ได้ลูกชายมาสองคน

Chinese

對於陳凡來講，這頓飯吃的不算輕鬆。

Thai

สำหรับเฉินฝานแล้ว มื้ออาหารนี้กินไม่ค่อยสบายใจนัก

Chinese

當然，作為一個成年人，他理解蘇若初父母對自己的態度。

Thai

แต่แน่นอน ในฐานะผู้ใหญ่ เขาเข้าใจท่าทีของพ่อแม่ซูรั่วชูที่มีต่อตัวเองดี

Chinese

只是委屈了蘇若初，夾在中間，頗為難受。

Thai

เพียงแต่เป็นธรรมเนียมของซูรั่วชูที่ต้องอยู่ตรงกลาง น่าสงสารอยู่ไม่น้อย

Chinese

吃過飯，也許是還在生媽媽那句話的氣，蘇若初悶悶不樂地拉著陳凡走了。

Thai

กินข้าวเสร็จ บางทีอาจยังโกรธคำพูดของแม่อยู่ ซูรั่วชูจึงลากเฉินฝานเดินออกไปอย่างหม่นหมอง

Chinese

林菀秀想要攔住閨女，卻被丈夫給喊住了。

Thai

หลินหว่านซิ่วอยากจะขวางลูกสาวไว้ แต่กลับถูกสามีเรียกหยุด

Chinese

“算了。讓她去吧。”

Thai

“เอาเถอะ ปล่อยเธอไปเถอะ”

Chinese

“算了？”林菀秀一瞪眼：“閨女都變成什麼樣了，難道你看不出來嗎？”

Thai

“เอาเถอะ?” หลินหว่านซิ่วถลึงตา “ลูกสาวเรากลายเป็นแบบนี้แล้ว แกยังมองไม่ออกอีกเหรอ?”

Chinese

蘇學成苦笑：“閨女這個年紀，正是對愛情憧憬的時候，你說什麼都沒用的，還容易讓她做出更叛逆的事情。”

Thai

ซูเสวียเฉิงยิ้มขื่น “อายุเท่านี้ของเธอ มันคือช่วงที่ฝันถึงความรัก พูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์ แถมยังอาจผลักให้เธอทำอะไรที่ขบถยิ่งกว่าเดิม”

Chinese

“要我說啊，給她一點時間吧。”

Thai

“ถ้าให้ฉันพูดนะ ก็ให้เวลาเธอหน่อยเถอะ”

Chinese

“年輕人嘛，談戀愛來得快，去得也快。說不定什麼時候，閨女自己就想通了，或者說兩人就分手了。”

Thai

“หนุ่มสาวนี่นะ คบกันเร็วก็เลิกกันเร็ว บางทีวันหนึ่งลูกสาวเราอาจคิดทันเอง หรือไม่สองคนนั้นก็แตกกันไปเอง”

Chinese

林菀秀瞪了一眼丈夫。

Thai

หลินหว่านซิ่วเหลือบมองสามี

Chinese

“你倒是會當老好人。”

Thai

“แกก็ชอบเป็นคนดีให้คนอื่นชมเชย์นัก”

Chinese

蘇學成笑著安慰道：“也沒必要對人家孩子這麼苛刻嘛。你剛才那話有些過分了。”

Thai

ซูเสวียเฉิงยิ้มปลอบว่า “ก็ไม่จำเป็นต้องเข้มงวดกับเด็กคนอื่นขนาดนั้นสิ คำที่แกพูดเมื่อกี้มันเกินไปแล้ว”

Chinese

“過分？”林菀秀冷聲道：“你看這孩子，跟咱閨女有哪一點匹配？”

Thai

“เกิน?” หลินหว่านซิ่วพูดเสียงเย็น “แกดูเด็กคนนี้สิ มีตรงไหนเหมาะสมกับลูกสาวเราบ้าง?”

Chinese

蘇學成無奈地笑了笑。

Thai

ซูเสวียเฉิงยิ้มอย่างช่วยไม่ได้

Chinese

“你也算是新時代女性了，還搞門當戶對那一套呢？”

Thai

“แกก็ถือว่าเป็นผู้หญิงยุคใหม่แล้ว ยังจะเล่นพวกเรื่องคู่ควรกันอีกเหรอ?”

Chinese

“你少在這裡裝好人，我問你，讓你閨女嫁給一個鄉下人你願意嗎？讓她未來去農村種地嗎？”

Thai

“แกอย่ามาแสร้งเป็นคนดีตรงนี้นะ ฉันถามแก ถ้าให้ลูกสาวแกแต่งงานกับคนชนบท แกยอมไหม? ให้เธอไปทำนาทำไร่ที่ชนบทในอนาคตไหม?”

Chinese

林菀秀黑著一張臉朝汽車走去。

Thai

หลินหว่านซิ่วเดินไปที่รถยนต์ด้วยใบหน้าหม่นคร่ำ

Chinese

“別怪我冷漠，有時候門當戶對，就是有它的道理。”

Thai

“อย่าโทษฉันว่าเย็นชา บางทีเรื่องคู่ควรกันมันก็มีเหตุผลของมันจริงๆ”

Chinese

“行行行，我說不過你。咱們就先消消氣，給孩子一點時間行不行？”

Thai

“ได้ๆๆ ฉันพูดแพ้แกแล้ว งั้นเราทั้งคู่ก็ใจเย็นๆ กันก่อน ให้เด็กมีเวลาหน่อยได้ไหม?”

Chinese

林菀秀卻咽不下這口氣。

Thai

แต่หลินหว่านซิ่วกลืนความโกรธนี้ลงไม่ได้

Chinese

“你給閨女打電話，讓她馬上回來，我必須好好跟她談談。”

Thai

“แกโทรหาลูกสาวเรา บอกให้กลับมาเดี๋ยวนี้ ฉันต้องคุยกับเธอให้รู้เรื่อง”

Chinese

蘇學成無奈，只好掏出手機撥打電話。

Thai

ซูเสวียเฉิงทำอะไรไม่ได้ จำต้องหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดโทร

Chinese

另外一邊，蘇若初挽著陳凡的胳膊走在大街上。

Thai

ฝั่งตรงข้าม ซูรั่วชูกำลังเกี่ยวแขนเฉินฝานเดินอยู่บนถนน

Chinese

“喂，你不會生氣了吧？”

Thai

“เฮ้ย… แกไม่โกรธฉันใช่ไหม?”

Chinese

陳凡笑笑，抬手捏了捏蘇若初的鼻子。

Thai

เฉินฝานยิ้ม ยกมือขึ้นบี้จมูกซูรั่วชูเบาๆ

Chinese

“我哪有那麼小氣，再說你爸媽也是為你好。”

Thai

“ฉันไม่ขี้แค้นขนาดนั้นหรอก ยังไงพ่อแม่แกก็หวังดีกับแก”

Chinese

蘇若初卻一撅嘴，“我媽太過分了。”

Thai

แต่ซูรั่วชูกลับเม้มปาก “แม่ฉันเกินไป”

Chinese

“她那是關心你……”

Thai

“เธอน่ะเป็นห่วงแกต่างหาก…”

Chinese

蘇若初挽著陳凡的胳膊稍稍用力。

Thai

ซูรั่วชูเกี่ยวแขนเฉินฝานแน่นขึ้นเล็กน้อย

Chinese

“陳凡，我們倆會永遠在一起嗎？”

Thai

“เฉินฝาน เราสองคนจะอยู่ด้วยกันตลอดไปใช่ไหม?”

Chinese

陳凡笑了，“當然。”

Thai

เฉินฝานยิ้ม “แน่นอน”

Chinese

“那我們永遠都不要分開。誰也別想把我們分開。”

Thai

“งั้นเราต้องไม่แยกจากกันตลอดไปนะ ใครก็อย่าหวังจะแยกเราออกจากกัน”

Chinese

“嗯。”

Thai

“อืม”

Chinese

這時口袋裡的手機響了。

Thai

ขณะนั้นโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าก็ดังขึ้น

Chinese

蘇若初掏出來看了一眼，掛斷。

Thai

ซูรั่วชูหยิบออกมาดูแล้วกดตัดสาย

Chinese

陳凡笑著問道：“誰啊。”

Thai

เฉินฝานถามอย่างยิ้มแย้ม “ใครน่ะ”

Chinese

“我爸。”

Thai

“พ่อฉัน”

Chinese

陳凡：“接吧。”

Thai

เฉินฝาน: “รับสิ”

Chinese

蘇若初：“我才不接。一定是喊我回家。”

Thai

ซูรั่วชู: “ฉันไม่รับหรอก ต้องเรียกฉันกลับบ้านแน่ๆ”

Chinese

陳凡停下腳步，“時候也不早了，我送你上車回家吧。”

Thai

เฉินฝานหยุดเท้า “ก็ไม่ช้าแล้ว ฉันส่งแกขึ้นรถกลับบ้านเถอะ”

Chinese

蘇若初張了張嘴，陳凡卻開口打斷對方要說的話。

Thai

ซูรั่วชูอ้าปากจะพูด แต่เฉินฝานกลับเอ่ยขัดคำที่เธอกำลังจะพูด

Chinese

“媳婦兒，我喜歡你，但是我同時也不希望你為了我跟家裡鬧矛盾。”

Thai

“เมียฉัน ฉันรักแก แต่ฉันก็ไม่อยากให้แกต้องทะเลาะกับที่บ้านเพราะฉัน”

Chinese

“回去跟他們好好聊一聊，哪怕他們不同意咱倆在一起，也不要吵，不要鬧。”

Thai

“กลับไปคุยกับพวกเขาให้ดีๆ แม้พวกเขาจะไม่เห็นด้วยที่เราสองคนคบกัน ก็อย่าทะเลาะ อย่าโวยวาย”

Chinese

“只要你我的心在一起，就沒人能把我們分開。”

Thai

“ขอแค่ใจของแกกับใจของฉันยังอยู่ด้วยกัน ก็ไม่มีใครแยกเราออกจากกันได้”

Chinese

“我會努力，向你爸媽證明，我有資格娶他們女兒。”

Thai

“ฉันจะพยายามพิสูจน์ให้พ่อแม่แกเห็นว่า ฉันมีคุณสมบัติพอที่จะแต่งงานกับลูกสาวของพวกเขา”

Chinese

聽了這話，蘇若初有些感動。

Thai

ฟังแล้วซูรั่วชูก็รู้สึกซาบซึ้งใจ

Chinese

“陳凡，謝謝你。”

Thai

“เฉินฝาน ขอบคุณนะ”

Chinese

陳凡笑了，“謝我幹嘛？”

Thai

เฉินฝานยิ้ม “ขอบคุณฉันทำไม?”

Chinese

“謝你通情達理。”

Thai

“ขอบคุณที่แกเข้าใจและมีเหตุผล”

Chinese

“那你要怎麼報答？”

Thai

“งั้นแกจะตอบแทนฉันยังไง?”

Chinese

“什麼啊？”

Thai

“อะไรนะ?”

Chinese

“要不……等開學后咱倆再上兩節課？”

Thai

“งั้น… พอเปิดเทอมแล้วเราสองคนค่อยมาเรียนต่ออีกสองคาบไหม?”

Chinese

蘇若初頓時滿臉羞紅，抬手掐了陳凡一把，不過這次卻不忍心使勁。

Thai

ซูรั่วชูแดงทั้งหน้าทันที ยกมือขึ้นบีบเฉินฝานหนึ่งครั้ง แต่คราวนี้กลับใจไม่ถึงกับออกแรง

Chinese

陳凡笑呵呵地握住對方的小手。

Thai

เฉินฝานยิ้มแฉ่งจับมือเล็กๆ ของอีกฝ่ายไว้

Chinese

“行啦。別鬱悶了，我送你去坐車。”

Thai

“ได้แล้วๆ อย่าหม่นหมองสิ ฉันไปส่งแกขึ้นรถ”

Chinese

“嗯。”

Thai

“อืม”

Chinese

目送蘇若初坐上公交車，陳凡才轉身去坐車一個人回家。

Thai

เฉินฝานมองตามซูรั่วชูจนขึ้นรถเมล์ไป จึงหันกลับไปขึ้นรถกลับบ้านตามลำพัง

Chinese

周四。

Thai

วันพฤหัสบดี

Chinese

準備去上學的日子。

Thai

วันที่ต้องเตรียมตัวกลับไปเรียน

Chinese

因為被蘇若初的父母撞見了兩人在一塊的場景。

Thai

เพราะพ่อแม่ของซูรั่วชูมาเห็นภาพสองคนอยู่ด้วยกันเข้า

Chinese

陳凡想要跟蘇若初一塊去上學的想法基本上無法實現了。

Thai

ความคิดที่เฉินฝานอยากจะไปโรงเรียนพร้อมกับซูรั่วชูจึงแทบเป็นไปไม่ได้เลย

Chinese

他給蘇若初發了條簡訊，一個人告別父母，拖著一個行李箱坐上了返回雲海的長途車。

Thai

เขาส่งข้อความถึงซูรั่วชูหนึ่งฉบับ แล้วกล่าวลาพ่อแม่ตามลำพัง ลากกระเป๋าเดินทางขึ้นรถโดยสารระยะไกลกลับหยุนไห่

Chinese

回校的時候，沒有直接回寢室，而是去了公寓。

Thai

ตอนกลับถึงที่เรียน เขาไม่ได้กลับหอพักโดยตรง แต่แวะไปที่อพาร์ตเมนต์ก่อน

Chinese

他想先把老媽給自己帶上的一些吃的放到公寓的冰箱。

Thai

เขาอยากเอาของกินที่แม่ใส่มาให้ไปเก็บในตู้เย็นของอพาร์ตเมนต์เสียก่อน

Chinese

結果一開門，裡面鬧哄哄的聲音差點讓陳凡以為屋裡進了賊。

Thai

ผลคือพอเปิดประตูออก เสียงอึกทึกด้านในแทบทำให้เฉินฝานคิดว่ามีขโมยเข้าบ้าน

Chinese

只見客廳里，馬小帥跟羅文傑，一人一台筆記本，正在玩遊戲，瘋狂地大呼小叫。

Thai

เห็นได้ว่าในห้องนั่งเล่น หม่าเสี่ยวซ่วยกับหลัวเหวินเจี๋ยต่างคนต่างถือโน้ตบุ๊กหนึ่งเครื่อง กำลังเล่นเกมกันอย่างบ้าคลั่ง ตะโกนโหวกเหวกสุดเสียง

Chinese

一旁的茶几上堆滿了泡麵桶。

Thai

บนโต๊ะน้ำชาข้างๆ กองท่อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกองเต็มไปหมด

Chinese

看樣子這幾天兩個大男人愣是靠吃泡麵活了下來。

Thai

ดูท่าทางช่วงไม่กี่วันนี้สองผู้ชายใหญ่คนนี้คงรอดชีวิตมาได้ด้วยการกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปล้วนๆ

Chinese

兩人瞥見門口的陳凡。

Thai

ทั้งสองเงยหน้ามองเฉินฝานที่ประตู

Chinese

“回來啦。”

Thai

“กลับมาแล้วเหรอ”

Chinese

“老陳，趕緊去做飯。爹要餓死了。”

Thai

“เฉินเฒ่า รีบไปทำอาหารเลย พ่อจะหิวตายแล้ว”

Chinese

陳凡都懵了。

Thai

เฉินฝานงงเป็นไก่ตาย

Chinese

“你一直沒回家？”

Thai

“แกไม่ได้กลับบ้านเลยเหรอ?”

Chinese

馬小帥頭也沒抬。

Thai

หม่าเสี่ยวซ่วยไม่แม้แต่จะเงยหน้า

Chinese

“沒啊。”

Thai

“ไม่นี่”

Chinese

陳凡：“大哥，明天就開學了。”

Thai

เฉินฝาน: “พี่ชาย พรุ่งนี้ก็เปิดเทอมแล้วนะ”

Chinese

馬小帥：“開唄，反正我又不需要帶什麼衣服。”

Thai

หม่าเสี่ยวซ่วย: “ก็เปิดสิ ยังไงฉันก็ไม่ต้องเอาเสื้อผ้าอะไรไปอยู่แล้ว”

Chinese

陳凡扭頭看向旁邊的羅文傑。

Thai

เฉินฝานหันไปมองหลัวเหวินเจี๋ยข้างๆ

Chinese

“話說你啥時候來的啊。”

Thai

“ว่าแต่แกมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”

Chinese

羅文傑抬頭嘿嘿一笑。

Thai

หลัวเหวินเจี๋ยเงยหน้าขึ้นยิ้มแหยๆ

Chinese

“前天啊。話說凡哥你不講究啊，有這麼好的地方，不早告訴兄弟們。”

Thai

“เมื่อวานซืนนี่ ว่าแต่พี่ฝานนี่ไม่เอาไถ่ถามกันเลยนะ มีที่ดีแบบนี้ ไม่บอกพี่น้องๆ ตั้งแต่แรก”

Chinese

陳凡無語了。

Thai

เฉินฝานอึ้งไป

Chinese

“這是我家，你倆就不能去寢室玩嗎？”

Thai

“นี่บ้านฉันนะ สองแกไปเล่นที่หอพักไม่ได้เหรอ?”

Chinese

“寢室能有這裡舒服嗎？”

Thai

“หอพักมันสบายเท่าที่นี่เหรอ?”

Chinese

我……你說的好有道理，我特么無法反駁。

Thai

ฉัน… แกพูดมันสมเหตุสมผลจริงๆ ฉันโคตรจะหาคำโต้ไม่ได้เลย

Chinese

“行了行了，趕緊去做飯吧。你不在這幾天爹都快餓死了。”

Thai

“ได้แล้วๆ รีบไปทำอาหารเถอะ ช่วงที่แกไม่อยู่พ่อแทบหิวตาย”

Chinese

馬小帥一陣吐槽：“天天吃泡麵啊，搞得我現在聞到泡麵的味道都想吐了。”

Thai

หม่าเสี่ยวซ่วยบ่นอุบอิบ “กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปทุกวัน ตอนนี้ได้กลิ่นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปทีไรอ้วกอยากจะอ้วกทุกที”

Chinese

行吧。

Thai

เอาวะ

Chinese

陳凡也懶得說了。

Thai

เฉินฝานก็ขี้เกียจจะพูดอะไรแล้ว

Chinese

誰讓這倆是自己兒子呢。

Thai

ใครให้สองคนนี้เป็นลูกชายตัวเองล่ะ

Chinese

先把行李箱放下，然後走向冰箱打開看了一眼。

Thai

วางกระเป๋าเดินทางลงก่อน แล้วเดินไปที่ตู้เย็นเปิดดูหนึ่งครั้ง

Chinese

“草。馬小帥你丫吃的真乾淨，連水都給老子喝光了。”

Thai

“เฮ้ย! หม่าเสี่ยวซ่วยแกกินหมดเกลี้ยงจริงๆ เลยนะ แม้แต่น้ำยังกินหมดซะงั้น”

Chinese

陳凡無語了，“啥也沒有，你讓老子給你做什麼？”

Thai

เฉินฝานอึ้งไป “ไม่มีอะไรเลย แกให้ฉันทำอะไรให้แกกิน?”

Chinese

“靠，攻擊攻擊啊傑哥，能不能有點微操意識……”馬小帥罵完傑哥，抬頭看過來。

Thai

“เฮ้ย โจมตีสิโจมตีเจี๋ยเก่ง มีสายตาคุมเกมบ้างไหม…” หม่าเสี่ยวซ่วยด่าเจี๋ยเก่งเสร็จก็เงยหน้ามองมา

Chinese

“做啥都行，只要你做的我都吃。”

Thai

“ทำอะไรก็ได้ ขอแค่แกทำฉันกินหมด”

Chinese

“我拉坨屎給你吃行不行？”

Thai

“ฉันถ่ายอุจจาระหนึ่งก้อนให้แกกินได้ไหม?”

Chinese

見這倆人又沉浸在遊戲中了，陳凡無語地搖搖頭，走過去拉開行李箱，從裡面翻出一兜水餃。

Thai

เห็นสองคนนี้ดำดิ่งอยู่ในเกมอีกแล้ว เฉินฝานส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ เดินไปเปิดกระเป๋าเดินทาง ควานหาของจนได้ถุงเกี๊ยวน้ำออกมาหนึ่งถุง

Chinese

這是今早上老媽一大早起來幫他包的。

Thai

นี่คือที่แม่ลุกขึ้นแต่เช้ามืดมาช่วยปั้นให้เขาเมื่อเช้านี้

Chinese

很快廚房裡就傳來了水餃的香味，正在玩遊戲的倆人立馬警覺地抬起頭。

Thai

ไม่ช้ากลิ่นหอมของเกี๊ยวน้ำก็ลอยออกมาจากครัว สองคนที่กำลังเล่นเกมอยู่รีบเงยหน้าขึ้นอย่างตื่นตัวทันที

Chinese

下一秒全都竄到廚房來了。

Thai

วินาทีต่อมาทั้งคู่ก็วิ่งกรูเข้ามาในครัว

Chinese

“我靠，水餃。”

Thai

“โห้ เกี๊ยวน้ำ!”

Chinese

“凡哥，你不愧是我的好凡哥。”

Thai

“พี่ฝาน แกสมชื่อที่เป็นพี่ฝานที่ดีของฉันจริงๆ”

Chinese

羅文傑已經翻開柜子去找碗筷了。

Thai

หลัวเหวินเจี๋ยเปิดตู้ไปหาชามตะเกียบแล้ว

Chinese

而馬小帥也不甘落後，直接拿著碗筷守在旁邊，朝陳凡嘿嘿直笑。

Thai

ส่วนหม่าเสี่ยวซ่วยก็ไม่ยอมเป็นรอง หอบชามตะเกียบยืนเฝ้าอยู่ข้างๆ ยิ้มแหยๆ ใส่เฉินฝานไม่หยุด

Chinese

“咱媽的手藝真好，這水餃聞著都香。”

Thai

“ฝีมือแม่เรานี่เจ๋งจริงๆ แค่ได้กลิ่นเกี๊ยวน้ำก็หอมแล้ว”

Chinese

陳凡已經懶得跟這兩個厚臉皮的傢伙廢話了。

Thai

เฉินฝานขี้เกียจจะเสียเวลาพูดกับสองหน้าด้านนี้แล้ว

Chinese

客廳里，三人排排坐，一人捧著一盤水餃吃的那叫一個香。

Thai

ในห้องนั่งเล่น สามคนนั่งเรียงกันเป็นแถว ต่างคนต่างอุ้มจานเกี๊ยวน้ำกินกันอย่างเอร็ดอร่อย

Chinese

陳凡來之前剛吃了飯，不怎麼餓，一大兜水餃最後全便宜了這倆兒子。

Thai

เฉินฝานเพิ่งกินข้าวมาก่อนมา ไม่ค่อยหิว ถุงเกี๊ยวน้ำใบใหญ่สุดท้ายจึงได้เป็นของฟรีสำหรับลูกชายทั้งสองคนนี้

Chinese

吃飽喝足之後，馬小帥跟羅文傑立馬又像是大爺一樣躺在沙發上揉著肚皮。

Thai

อิ่มหนำแล้ว หม่าเสี่ยวซ่วยกับหลัวเหวินเจี๋ยก็ทำตัวเหมือนนายใหญ่ทันที นอนแผ่บนโซฟาลูบท้องตุ้ย

Chinese

“刷碗去。”

Thai

“ไปล้างจาน”

Chinese

陳凡踹了一腳這倆人。

Thai

เฉินฝานเตะสองคนนี้หนึ่งครั้ง

Chinese

馬小帥跟羅文傑這才掙紮起來，拿著盤子去了廚房。

Thai

หม่าเสี่ยวซ่วยกับหลัวเหวินเจี๋ยจึงฝืนลุกขึ้น หอบจานไปที่ครัว

Chinese

這倆人在廚房裡還在討論遊戲。

Thai

สองคนนี้ในครัวยังคุยเรื่องเกมกันต่อ

Chinese

陳凡搖搖頭，覺得這兩個傢伙走火入魔了。

Thai

เฉินฝานส่ายหัว รู้สึกว่าสองหนุ่มนี่บ้าเกมจนหลุดโลกแล้ว

Chinese

“這遊戲好玩是好玩，就是太累人了。每天都得盯著，要是能讓電腦自己動手打怪，自己盯著看就好了。”

Thai

“เกมนี้สนุกก็สนุกดี แต่เหนื่อยจริงๆ ต้องคอยจับตาทุกวัน ถ้าให้คอมพิวเตอร์ลงมือตีมอนสเตอร์เอง เราแค่นั่งดูอยู่ก็ดีมั้ง”

Chinese

羅文傑吐槽的聲音從廚房傳出來。

Thai

เสียงบ่นของหลัวเหวินเจี๋ยดังแว่วออกมาจากครัว

Chinese

聽到這話，正在收拾餐桌的陳凡腦海中閃過一道閃電。

Thai

ได้ยินคำนี้ เฉินฝานที่กำลังเก็บโต๊ะอาหารอยู่ก็มีสายฟ้าวาบผ่านในสมอง

Chinese

羅文傑說的那玩意兒，不就是外掛嗎？

Thai

สิ่งที่หลัวเหวินเจี๋ยพูดนั่น มันไม่ใช่โปรแกรมโกงเหรอ?