คุณยังจำฉันได้ไหม?

Chinese

最後一節課的下課鈴終於還是響了。

Thai

เสียงกริ่งเลิกเรียนคาบสุดท้ายดังขึ้นในที่สุด

Chinese

學生們彷彿早就商量好了一樣，呼啦一下全都站了起來。

Thai

เหล่านักเรียนราวกับนัดหมายกันไว้แล้ว พากันลุกขึ้นยืนพร้อมกัน

Chinese

齊齊朝講台上的班主任王啟明彎腰鞠躬。

Thai

พากันก้มโค้งคำนับหวังฉี่หมิง ครูประจำชั้นที่อยู่บนแท่นสอน

Chinese

“老師，您辛苦了。”

Thai

“คุณครูครับ/ค่ะ ลำบากคุณครูแล้ว”

Chinese

這位向來以嚴厲著稱的中年教師，眼眶一紅。

Thai

ครูวัยกลางคนผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดคนนี้ขอบตาแดงขึ้น

Chinese

笑著朝大家揮揮手。

Thai

เขายิ้มพลางโบกมือให้ทุกคน

Chinese

“同學們，下課！”

Thai

“นักเรียน เลิกเรียนได้!”

Chinese

“祝福大家高考順利，前程似錦，歸來仍是少年！”

Thai

“ขอให้ทุกคนประสบความสำเร็จในการสอบเกาเข่า อนาคตสดใส และเมื่อกลับมา ขอให้ยังคงเป็นเด็กหนุ่มคนเดิม!”

Chinese

班主任一走，教室里同學們開始收拾要帶走的書本跟試卷。

Thai

หลังครูประจำชั้นออกไป นักเรียนในห้องเรียนก็เริ่มเก็บหนังสือและข้อสอบที่ต้องนำกลับไป

Chinese

有些同學拿著一個早就準備好的筆記本四處找人簽字留念。

Thai

นักเรียนบางคนถือโน้ตบุ๊กที่เตรียมไว้แต่เนิ่น ๆ เดินไปทั่วเพื่อขอให้คนอื่นเซ็นชื่อเป็นที่ระลึก

Chinese

陳凡看了一眼蘇若初。

Thai

เฉินฝานมองซูรั่วชูแวบหนึ่ง

Chinese

“書本這麼多不好帶，要不待會兒我先幫你帶回去？”

Thai

“หนังสือเยอะขนาดนี้ถือกลับไม่สะดวก เดี๋ยวฉันช่วยเธอถือกลับไปก่อนไหม?”

Chinese

蘇若初剛要開口，一旁李娜拿著一個筆記本笑嘻嘻的跑了過來。

Thai

ซูรั่วชูกำลังจะพูด แต่หลี่น่าถือโน้ตบุ๊กเล่มหนึ่งวิ่งเข้ามาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

Chinese

“快！你倆先給我簽個名。”

Thai

“เร็วเข้า! พวกเธอสองคนเซ็นให้ฉันก่อน”

Chinese

陳凡笑了。

Thai

เฉินฝานหัวเราะ

Chinese

“你怎麼也搞這一套啊。”

Thai

“เธอก็เอากับเขาด้วยเหรอ”

Chinese

“沒有意義，反正以後你就不知道把它扔哪去了。”

Thai

“ไม่มีความหมายหรอก อีกหน่อยเธอก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเอาไปทิ้งไว้ที่ไหน”

Chinese

李娜嬌嗔一句。

Thai

หลี่น่ากระเง้ากระงอด

Chinese

“哎呀，你這人真討厭。”

Thai

“โธ่เอ๊ย นายเนี่ยน่ารำคาญจริง ๆ”

Chinese

“這麼感人的分別時刻，非得說這種話掃興。”

Thai

“ช่วงเวลาอำลาที่ซาบซึ้งขนาดนี้ ยังจะพูดอะไรทำลายบรรยากาศอีก”

Chinese

接著一扭頭看向蘇若初。

Thai

จากนั้นก็หันไปมองซูรั่วชู

Chinese

“你也不管管你家這口子。”

Thai

“เธอไม่ดูแลแฟนตัวเองหน่อยเหรอ”

Chinese

蘇若初頓時鬧了個大紅臉，輕呸一聲。

Thai

ใบหน้าของซูรั่วชูแดงก่ำทันที เธอขากถุยเบา ๆ

Chinese

“亂說什麼呢你。”

Thai

“พูดอะไรไร้สาระน่ะ”

Chinese

陳凡笑呵呵舉手投降。

Thai

เฉินฝานยกมือยอมแพ้พลางหัวเราะ

Chinese

“好好好，我道歉。”

Thai

“โอเค ๆ ฉันขอโทษ”

Chinese

“作為補償，我好好幫你簽字。”

Thai

“เพื่อเป็นการชดเชย ฉันจะเซ็นให้เธออย่างดีเลย”

Chinese

說完拿起對方遞過來的中性筆，在上面寫了一句話。

Thai

พูดจบก็หยิบปากกาหมึกเจลที่อีกฝ่ายยื่นมา แล้วเขียนประโยคหนึ่งลงไป

Chinese

“前程似錦，永遠開心！”

Thai

“อนาคตสดใส มีความสุขตลอดไป!”

Chinese

然後寫下龍飛鳳舞的兩個大字。陳凡。

Thai

จากนั้นก็เขียนอักษรตัวใหญ่สองตัวอย่างพลิ้วไหว เฉินฝาน

Chinese

寫完把筆遞給蘇若初。

Thai

เขียนเสร็จก็ยื่นปากกาให้ซูรั่วชู

Chinese

蘇若初在下陳凡名字下面用娟秀的字體寫上了自己的名字，同時添加了一句祝福的話。

Thai

ซูรั่วชูเขียนชื่อของตัวเองด้วยลายมืออ่อนช้อยใต้ชื่อเฉินฝาน พร้อมเติมคำอวยพรอีกหนึ่งประโยค

Chinese

陳凡笑呵呵的打趣道：“你運氣不錯，能拿到我的簽名。”

Thai

เฉินฝานหัวเราะพลางหยอก “เธอโชคดีจริง ๆ ที่ได้ลายเซ็นของฉัน”

Chinese

“一定要保存好，等以後我發達了，你這個簽名就值錢了。”

Thai

“ต้องเก็บรักษาไว้ให้ดีนะ อีกหน่อยถ้าฉันร่ำรวยขึ้นมา ลายเซ็นนี้ของเธอก็จะมีค่า”

Chinese

“呸呸呸！美得你。”

Thai

“เชอะ ๆ! ฝันไปเถอะ”

Chinese

李娜收起本子，不忘給蘇若初叮囑道。

Thai

หลี่น่าเก็บโน้ตบุ๊ก แล้วไม่ลืมกำชับซูรั่วชู

Chinese

“管好他，越來越油嘴滑舌了。”

Thai

“ดูแลเขาให้ดี ๆ ล่ะ พูดจาเลี่ยนขึ้นทุกวันแล้ว”

Chinese

一轉身，發現郭帥正笑嘻嘻的站在身後。

Thai

พอหันกลับไป เธอก็พบว่ากัวซ่วยกำลังยืนยิ้มอยู่ด้านหลัง

Chinese

“我也簽一個唄。”

Thai

“ฉันก็เซ็นด้วยสิ”

Chinese

李娜把本子遞過去。

Thai

หลี่น่ายื่นโน้ตบุ๊กให้

Chinese

“好好寫嗷。”

Thai

“เขียนดี ๆ ล่ะ”

Chinese

“敢亂寫我就揍你！”

Thai

“ถ้ากล้าเขียนมั่ว ฉันต่อยนายแน่!”

Chinese

看著兩人說說笑笑的樣子，陳凡笑呵呵的看向蘇若初。

Thai

เมื่อเห็นทั้งสองคนพูดคุยหัวเราะต่อกระซิกกัน เฉินฝานก็หันไปมองซูรั่วชูด้วยรอยยิ้ม

Chinese

“咱倆就不用簽名了吧？”

Thai

“พวกเราสองคนไม่ต้องเซ็นชื่อกันแล้วมั้ง?”

Chinese

蘇若初一愣，剛準備伸手從桌洞里掏出來的筆記本又停下了。

Thai

ซูรั่วชูชะงัก ปากกาที่กำลังจะเอื้อมมือไปหยิบจากช่องใต้โต๊ะก็หยุดลง

Chinese

陳凡笑呵呵解釋道。

Thai

เฉินฝานหัวเราะพลางอธิบาย

Chinese

“你的簽名我給你留了個好位置。”

Thai

“ฉันเก็บที่ดี ๆ ไว้ให้ลายเซ็นของเธอแล้ว”

Chinese

“以後簽我家戶口本跟咱倆結婚證上。”

Thai

“เอาไว้เซ็นในทะเบียนบ้านของบ้านฉันกับใบสมรสของพวกเราสองคนในอนาคต”

Chinese

蘇若初頓時俏臉漲紅，羞的連忙轉身跑去找李娜聊天了。

Thai

ใบหน้างดงามของซูรั่วชูแดงก่ำขึ้นทันที เธอเขินจนรีบหันหลังวิ่งไปคุยกับหลี่น่า

Chinese

趁著兩個女生找人簽字留念的功夫。

Thai

ระหว่างที่เด็กสาวทั้งสองคนกำลังเดินหาคนให้เซ็นชื่อเป็นที่ระลึก

Chinese

陳凡跟郭帥站在教室外面的走廊圍欄上，目光望著下方來來往往的同學。

Thai

เฉินฝานกับกัวซ่วยยืนพิงราวระเบียงด้านนอกห้องเรียน มองนักเรียนที่เดินผ่านไปมาด้านล่าง

Chinese

“決定了？”

Thai

“ตัดสินใจแล้วเหรอ?”

Chinese

“決定了。待會兒我會幫李娜搬東西回寢室，就那時候說。”

Thai

“ตัดสินใจแล้ว เดี๋ยวฉันจะช่วยหลี่น่าขนของกลับหอ ตอนนั้นแหละฉันจะพูด”

Chinese

郭帥頗有一種風蕭蕭兮易水寒的悲壯感。

Thai

กัวซ่วยมีสีหน้าโศกเศร้าราวกับต้องจากลาอย่างกล้าหาญ

Chinese

“伸頭也是一刀縮頭也是一刀，不拖了，就今天。”

Thai

“ยืดคอก็โดนฟัน หดคอก็โดนฟันเหมือนกัน ไม่ถ่วงเวลาแล้ว วันนี้แหละ”

Chinese

兩人閑扯了幾句。

Thai

ทั้งสองคุยเรื่อยเปื่อยกันอีกไม่กี่ประโยค

Chinese

扭頭看到李娜抱著一摞書走出來，郭帥連忙大喊道。

Thai

เมื่อหันกลับไปเห็นหลี่น่าอุ้มหนังสือกองหนึ่งเดินออกมา กัวซ่วยก็รีบตะโกน

Chinese

“我來我來，這種粗活讓我們爺們來干。”

Thai

“ฉันมาเอง ๆ งานใช้แรงแบบนี้ให้พวกผู้ชายอย่างเราจัดการ”

Chinese

陳凡笑呵呵的看著倆人離開教室，偷偷朝郭帥豎起大拇指。

Thai

เฉินฝานมองทั้งสองคนเดินออกจากห้องเรียนด้วยรอยยิ้ม แล้วแอบชูกำปั้นให้กัวซ่วย

Chinese

加油。

Thai

สู้ ๆ

Chinese

這時蘇若初走了出來。

Thai

ตอนนั้นเองซูรั่วชูก็เดินออกมา

Chinese

目光在走廊上掃了一圈，發現陳凡后，遲疑了一下，似乎終於鼓足勇氣。

Thai

เธอกวาดตามองไปรอบระเบียง พอเห็นเฉินฝานก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับในที่สุดก็รวบรวมความกล้าขึ้นมาได้

Chinese

走了過來。

Thai

แล้วเดินเข้ามา

Chinese

第一次主動站在了陳凡身邊。

Thai

เป็นครั้งแรกที่เธอจงใจมายืนอยู่ข้างเฉินฝาน

Chinese

“你在想什麼？”

Thai

“กำลังคิดอะไรอยู่เหรอ?”

Chinese

陳凡笑著指了指四周亂竄的學生。

Thai

เฉินฝานยิ้มพลางชี้ไปยังนักเรียนที่วิ่งวุ่นอยู่รอบ ๆ

Chinese

“我在看他們。”

Thai

“ฉันกำลังมองพวกเขาอยู่”

Chinese

隨著高中結束，不少男生這時候都鼓足勇氣壯著膽子跑去喜歡的女孩班裡大喊對方的名字。

Thai

เมื่อมัธยมปลายจบลง ตอนนี้เด็กผู้ชายไม่น้อยต่างรวบรวมความกล้า วิ่งไปยังห้องเรียนของเด็กผู้หญิงที่ชอบ แล้วตะโกนเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงดัง

Chinese

想給自己的青春留下最後一個念想。

Thai

พวกเขาอยากทิ้งความทรงจำสุดท้ายไว้ให้วัยเยาว์ของตัวเอง

Chinese

而那些已經確定了戀愛關係的男女生這會兒則終於不再躲閃，而是大大方方的依偎在一起，享受著兩人世界。

Thai

ส่วนชายหญิงที่ยืนยันความสัมพันธ์กันแล้ว เวลานี้ก็ไม่หลบ ๆ ซ่อน ๆ กันอีกต่อไป แต่พิงกายอยู่ด้วยกันอย่างเปิดเผย ดื่มด่ำกับโลกของคนสองคน

Chinese

看著這一幕，蘇若初情緒有些觸動。

Thai

เมื่อเห็นภาพนี้ อารมณ์ของซูรั่วชูก็สั่นไหวเล็กน้อย

Chinese

“你說，他們中有多少人能真正的走到最後。”

Thai

“เธอว่า ในบรรดาพวกเขา จะมีสักกี่คนที่ไปด้วยกันจนถึงที่สุดได้จริง ๆ”

Chinese

陳凡伸手輕輕攥住蘇若初的小手。

Thai

เฉินฝานเอื้อมมือไปกุมมือเล็ก ๆ ของซูรั่วชูเบา ๆ

Chinese

蘇若初猶如受到驚嚇的小兔子一樣，表情瞬間變得慌張起來。

Thai

ซูรั่วชูราวกับกระต่ายน้อยที่ถูกทำให้ตกใจ สีหน้าเปลี่ยนเป็นลนลานทันที

Chinese

有些緊張的看了一眼陳凡，然後嘗試掙脫。

Thai

เธอมองเฉินฝานอย่างประหม่าเล็กน้อย จากนั้นก็พยายามดึงมือออก

Chinese

結果陳凡卻眼神堅定，不肯鬆手。

Thai

แต่เฉินฝานกลับมีแววตามุ่งมั่น ไม่ยอมปล่อยมือ

Chinese

蘇若初遲疑了一下，最終還是妥協了。

Thai

ซูรั่วชูลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยอม

Chinese

任由對方偷偷握著。

Thai

ปล่อยให้อีกฝ่ายแอบกุมมือของเธอไว้

Chinese

還在心裡給自己找了個借口。

Thai

พร้อมหาเหตุผลให้ตัวเองในใจ

Chinese

“就當是青春不留遺憾吧。”

Thai

“ถือเสียว่าไม่ปล่อยให้วัยเยาว์ต้องมีเรื่องเสียดายก็แล้วกัน”

Chinese

見蘇若初不再掙脫，陳凡這才緩緩開口。

Thai

เมื่อเห็นว่าซูรั่วชูไม่ดึงมือออกอีก เฉินฝานจึงค่อย ๆ เอ่ยขึ้น

Chinese

“他們我不知道，但是我們倆……這輩子都不會再分開了。”

Thai

“พวกเขาฉันไม่รู้ แต่พวกเราสองคน… ชาตินี้จะไม่มีวันแยกจากกันอีก”

Chinese

聽了這話，蘇若初小臉紅撲撲的，心裡卻閃過一抹甜絲絲的感覺。

Thai

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าเล็ก ๆ ของซูรั่วชูแดงระเรื่อ แต่ในใจกลับมีความรู้สึกหวานละมุนผุดขึ้นมา

Chinese

哪個少女不懷春。

Thai

หญิงสาวคนไหนบ้างจะไม่ฝันถึงความรัก

Chinese

作為正值青春年華的少女，她又何嘗沒有偷偷暢想過自己的愛情呢。

Thai

ในฐานะหญิงสาวที่กำลังอยู่ในวัยเยาว์ เธอเองก็เคยแอบจินตนาการถึงความรักของตัวเองเช่นกัน

Chinese

這時一個隔壁班的男生突然衝到兩人面前的教室門口。

Thai

ตอนนั้นเอง เด็กผู้ชายจากห้องเรียนข้าง ๆ ก็พุ่งมาหยุดตรงประตูห้องเรียนเบื้องหน้าทั้งสองคน

Chinese

“蘇若初，我喜歡你！”

Thai

“ซูรั่วชู ฉันชอบเธอ!”

Chinese

說完頭也不回的跑了。

Thai

พูดจบก็วิ่งจากไปโดยไม่หันกลับมา

Chinese

兩人一臉錯愕。

Thai

ทั้งสองคนมีสีหน้าตกตะลึง

Chinese

陳凡反應過來，立馬佯裝憤怒擼袖子就要衝出去。

Thai

เฉินฝานได้สติกลับมา รีบแสร้งทำเป็นโกรธและถลกแขนเสื้อ เตรียมจะพุ่งออกไป

Chinese

蘇若初一臉好笑的拉住對方。

Thai

ซูรั่วชูดึงเขาไว้ด้วยสีหน้าขบขัน

Chinese

“幹嘛呀你！”

Thai

“จะทำอะไรน่ะ!”

Chinese

陳凡嘿嘿一笑。

Thai

เฉินฝานหัวเราะแหะ ๆ

Chinese

“跟他們比，我是幸運的！”

Thai

“เมื่อเทียบกับพวกเขาแล้ว ฉันโชคดีจริง ๆ!”

Chinese

這時候樓上的走廊不知道哪個班傳來了唱歌的聲音。

Thai

ตอนนั้นเอง เสียงร้องเพลงจากห้องเรียนไหนสักห้องบนระเบียงชั้นบนก็ดังขึ้น

Chinese

一時間，歌聲傳遍整棟教學樓。

Thai

ชั่วขณะเดียว เสียงเพลงก็ดังก้องไปทั่วอาคารเรียนทั้งหลัง

Chinese

這一下，徹底引燃了氣氛。

Thai

บรรยากาศถูกจุดขึ้นอย่างสมบูรณ์

Chinese

所有教室里的學生全都鬧哄哄的跑了出來。

Thai

นักเรียนจากทุกห้องเรียนต่างส่งเสียงอึกทึกแล้ววิ่งออกมา

Chinese

有人大聲起鬨叫好，有人則是扯著嗓子跟著唱歌。

Thai

บางคนตะโกนโห่ร้องเชียร์เสียงดัง บางคนก็แหกปากร้องตาม

Chinese

不少同學的情緒被點燃，一些男生開始將試卷跟課本撕掉從走廊上扔下去。

Thai

อารมณ์ของนักเรียนไม่น้อยถูกจุดติด เด็กผู้ชายบางคนเริ่มฉีกข้อสอบกับหนังสือเรียน แล้วโยนลงมาจากระเบียง

Chinese

一時間，漫天雪白，猶如大雪紛飛。

Thai

ชั่วขณะนั้น กระดาษสีขาวปลิวว่อนเต็มท้องฟ้า ราวกับหิมะกำลังโปรยปราย

Chinese

有些男生則是壯著膽子大喊喜歡女孩的名字。

Thai

เด็กผู้ชายบางคนก็อาศัยความกล้าตะโกนชื่อเด็กผู้หญิงที่ตัวเองชอบเสียงดัง

Chinese

有些女孩偷偷哭紅了眼……

Thai

เด็กผู้หญิงบางคนแอบร้องไห้จนดวงตาแดงก่ำ…

Chinese

蘇若初悄悄抽出小手，當著這麼多人，她還是有些不好意思。

Thai

ซูรั่วชูค่อย ๆ ดึงมือเล็ก ๆ ออก ท่ามกลางผู้คนมากมายขนาดนี้ เธอยังคงรู้สึกเขินอายอยู่บ้าง

Chinese

陳凡沒有強求，而是往旁邊挪了挪，將蘇若初擋在懷裡，避免她被周圍同學擠到。

Thai

เฉินฝานไม่ได้ฝืน แต่ขยับไปด้านข้างเล็กน้อย โอบซูรั่วชูไว้ในอ้อมแขน เพื่อป้องกันไม่ให้เธอถูกนักเรียนรอบข้างเบียด

Chinese

蘇若初趴在圍欄上，看著眼前紛紛落下的紙張，似乎有些情緒上頭。

Thai

ซูรั่วชูพิงอยู่กับราวระเบียง มองกระดาษที่ร่วงหล่นลงมาตรงหน้า ราวกับอารมณ์กำลังพลุ่งพล่าน

Chinese

“陳凡，你會唱歌嗎？”

Thai

“เฉินฝาน เธอร้องเพลงเป็นไหม?”

Chinese

“會啊。”

Thai

“เป็นสิ”

Chinese

“你給我唱首歌好不好？”

Thai

“ร้องเพลงให้ฉันฟังสักเพลงได้ไหม?”

Chinese

“啊？”陳凡苦笑，“我唱歌不好聽的。”

Thai

“หา?” เฉินฝานหัวเราะอย่างขมขื่น “ฉันร้องเพลงไม่เพราะหรอก”

Chinese

蘇若初扭頭看了一眼陳凡。

Thai

ซูรั่วชูหันไปมองเฉินฝานแวบหนึ่ง

Chinese

“我想聽。”

Thai

“ฉันอยากฟัง”

Chinese

“好！”

Thai

“ได้!”

Chinese

陳凡點點頭。

Thai

เฉินฝานพยักหน้า

Chinese

別說蘇若初想聽歌，就算是她想要天上的星星，陳凡也會衝上去幫她摘下來。

Thai

ไม่ต้องพูดถึงซูรั่วชูที่อยากฟังเพลงเลย ต่อให้เธอต้องการดวงดาวบนท้องฟ้า เฉินฝานก็จะพุ่งขึ้นไปเด็ดลงมาให้เธอ

Chinese

“你想聽什麼歌？”

Thai

“เธออยากฟังเพลงอะไร?”

Chinese

蘇若初想了想，“什麼歌都行。”

Thai

ซูรั่วชูครุ่นคิด “เพลงอะไรก็ได้”

Chinese

陳凡扭頭看了一眼，剛好有班裡的同學從教室里抱出一把吉他。

Thai

เฉินฝานหันไปมองพอดีเห็นเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งกำลังอุ้มกีตาร์ออกมาจากห้องเรียน

Chinese

“借我一下。”

Thai

“ขอยืมหน่อย”

Chinese

陳凡伸手搶了過來。

Thai

เฉินฝานเอื้อมมือคว้ามา

Chinese

將肩帶跨在肩膀上，站在蘇若初面前，低頭輕輕撥弄了幾個和弦。

Thai

เขาพาดสายสะพายไว้บนไหล่ ยืนอยู่ตรงหน้าซูรั่วชู ก้มหน้าดีดคอร์ดเบา ๆ สองสามคอร์ด

Chinese

前世他在大學曾學過一段時間吉他，好在手藝還沒生疏。

Thai

ชาติก่อนตอนอยู่มหาวิทยาลัย เขาเคยเรียนกีตาร์อยู่ช่วงหนึ่ง โชคดีที่ฝีมือยังไม่สนิมขึ้น

Chinese

調好了調子之後，陳凡抬頭看向蘇若初，微微一笑。

Thai

หลังจากตั้งสายเรียบร้อย เฉินฝานก็เงยหน้ามองซูรั่วชู แล้วยิ้มบาง ๆ

Chinese

開口輕輕的哼唱起來。

Thai

ก่อนจะเริ่มฮัมเพลงเบา ๆ

Chinese

“啦啦啦……啦啦啦……

Thai

“ลาลาลา… ลาลาลา…

Chinese

時光匆匆地流走

Thai

วันเวลาช่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว

Chinese

那個愛說話的女孩

Thai

เด็กผู้หญิงคนนั้นที่ช่างพูด

Chinese

你還記得我嗎？我想你啦

Thai

เธอยังจำฉันได้ไหม? ฉันคิดถึงเธอนะ

Chinese

時過境遷無須多言

Thai

เมื่อวันเวลาผันผ่าน ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมาก

Chinese

我的青春都是你

Thai

วัยเยาว์ของฉันล้วนมีเธอ

Chinese

天涯海角互不打擾

Thai

แม้อยู่สุดขอบฟ้า เราต่างไม่รบกวนกัน

Chinese

我會一直珍藏你的好

Thai

ฉันจะเก็บรักษาความดีของเธอไว้ตลอดไป

Chinese

我的夏天我愛的你呀

Thai

ฤดูร้อนของฉัน คือเธอที่ฉันรัก

Chinese

忘不了你遠去的背影

Thai

ลืมแผ่นหลังของเธอที่เดินจากไปไม่ได้

Chinese

我喝了罐啤酒，拿起吉他

Thai

ฉันดื่มเบียร์หนึ่งกระป๋อง แล้วหยิบกีตาร์ขึ้นมา

Chinese

請讓我為你唱首歌……”

Thai

โปรดให้ฉันร้องเพลงหนึ่งเพลงให้เธอฟัง…”

Chinese

陳凡的聲音不算清亮，甚至有些低沉沙啞。

Thai

เสียงของเฉินฝานไม่ได้ใสกังวานนัก กระทั่งออกจะทุ้มแหบเล็กน้อย

Chinese

剛開始第一句的時候還有些緊張發顫。

Thai

ตอนเริ่มร้องประโยคแรกยังมีความประหม่าและเสียงสั่นอยู่บ้าง

Chinese

但是很快，他便進入了狀態。

Thai

แต่ไม่นาน เขาก็เข้าสู่ห้วงอารมณ์

Chinese

望著站在面前的蘇若初，他的眼神一陣恍惚。

Thai

เมื่อมองซูรั่วชูที่ยืนอยู่ตรงหน้า แววตาของเขาพร่ามัวไปชั่วขณะ

Chinese

記憶彷彿回到了從前。

Thai

ความทรงจำราวกับหวนกลับไปสู่อดีต

Chinese

腦海中如電影片段一般閃回過跟前世跟蘇若初在一起的點點滴滴……

Thai

ภาพความทรงจำเล็ก ๆ น้อย ๆ ระหว่างเขากับซูรั่วชูในชาติก่อนย้อนกลับมาในสมองราวกับฉากในภาพยนตร์…

Chinese

周圍走廊上亂糟糟的。

Thai

ระเบียงรอบข้างวุ่นวายโกลาหล

Chinese

但是此刻在兩人眼中，周圍的一切聲音彷彿都消失了。

Thai

แต่ในเวลานี้ สำหรับสายตาของทั้งสองคน เสียงทุกอย่างรอบตัวราวกับหายไปหมดแล้ว

Chinese

只有彼此。

Thai

เหลือเพียงกันและกัน

Chinese

……

Thai

…