ได้ลูกชายมาสองคน
多了倆兒子แปลจาก จีน ด้วยเครื่องมือ อาจมีความคลาดเคลื่อน
จีน
對於陳凡來講,這頓飯吃的不算輕鬆。
ไทย
สำหรับเฉินฝานแล้ว มื้ออาหารนี้กินไม่ค่อยสบายใจนัก
จีน
當然,作為一個成年人,他理解蘇若初父母對自己的態度。
ไทย
แต่แน่นอน ในฐานะผู้ใหญ่ เขาเข้าใจท่าทีของพ่อแม่ซูรั่วชูที่มีต่อตัวเองดี
จีน
只是委屈了蘇若初,夾在中間,頗為難受。
ไทย
เพียงแต่เป็นธรรมเนียมของซูรั่วชูที่ต้องอยู่ตรงกลาง น่าสงสารอยู่ไม่น้อย
จีน
吃過飯,也許是還在生媽媽那句話的氣,蘇若初悶悶不樂地拉著陳凡走了。
ไทย
กินข้าวเสร็จ บางทีอาจยังโกรธคำพูดของแม่อยู่ ซูรั่วชูจึงลากเฉินฝานเดินออกไปอย่างหม่นหมอง
จีน
林菀秀想要攔住閨女,卻被丈夫給喊住了。
ไทย
หลินหว่านซิ่วอยากจะขวางลูกสาวไว้ แต่กลับถูกสามีเรียกหยุด
จีน
“算了。讓她去吧。”
ไทย
“เอาเถอะ ปล่อยเธอไปเถอะ”
จีน
“算了?”林菀秀一瞪眼:“閨女都變成什麼樣了,難道你看不出來嗎?”
ไทย
“เอาเถอะ?” หลินหว่านซิ่วถลึงตา “ลูกสาวเรากลายเป็นแบบนี้แล้ว แกยังมองไม่ออกอีกเหรอ?”
จีน
蘇學成苦笑:“閨女這個年紀,正是對愛情憧憬的時候,你說什麼都沒用的,還容易讓她做出更叛逆的事情。”
ไทย
ซูเสวียเฉิงยิ้มขื่น “อายุเท่านี้ของเธอ มันคือช่วงที่ฝันถึงความรัก พูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์ แถมยังอาจผลักให้เธอทำอะไรที่ขบถยิ่งกว่าเดิม”
จีน
“要我說啊,給她一點時間吧。”
ไทย
“ถ้าให้ฉันพูดนะ ก็ให้เวลาเธอหน่อยเถอะ”
จีน
“年輕人嘛,談戀愛來得快,去得也快。說不定什麼時候,閨女自己就想通了,或者說兩人就分手了。”
ไทย
“หนุ่มสาวนี่นะ คบกันเร็วก็เลิกกันเร็ว บางทีวันหนึ่งลูกสาวเราอาจคิดทันเอง หรือไม่สองคนนั้นก็แตกกันไปเอง”
จีน
林菀秀瞪了一眼丈夫。
ไทย
หลินหว่านซิ่วเหลือบมองสามี
จีน
“你倒是會當老好人。”
ไทย
“แกก็ชอบเป็นคนดีให้คนอื่นชมเชย์นัก”
จีน
蘇學成笑著安慰道:“也沒必要對人家孩子這麼苛刻嘛。你剛才那話有些過分了。”
ไทย
ซูเสวียเฉิงยิ้มปลอบว่า “ก็ไม่จำเป็นต้องเข้มงวดกับเด็กคนอื่นขนาดนั้นสิ คำที่แกพูดเมื่อกี้มันเกินไปแล้ว”
จีน
“過分?”林菀秀冷聲道:“你看這孩子,跟咱閨女有哪一點匹配?”
ไทย
“เกิน?” หลินหว่านซิ่วพูดเสียงเย็น “แกดูเด็กคนนี้สิ มีตรงไหนเหมาะสมกับลูกสาวเราบ้าง?”
จีน
蘇學成無奈地笑了笑。
ไทย
ซูเสวียเฉิงยิ้มอย่างช่วยไม่ได้
จีน
“你也算是新時代女性了,還搞門當戶對那一套呢?”
ไทย
“แกก็ถือว่าเป็นผู้หญิงยุคใหม่แล้ว ยังจะเล่นพวกเรื่องคู่ควรกันอีกเหรอ?”
จีน
“你少在這裡裝好人,我問你,讓你閨女嫁給一個鄉下人你願意嗎?讓她未來去農村種地嗎?”
ไทย
“แกอย่ามาแสร้งเป็นคนดีตรงนี้นะ ฉันถามแก ถ้าให้ลูกสาวแกแต่งงานกับคนชนบท แกยอมไหม? ให้เธอไปทำนาทำไร่ที่ชนบทในอนาคตไหม?”
จีน
林菀秀黑著一張臉朝汽車走去。
ไทย
หลินหว่านซิ่วเดินไปที่รถยนต์ด้วยใบหน้าหม่นคร่ำ
จีน
“別怪我冷漠,有時候門當戶對,就是有它的道理。”
ไทย
“อย่าโทษฉันว่าเย็นชา บางทีเรื่องคู่ควรกันมันก็มีเหตุผลของมันจริงๆ”
จีน
“行行行,我說不過你。咱們就先消消氣,給孩子一點時間行不行?”
ไทย
“ได้ๆๆ ฉันพูดแพ้แกแล้ว งั้นเราทั้งคู่ก็ใจเย็นๆ กันก่อน ให้เด็กมีเวลาหน่อยได้ไหม?”
จีน
林菀秀卻咽不下這口氣。
ไทย
แต่หลินหว่านซิ่วกลืนความโกรธนี้ลงไม่ได้
จีน
“你給閨女打電話,讓她馬上回來,我必須好好跟她談談。”
ไทย
“แกโทรหาลูกสาวเรา บอกให้กลับมาเดี๋ยวนี้ ฉันต้องคุยกับเธอให้รู้เรื่อง”
จีน
蘇學成無奈,只好掏出手機撥打電話。
ไทย
ซูเสวียเฉิงทำอะไรไม่ได้ จำต้องหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดโทร
จีน
另外一邊,蘇若初挽著陳凡的胳膊走在大街上。
ไทย
ฝั่งตรงข้าม ซูรั่วชูกำลังเกี่ยวแขนเฉินฝานเดินอยู่บนถนน
จีน
“喂,你不會生氣了吧?”
ไทย
“เฮ้ย… แกไม่โกรธฉันใช่ไหม?”
จีน
陳凡笑笑,抬手捏了捏蘇若初的鼻子。
ไทย
เฉินฝานยิ้ม ยกมือขึ้นบี้จมูกซูรั่วชูเบาๆ
จีน
“我哪有那麼小氣,再說你爸媽也是為你好。”
ไทย
“ฉันไม่ขี้แค้นขนาดนั้นหรอก ยังไงพ่อแม่แกก็หวังดีกับแก”
จีน
蘇若初卻一撅嘴,“我媽太過分了。”
ไทย
แต่ซูรั่วชูกลับเม้มปาก “แม่ฉันเกินไป”
จีน
“她那是關心你……”
ไทย
“เธอน่ะเป็นห่วงแกต่างหาก…”
จีน
蘇若初挽著陳凡的胳膊稍稍用力。
ไทย
ซูรั่วชูเกี่ยวแขนเฉินฝานแน่นขึ้นเล็กน้อย
จีน
“陳凡,我們倆會永遠在一起嗎?”
ไทย
“เฉินฝาน เราสองคนจะอยู่ด้วยกันตลอดไปใช่ไหม?”
จีน
陳凡笑了,“當然。”
ไทย
เฉินฝานยิ้ม “แน่นอน”
จีน
“那我們永遠都不要分開。誰也別想把我們分開。”
ไทย
“งั้นเราต้องไม่แยกจากกันตลอดไปนะ ใครก็อย่าหวังจะแยกเราออกจากกัน”
จีน
“嗯。”
ไทย
“อืม”
จีน
這時口袋裡的手機響了。
ไทย
ขณะนั้นโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าก็ดังขึ้น
จีน
蘇若初掏出來看了一眼,掛斷。
ไทย
ซูรั่วชูหยิบออกมาดูแล้วกดตัดสาย
จีน
陳凡笑著問道:“誰啊。”
ไทย
เฉินฝานถามอย่างยิ้มแย้ม “ใครน่ะ”
จีน
“我爸。”
ไทย
“พ่อฉัน”
จีน
陳凡:“接吧。”
ไทย
เฉินฝาน: “รับสิ”
จีน
蘇若初:“我才不接。一定是喊我回家。”
ไทย
ซูรั่วชู: “ฉันไม่รับหรอก ต้องเรียกฉันกลับบ้านแน่ๆ”
จีน
陳凡停下腳步,“時候也不早了,我送你上車回家吧。”
ไทย
เฉินฝานหยุดเท้า “ก็ไม่ช้าแล้ว ฉันส่งแกขึ้นรถกลับบ้านเถอะ”
จีน
蘇若初張了張嘴,陳凡卻開口打斷對方要說的話。
ไทย
ซูรั่วชูอ้าปากจะพูด แต่เฉินฝานกลับเอ่ยขัดคำที่เธอกำลังจะพูด
จีน
“媳婦兒,我喜歡你,但是我同時也不希望你為了我跟家裡鬧矛盾。”
ไทย
“เมียฉัน ฉันรักแก แต่ฉันก็ไม่อยากให้แกต้องทะเลาะกับที่บ้านเพราะฉัน”
จีน
“回去跟他們好好聊一聊,哪怕他們不同意咱倆在一起,也不要吵,不要鬧。”
ไทย
“กลับไปคุยกับพวกเขาให้ดีๆ แม้พวกเขาจะไม่เห็นด้วยที่เราสองคนคบกัน ก็อย่าทะเลาะ อย่าโวยวาย”
จีน
“只要你我的心在一起,就沒人能把我們分開。”
ไทย
“ขอแค่ใจของแกกับใจของฉันยังอยู่ด้วยกัน ก็ไม่มีใครแยกเราออกจากกันได้”
จีน
“我會努力,向你爸媽證明,我有資格娶他們女兒。”
ไทย
“ฉันจะพยายามพิสูจน์ให้พ่อแม่แกเห็นว่า ฉันมีคุณสมบัติพอที่จะแต่งงานกับลูกสาวของพวกเขา”
จีน
聽了這話,蘇若初有些感動。
ไทย
ฟังแล้วซูรั่วชูก็รู้สึกซาบซึ้งใจ
จีน
“陳凡,謝謝你。”
ไทย
“เฉินฝาน ขอบคุณนะ”
จีน
陳凡笑了,“謝我幹嘛?”
ไทย
เฉินฝานยิ้ม “ขอบคุณฉันทำไม?”
จีน
“謝你通情達理。”
ไทย
“ขอบคุณที่แกเข้าใจและมีเหตุผล”
จีน
“那你要怎麼報答?”
ไทย
“งั้นแกจะตอบแทนฉันยังไง?”
จีน
“什麼啊?”
ไทย
“อะไรนะ?”
จีน
“要不……等開學后咱倆再上兩節課?”
ไทย
“งั้น… พอเปิดเทอมแล้วเราสองคนค่อยมาเรียนต่ออีกสองคาบไหม?”
จีน
蘇若初頓時滿臉羞紅,抬手掐了陳凡一把,不過這次卻不忍心使勁。
ไทย
ซูรั่วชูแดงทั้งหน้าทันที ยกมือขึ้นบีบเฉินฝานหนึ่งครั้ง แต่คราวนี้กลับใจไม่ถึงกับออกแรง
จีน
陳凡笑呵呵地握住對方的小手。
ไทย
เฉินฝานยิ้มแฉ่งจับมือเล็กๆ ของอีกฝ่ายไว้
จีน
“行啦。別鬱悶了,我送你去坐車。”
ไทย
“ได้แล้วๆ อย่าหม่นหมองสิ ฉันไปส่งแกขึ้นรถ”
จีน
“嗯。”
ไทย
“อืม”
จีน
目送蘇若初坐上公交車,陳凡才轉身去坐車一個人回家。
ไทย
เฉินฝานมองตามซูรั่วชูจนขึ้นรถเมล์ไป จึงหันกลับไปขึ้นรถกลับบ้านตามลำพัง
จีน
周四。
ไทย
วันพฤหัสบดี
จีน
準備去上學的日子。
ไทย
วันที่ต้องเตรียมตัวกลับไปเรียน
จีน
因為被蘇若初的父母撞見了兩人在一塊的場景。
ไทย
เพราะพ่อแม่ของซูรั่วชูมาเห็นภาพสองคนอยู่ด้วยกันเข้า
จีน
陳凡想要跟蘇若初一塊去上學的想法基本上無法實現了。
ไทย
ความคิดที่เฉินฝานอยากจะไปโรงเรียนพร้อมกับซูรั่วชูจึงแทบเป็นไปไม่ได้เลย
จีน
他給蘇若初發了條簡訊,一個人告別父母,拖著一個行李箱坐上了返回雲海的長途車。
ไทย
เขาส่งข้อความถึงซูรั่วชูหนึ่งฉบับ แล้วกล่าวลาพ่อแม่ตามลำพัง ลากกระเป๋าเดินทางขึ้นรถโดยสารระยะไกลกลับหยุนไห่
จีน
回校的時候,沒有直接回寢室,而是去了公寓。
ไทย
ตอนกลับถึงที่เรียน เขาไม่ได้กลับหอพักโดยตรง แต่แวะไปที่อพาร์ตเมนต์ก่อน
จีน
他想先把老媽給自己帶上的一些吃的放到公寓的冰箱。
ไทย
เขาอยากเอาของกินที่แม่ใส่มาให้ไปเก็บในตู้เย็นของอพาร์ตเมนต์เสียก่อน
จีน
結果一開門,裡面鬧哄哄的聲音差點讓陳凡以為屋裡進了賊。
ไทย
ผลคือพอเปิดประตูออก เสียงอึกทึกด้านในแทบทำให้เฉินฝานคิดว่ามีขโมยเข้าบ้าน
จีน
只見客廳里,馬小帥跟羅文傑,一人一台筆記本,正在玩遊戲,瘋狂地大呼小叫。
ไทย
เห็นได้ว่าในห้องนั่งเล่น หม่าเสี่ยวซ่วยกับหลัวเหวินเจี๋ยต่างคนต่างถือโน้ตบุ๊กหนึ่งเครื่อง กำลังเล่นเกมกันอย่างบ้าคลั่ง ตะโกนโหวกเหวกสุดเสียง
จีน
一旁的茶几上堆滿了泡麵桶。
ไทย
บนโต๊ะน้ำชาข้างๆ กองท่อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกองเต็มไปหมด
จีน
看樣子這幾天兩個大男人愣是靠吃泡麵活了下來。
ไทย
ดูท่าทางช่วงไม่กี่วันนี้สองผู้ชายใหญ่คนนี้คงรอดชีวิตมาได้ด้วยการกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปล้วนๆ
จีน
兩人瞥見門口的陳凡。
ไทย
ทั้งสองเงยหน้ามองเฉินฝานที่ประตู
จีน
“回來啦。”
ไทย
“กลับมาแล้วเหรอ”
จีน
“老陳,趕緊去做飯。爹要餓死了。”
ไทย
“เฉินเฒ่า รีบไปทำอาหารเลย พ่อจะหิวตายแล้ว”
จีน
陳凡都懵了。
ไทย
เฉินฝานงงเป็นไก่ตาย
จีน
“你一直沒回家?”
ไทย
“แกไม่ได้กลับบ้านเลยเหรอ?”
จีน
馬小帥頭也沒抬。
ไทย
หม่าเสี่ยวซ่วยไม่แม้แต่จะเงยหน้า
จีน
“沒啊。”
ไทย
“ไม่นี่”
จีน
陳凡:“大哥,明天就開學了。”
ไทย
เฉินฝาน: “พี่ชาย พรุ่งนี้ก็เปิดเทอมแล้วนะ”
จีน
馬小帥:“開唄,反正我又不需要帶什麼衣服。”
ไทย
หม่าเสี่ยวซ่วย: “ก็เปิดสิ ยังไงฉันก็ไม่ต้องเอาเสื้อผ้าอะไรไปอยู่แล้ว”
จีน
陳凡扭頭看向旁邊的羅文傑。
ไทย
เฉินฝานหันไปมองหลัวเหวินเจี๋ยข้างๆ
จีน
“話說你啥時候來的啊。”
ไทย
“ว่าแต่แกมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”
จีน
羅文傑抬頭嘿嘿一笑。
ไทย
หลัวเหวินเจี๋ยเงยหน้าขึ้นยิ้มแหยๆ
จีน
“前天啊。話說凡哥你不講究啊,有這麼好的地方,不早告訴兄弟們。”
ไทย
“เมื่อวานซืนนี่ ว่าแต่พี่ฝานนี่ไม่เอาไถ่ถามกันเลยนะ มีที่ดีแบบนี้ ไม่บอกพี่น้องๆ ตั้งแต่แรก”
จีน
陳凡無語了。
ไทย
เฉินฝานอึ้งไป
จีน
“這是我家,你倆就不能去寢室玩嗎?”
ไทย
“นี่บ้านฉันนะ สองแกไปเล่นที่หอพักไม่ได้เหรอ?”
จีน
“寢室能有這裡舒服嗎?”
ไทย
“หอพักมันสบายเท่าที่นี่เหรอ?”
จีน
我……你說的好有道理,我特么無法反駁。
ไทย
ฉัน… แกพูดมันสมเหตุสมผลจริงๆ ฉันโคตรจะหาคำโต้ไม่ได้เลย
จีน
“行了行了,趕緊去做飯吧。你不在這幾天爹都快餓死了。”
ไทย
“ได้แล้วๆ รีบไปทำอาหารเถอะ ช่วงที่แกไม่อยู่พ่อแทบหิวตาย”
จีน
馬小帥一陣吐槽:“天天吃泡麵啊,搞得我現在聞到泡麵的味道都想吐了。”
ไทย
หม่าเสี่ยวซ่วยบ่นอุบอิบ “กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปทุกวัน ตอนนี้ได้กลิ่นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปทีไรอ้วกอยากจะอ้วกทุกที”
จีน
行吧。
ไทย
เอาวะ
จีน
陳凡也懶得說了。
ไทย
เฉินฝานก็ขี้เกียจจะพูดอะไรแล้ว
จีน
誰讓這倆是自己兒子呢。
ไทย
ใครให้สองคนนี้เป็นลูกชายตัวเองล่ะ
จีน
先把行李箱放下,然後走向冰箱打開看了一眼。
ไทย
วางกระเป๋าเดินทางลงก่อน แล้วเดินไปที่ตู้เย็นเปิดดูหนึ่งครั้ง
จีน
“草。馬小帥你丫吃的真乾淨,連水都給老子喝光了。”
ไทย
“เฮ้ย! หม่าเสี่ยวซ่วยแกกินหมดเกลี้ยงจริงๆ เลยนะ แม้แต่น้ำยังกินหมดซะงั้น”
จีน
陳凡無語了,“啥也沒有,你讓老子給你做什麼?”
ไทย
เฉินฝานอึ้งไป “ไม่มีอะไรเลย แกให้ฉันทำอะไรให้แกกิน?”
จีน
“靠,攻擊攻擊啊傑哥,能不能有點微操意識……”馬小帥罵完傑哥,抬頭看過來。
ไทย
“เฮ้ย โจมตีสิโจมตีเจี๋ยเก่ง มีสายตาคุมเกมบ้างไหม…” หม่าเสี่ยวซ่วยด่าเจี๋ยเก่งเสร็จก็เงยหน้ามองมา
จีน
“做啥都行,只要你做的我都吃。”
ไทย
“ทำอะไรก็ได้ ขอแค่แกทำฉันกินหมด”
จีน
“我拉坨屎給你吃行不行?”
ไทย
“ฉันถ่ายอุจจาระหนึ่งก้อนให้แกกินได้ไหม?”
จีน
見這倆人又沉浸在遊戲中了,陳凡無語地搖搖頭,走過去拉開行李箱,從裡面翻出一兜水餃。
ไทย
เห็นสองคนนี้ดำดิ่งอยู่ในเกมอีกแล้ว เฉินฝานส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ เดินไปเปิดกระเป๋าเดินทาง ควานหาของจนได้ถุงเกี๊ยวน้ำออกมาหนึ่งถุง
จีน
這是今早上老媽一大早起來幫他包的。
ไทย
นี่คือที่แม่ลุกขึ้นแต่เช้ามืดมาช่วยปั้นให้เขาเมื่อเช้านี้
จีน
很快廚房裡就傳來了水餃的香味,正在玩遊戲的倆人立馬警覺地抬起頭。
ไทย
ไม่ช้ากลิ่นหอมของเกี๊ยวน้ำก็ลอยออกมาจากครัว สองคนที่กำลังเล่นเกมอยู่รีบเงยหน้าขึ้นอย่างตื่นตัวทันที
จีน
下一秒全都竄到廚房來了。
ไทย
วินาทีต่อมาทั้งคู่ก็วิ่งกรูเข้ามาในครัว
จีน
“我靠,水餃。”
ไทย
“โห้ เกี๊ยวน้ำ!”
จีน
“凡哥,你不愧是我的好凡哥。”
ไทย
“พี่ฝาน แกสมชื่อที่เป็นพี่ฝานที่ดีของฉันจริงๆ”
จีน
羅文傑已經翻開柜子去找碗筷了。
ไทย
หลัวเหวินเจี๋ยเปิดตู้ไปหาชามตะเกียบแล้ว
จีน
而馬小帥也不甘落後,直接拿著碗筷守在旁邊,朝陳凡嘿嘿直笑。
ไทย
ส่วนหม่าเสี่ยวซ่วยก็ไม่ยอมเป็นรอง หอบชามตะเกียบยืนเฝ้าอยู่ข้างๆ ยิ้มแหยๆ ใส่เฉินฝานไม่หยุด
จีน
“咱媽的手藝真好,這水餃聞著都香。”
ไทย
“ฝีมือแม่เรานี่เจ๋งจริงๆ แค่ได้กลิ่นเกี๊ยวน้ำก็หอมแล้ว”
จีน
陳凡已經懶得跟這兩個厚臉皮的傢伙廢話了。
ไทย
เฉินฝานขี้เกียจจะเสียเวลาพูดกับสองหน้าด้านนี้แล้ว
จีน
客廳里,三人排排坐,一人捧著一盤水餃吃的那叫一個香。
ไทย
ในห้องนั่งเล่น สามคนนั่งเรียงกันเป็นแถว ต่างคนต่างอุ้มจานเกี๊ยวน้ำกินกันอย่างเอร็ดอร่อย
จีน
陳凡來之前剛吃了飯,不怎麼餓,一大兜水餃最後全便宜了這倆兒子。
ไทย
เฉินฝานเพิ่งกินข้าวมาก่อนมา ไม่ค่อยหิว ถุงเกี๊ยวน้ำใบใหญ่สุดท้ายจึงได้เป็นของฟรีสำหรับลูกชายทั้งสองคนนี้
จีน
吃飽喝足之後,馬小帥跟羅文傑立馬又像是大爺一樣躺在沙發上揉著肚皮。
ไทย
อิ่มหนำแล้ว หม่าเสี่ยวซ่วยกับหลัวเหวินเจี๋ยก็ทำตัวเหมือนนายใหญ่ทันที นอนแผ่บนโซฟาลูบท้องตุ้ย
จีน
“刷碗去。”
ไทย
“ไปล้างจาน”
จีน
陳凡踹了一腳這倆人。
ไทย
เฉินฝานเตะสองคนนี้หนึ่งครั้ง
จีน
馬小帥跟羅文傑這才掙紮起來,拿著盤子去了廚房。
ไทย
หม่าเสี่ยวซ่วยกับหลัวเหวินเจี๋ยจึงฝืนลุกขึ้น หอบจานไปที่ครัว
จีน
這倆人在廚房裡還在討論遊戲。
ไทย
สองคนนี้ในครัวยังคุยเรื่องเกมกันต่อ
จีน
陳凡搖搖頭,覺得這兩個傢伙走火入魔了。
ไทย
เฉินฝานส่ายหัว รู้สึกว่าสองหนุ่มนี่บ้าเกมจนหลุดโลกแล้ว
จีน
“這遊戲好玩是好玩,就是太累人了。每天都得盯著,要是能讓電腦自己動手打怪,自己盯著看就好了。”
ไทย
“เกมนี้สนุกก็สนุกดี แต่เหนื่อยจริงๆ ต้องคอยจับตาทุกวัน ถ้าให้คอมพิวเตอร์ลงมือตีมอนสเตอร์เอง เราแค่นั่งดูอยู่ก็ดีมั้ง”
จีน
羅文傑吐槽的聲音從廚房傳出來。
ไทย
เสียงบ่นของหลัวเหวินเจี๋ยดังแว่วออกมาจากครัว
จีน
聽到這話,正在收拾餐桌的陳凡腦海中閃過一道閃電。
ไทย
ได้ยินคำนี้ เฉินฝานที่กำลังเก็บโต๊ะอาหารอยู่ก็มีสายฟ้าวาบผ่านในสมอง
จีน
羅文傑說的那玩意兒,不就是外掛嗎?
ไทย
สิ่งที่หลัวเหวินเจี๋ยพูดนั่น มันไม่ใช่โปรแกรมโกงเหรอ?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น การอ่านเปิดให้ทุกคน