พ่อกับแม่ ไม่มีโรคหัวใจใช่ไหม

Chinese

9月1日。

Thai

1 กันยายน

Chinese

在距離暑假結束還剩最後幾天的時候，陳凡把馬小帥一個人扔在公寓，買了一張車票一個人回洛城了。

Thai

เมื่อเหลือเวลาปิดเทอมฤดูร้อนอีกไม่กี่วันสุดท้าย เฉินฝานทิ้งหม่าเสี่ยวซ่วยไว้ที่คอนโดเพียงลำพัง แล้วซื้อตั๋วรถกลับลั่วเฉิงเพียงคนเดียว

Chinese

再次回到熟悉的鄉下老家，媽媽一大早就在村口守著了。

Thai

การได้กลับมายังบ้านสามัญในชนบทที่คุ้นเคยอีกครั้ง แม่ของเขารออยู่ที่ปากหมู่บ้านตั้งแต่เช้ามืด

Chinese

“媽，不是跟您說了我自己回去就行嘛，幹嘛非要出來接我。”

Thai

“แม่ ไม่ใช่ว่าผมบอกแล้วเหรอว่ากลับเองได้ ทำไมต้องออกมารับด้วย”

Chinese

李錦秋伸手接過兒子手上的行李箱，目光在兒子身上上下打量了一圈。

Thai

หลี่จิ่นชิวยื่นมารับกระเป๋าเดินทางจากมือลูกชาย แล้วกวาดสายตามองลูกชายตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า

Chinese

“怎麼感覺瘦了？你平時又不按時吃飯了？”

Thai

“ทำไมรู้สึกผอมลงเนี่ย เจ้าไม่ได้กินข้าวตรงเวลาอีกแล้วเหรอ”

Chinese

“還是說媽給你的生活費不夠？”

Thai

“หรือว่าเงินค่าใช้จ่ายที่แม่ให้ไปไม่พอ”

Chinese

陳凡笑了笑，“生活費自然是夠的，再說我也不瘦啊，這個身材才是最健康的，再吃胖了就不好看了。人家小姑娘不喜歡。”

Thai

เฉินฝานยิ้ม “เงินค่าใช้จ่ายพอสบายอยู่แล้ว ยิ่งกว่านั้นผมก็ไม่ได้ผอมสักหน่อย หุ่นแบบนี้แหละสุขภาพดีที่สุด กินจนอ้วนขึ้นไปแล้วจะดูไม่ดี สาวๆ เขาไม่ชอบหรอก”

Chinese

李金秋沒好氣地說道：“越來越沒個正形。”

Thai

หลี่จินชิวพูดไม่ถูกไม่ต้อง “ยิ่งอยู่ยิ่งไม่มีสันดาน”

Chinese

“要是生活費不夠就給媽打電話，聽到沒。”

Thai

“ถ้าเงินค่าใช้จ่ายไม่พอก็โทรมาบอกแม่ ได้ยินไหม”

Chinese

“聽到了聽到了……我爸呢？在家沒？”

Thai

“ได้ยินแล้วได้ยินแล้ว… พ่อล่ะครับ อยู่บ้านไหม”

Chinese

“上班去了。聽說你今天回來，你爸特意跟人換了個班，晚上回來。”

Thai

“ไปทำงาน ได้ยินว่าวันนี้เจ้าจะกลับ พ่อเจ้าถึงกับขอเปลี่ยนเวรกับคนอื่นโดยเฉพาะ ค่ำนี้ถึงจะกลับ”

Chinese

陳凡笑了笑，“好久不跟我爸喝酒了，晚上好好陪他喝一杯。”

Thai

เฉินฝานยิ้ม “นานแล้วที่ไม่ได้ดื่มเหล้ากับพ่อ คืนนี้ผมจะนั่งดื่มกับพ่อให้สนุกเลย”

Chinese

李錦秋瞪了兒子一眼：“在學校沒養成喝酒的習慣吧？”

Thai

หลี่จิ่นชิวขวับตามองลูกชาย “เรียนอยู่ที่โรงเรียนไม่ได้เสพติดเหล้าใช่ไหม”

Chinese

“沒有沒有。你就放心吧。”

Thai

“ไม่ไม่ แม่วางใจได้เลย”

Chinese

再次回到熟悉的小院，陳凡全身感覺無比的放鬆。

Thai

การได้กลับมายังลานบ้านเล็กๆ ที่คุ้นเคยอีกครั้ง ทำให้เฉินฝานรู้สึกผ่อนคลายไปทั้งร่างกาย

Chinese

明明才在外求學一年多光景，但是這次回家，陳凡卻突然發現，一切似乎都不一樣了。

Thai

ทั้งที่เพิ่งออกไปเรียนนอกบ้านมาได้แค่ปีกว่าๆ เท่านั้น แต่ครั้งนี้ที่กลับมา เฉินฝานกลับค้นพบอย่างฉับพลันว่าทุกอย่างดูเหมือนจะไม่เหมือนเดิมแล้ว

Chinese

原來自己從小玩到大的院子只有這麼一點，原來屋裡的空間這麼小，原來村裡的路這麼窄，原來爸媽早已不知不覺長出了白頭髮……

Thai

ที่จริงลานบ้านที่เล่นมาตั้งแต่เด็กก็มีแค่นี้เอง ที่จริงพื้นที่ในบ้านก็แคบขนาดนี้ ที่จริงถนนในหมู่บ้านก็แคบขนาดนี้ ที่จริงพ่อกับแม่ก็มีหัวขาวขึ้นโดยไม่รู้ตัวมานานแล้ว…

Chinese

晚上陳建業從工廠下班回來，全身灰塵僕僕，頭髮更是白蒙蒙的一片。

Thai

ค่ำนั้นเฉินเจี้ยนเย่เดินทางกลับจากโรงงาน ทั้งตัวปกคลุมไปด้วยฝุ่น ผมขาวโพลนเป็นวงกว้าง

Chinese

在陶瓷廠上班不是什麼好活，每天都要戴著厚厚的防塵口罩，在布滿塵霧的空間里干這牛馬一般的力氣活。

Thai

การทำงานที่โรงงานเซรามิกไม่ใช่งานที่ไหนดี ทุกวันต้องสวมหน้ากากกันฝุ่นหนาๆ ทำงานหนักเหมือนสัตว์บรรทุกอยู่ท่ามกลางอากาศที่เต็มไปด้วยฝุ่นฟุ้งกระจาย

Chinese

小時候看上去健壯高大的父親，原來也早已不知不覺駝了腰。

Thai

พ่อที่เมื่อวานยังดูแข็งแรงสูงใหญ่ในสายตาเด็กๆ กลับก้มหลังโค้งมานานแล้วโดยไม่รู้ตัวเช่นกัน

Chinese

簡單的洗漱之後，陳建業看著兒子有些不悅。

Thai

หลังล้างหน้าล้างตาอย่างง่ายๆ เฉินเจี้ยนเย่มองลูกชายด้วยสีหน้าไม่พอใจนัก

Chinese

“你這孩子，別人暑假早就回來了，你倒好，一個暑假在外面見不到人，讓你媽每天想你想的不行。”

Thai

“เจ้านี่ก็เนี่ย คนอื่นเขากลับมาตั้งแต่ต้นปิดเทอมฤดูร้อน แต่เจ้าสิ ทั้งปิดเทอมไม่เห็นแม้แต่เงา ทำให้แม่เจ้าคิดถึงจนแทบบ้า”

Chinese

陳凡笑著遞給老爸一條毛巾。

Thai

เฉินฝานยิ้มแล้วยื่นผ้าเช็ดตัวให้พ่อ

Chinese

“電話里不是跟你們說了嘛，我最近在跟同學一塊兼職工作，等過段時間我們準備嘗試著創業。”

Thai

“ผมก็โทรบอกพ่อกับแม่แล้วไม่ใช่เหรอว่าช่วงนี้ผมทำงานพิเศษกับเพื่อน อีกไม่นานเรากำลังจะลองเริ่มธุรกิจของตัวเอง”

Chinese

陳建業擦了一把臉，看向兒子。

Thai

เฉินเจี้ยนเย่เช็ดหน้าหนึ่งครั้ง แล้วมองลูกชาย

Chinese

“你想提前接觸社會積累工作經驗我不插手，但是千萬不要捨本逐末，別忘了你是一個學生，還是要以學習為主。”

Thai

“เจ้าอยากสัมผัสสังคมล่วงหน้าเพื่อสั่งสมประสบการณ์ทำงาน พ่อไม่ขัดขวาง แต่ห้ามลืมหลักสำคัญเด็ดขาด อย่าลืมว่าเจ้าเป็นนักเรียน ต้องเอาการเรียนเป็นหลัก”

Chinese

陳凡有點尷尬，連忙點頭應下來。

Thai

เฉินฝานรู้สึกอึดอัดนิดๆ รีบพยักหน้ารับคำ

Chinese

回到屋裡陳凡拿出這次回家給二老帶來的禮物。

Thai

กลับเข้ามาในห้อง เฉินฝานหยิบของขวัญที่คราวนี้กลับมาเตรียมไว้ให้ทั้งสองท่านออกมา

Chinese

給老媽買了一身新衣服，一套化妝品，給老爸買了一瓶好酒，一條雲海那邊的香煙。

Thai

ซื้อชุดเสื้อผ้าใหม่ให้แม่หนึ่งชุด ชุดเครื่องสำอางหนึ่งชุด ซื้อเหล้าดีๆ หนึ่งขวด บุหรี่จากเมืองหยุนไห่หนึ่งซองให้พ่อ

Chinese

另外還給二老買了一個腰部按摩椅，剩下的就全都是一些雲海特產。

Thai

นอกจากนี้ยังซื้อเก้าอี้นวดเอวให้ทั้งสองท่านอีกหนึ่งตัว ที่เหลือล้วนเป็นของฝากพื้นเมืองจากหยุนไห่ทั้งนั้น

Chinese

看到兒子翻出這麼多東西，李錦秋高興的同時又有些嘮叨。

Thai

เห็นลูกชายหยิบของออกมามากมายขนาดนี้ หลี่จิ่นชิวดีใจในขณะเดียวกันก็บ่นว่าอยู่ไม่หยุด

Chinese

“這些東西得花多少錢吶。小凡，你還在上學，就算生活費有剩餘，也要攢起來，別大手大腳亂花錢。”

Thai

“ของพวกนี้ต้องเสียเงินเท่าไหร่กันเนี่ย เสี่ยวฝาน เจ้ายังเรียนอยู่ แม้เงินค่าใช้จ่ายจะเหลือ ก็ต้องเก็บสะสมไว้ อย่าใช้เงินฟุ่มเฟือย”

Chinese

陳建業也在一旁搭腔：“你媽說得對，給我們買這些東西幹嘛。你有這份孝心就夠了。”

Thai

เฉินเจี้ยนเย่ก็เสริมขึ้นข้างๆ “ที่แม่เจ้าพูดถูกแล้ว ซื้อของพวกนี้มาให้พวกเราทำไม แค่เจ้ามีความกตัญญูแบบนี้ก็พอแล้ว”

Chinese

陳凡笑笑：“爸媽，你們就放心吧。我沒有亂花錢，這錢不是用生活費買的，是我自己賺的錢。”

Thai

เฉินฝานยิ้ม “พ่อกับแม่วางใจได้เลย ผมไม่ได้ใช้เงินฟุ่มเฟือย เงินนี้ไม่ได้ใช้เงินค่าใช้จ่ายซื้อ แต่เป็นเงินที่ผมหาเอง”

Chinese

”既然給你們買了，你們就儘管用，兒子不缺錢。”

Thai

“เนื่องจากซื้อมาให้แล้ว พ่อกับแม่ก็ใช้ได้เต็มที่ ลูกไม่ขาดเงิน”

Chinese

聽到這話，陳建業砸吧砸吧嘴巴，“還不缺錢，咋的，你發財了？”

Thai

ได้ยินดังนั้น เฉินเจี้ยนเย่ทำปากเปาะๆ “ยังไม่ขาดเงินอีกหรือ ยังไงกัน เจ้ารวยแล้วเหรอ”

Chinese

陳凡笑了，“爸，你這次還真說對了，我真的賺了一大筆錢。”

Thai

เฉินฝานหัวเราะ “พ่อคราวนี้พูดถูกจริงๆ ด้วย ผมหาเงินได้ก้อนใหญ่จริงๆ”

Chinese

見二老一臉不解的樣子，陳凡走過來坐下，一臉正式的開口道。

Thai

เห็นทั้งสองท่านทำหน้างงงวย เฉินฝานเดินมานั่งลง แล้วเปิดปากด้วยสีหน้าจริงจัง

Chinese

“爸媽，我這次回來，就是有件事情想跟你們說一下。”

Thai

“พ่อกับแม่ คราวนี้ผมกลับมาก็เพราะมีเรื่องอย่างหนึ่งอยากจะบอกพ่อกับแม่”

Chinese

見兒子如此認真，李錦秋也放下了手裡的新衣服，走過來坐下。

Thai

เห็นลูกชายจริงจังขนาดนี้ หลี่จิ่นชิวก็วางเสื้อผ้าใหม่ในมือลง เดินมานั่ง

Chinese

“兒子，發生了啥事？是不是在外面惹禍了？”

Thai

“ลูก เกิดอะไรขึ้น เจ้าไปก่อเรื่องนอกบ้านหรือเปล่า”

Chinese

陳凡哭笑不得：“媽，你想哪去了。我要跟你們說的是好事，大好事。”

Thai

เฉินฝานขำไม่ออกไม่ร้อก “แม่ คิดไปไกลได้ที่ไหน สิ่งที่ผมจะบอกคือเรื่องดี ดีมากๆ ด้วย”

Chinese

陳建業瞪了老婆一眼，“你別說話，讓兒子先說完。”

Thai

เฉินเจี้ยนเย่ขวับตามองภรรยา “เจ้าอย่าพูด ปล่อยให้ลูกพูดให้จบก่อน”

Chinese

陳凡搓了搓膝蓋，將回來的時候提前想好的方法說了出來。

Thai

เฉินฝานถูเข่าเบาๆ แล้วเล่าวิธีที่คิดเตรียมไว้ล่วงหน้าตอนเดินทางกลับออกมา

Chinese

“爸媽，你們的心臟還好吧？有沒有心臟病？”

Thai

“พ่อกับแม่ หัวใจของพ่อกับแม่ยังดีอยู่ใช่ไหม ไม่มีโรคหัวใจใช่ไหม”

Chinese

“要是有心臟病的話最好提前做好準備。”

Thai

“ถ้ามีโรคหัวใจ ควรเตรียมตัวล่วงหน้าไว้ก่อนจะดีที่สุด”

Chinese

陳建業瞪了兒子一樣，“少廢話，趕緊說正事兒。”

Thai

เฉินเจี้ยนเย่ขวับตามองลูกชาย “อย่าพูดเพ้อเจ้อ รีบพูดเรื่องสำคัญ”

Chinese

陳凡笑著撓撓頭。

Thai

เฉินฝานยิ้มแล้วขยุ้มหัว

Chinese

“你們還記得去年高考剛結束的時候，我問你們借錢說想要趁著暑假學電腦嗎？”

Thai

“พ่อกับแม่ยังจำได้ไหม ตอนที่การสอบเกาเข่าปีที่แล้วเพิ่งจบ ผมขอยืมเงินพ่อกับแม่บอกว่าอยากใช้ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนเรียนคอมพิวเตอร์”

Chinese

陳建業眉頭一皺，看向一旁的老婆。

Thai

เฉินเจี้ยนเย่ขมวดคิ้ว มองไปที่ภรรยาข้างๆ

Chinese

“有這事兒？”

Thai

“มีเรื่องแบบนั้นเหรอ”

Chinese

李錦秋點點頭，“有。我還記得。當時嫌報名費太貴，我沒同意。”

Thai

หลี่จิ่นชิวพยักหน้า “มี แม่ยังจำได้ ตอนนั้นว่าค่าสมัครแพงเกิน แม่ไม่เห็นด้วย”

Chinese

李錦秋皺著眉頭仔細回憶了一下。

Thai

หลี่จิ่นชิวขมวดคิ้วพยายามระลึกอย่างละเอียด

Chinese

“當時我記得好像是你跟我們要五千塊錢吧，說是要跟同學一塊學電腦。”

Thai

“ตอนนั้นแม่จำได้ว่าเหมือนเจ้าจะขอเงินพวกเราห้าพันบาท… ไม่สิ ห้าพันหยวน บอกว่าจะไปเรียนคอมพิวเตอร์กับเพื่อน”

Chinese

“後來還是你爸把這錢給你的。”

Thai

“ทีหลังก็เป็นพ่อเจ้าที่ยกเงินนั้นให้เจ้า”

Chinese

“還是我媽的記憶力好。”

Thai

“ความจำของแม่ดีจริงๆ”

Chinese

陳凡笑著拍了一記馬屁。

Thai

เฉินฝานยิ้มแล้วปรบมือปรบปากชมหนึ่งครั้ง

Chinese

陳建業瞪了兒子一眼，“你繼續說。”

Thai

เฉินเจี้ยนเย่ขวับตามองลูกชาย “เจ้าพูดต่อสิ”

Chinese

“我當時不是學了電腦嘛？後來上了大學，就嘗試著用電腦知識創建了一個網站。”

Thai

“ตอนนั้นผมก็ได้เรียนคอมพิวเตอร์แล้วไม่ใช่เหรอ พอขึ้นมหาวิทยาลัย ผมก็ลองใช้ความรู้คอมพิวเตอร์สร้างเว็บไซต์ขึ้นมาหนึ่งเว็บ”

Chinese

“沒想到這個網站火了，在網上很出名的，越來越多的人瀏覽。”

Thai

“ไม่คิดว่าเว็บไซต์นั้นจะดัง มีชื่อเสียงมากบนอินเทอร์เน็ต คนเข้าชมมากขึ้นเรื่อยๆ”

Chinese

“在後來這個網站就吸引了其他一些互聯網大廠的注意，他們想購買我的網站。”

Thai

“ทีหลังเว็บไซต์นี้ก็ดึงดูดความสนใจของบริษัทอินเทอร์เน็ตรายใหญ่ๆ หลายแห่ง เขาอยากซื้อเว็บไซต์ของผม”

Chinese

陳建業兩口子聽得稀里糊塗，作為老實巴交的鄉下人，他們其實對互聯網一竅不通。

Thai

สองสามีภรรยาเฉินเจี้ยนเย่ฟังแล้วงงงวยไปหมด ในฐานะชาวบ้านชนบทซื่อตรง ที่จริงพวกเขาไม่เข้าใจอินเทอร์เน็ตแม้แต่นิดเดียว

Chinese

“其中一家很有誠意，跟我談了好久，我就把網站賣給他們了。”

Thai

“มีรายหนึ่งที่แสดงความจริงใจมาก คุยกับผมนานพอสมควร ผมก็ขายเว็บไซต์ให้เขาไป”

Chinese

陳建業這會兒還在思考網站到底是個啥東西，聽兒子說把網站賣了，也根本沒往心裡去。

Thai

เฉินเจี้ยนเย่ตอนนี้ยังกำลังครุ่นคิดอยู่ว่าเว็บไซต์มันคือของอะไร พอได้ยินลูกบอกว่าขายเว็บไซต์ไปแล้ว ก็ไม่ได้เอามาใส่ใจเลย

Chinese

“賣了就賣了唄，我還以為啥事兒呢。”

Thai

“ขายก็ขายไป ผมว่ามันเป็นเรื่องอะไรนักหนา”

Chinese

“既然賣了，賺的錢你就自己留著，買點學慣用品啥的。”

Thai

“เนื่องจากขายแล้ว เงินที่ได้เจ้าก็เก็บไว้เอง ซื้อของใช้สำหรับเรียนอะไรแบบนี้”

Chinese

“爸媽，那個網站我賣了五百萬。”

Thai

“พ่อกับแม่ เว็บไซต์นั้นผมขายไปห้าล้าน”

Chinese

“臭小子，說得這麼正式，老子還真以為出啥大事了，嚇我……”

Thai

“เด็กเฮงซวย พูดทำมือทำไม่จริงจังขนาดนี้ พ่อนึกว่าเกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้นจริงๆ ทำให้พ่อตกใจ…”

Chinese

陳建業的話突然剎住，一臉獃滯地扭頭看向兒子。

Thai

คำพูดของเฉินเจี้ยนเย่หยุดกึกอย่างฉับพลัน หันหัวมองลูกชายด้วยสีหน้าเหม่อลอย

Chinese

“多……多少？”

Thai

“กี่… กี่?”

Chinese

他又看向妻子，結果發現妻子這會兒同樣一臉懵。

Thai

เขาหันไปมองภรรยาอีกครั้ง ผลปรากฏว่าภรรยาตอนนี้ก็ทำหน้าเซ่อเช่นกัน

Chinese

懷疑自己聽錯了。

Thai

สงสัยว่าตัวเองได้ยินผิด

Chinese

陳凡笑著又回答了一遍。

Thai

เฉินฝานยิ้มแล้วตอบซ้ำอีกครั้ง

Chinese

“那個網站，賣了五百萬。”

Thai

“เว็บไซต์นั้น ขายไปห้าล้าน”

Chinese

“五……五百萬？”

Thai

“ห้า… ห้าล้าน?”

Chinese

陳建業臉上再也不復剛才的鎮定，一臉震驚地看著兒子。

Thai

สีหน้าของเฉินเจี้ยนเย่ที่เพิ่งจะสงบนิ่งเมื่อครู่หายไปหมดสิ้น มองลูกชายด้วยความตกใจสุดซอก

Chinese

“你……你確定說的是五百萬，不是五百塊？”

Thai

“เจ้า… เจ้าแน่ใจนะว่าพูดว่าห้าล้าน ไม่ใช่ห้าร้อย”