล็ก!”

Chinese

陳凡吐槽：“這算哪門子的名人名言？”

Thai

เฉินฝานแซะ “นี่มันคำพูดของบุคคลสำคัญตรงไหนกัน?”

Chinese

郭帥撓撓頭：“好像是小布希說的。”

Thai

กัวซ่วยเกาหัว “เหมือนจะเป็นคำพูดของบุชผู้ลูกนะ”

Chinese

“拉倒吧，你咋不說是施瓦辛格說的。”

Thai

“ช่างเถอะน่า ทำไมนายไม่บอกว่าเป็นคำพูดของชวาร์เซเน็กเกอร์ไปเลยล่ะ”

Chinese

兩人很快乾完第一瓶，又各自開了一瓶，這次喝的速度慢了下來。

Thai

ทั้งสองดื่มขวดแรกหมดอย่างรวดเร็ว จากนั้นต่างคนต่างเปิดอีกขวด คราวนี้ความเร็วในการดื่มช้าลง

Chinese

郭帥好奇問道：“對了，你跟蘇若初你倆咋樣了？還在一起嗎？”

Thai

กัวซ่วยถามอย่างสงสัย “เออจริงสิ นายกับซูรั่วชูเป็นยังไงบ้าง? ยังอยู่ด้วยกันไหม?”

Chinese

陳凡一笑：“當然。哥們這輩子非她不娶！”

Thai

เฉินฝานยิ้ม “แน่นอนสิ ชาตินี้ลูกผู้ชายอย่างฉันไม่แต่งกับเธอก็ไม่แต่งกับใครทั้งนั้น!”

Chinese

“牛叉！佩服。”

Thai

“สุดยอด! นับถือเลย”

Chinese

郭帥笑著說道：“話說當初在學校我怎麼就沒看出你對蘇若初有意思呢？”

Thai

กัวซ่วยพูดยิ้ม ๆ ว่า “ว่าแต่ตอนอยู่โรงเรียน ทำไมฉันถึงดูไม่ออกเลยว่านายมีใจให้ซูรั่วชู?”

Chinese

“你到底是什麼時候開始喜歡上她的啊？”

Thai

“นายเริ่มชอบเธอตั้งแต่เมื่อไรกันแน่?”

Chinese

陳凡認真想了想，回答道：“大概是前世吧。”

Thai

เฉินฝานครุ่นคิดอย่างจริงจังแล้วตอบว่า “น่าจะเป็นชาติก่อนมั้ง”

Chinese

“草！拉倒吧。”

Thai

“ให้ตายสิ! พอเลยน่า”

Chinese

陳凡問道：“你咋樣了？還跟李娜有聯繫嗎？”

Thai

เฉินฝานถาม “แล้วนายเป็นยังไงบ้าง? ยังติดต่อกับหลี่น่าอยู่ไหม?”

Chinese

說起李娜，郭帥的表情並沒有什麼特殊變化。看來是真的放下了。

Thai

พอพูดถึงหลี่น่า สีหน้าของกัวซ่วยไม่ได้เปลี่ยนแปลงเป็นพิเศษ ดูท่าเขาจะปล่อยวางได้จริง ๆ แล้ว

Chinese

“之前軍訓的時候聯繫過兩次，只不過後來開學，大家各忙各的，漸漸就疏遠了。”

Thai

“ตอนฝึกทหารก่อนหน้านี้เคยติดต่อกันสองครั้ง แต่หลังจากเปิดเทอม ทุกคนต่างยุ่งกับเรื่องของตัวเอง ค่อย ๆ ห่างเหินกันไป”

Chinese

“而且我對她已經沒有那方面的想法了。”

Thai

“อีกอย่าง ฉันก็ไม่ได้คิดอะไรกับเธอในแง่นั้นแล้ว”

Chinese

陳凡忍不住問道：“那你現在啥情況？有對象沒有？”

Thai

เฉินฝานอดถามไม่ได้ “แล้วตอนนี้นายเป็นยังไง? มีแฟนหรือยัง?”

Chinese

“嘿嘿……”

Thai

“ฮึ ๆ…”

Chinese

說起這個，郭帥立馬來了興趣。

Thai

พอพูดถึงเรื่องนี้ กัวซ่วยก็สนใจขึ้นมาทันที

Chinese

放下酒杯，身體微微前傾。

Thai

เขาวางแก้วเหล้าลง แล้วโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย

Chinese

“哥們跟你說哦，其實我喜歡上健身，還有一個原因。”

Thai

“พวกเดียวกัน ฉันจะบอกให้นะ จริง ๆ แล้วที่ฉันชอบออกกำลังกายก็มีอีกเหตุผลหนึ่ง”

Chinese

“那就是我喜歡上了一個女生，練健美操的。那身材，那曲線……嘖嘖，簡直彎彎曲曲九曲十八彎啊……”

Thai

“ก็คือฉันดันไปชอบผู้หญิงคนหนึ่งเข้า เธอฝึกยิมนาสติก นั่นรูปร่างนั่นส่วนโค้ง…จุ๊ ๆ โค้งคดเคี้ยวราวกับคดไปคดมาเก้าโค้งสิบแปดเลี้ยวเลย…”

Chinese

陳凡吐槽：“你說的是麻花吧？”

Thai

เฉินฝานแซะ “ที่นายพูดถึงคือขนมเกลียวหรือเปล่า?”

Chinese

“滾蛋！”

Thai

“ไสหัวไป!”

Chinese

郭帥一瞪眼，“我當時一眼就愛上了。直接發起追求，結果人家根本正眼都不瞧我。”

Thai

กัวซ่วยถลึงตา “ตอนนั้นฉันตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกเห็นเลย จึงเดินหน้าจีบตรง ๆ ผลคือเธอไม่แม้แต่จะชายตามองฉัน”

Chinese

“你知道她當時跟我說什麼？”

Thai

“นายรู้ไหมว่าตอนนั้นเธอพูดกับฉันว่ายังไง?”

Chinese

陳凡笑著當起了捧哏。

Thai

เฉินฝานยิ้มพลางทำหน้าที่เป็นลูกคู่

Chinese

“說什麼？”

Thai

“พูดว่าอะไร?”

Chinese

“他說我是細狗，身材瘦巴巴的不是她的菜。”

Thai

“เธอบอกว่าฉันเป็นหมาผอม ตัวผอมแห้งแบบนี้ไม่ใช่สเปกของเธอ”

Chinese

“還說讓我離她遠一點……”

Thai

“ยังบอกให้ฉันอยู่ห่างจากเธอหน่อยด้วย…”