ผมชื่อเฉินฟาน ยินดีต้อนรับให้มาฆ่าผม

Chinese

目睹這一切，陳凡剛準備上前親自動手，卻被蘇若初死死抱住。

Thai

เห็นทุกอย่างเช่นนั้น เฉินฝานกำลังจะก้าวขึ้นไปลงมือด้วยตัวเอง แต่ซูรั่วชูก็โอบกอดเขาไว้แน่น

Chinese

“不要！你不要衝動。”

Thai

“ไม่! อย่าห้าวสิ”

Chinese

陳凡臉色鐵青。

Thai

ใบหน้าเฉินฝานเขียวคล้ำไปหมด

Chinese

“鬆開我！”

Thai

“ปล่อยฉัน!”

Chinese

蘇若初卻死死抱住陳凡，更用力了。

Thai

แต่ซูรั่วชูยิ่งโอบกอดเฉินฝานแน่นขึ้นกว่าเดิม

Chinese

“你不要亂來。”

Thai

“อย่าทำอะไรพร่ำเพรื่อ”

Chinese

“聽我的好不好？”

Thai

“ฟังฉันหน่อยนะ ได้ไหม?”

Chinese

“我沒事，真的沒事，他沒有傷害到我。”

Thai

“ฉันไม่เป็นไร จริงๆ ไม่เป็นไรเลย เขาไม่ได้ทำอะไรฉัน”

Chinese

蘇若初一臉央求的看著陳凡。

Thai

ซูรั่วชูมองเฉินฝานด้วยสีหน้าอ้อนวอน

Chinese

“你說過永遠聽我的……我不許你打架！”

Thai

“แกเคยบอกว่าจะฟังฉันตลอดไป… ฉันไม่อนุญาตให้แกทะเลาะ!”

Chinese

陳凡低頭看著對方水汪汪的眼睛，深吸一口氣，強行壓下心中的怒火。

Thai

เฉินฝานก้มมองดวงตาแฉะใสคู่นั้น สูดลมหายใจลึกๆ บีบคั้นความโกรธในใจลงอย่างฝืนๆ

Chinese

“小帥，傑哥，算了。”

Thai

“เสี่ยวซ่วย เจี๋ยเกอ พอเถอะ”

Chinese

正在混合雙打的馬小帥跟羅文傑這才停手。

Thai

หม่าเสี่ยวซ่วยกับหลัวเหวินเจี๋ยที่กำลังรุมต่อยถีบก็เพิ่งยอมหยุดมือ

Chinese

“草！今天給我兄弟一個面子，饒你一條狗命。”

Thai

“เวร! วันนี้ให้เกียรติหน้าเพื่อนฉัน ขอชีวิตแกไว้สักหนึ่ง”

Chinese

羅文傑不解氣地又朝對方身上踹了一腳。

Thai

หลัวเหวินเจี๋ยยังไม่หายแค้น เหวี่ยงเท้าเตะเข้าไปที่ตัวอีกฝ่ายอีกหนึ่งครั้ง

Chinese

退回來走到陳凡面前，羅文傑開口問道：“就這樣放過他？會不會太便宜他了？”

Thai

ถอยกลับมายืนตรงหน้าเฉินฝาน หลัวเหวินเจี๋ยเอ่ยถาม “ปล่อยมันแค่นี้เลยเหรอ? จะไม่ถูกไปหน่อยเหรอ?”

Chinese

蘇若初連忙擔心地拉住陳凡。

Thai

ซูรั่วชูรีบดึงเฉินฝานไว้อย่างเป็นห่วง

Chinese

“我沒事了，咱們走吧。”

Thai

“ฉันไม่เป็นไรแล้ว กลับกันเถอะ”

Chinese

陳凡點點頭，“好。那就走。”

Thai

เฉินฝานพยักหน้า “ได้ งั้นกลับกัน”

Chinese

剛準備轉身，陳凡又扭頭看向對面那幾個學生。

Thai

เพิ่งจะเตรียมจะหันตัว เฉินฝานก็เงยหน้ามองไปยังนักศึกษากลุ่มนั้นตรงข้ามอีกครั้ง

Chinese

呼啦一下，幾個社團的學生嚇得一哆嗦。

Thai

ฮือ… นักศึกษาชมรมทั้งหลายตกใจสะดุ้งเฮงซวย

Chinese

陳凡語氣冷漠。

Thai

น้ำเสียงเฉินฝานเย็นชา

Chinese

“我給我女朋友面子，今天我不找你們麻煩。”

Thai

“ฉันให้เกียรติหน้าแฟนฉัน วันนี้ฉันจะไม่หาเรื่องพวกแก”

Chinese

“從今天開始我女朋友退出你們社團，雙方不再有任何往來。”

Thai

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แฟนฉันถอนตัวออกจากชมรมของพวกแก สองฝ่ายไม่มีการติดต่อกันอีกต่อไป”

Chinese

說完這才握著蘇若初的小手準備離開。

Thai

พูดจบจึงจับมือเล็กๆ ของซูรั่วชูเตรียมเดินออกไป

Chinese

剛走到門口，那個被揍得鼻青臉腫的蒲經理從地上掙扎坐起來。

Thai

เพิ่งเดินมาถึงหน้าประตู ผู้จัดการพู่ที่ถูกต่อยจนหน้าบวมเขียวช้ำก็ดิ้นรนลุกนั่งขึ้นจากพื้น

Chinese

嘴裡還在罵罵咧咧，大喊大叫。

Thai

ปากยังครวญครางด่าทอ ตะโกนลั่น

Chinese

“你們完了，我要弄死你們。啊……你們一個也別想跑。”

Thai

“พวกแกจบแล้ว ฉันจะฆ่าพวกแกให้ตาย อ๊ะ… พวกแกอย่าหวังว่าจะหนีรอดสักคน”

Chinese

陳凡扭頭，蘇若初緊張地連忙拉住他的手腕。

Thai

เฉินฝานหันศีรษะกลับ ซูรั่วชูตกใจรีบคว้าข้อมือเขาไว้

Chinese

陳凡給了蘇若初一個放心的表情，這才盯著屋裡的蒲經理平靜開口。

Thai

เฉินฝานส่งสายตาบอกซูรั่วชูให้วางใจ จึงจ้องมองผู้จัดการพู่ในห้องแล้วเอ่ยขึ้นอย่างสงบ

Chinese

“我叫陳凡，雲海大學2000級經濟管理學院大一新生，歡迎你來弄死我。”

Thai

“ฉันชื่อเฉินฝาน นักศึกษาปีหนึ่งคณะบริหารเศรษฐกิจ รุ่นปี 2000 มหาวิทยาลัยหยุนไห่ ยินดีนำรับเชิญให้แกมาฆ่าฉัน”

Chinese

馬小帥立馬跟上，“我叫馬小帥，雲海大學2000級經濟管理學院大一新生。”

Thai

หม่าเสี่ยวซ่วยรีบตามติดทันที “ฉันชื่อหม่าเสี่ยวซ่วย นักศึกษาปีหนึ่งคณะบริหารเศรษฐกิจ รุ่นปี 2000 มหาวิทยาลัยหยุนไห่”

Chinese

羅文傑最後一個出門。

Thai

หลัวเหวินเจี๋ยเป็นคนสุดท้ายที่เดินออกมา

Chinese

“記住了。爺爺我叫羅文傑，雲海大學2000級經濟管理學院大一新生，我住11號樓寢室519，身份證號：xxxxxxxx……我等你來找我，不來你就是我兒子。”

Thai

“จดจำไว้ให้ดี ตาเฒ่าฉันชื่อหลัวเหวินเจี๋ย นักศึกษาปีหนึ่งคณะบริหารเศรษฐกิจ รุ่นปี 2000 มหาวิทยาลัยหยุนไห่ ฉันอยู่หอ 11 ห้อง 519 เลขบัตรประชาชน xxxxxxxx… ฉันรอแกมาหา ถ้าไม่มาแกก็เป็นลูกฉัน”

Chinese

說完滿臉鄙夷地朝地上吐了一口濃痰，邁步走出包間。

Thai

พูดจบก็แค้นเคืองเต็มหน้า ถ่มน้ำลายเสียดากลงกับพื้น ก้าวเท้าเดินออกจากห้องส่วนตัว

Chinese

走出酒店，陳凡這才一臉愧疚地看著蘇若初。

Thai

เดินออกมาจากโรงแรม เฉินฝานจึงมองซูรั่วชูด้วยสีหน้ารู้สึกผิด

Chinese

“我向你道歉，我這個男朋友做得太不合格了。”

Thai

“ฉันขอโทษนะ ฉันเป็นแฟนที่ไม่ผ่านเกณฑ์เอาเสียเลย”

Chinese

蘇若初卻紅著臉嘀咕道。

Thai

แต่ซูรั่วชูกลับหน้าแดง บ่นพึมพำ

Chinese

“跟你有什麼關係，是我沒有提前告訴你。”

Thai

“เกี่ยวอะไรกับแก มันเป็นความผิดฉันเองที่ไม่ได้บอกแกล่วงหน้า”

Chinese

陳凡卻搖搖頭，一臉自責。

Thai

เฉินฝานส่ายหัว สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

Chinese

“還是怪我。如果我早知道你們社團這樣拉贊助，我早就該制止不讓你參加的。”

Thai

“ก็ยังต้องโทษฉันอยู่ดี ถ้าฉันรู้แต่แรกว่าชมรมของพวกเธอหาทุนสนับสนุนกันแบบนี้ ฉันต้องห้ามไม่ให้เธอเข้าร่วมตั้งแต่แรกแล้ว”

Chinese

“我沒有保護好你。我檢討……”

Thai

“ฉันไม่ได้ปกป้องเธอไว้ ฉันขอสำนึกผิด…”

Chinese

蘇若初撲哧一聲笑了。

Thai

ซูรั่วชูหัวเราะออกมาเสียงหนึ่ง

Chinese

“幹嘛啊你，說得這麼正式。”

Thai

“ทำอะไรของแกเนี่ย พูดจาจริงจังขนาดนี้”

Chinese

“你又不是神仙，總不能什麼都算到吧。”

Thai

“แกก็ไม่ใช่เทพเจ้า จะไปคำนวณอะไรได้ครบทุกอย่างได้ยังไง”

Chinese

“再說了，我這不是沒事嘛。”

Thai

“ยิ่งกว่านั้น ฉันก็ไม่เป็นไรแล้วนี่”

Chinese

說完蘇若初竟然難得地拉著陳凡的手輕輕晃了晃。

Thai

พูดจบซูรั่วชูกลับหยิบมือเฉินฝานขึ้นมาเขย่าเบาๆ อย่างหาได้ยาก

Chinese

“別生氣了好不好？我給你道歉。”

Thai

“อย่าโกรธสิ นะ? ฉันขอโทษแกก็ได้”

Chinese

陳凡苦笑，“我沒生氣，只是有些自責……”

Thai

เฉินฝานยิ้มขื่น “ฉันไม่ได้โกรธ แค่รู้สึกผิดนิดหน่อย…”

Chinese

蘇若初抬手捂住陳凡的嘴巴。

Thai

ซูรั่วชูยกมือปิดปากเฉินฝาน

Chinese

“不許你自責，不然我就不理你了。”

Thai

“ห้ามรู้สึกผิดนะ ไม่งั้นฉันจะไม่คุยกับแกแล้ว”

Chinese

看著蘇若初水汪汪的大眼睛一眨一眨，陳凡看得不禁有些痴迷，下意識點頭。

Thai

มองดวงตากลมโตแฉะใสของซูรั่วชูที่กะพริบวูบวาบ เฉินฝานมองจนหลงใหล พยักหน้าตามโดยไม่รู้ตัว

Chinese

“我聽你的。”

Thai

“ฉันฟังเธอ”

Chinese

蘇若初咧嘴一笑，“這樣才乖嘛。”

Thai

ซูรั่วชูยิ้มกว้าง “อย่างนี้สิ น่ารัก”

Chinese

“哎喲，我實在是受不了了，小帥，快……快給我找個垃圾桶，我要吐了……”

Thai

“โอ๊ย ฉันทนไม่ไหวแล้ว เสี่ยวซ่วย เร็ว… เร็วหาถังขยะมาให้ฉันหน่อย ฉันจะอ้วกแล้ว…”

Chinese

旁邊的羅文傑一臉誇張地捂著肚子，裝作受不了要嘔吐的樣子。

Thai

หลัวเหวินเจี๋ยข้างๆ ทำหน้าเว่อร์ปิดท้องตัวเอง แกล้งทำเป็นทนไม่ไหวจะอาเจียน

Chinese

“我不行了，我全身的雞皮疙瘩都要掉光了。”

Thai

“ฉันเอาไม่อยู่แล้ว ขนไก่ทั้งตัวฉันจะหลุดหมดแล้ว”

Chinese

馬小帥也跟著打趣道：“要不車鑰匙給你，我倆打車回去？”

Thai

หม่าเสี่ยวซ่วยก็เบ้ปากล้อตาม “งั้นให้กุญแจรถแก สองคนนั่นแท็กซี่กลับเอาไหม?”

Chinese

“找揍是不是？”陳凡笑罵一句，“趕緊開車去。”

Thai

“อยากโดนตีใช่ไหม?” เฉินฝานด่าเล่นหนึ่งคำ “เร็วไปขับรถเลย”

Chinese

馬小帥笑呵呵地湊過來，“真的不需要給你倆創造私人空間嗎？”

Thai

หม่าเสี่ยวซ่วยยิ้มแฉ่งเดินเข้ามา “ไม่ต้องการให้พี่น้องจัดพื้นที่ส่วนตัวให้สองคนเหรอ?”

Chinese

羅文傑也賊眉鼠眼地暗示道：“小帥的這輛車後排座椅空間還算可以，不過記得別弄髒了，否則被小帥的女朋友看到了，不好解釋……”

Thai

หลัวเหวินเจี๋ยก็ส่งสายตาเจ้าเล่ห์พินิจพิจารณา “ที่นั่งแถวหลังของรถเสี่ยวซ่วยก็ถือว่ากว้างพอใช้ได้ แต่จำไว้ว่าอย่าทำให้เปื้อนนะ ไม่งั้นถ้าแฟนของเสี่ยวซ่วยเห็นเข้า จะอธิบายยาก…”

Chinese

陳凡連忙一把捂住蘇若初的耳朵。

Thai

เฉินฝานรีบยกมือปิดหูซูรั่วชูทันที

Chinese

“草，小帥，踹死他。這傢伙一天不說騷話渾身難受。”

Thai

“เวร เสี่ยวซ่วย เตะมันให้ตาย ไอ้นี่มันไม่ได้พูดจาหื่นสักวันทั้งตัวมันก็เป็นทุกข์”

Chinese

看著兩人追逐打鬧，蘇若靠在陳凡懷裡，終於開心的笑了。

Thai

มองสองคนนั้นวิ่งไล่ตีกันเล่น ซูรั่วชูซบอยู่ในอ้อมอกเฉินฝาน ในที่สุดก็ยิ้มอย่างมีความสุข

Chinese

上車之後，馬小帥一邊發動車子一邊問道。

Thai

ขึ้นรถแล้ว หม่าเสี่ยวซ่วยสตาร์ทเครื่องยนต์ไปพลางถามไปพลาง

Chinese

“回學校？”

Thai

“กลับมหาลัย?”

Chinese

陳凡搖搖頭，“送我們去市區。”

Thai

เฉินฝานส่ายหัว “ส่งพวกเราไปย่านใจกลางเมือง”

Chinese

蘇若初好奇，“你還有事嗎？”

Thai

ซูรั่วชูแปลกใจ “แกยังมีธุระอยู่เหรอ?”

Chinese

陳凡笑笑，“我今天哪都不去，就專門陪你。”

Thai

เฉินฝานยิ้ม “วันนี้ฉันไม่ไปที่ไหนทั้งนั้น อยู่เป็นเพื่อนเธอโดยเฉพาะ”

Chinese

“又來了。”

Thai

“อีกแล้ว”

Chinese

羅文傑忍不住大喊大叫：“小帥，快停車，我還是坐前面副駕吧。”

Thai

หลัวเหวินเจี๋ยทนไม่ไหวตะโกนลั่น “เสี่ยวซ่วย เบรกเลย ฉันขอไปนั่งเบาะหน้าดีกว่า”

Chinese

蘇若初臉色羞紅，有些尷尬地掐了陳凡一把。

Thai

ซูรั่วชูหน้าแดงอาย อายจนเจ็บปลาบเฉินฝานหนึ่งครั้ง

Chinese

“那也不用去市區啊，回學校就行……”

Thai

“ก็ไม่ต้องไปใจกลางเมืองก็ได้นี่ กลับมหาลัยก็ได้แล้ว…”

Chinese

陳凡卻堅定地搖搖頭。

Thai

แต่เฉินฝานส่ายหน้าอย่างมั่นคง

Chinese

“過兩天大家不是要去海濱浴場玩嘛，我今天陪你去逛逛街，順便買幾件夏天穿的新衣服。”

Thai

“อีกสองวันพวกเราไม่ได้จะไปเที่ยวสระว่ายน้ำริมทะเลกันเหรอ วันนี้ฉันเลยอยู่เป็นเพื่อนเธอไปเดินช้อปปิ้ง แถมซื้อเสื้อผ้าใหม่ใส่หน้าร้อนสักสองสามชุด”

Chinese

一聽這話羅文傑瞬間眼睛一亮。

Thai

พอได้ยินแบบนั้น ดวงตาหลัวเหวินเจี๋ยเป็นประกายทันที

Chinese

“靠，對啊，我咋就沒想到呢。”

Thai

“เวร ใช่เลย ทำไมฉันไม่เคยคิดถึงเลยนะ”

Chinese

“小帥，趕緊打電話，咱們也把女朋友喊過來，大家乾脆一塊逛街玩一天算了。”

Thai

“เสี่ยวซ่วย รีบโทรเลย เราก็เรียกแฟนมาด้วย งั้นทุกคนก็ไปเดินช้อปปิ้งเล่นด้วยกันทั้งวันเลย”

Chinese

“老陳倒是給我提了個醒，過兩天不是要去海濱浴場嗎。去海邊怎麼能不穿泳衣呢？”

Thai

“เฉินเก๊ะนี่เตือนสติฉันได้ดีจริงๆ อีกสองวันไม่ใช่จะไปสระว่ายน้ำริมทะเลเหรอ ไปทะเลทั้งทีจะไม่ใส่ชุดว่ายน้ำได้ยังไง?”

Chinese

“這麼關鍵的東西，當然要親自陪女朋友去買啊。”

Thai

“ของสำคัญขนาดนี้ ย่อมต้องไปซื้อกับแฟนด้วยตัวเองอยู่แล้ว”

Chinese

羅文傑一臉“懊惱”地拍拍額頭。

Thai

หลัวเหวินเจี๋ยทำหน้า “เสียดาย” ตบหน้าผากตัวเอง

Chinese

“我咋就沒有想到呢。還得是老陳啊。果然學海無涯，我該學的東西還有很多……”

Thai

“ทำไมฉันไม่เคยคิดถึงเลยนะ ต้องเป็นเฉินเก๊ะจริงๆ ยิ่งเรียนยิ่งไม่มีที่สิ้นสุด สิ่งที่ฉันต้องเรียนยังมีอีกเยอะ…”

Chinese

陳凡實在是受不了了。

Thai

เฉินฝานทนไม่ไหวเต็มประดา

Chinese

“我說能不能停車把這貨踹下去啊。”

Thai

“ฉันว่าจอดรถแล้วเตะไอ้นี่ลงไปได้ไหม”

Chinese

馬小帥根本懶得理會這倆人鬥嘴，因為他已經偷偷開始打電話換女朋友提前去校門口等著了。

Thai

หม่าเสี่ยวซ่วยไม่แคร์จะเสวนาโต้ตอบกับสองคนนี้เลย เพราะเขาแอบเริ่มโทรหาแฟนให้มารอที่หน้าประตูมหาลัยล่วงหน้าแล้ว

Chinese

看著陳凡三人打打鬧鬧，蘇若初剛才慌張的心情也終於逐漸平靜了下來。

Thai

มองสามคนเฉินฝานเล่นหัวเล่นหางกัน ความตื่นตระหนกเมื่อครู่ของซูรั่วชูก็ค่อยๆ สงบลงในที่สุด

Chinese

看著身邊的陳凡，想著剛才在包間里這傢伙衝冠一怒的樣子，蘇若初忍不住嘴角微微翹起。

Thai

มองเฉินฝานเคียงข้างตัวเอง นึกถึงท่าทางเดือดดาลของไอ้คนนี้ในห้องส่วนตัวเมื่อครู่ ซูรั่วชูก็อดยิ้มมุมปากเล็กๆ ไม่ได้

Chinese

哪個美女不愛英雄呢。

Thai

นางงามสักคนไหนจะไม่หลงรักวีรบุรุษเล่า

Chinese

“謝謝。”

Thai

“ขอบคุณนะ”

Chinese

“嗯？”陳凡疑惑：“謝啥？”

Thai

“อืม?” เฉินฝานงง “ขอบคุณอะไร?”

Chinese

蘇若初翹著嘴，佯裝看向窗外。

Thai

ซูรั่วชูเบ้ปาก แกล้งทำเป็นมองออกไปนอกหน้าต่าง

Chinese

“我說謝謝陳凡同學想得這麼周到。”

Thai

“ฉันว่าขอบคุณนักศึกษาเฉินฝานที่คิดมาครบครันขนาดนี้”

Chinese

“你提議去逛街，就是想緩解我的心情讓我開心吧？”

Thai

“ที่แกเสนอให้ออกไปเดินช้อปปิ้ง ก็เพราะอยากคลายอารมณ์ให้ฉันให้ฉันมีความสุขใช่ไหม?”

Chinese

“我其實沒有這麼脆弱的……”

Thai

“จริงๆ ฉันไม่ได้เปราะบางขนาดนั้นนะ…”

Chinese

心事被看穿，陳凡有點尷尬地乾咳一聲。

Thai

ความคิดในใจถูกมองทะลุปรุโปร่ง เฉินฝานอายจนไอแห้งหนึ่งครั้ง

Chinese

偷偷掃了一眼旁邊的羅文傑，發現這傢伙正在跟女朋友打電話，沒有注意這邊。

Thai

แอบกวาดตามองหลัวเหวินเจี๋ยข้างๆ พบว่าไอ้นี่กำลังโทรหาแฟน ไม่ได้สนใจทางนี้

Chinese

陳凡這才低頭湊到蘇若初耳邊，低聲道。

Thai

เฉินฝานจึงก้มตัวเข้าไปข้างหูซูรั่วชู กระซิบเบาๆ

Chinese

“其實……我只是想陪你去買一件性感的泳衣……”

Thai

“จริงๆ แล้ว… ฉันแค่อยากพาเธอไปซื้อชุดว่ายน้ำแซบๆ หนึ่งชุด…”

Chinese

蘇若初的俏臉瞬間羞紅，忍不住狠狠在某人的胳膊上掐了一把。

Thai

ใบหน้างดงามของซูรั่วชูแดงก่ำทันที อดบีบแขนใครบางคนแรงๆ หนึ่งครั้งไม่ได้

Chinese

不過嘴角的笑容卻怎麼也遮掩不住了。

Thai

แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับปิดบังไว้ไม่อยู่เสียแล้ว

Chinese

“哼，才不要穿呢！”

Thai

“เชอ ไม่ใส่หรอก!”