บทที่ 132

จางยังไม่ไปตอนนี้

章暫時不走了

แปลจาก จีน ด้วยเครื่องมือ อาจมีความคลาดเคลื่อน

จีน

蘇若初扭頭看過來,一臉苦笑。

ไทย

ซูรั่วชูหันกลับมามองด้วยสีหน้าขมขื่น

จีน

“我媽說下雪太大了,她要開車來雲海接我回家。”

ไทย

“แม่บอกว่าหิมะตกหนักเกินไป แม่จะขับรถมารับหนูที่มหาวิทยาลัยหยุนไห่กลับบ้าน”

จีน

陳凡一愣:“阿姨要來?”

ไทย

เฉินฝานชะงัก “คุณน้าจะมาเหรอ?”

จีน

蘇若初點點頭。

ไทย

ซูรั่วชูพยักหน้า

จีน

陳凡連忙道:“跟她說你已經出發了。”

ไทย

เฉินฝานรีบบอก “บอกแม่ไปสิว่าเธอออกเดินทางแล้ว”

จีน

“我媽說她已經快到雲海大學了。”

ไทย

“แม่บอกว่าใกล้จะถึงมหาวิทยาลัยหยุนไห่แล้ว”

จีน

這下陳凡愣住了。

ไทย

คราวนี้เฉินฝานถึงกับชะงัก

จีน

蘇若初有些緊張,“我也沒想到她沒提前說一聲就直接來了。”

ไทย

ซูรั่วชูพูดอย่างกระวนกระวาย “ฉันก็ไม่คิดเหมือนกันว่าแม่จะมาถึงโดยไม่บอกล่วงหน้า”

จีน

偷偷看了一眼前面的司機,蘇若初紅著臉小聲問道。

ไทย

ซูรั่วชูแอบมองคนขับที่อยู่ด้านหน้า ก่อนถามเสียงเบาพร้อมใบหน้าแดงก่ำ

จีน

“現在怎麼辦?”

ไทย

“ตอนนี้จะทำยังไงดี?”

จีน

陳凡想了想問道:“阿姨說還有多久到?”

ไทย

เฉินฝานครุ่นคิดแล้วถาม “คุณน้าบอกไหมว่าอีกนานแค่ไหนกว่าจะถึง?”

จีน

“大概半小時。”

ไทย

“ประมาณครึ่งชั่วโมง”

จีน

陳凡點頭:“來得及。”

ไทย

เฉินฝานพยักหน้า “ยังทัน”

จีน

說完抬頭看向司機。

ไทย

พูดจบก็เงยหน้ามองคนขับ

จีน

“師傅,先不去車站了,送我們去雲海大學。”

ไทย

“พี่ครับ ยังไม่ต้องไปสถานีแล้ว พวกเราไปมหาวิทยาลัยหยุนไห่ก่อน”

จีน

計程車調轉方向,朝雲海大學駛去。

ไทย

แท็กซี่เปลี่ยนทิศทาง มุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัยหยุนไห่

จีน

趕到學校的時候,蘇若初的媽媽果然還沒到。

ไทย

เมื่อมาถึงมหาวิทยาลัย แม่ของซูรั่วชูก็ยังมาไม่ถึงจริง ๆ

จีน

陳凡把行李箱拿下來,笑著跟蘇若初說道。

ไทย

เฉินฝานยกกระเป๋าเดินทางลงมา ก่อนยิ้มพูดกับซูรั่วชู

จีน

“你先回寢室。等阿姨回來你們一塊回家。”

ไทย

“เธอกลับหอไปก่อน พอคุณน้ากลับมาแล้วค่อยกลับบ้านพร้อมกัน”

จีน

“那你呢?”

ไทย

“แล้วนายล่ะ?”

จีน

“我?我就自己回去唄。”

ไทย

“ฉันเหรอ? ฉันก็กลับเองสิ”

จีน

蘇若初拉著陳凡的手,有些不太願意。

ไทย

ซูรั่วชูจับมือเฉินฝานไว้ สีหน้าไม่ค่อยยินยอมเท่าไร

จีน

尤其是經歷了昨晚一夜,她現在正是對陳凡十分依賴的時候,不太想跟陳凡分開。

ไทย

โดยเฉพาะหลังจากผ่านค่ำคืนที่ผ่านมา ตอนนี้เธอกำลังพึ่งพาเฉินฝานอย่างมาก จึงไม่อยากแยกจากเขา

จีน

“要不,我跟我媽說一下,你也坐車一塊回去吧。”

ไทย

“ไม่อย่างนั้น ฉันบอกแม่ดีไหม ให้นายกลับไปพร้อมกันด้วย”

จีน

陳凡笑了笑,“不用。”

ไทย

เฉินฝานยิ้ม “ไม่ต้องหรอก”

จีน

“你媽媽對我的印象可不怎麼好,我要是這時候和你一起出現,你覺得她會怎麼想。”

ไทย

“แม่เธอไม่ได้ประทับใจฉันสักเท่าไร ถ้าฉันโผล่ไปพร้อมกับเธอตอนนี้ เธอคิดว่าแม่เธอจะรู้สึกยังไง?”

จีน

蘇若初一撅嘴,“我媽也真是的,昨天我都說過了今天就回家,她偏不聽。還不打招呼就來了。”

ไทย

ซูรั่วชูยื่นปาก “แม่ฉันก็จริง ๆ เลย เมื่อวานฉันบอกแล้วว่าวันนี้จะกลับบ้าน แต่แม่ก็ไม่ยอมฟัง แถมยังมาโดยไม่บอกกันสักคำ”

จีน

陳凡笑了笑,“沒事,我倒是挺理解阿姨的。”

ไทย

เฉินฝานยิ้ม “ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจคุณน้านะ”

จีน

“要是我有這麼漂亮一個閨女,我也不放心啊,總擔心哪天這麼水靈的白菜被豬給拱了。”

ไทย

“ถ้าฉันมีลูกสาวสวยขนาดนี้ ฉันก็คงไม่วางใจเหมือนกัน คอยกลัวแต่ว่าสักวันผักกาดขาวแสนสดใสแบบนี้จะถูกหมูขุดคุ้ยเอาไป”

จีน

蘇若初輕哼一聲,拍了陳凡胳膊一下。

ไทย

ซูรั่วชูแค่นเสียงเบา ๆ แล้วตบแขนเฉินฝานหนึ่งที

จีน

“都什麼時候了,還貧嘴。”

ไทย

“เวลาแบบนี้แล้วยังจะพูดเล่นอีก”

จีน

“那就說點正事。”

ไทย

“งั้นพูดเรื่องจริงจังหน่อย”

จีน

陳凡神秘兮兮地低頭湊到蘇若初耳邊,小聲道。

ไทย

เฉินฝานก้มตัวเข้าไปใกล้หูของซูรั่วชูอย่างลึกลับ แล้วกระซิบ

จีน

“等過完年,大姨媽應該就走了吧,咱們要不要出去出來約個會?”

ไทย

“พอพ้นปีใหม่ ประจำเดือนก็น่าจะหมดแล้วใช่ไหม เราออกไปเดตกันดีไหม?”

จีน

“老是用手也不是個事兒啊……”

ไทย

“เอาแต่ใช้มืออย่างเดียวก็ไม่ใช่เรื่องดีหรอกนะ…”

จีน

蘇若初頓時小臉蛋通紅,氣呼呼地抓著陳凡的胳膊用力掐了一把。

ไทย

ใบหน้าเล็ก ๆ ของซูรั่วชูพลันแดงก่ำ เธอคว้าแขนเฉินฝานแล้วหยิกเต็มแรงด้วยความโมโห

จีน

“你整天亂想什麼呢。”

ไทย

“นายคิดอะไรเลอะเทอะอยู่ทั้งวันเนี่ย”

จีน

“我才不理你。”

ไทย

“ฉันไม่สนใจนายแล้ว”

จีน

陳凡笑哈哈的一把將對方擁進懷裡,充滿留戀地狠狠吸了一口。

ไทย

เฉินฝานหัวเราะร่า ก่อนดึงอีกฝ่ายเข้ามากอดและสูดกลิ่นตัวเธอเข้าไปแรง ๆ อย่างอาลัยอาวรณ์

จีน

“好了。你上樓吧,外面挺冷的。”

ไทย

“เอาล่ะ เธอขึ้นตึกไปเถอะ ข้างนอกหนาวมาก”

จีน

蘇若初還是有些不舍。

ไทย

ซูรั่วชูยังคงไม่อยากจากไป

จีน

“那你就自己一個人回家啊?”

ไทย

“แล้วนายจะกลับบ้านคนเดียวจริง ๆ เหรอ?”

จีน

陳凡笑笑,“那有什麼?雖然我長得很帥,但是不一定被女流氓打劫吧?”

ไทย

เฉินฝานยิ้ม “จะเป็นอะไรไป? ถึงฉันจะหล่อมาก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะถูกผู้หญิงโรคจิตปล้นนี่”

จีน

蘇若初一撇嘴。

ไทย

ซูรั่วชูเบะปาก

จีน

“想得美。”

ไทย

“ฝันไปเถอะ”

จีน

“你長得才不帥呢。”

ไทย

“นายไม่ได้หล่อสักหน่อย”

จีน

陳凡笑著伸手捏了捏蘇若初的鼻子。

ไทย

เฉินฝานยิ้มพลางยื่นมือไปบีบจมูกซูรั่วชู

จีน

“對對對,我長這樣,也就只有你這樣眼光不好使的美女才能看上我。”

ไทย

“ใช่ ๆ ฉันหน้าตาแบบนี้ ก็คงมีแค่สาวสวยที่สายตาไม่ดีอย่างเธอเท่านั้นแหละที่ชอบฉัน”

จีน

“媳婦兒,上樓吧,下次有機會咱倆繼續拔蘿蔔。”

ไทย

“เมียฉัน ขึ้นตึกไปเถอะ คราวหน้าถ้ามีโอกาส เรามาถอนหัวไชเท้ากันต่อ”

จีน

一聽拔蘿蔔三個字,蘇若初立馬想起了昨晚做過的荒唐事。

ไทย

ทันทีที่ได้ยินคำว่า ‘ถอนหัวไชเท้า’ ซูรั่วชูก็นึกถึงเรื่องบ้าบอที่ทำกันเมื่อคืนขึ้นมาได้

จีน

頓時滿臉羞紅,也不理陳凡了,直接拖著行李箱往寢室樓裡面跑去。

ไทย

ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความอายทันที ไม่สนใจเฉินฝานอีกต่อไป แล้วลากกระเป๋าเดินทางวิ่งเข้าไปในตึกหอพัก

จีน

走到門口,蘇若初才停下,轉身朝陳凡揮揮手。

ไทย

เมื่อเดินไปถึงประตู ซูรั่วชูจึงหยุด หันกลับมาโบกมือให้เฉินฝาน

จีน

陳凡笑著揮揮手,拖著行李箱離開。

ไทย

เฉินฝานยิ้มพลางโบกมือ ก่อนลากกระเป๋าเดินทางจากไป

จีน

不過他並未走遠,而是站在6號寢室樓拐角,放下行李箱,掏出香煙點了一根。

ไทย

แต่เขาไม่ได้ไปไกลนัก กลับยืนอยู่ตรงหัวมุมตึกหอพักหมายเลข 6 วางกระเป๋าเดินทางลง แล้วหยิบบุหรี่ออกมาจุดหนึ่งมวน

จีน

當陳凡抽到第三根香煙的時候,一輛紅色馬自達開到了寢室樓下。

ไทย

ตอนที่เฉินฝานสูบบุหรี่มวนที่สาม รถมาสด้าสีแดงคันหนึ่งก็ขับมาจอดใต้ตึกหอพัก

จีน

不一會兒,陳凡看到蘇若初拖著行李箱下來。

ไทย

ไม่นาน เฉินฝานก็เห็นซูรั่วชูลากกระเป๋าเดินทางลงมา

จีน

同時看到了穿著紅色羽絨服的林菀秀。

ไทย

ขณะเดียวกันก็เห็นหลินหว่านซิ่วที่สวมเสื้อขนเป็ดสีแดง

จีน

蘇若初似乎跟媽媽爭吵了兩句,將行李箱放到後備箱,兩人上車離開。

ไทย

ดูเหมือนซูรั่วชูจะเถียงกับแม่อยู่สองสามคำ ก่อนนำกระเป๋าเดินทางใส่ท้ายรถ แล้วทั้งสองก็ขึ้นรถจากไป

จีน

望著汽車緩緩消失,陳凡這才放下心來。

ไทย

เมื่อมองดูรถค่อย ๆ หายลับไป เฉินฝานจึงวางใจลงได้

จีน

一個人拖著行李箱返回11號寢室樓。

ไทย

เขาลากกระเป๋าเดินทางกลับไปยังตึกหอพักหมายเลข 11 เพียงลำพัง

จีน

進寢室的時候,屋裡只有馬小帥一個人正在玩遊戲。

ไทย

ตอนเข้าห้องพัก ข้างในมีเพียงหม่าเสี่ยวซ่วยคนเดียวที่กำลังเล่นเกมอยู่

จีน

突然看到陳凡進來,馬小帥嚇了一跳。

ไทย

เมื่อเห็นเฉินฝานเข้ามากะทันหัน หม่าเสี่ยวซ่วยก็ตกใจ

จีน

“卧槽,啥情況?你沒走?”

ไทย

“เชี่ย เกิดอะไรขึ้น? นายยังไม่ไปอีกเหรอ?”

จีน

“別提了,丈母娘來了,把閨女接走了,我就被撂下了。”

ไทย

“อย่าพูดถึงเลย แม่ยายมารับลูกสาวกลับไป ฉันเลยถูกทิ้งไว้ที่นี่”

จีน

馬小帥突然笑了。

ไทย

หม่าเสี่ยวซ่วยหัวเราะขึ้นมาทันที

จีน

“該。”

ไทย

“สมน้ำหน้า”

จีน

伸手從旁邊拿起一盒黃鶴樓,抽出一根扔給陳凡,自己又點了一根。

ไทย

เขาเอื้อมมือหยิบบุหรี่หวงเฮ่อโหลวจากข้าง ๆ มาหนึ่งซอง ดึงออกมาหนึ่งมวนโยนให้เฉินฝาน แล้วจุดบุหรี่อีกมวนให้ตัวเอง

จีน

“現在什麼打算?準備啥時候走?”

ไทย

“ตอนนี้คิดจะทำยังไง? เตรียมจะไปเมื่อไหร่?”

จีน

陳凡捏著香煙沒有點燃,鬱悶了幾秒鐘之後立馬恢復正常。

ไทย

เฉินฝานคีบบุหรี่ไว้แต่ไม่ได้จุด หลังจากหงุดหงิดอยู่ไม่กี่วินาที เขาก็กลับมาเป็นปกติทันที

จีน

“我決定先不走了。”

ไทย

“ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะยังไม่ไป”

จีน

“丈母娘把閨女接走正好,我可以在這裡多待幾天。”

ไทย

“แม่ยายมารับลูกสาวไปก็ดีเหมือนกัน ฉันจะได้อยู่ที่นี่ต่ออีกหลายวัน”

จีน

馬小帥一瞪眼:“還要呆?你要待到過年啊?難道你對這寢室有癮啊。”

ไทย

หม่าเสี่ยวซ่วยเบิกตากว้าง “ยังจะอยู่ต่ออีก? นายจะอยู่จนถึงปีใหม่เลยหรือไง? หรือว่าติดหอนี้เข้าแล้ว?”

จีน

陳凡突然一拍額頭。

ไทย

เฉินฝานตบหน้าผากตัวเองขึ้นมาทันที

จีน

“差點忘了。”

ไทย

“เกือบลืมไปเลย”

จีน

起身來到門口,用電話卡撥打了家裡的電話。

ไทย

เขาลุกขึ้นมาที่หน้าประตู แล้วใช้บัตรโทรศัพท์โทรกลับบ้าน

จีน

上次老媽打電話來說家裡已經拉上電話線了,順便把電話號碼念了好幾遍,讓陳凡一定記住。

ไทย

ครั้งก่อนแม่โทรมาบอกว่าที่บ้านติดตั้งสายโทรศัพท์แล้ว แถมยังท่องหมายเลขโทรศัพท์ให้เฉินฝานฟังหลายรอบ กำชับให้เขาจำไว้ให้ดี

จีน

“媽,是我,小凡。”

ไทย

“แม่ครับ ผมเอง เสี่ยวฝาน”

จีน

“啊對,放假了。”

ไทย

“อ๋อ ใช่ครับ ปิดเทอมแล้ว”

จีน

“媽,我爸呢?哦,你聽我說,我最近跟同學準備假期做點兼職呢。”

ไทย

“แม่ครับ พ่ออยู่ไหม? อ้อ แม่ฟังผมนะ ช่วงนี้ผมกับเพื่อนร่วมชั้นกำลังเตรียมหางานพิเศษทำช่วงปิดเทอม”

จีน

“對,就是找地方實習積攢一點經驗。”

ไทย

“ใช่ครับ ไปฝึกงานตามสถานที่ต่าง ๆ เพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์สักหน่อย”

จีน

“我就先不回家了,等過兩天再回去。”

ไทย

“ผมยังไม่กลับบ้านก่อนนะครับ อีกสองสามวันค่อยกลับ”

จีน

“哎呀媽,你別擔心,就是普通的上班實習,我只是提前適應一下而已。”

ไทย

“โธ่แม่ ไม่ต้องเป็นห่วงครับ ก็แค่ฝึกงานธรรมดา ผมแค่ปรับตัวล่วงหน้าเท่านั้นเอง”

จีน

“是我同學家的公司,非常可靠,信得過,你就放心吧。”

ไทย

“เป็นบริษัทของครอบครัวเพื่อนร่วมชั้นครับ น่าเชื่อถือมาก วางใจได้ แม่ไม่ต้องห่วงนะ”

จีน

看著陳凡嘮嘮叨叨,馬小帥忍不住笑著豎起個大拇指。

ไทย

เมื่อเห็นเฉินฝานพูดจ้อไม่หยุด หม่าเสี่ยวซ่วยก็อดหัวเราะพลางชูนิ้วโป้งให้ไม่ได้

จีน

好不容易把老媽哄住,陳凡掛了電話長舒一口氣。

ไทย

หลังจากกล่อมแม่จนยอมวางใจได้ในที่สุด เฉินฝานก็วางสายแล้วถอนหายใจยาว

จีน

“對了,傑哥呢?回家了?”

ไทย

“จริงสิ พี่เจี๋ยล่ะ? กลับบ้านไปแล้วเหรอ?”

จีน

“沒呢,估計這會兒在網吧。”

ไทย

“ยังหรอก คาดว่าตอนนี้น่าจะอยู่ที่ร้านอินเทอร์เน็ต”

จีน

陳凡一皺眉頭,“咋滴?這傢伙還真打算墨跡到過年啊。”

ไทย

เฉินฝานขมวดคิ้ว “อะไรเนี่ย? หมอนั่นคิดจะอืดอาดอยู่จนถึงปีใหม่จริง ๆ หรือไง?”

จีน

馬小帥搖搖頭,“估計不成了。上午學校發了通知,讓還沒離校的學生三天內必須離開。”

ไทย

หม่าเสี่ยวซ่วยส่ายหน้า “คงไม่ได้แล้วล่ะ ตอนเช้ามหาวิทยาลัยประกาศให้นักศึกษาที่ยังไม่ออกจากมหาวิทยาลัยต้องออกไปภายในสามวัน”

จีน

“真不人性化。”

ไทย

“ไม่มีมนุษยธรรมเอาซะเลย”

จีน

陳凡看著馬小帥,突然眼神一轉。

ไทย

เฉินฝานมองหม่าเสี่ยวซ่วย ก่อนแววตาจะเปลี่ยนไปกะทันหัน

จีน

“你現在沒事吧?”

ไทย

“ตอนนี้นายว่างไหม?”

จีน

“沒看我正玩遊戲嗎?”

ไทย

“ไม่เห็นเหรอว่าฉันกำลังเล่นเกมอยู่?”

จีน

“玩個蛋,拿上車鑰匙跟我去辦點事兒。”

ไทย

“เล่นบ้าอะไร เอากุญแจรถแล้วไปทำธุระกับฉัน”

จีน

陳凡不由分說直接上去把電腦關了,拽著馬小帥離開。

ไทย

เฉินฝานไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายปฏิเสธ เขาเดินเข้าไปปิดคอมพิวเตอร์โดยตรง แล้วลากหม่าเสี่ยวซ่วยออกไป

จีน

“靠,大哥,至少讓我穿件羽絨服吧。你想凍死我啊。”

ไทย

“โธ่ พี่ อย่างน้อยให้ผมใส่เสื้อขนเป็ดก่อนสิ พี่อยากให้ผมหนาวตายหรือไง?”

จีน

“趕緊的。懶驢上磨屎尿多。”

ไทย

“เร็วเข้า ลาเกียจคร้านขึ้นคราดยังมีเรื่องขี้เยี่ยวเยอะจริง ๆ”

จีน

兩人吵吵鬧鬧下樓,開上馬小帥的紅色小寶馬,出了校門。

ไทย

ทั้งสองเถียงกันพลางเดินลงจากตึก ขึ้นรถบีเอ็มดับเบิลยูคันเล็กสีแดงของหม่าเสี่ยวซ่วย แล้วขับออกจากมหาวิทยาลัย

จีน

“你到底要去哪啊?”

ไทย

“ตกลงนายจะไปไหนกันแน่?”

จีน

馬小帥哆哆嗦嗦打開空調,“這大冷天的,萬一出點車禍,咱倆就完犢子了。”

ไทย

หม่าเสี่ยวซ่วยสั่นเทาพลางเปิดเครื่องปรับอากาศ “อากาศหนาวขนาดนี้ ถ้าเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ขึ้นมา พวกเราสองคนได้จบเห่แน่”

จีน

“閉上你的烏鴉嘴吧。”

ไทย

“หุบปากหมา ๆ ของนายไปเลย”

จีน

陳凡伸手指了指,“先去對面那條街的銀行營業廳,我取點錢。”

ไทย

เฉินฝานยกมือชี้ “ไปธนาคารฝั่งถนนตรงข้ามก่อน ฉันจะถอนเงินหน่อย”

จีน

“然後再去找個超市,買幾個紅包。”

ไทย

“จากนั้นค่อยหาร้านซูเปอร์มาร์เก็ต ซื้อซองอั่งเปาสักสองสามซอง”

จีน

馬小帥頓時興奮地看過來。

ไทย

หม่าเสี่ยวซ่วยหันมามองอย่างตื่นเต้นทันที

จีน

“算你還有良心,還知道給我過年紅包。”

ไทย

“อย่างน้อยนายก็ยังมีน้ำใจ รู้จักให้อั่งเปาปีใหม่ฉันด้วย”

จีน

“不過你直接給我現金不就行了,不用專門搞個紅包。”

ไทย

“แต่ให้นายเป็นเงินสดไปเลยก็ได้นี่ ไม่เห็นต้องหาซองอั่งเปาให้ยุ่งยากเลย”

ความคิดเห็น

เข้าสู่ระบบ เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น การอ่านเปิดให้ทุกคน