ฉันปากหวานกับเธอคนเดียว
我只對你油嘴滑舌Machine-translated from Chinese. May contain inaccuracies.
Chinese
“這是你買的?”
Thai
“นี่…นายซื้อมาเหรอ?”
Chinese
蘇若初有些詫異。
Thai
ซูรั่วชูรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
Chinese
陳凡則笑著點點頭。
Thai
ส่วนเฉินฝานก็ยิ้มพลางพยักหน้า
Chinese
“怎麼樣?喜歡嗎?”
Thai
“เป็นไง? ชอบไหม?”
Chinese
“你哪來的這麼多錢?”
Thai
“นายเอาเงินมากมายขนาดนี้มาจากไหน?”
Chinese
蘇若初搖搖頭,“我不能要。太貴重了。”
Thai
ซูรั่วชูส่ายหน้า “ฉันรับไว้ไม่ได้หรอก แพงเกินไป”
Chinese
陳凡訕笑著摸摸鼻子。
Thai
เฉินฝานยิ้มเจื่อนพลางยกมือแตะปลายจมูก
Chinese
“其實並沒有多貴的……”
Thai
“จริง ๆ ก็ไม่ได้แพงขนาดนั้นหรอก…”
Chinese
蘇若初瞥了一眼某人。
Thai
ซูรั่วชูเหลือบมองเขา
Chinese
“跟你當了一年的同桌,我發現你有一個習慣。一說謊就下意識摸鼻尖。”
Thai
“นั่งโต๊ะเดียวกับนายมาตั้งปี ฉันค้นพบว่านายมีนิสัยอย่างหนึ่ง พอพูดโกหกก็จะเผลอแตะปลายจมูกโดยไม่รู้ตัว”
Chinese
陳凡動作一致,訕訕放下手掌。
Thai
เฉินฝานชะงัก แล้วค่อย ๆ ลดมือลงอย่างกระอักกระอ่วน
Chinese
接著打趣道:“觀察這麼仔細?難道高三時就暗戀我了?”
Thai
จากนั้นก็แกล้งหยอกว่า “สังเกตละเอียดขนาดนี้เลยเหรอ? หรือว่าตอนมอหกเธอแอบชอบฉันแล้ว?”
Chinese
蘇若初頓時俏臉一紅,扭過頭去。
Thai
ใบหน้างดงามของซูรั่วชูแดงก่ำขึ้นมาทันที เธอหันหน้าหนี
Chinese
“反正我不要。你趕緊退了吧。”
Thai
“ยังไงฉันก็ไม่รับ นายรีบเอาไปคืนเลย”
Chinese
陳凡連忙道:“真沒有多少錢……”
Thai
เฉินฝานรีบพูดว่า “มันไม่ได้แพงมากจริง ๆ…”
Chinese
蘇若初淡淡道:“我又不是沒見過手機,我爸有一款摩托羅拉的手機,花了四千多,你這款明顯比他的那款還要好,價格應該更貴。”
Thai
ซูรั่วชูพูดเรียบ ๆ “ใช่ว่าฉันไม่เคยเห็นโทรศัพท์มือถือสักหน่อย พ่อฉันมีโทรศัพท์ โมโตโรลา เครื่องหนึ่ง ซื้อมาในราคาตั้งสี่พันกว่า แต่รุ่นของนายเห็นได้ชัดว่าดีกว่าของพ่อฉันอีก ราคาก็น่าจะแพงกว่า”
Chinese
聽到這話,陳凡只好苦笑。
Thai
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินฝานก็ได้แต่ยิ้มเจื่อน
Chinese
“我只想給你最好的。”
Thai
“ฉันแค่อยากมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้เธอ”
Chinese
“我想讓你幸福,想讓你開心快樂……”
Thai
“ฉันอยากให้เธอมีความสุข อยากให้เธอดีใจและมีความสุข…”
Chinese
蘇若初低著頭。
Thai
ซูรั่วชูก้มหน้า
Chinese
“懂我的人,不必多說。”
Thai
“คนที่เข้าใจฉัน ไม่จำเป็นต้องพูดมาก”
Chinese
“幸福開心快樂並不是用錢來衡量的,你就算不給我買手機,每天哪怕陪我上晚自習,我都感覺很開心……”
Thai
“ความสุขและความดีใจไม่ได้ใช้เงินเป็นตัววัด ต่อให้นายไม่ซื้อโทรศัพท์มือถือให้ฉัน แค่ทุกวันนายมาเรียนภาคค่ำเป็นเพื่อนฉัน ฉันก็รู้สึกมีความสุขมากแล้ว…”
Chinese
見蘇若初堅持不收,陳凡有些鬱悶。
Thai
เมื่อเห็นซูรั่วชูยืนกรานไม่ยอมรับ เฉินฝานก็รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย
Chinese
只好出絕招了。
Thai
จึงต้องใช้ไม้ตาย
Chinese
“好吧,我說實話。我給你買這個禮物並不是為了炫耀。”
Thai
“ก็ได้ ฉันจะพูดความจริง ฉันซื้อของขวัญชิ้นนี้ให้เธอไม่ได้อยากอวดอะไรหรอก”
Chinese
“我就是太想你了。每天每時每刻每一分每一秒都在想你。”
Thai
“ฉันแค่คิดถึงเธอมากเกินไป ทุกวัน ทุกเวลา ทุกนาที ทุกวินาที ฉันเอาแต่คิดถึงเธอ”
Chinese
“我想見到你,想聽你的聲音。”
Thai
“ฉันอยากเจอเธอ อยากฟังเสียงของเธอ”
Chinese
“寢室雖然也能打電話,但是太不方便了。”
Thai
“ถึงในหอจะโทรศัพท์ได้ แต่ก็ไม่สะดวกเกินไป”
Chinese
見蘇若初表情出現變化,陳凡趁熱打鐵。
Thai
เมื่อเห็นสีหน้าของซูรั่วชูเปลี่ยนไป เฉินฝานก็รีบรุกต่อ
Chinese
“我買這個手機就是想以後咱倆可以隨時通話,我能隨時聽到你的聲音……”
Thai
“ที่ฉันซื้อโทรศัพท์มือถือเครื่องนี้ก็เพราะอยากให้ต่อไปเราสองคนโทรคุยกันได้ทุกเมื่อ ฉันจะได้ยินเสียงของเธอได้ตลอดเวลา…”
Chinese
再冷靜理智的女孩在喜歡的男孩面前都會失去思考。
Thai
ต่อให้เป็นหญิงสาวที่สุขุมและมีเหตุผลเพียงใด เมื่ออยู่ต่อหน้าชายหนุ่มที่ชอบ ก็ย่อมสูญเสียความสามารถในการคิดไป
Chinese
聽了陳凡這番話,蘇若初小臉蛋紅撲撲的,心臟跳得飛快。
Thai
หลังได้ฟังคำพูดของเฉินฝาน ใบหน้าเล็ก ๆ ของซูรั่วชูแดงระเรื่อ หัวใจเต้นเร็วอย่างบ้าคลั่ง
Chinese
有些不好意思地瞪了一眼陳凡。
Thai
เธอเขินอายเล็กน้อย พลางจ้องเฉินฝาน
Chinese
“寢室打電話有什麼不方便的。”
Thai
“โทรจากโทรศัพท์ในหอจะไม่สะดวกตรงไหนกัน”
Chinese
陳凡嘀咕道:“就是不方便嘛,有些話不好意思說。”
Thai
เฉินฝานพึมพำ “ก็ไม่สะดวกจริง ๆ นี่ บางคำพูดก็อายเกินกว่าจะพูด”
Chinese
“什麼話不好意思說?”
Thai
“คำพูดอะไรที่อายเกินกว่าจะพูด?”
Chinese
陳凡不假思索。
Thai
เฉินฝานตอบโดยไม่ต้องคิด
Chinese
“我喜歡你,我愛你,我想你,我想跟你摟摟抱抱,親親,么么噠……”
Thai
“ฉันชอบเธอ ฉันรักเธอ ฉันคิดถึงเธอ ฉันอยากกอดอยากจูบเธอ อยากจุ๊บ ๆ…”
Chinese
蘇若初一聽,頓時臉紅得發燙。
Thai
ทันทีที่ซูรั่วชูได้ยิน ใบหน้าก็แดงร้อนผ่าว
Chinese
瞪著陳凡嬌嗔一句。
Thai
เธอจ้องเฉินฝานแล้วแสร้งตำหนิ
Chinese
“你……你胡說什麼呢?大色狼。”
Thai
“นาย…นายพูดอะไรบ้า ๆ เนี่ย? เจ้าคนลามก”
Chinese
陳凡一臉委屈,“明明是你讓我說的。”
Thai
เฉินฝานทำหน้าคับข้องใจ “ก็เธอเป็นคนให้ฉันพูดเองนี่”
Chinese
“你還說!”
Thai
“นายยังจะพูดอีก!”
Chinese
“好好好,我不說了。”
Thai
“โอเค ๆ ฉันไม่พูดแล้ว”
Chinese
陳凡笑笑,趁機湊過去輕輕握住對方的小手。
Thai
เฉินฝานยิ้ม แล้วฉวยโอกาสเข้าไปกุมมือเล็ก ๆ ของอีกฝ่ายเบา ๆ
Chinese
蘇若初沒有拒絕。
Thai
ซูรั่วชูไม่ได้ปฏิเสธ
Chinese
陳凡則是趁熱打鐵。
Thai
เฉินฝานจึงรีบรุกต่อ
Chinese
“你要是覺得我亂花錢,我可以明確告訴你,我這不是亂花錢。”
Thai
“ถ้าเธอคิดว่าฉันใช้เงินฟุ่มเฟือย ฉันบอกเธอได้อย่างชัดเจนเลยว่า นี่ไม่ใช่การใช้เงินฟุ่มเฟือย”
Chinese
“這錢也不是家裡的,是我自己賺來的。”
Thai
“เงินก้อนนี้ก็ไม่ใช่เงินที่บ้านให้มา แต่เป็นเงินที่ฉันหาได้เอง”
Chinese
見蘇若初疑惑地看著自己,陳凡笑笑。
Thai
เมื่อเห็นซูรั่วชูมองเขาอย่างสงสัย เฉินฝานก็ยิ้ม
Chinese
“還記得暑假時我自己創建的那個網站嗎?”
Thai
“จำเว็บไซต์ที่ฉันสร้างเองตอนปิดเทอมฤดูร้อนได้ไหม?”
Chinese
“那網站被我賣了,這手機就是我用賣網站的錢買的。”
Thai
“ฉันขายเว็บไซต์นั้นไปแล้ว โทรศัพท์มือถือนี่ก็ซื้อด้วยเงินที่ขายเว็บไซต์ได้”
Chinese
“你把網站賣了?”
Thai
“นายขายเว็บไซต์ไปแล้วเหรอ?”
Chinese
陳凡點點頭。
Thai
เฉินฝานพยักหน้า
Chinese
“價格合適,當然要賣掉。”
Thai
“ถ้าราคาเหมาะสม แน่นอนว่าต้องขายอยู่แล้ว”
Chinese
“況且當初建網站的目的就是為了賣掉啊。”
Thai
“อีกอย่าง จุดประสงค์ที่สร้างเว็บไซต์ขึ้นมาตั้งแต่แรกก็เพื่อขายมันอยู่แล้วนี่”
Chinese
蘇若初看著陳凡,其實她心中有些好奇陳凡到底賣了多少錢。
Thai
ซูรั่วชูมองเฉินฝาน ที่จริงในใจเธอค่อนข้างอยากรู้ว่าเขาขายไปได้เท่าไรกันแน่
Chinese
但是這種私密的事情,她不會主動發問。
Thai
แต่เรื่องส่วนตัวแบบนี้ เธอจะไม่เป็นฝ่ายถามก่อน
Chinese
因為她擔心陳凡會覺得自己是個愛慕虛榮的女孩。
Thai
เพราะกลัวเฉินฝานจะคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่หลงใหลในเงินทอง
Chinese
陳凡根本沒往這方面想,拉著蘇若初的手興奮地說道。
Thai
เฉินฝานไม่ได้คิดไปถึงเรื่องนั้นเลย เขาจูงมือซูรั่วชูแล้วพูดอย่างตื่นเต้น
Chinese
“當初暑假為了宣傳網站,你把自己攢的錢全都給我了。”
Thai
“ตอนปิดเทอมฤดูร้อน เพื่อโปรโมตเว็บไซต์ เธอเอาเงินเก็บทั้งหมดของตัวเองให้ฉัน”
Chinese
“所以這個網站的成功也有你的一半。”
Thai
“ดังนั้นความสำเร็จของเว็บไซต์นี้ก็มีส่วนของเธอครึ่งหนึ่ง”
Chinese
“那你說我給你買一部手機,應不應該?”
Thai
“ถ้าอย่างนั้นเธอคิดว่าฉันควรซื้อโทรศัพท์มือถือให้เธอสักเครื่องไหม?”
Chinese
蘇若初紅著臉瞪了一眼陳凡。
Thai
ซูรั่วชูหน้าแดงพลางถลึงตามองเฉินฝาน
Chinese
“你……你這是胡攪蠻纏,那怎麼能一樣呢……”
Thai
“นาย…นายกำลังหาเรื่องพูดไปเรื่อย นั่นมันจะเหมือนกันได้ยังไง…”
Chinese
見這一招還不奏效,陳凡佯裝失落。
Thai
เมื่อเห็นว่าแผนนี้ยังไม่ได้ผล เฉินฝานก็แสร้งทำหน้าเศร้า
Chinese
“好。你要是不要,就把它扔垃圾桶吧。”
Thai
“ก็ได้ ถ้าเธอไม่เอา ก็โยนลงถังขยะไปเลย”
Chinese
“反正這手機我只買給你的,不會送給別人也不會退款。”
Thai
“ยังไงโทรศัพท์เครื่องนี้ฉันก็ซื้อให้เธอคนเดียว ไม่ให้ใครคนอื่น แล้วก็ไม่คืนเงินด้วย”
Chinese
“真不想要,就扔了唄。”
Thai
“ถ้าไม่อยากได้จริง ๆ ก็โยนทิ้งไปเลย”
Chinese
蘇若初似乎被陳凡這番無賴的架勢給打敗了。
Thai
ดูเหมือนซูรั่วชูจะพ่ายแพ้ให้กับท่าทีหน้าด้านของเฉินฝาน
Chinese
頗為無奈地瞪著某人。
Thai
เธอจ้องอีกฝ่ายอย่างจนปัญญา
Chinese
陳凡馬上嘿嘿一笑,輕輕將蘇若初摟進懷裡。
Thai
เฉินฝานหัวเราะคิกคักทันที แล้วดึงซูรั่วชูเข้ามากอดเบา ๆ
Chinese
“媳婦兒,您就收了唄,這是我送你的第一個禮物,我挑了很久呢。”
Thai
“เมียฉัน เธอรับไว้เถอะ นี่เป็นของขวัญชิ้นแรกที่ฉันมอบให้เธอเลยนะ ฉันเลือกอยู่นานมาก”
Chinese
“你要是不收,我就受打擊的。”
Thai
“ถ้าเธอไม่รับ ฉันจะเสียใจนะ”
Chinese
“你知道一次打擊對於一個二十歲的年輕人幼小的心靈有多恐怖嗎?”
Thai
“เธอรู้ไหมว่าการถูกกระทบกระเทือนครั้งหนึ่งมันน่ากลัวต่อจิตใจอันบอบบางของหนุ่มวัยยี่สิบขนาดไหน?”
Chinese
蘇若初沒忍住,被成功逗笑了。
Thai
ซูรั่วชูอดไม่ได้ หลุดหัวเราะออกมาเพราะถูกเขาหยอกจนสำเร็จ
Chinese
最後頗為無奈地伸手在陳凡胳膊上輕輕掐了一把。
Thai
สุดท้ายเธอก็ยื่นมือไปหยิกแขนเฉินฝานเบา ๆ อย่างจนใจ
Chinese
“越來越油嘴滑舌了。”
Thai
“นายนี่พูดจาหวานเลี่ยนขึ้นทุกวันแล้วนะ”
Chinese
陳凡嘿嘿一笑,“我只對你油嘴滑舌。”
Thai
เฉินฝานหัวเราะคิกคัก “ฉันพูดจาหวานเลี่ยนกับเธอคนเดียว”
Chinese
“哼,才怪。”
Thai
“หึ ใครเชื่อ”
Chinese
蘇若初一伸手。
Thai
ซูรั่วชูยื่นมือออกมา
Chinese
“拿來吧。”
Thai
“เอามาสิ”
Chinese
陳凡這才興奮地把手機遞過去。
Thai
เฉินฝานจึงยื่นโทรศัพท์มือถือให้เธออย่างตื่นเต้น
Chinese
“電話卡我已經幫你裝好了。裡面只保存了我的電話號碼,咱倆以後可以隨時打電話。”
Thai
“ฉันใส่บัตรโทรศัพท์ให้เธอเรียบร้อยแล้ว ข้างในบันทึกไว้แค่เบอร์โทรศัพท์ของฉัน ต่อไปเราสองคนจะโทรหากันได้ตลอดเวลา”
Chinese
蘇若初拆開包裝盒,好奇地把玩了一番。
Thai
ซูรั่วชูแกะกล่องออก แล้วหยิบขึ้นมาพลิกดูอย่างอยากรู้อยากเห็น
Chinese
最後又抬頭看向陳凡。
Thai
สุดท้ายเธอก็เงยหน้ามองเฉินฝานอีกครั้ง
Chinese
“你的呢?你不是說買了兩台嗎?”
Thai
“แล้วของนายล่ะ? นายไม่ได้บอกว่าซื้อมาสองเครื่องเหรอ?”
Chinese
陳凡笑嘻嘻地掏出自己諾基亞3210。
Thai
เฉินฝานยิ้มกริ่มพลางควัก โนเกีย 3210 ของตัวเองออกมา
Chinese
蘇若初伸手接過去。
Thai
ซูรั่วชูยื่นมือไปรับ
Chinese
“我認識這個,諾基亞3210,我媽有一台。”
Thai
“ฉันรู้จักเครื่องนี้ โนเกีย 3210 แม่ฉันก็มีเครื่องหนึ่ง”
Chinese
抬頭看向陳凡。“幹嘛給我買的手機要比你自己的手機貴。”
Thai
เธอเงยหน้ามองเฉินฝาน “ทำไมโทรศัพท์มือถือที่นายซื้อให้ฉันถึงแพงกว่าของนายเองล่ะ?”
Chinese
陳凡微笑:“我說過,要給你最好的。”
Thai
เฉินฝานยิ้ม “ฉันบอกแล้วไงว่าจะมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้เธอ”
Chinese
“我才不要。”
Thai
“ฉันไม่เอา”
Chinese
蘇若初將諾基亞3210抱在懷裡,將那部摩托羅拉A6188遞給陳凡。
Thai
ซูรั่วชูกอด โนเกีย 3210 ไว้แนบอก แล้วส่ง โมโตโรลา A6188 เครื่องนั้นคืนให้เฉินฝาน
Chinese
“我要這部,不然我就不收。”
Thai
“ฉันเอาเครื่องนี้ ไม่อย่างนั้นฉันก็ไม่รับ”
Chinese
陳凡一愣,“可是……”
Thai
เฉินฝานชะงัก “แต่…”
Chinese
蘇若初輕聲道:“我要電話沒什麼用,唯一的用處就是接聽你的電話,既然如此,貴點便宜點有什麼區別?”
Thai
ซูรั่วชูพูดเสียงเบา “ฉันไม่ได้มีประโยชน์อะไรกับโทรศัพท์ นอกจากรับสายของนาย ในเมื่อเป็นแบบนั้น จะแพงหรือถูกกว่ากันมันต่างกันตรงไหน?”
Chinese
陳凡還想說什麼,結果被蘇若初抬手輕輕捂住了嘴巴。
Thai
เฉินฝานยังอยากจะพูดอะไรต่อ แต่ซูรั่วชูก็ยกมือขึ้นปิดปากเขาเบา ๆ
Chinese
“你再多說一句,我就不要了。”
Thai
“ถ้านายพูดอีกคำเดียว ฉันจะไม่เอาแล้ว”
Chinese
陳凡瞪大眼睛,苦笑著點點頭。
Thai
เฉินฝานเบิกตากว้าง ก่อนจะพยักหน้าอย่างยิ้มขื่น
Chinese
“好吧。我同意了。”
Thai
“ก็ได้ ฉันตกลง”
Chinese
蘇若初這才露出微笑。
Thai
ซูรั่วชูจึงค่อยเผยรอยยิ้มออกมา
Chinese
“這還差不多。”
Thai
“อย่างนี้ค่อยใช้ได้หน่อย”
Chinese
陳凡笑著將對方擁入懷中。
Thai
เฉินฝานยิ้มแล้วดึงอีกฝ่ายเข้ามากอด
Chinese
蘇若初將腦袋枕在陳凡的肩膀上。
Thai
ซูรั่วชูซบศีรษะลงบนไหล่ของเฉินฝาน
Chinese
“陳凡,以後不要亂花錢給我買東西了,有錢你可以攢下來。”
Thai
“เฉินฝาน ต่อไปอย่าใช้เงินฟุ่มเฟือยซื้อของให้ฉันอีกนะ ถ้ามีเงินก็เก็บไว้เถอะ”
Chinese
陳凡將整張臉塞進對方的秀髮中,有些沉醉於對方身上散發出來的洗髮水的味道。
Thai
เฉินฝานซุกใบหน้าทั้งหมดลงในเส้นผมสลวยของอีกฝ่าย สูดดมกลิ่นแชมพูที่ลอยออกมาจากตัวเธอจนเคลิบเคลิ้มเล็กน้อย
Chinese
“好。都聽你的。”
Thai
“ได้ ฉันฟังเธอทุกอย่าง”
Chinese
蘇若初這才滿意的露出一抹微笑。
Thai
ซูรั่วชูจึงค่อยเผยรอยยิ้มอย่างพึงพอใจ
Chinese
“今天降溫,你怎麼只穿了一件短袖啊。”
Thai
“วันนี้อากาศเย็นลง ทำไมนายใส่เสื้อแขนสั้นแค่ตัวเดียวล่ะ”
Chinese
“你趕緊回去吧。外面挺冷的。”
Thai
“รีบกลับไปเถอะ ข้างนอกค่อนข้างหนาวนะ”
Chinese
陳凡剛要開口,目光突然瞥見對面的馬路上一個熟悉的身影。
Thai
เฉินฝานกำลังจะพูด จู่ ๆ สายตาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยบนถนนฝั่งตรงข้าม
Chinese
那不是蘇晴嗎?
Thai
นั่นไม่ใช่ซูฉิงหรอกเหรอ?
Chinese
再往蘇青旁邊那人身上一掃。
Thai
เมื่อกวาดตามองไปยังคนที่อยู่ข้างซูชิง
Chinese
竟然不是舍長吳迪。
Thai
กลับไม่ใช่อู๋ตี๋ หัวหน้าหอ
Chinese
陳凡盯著對方的面孔看了好幾眼,突然表情一變。
Thai
เฉินฝานจ้องใบหน้าของอีกฝ่ายอยู่หลายครั้ง ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนไปกะทันหัน
Chinese
靠。
Thai
ให้ตายสิ
Chinese
這不是趙家那孫子嗎?
Thai
นี่ไม่ใช่ไอ้หลานเวรตระกูลจ้าวหรอกเหรอ?
Chinese
他竟然還在糾纏蘇晴。
Thai
มันยังตามตอแยซูฉิงอยู่อีก
Chinese
吳迪知道嗎?
Thai
อู๋ตี๋รู้เรื่องไหม?