จางยังไม่ไปตอนนี้

Chinese

蘇若初扭頭看過來，一臉苦笑。

Thai

ซูรั่วชูหันกลับมามองด้วยสีหน้าขมขื่น

Chinese

“我媽說下雪太大了，她要開車來雲海接我回家。”

Thai

“แม่บอกว่าหิมะตกหนักเกินไป แม่จะขับรถมารับหนูที่มหาวิทยาลัยหยุนไห่กลับบ้าน”

Chinese

陳凡一愣：“阿姨要來？”

Thai

เฉินฝานชะงัก “คุณน้าจะมาเหรอ?”

Chinese

蘇若初點點頭。

Thai

ซูรั่วชูพยักหน้า

Chinese

陳凡連忙道：“跟她說你已經出發了。”

Thai

เฉินฝานรีบบอก “บอกแม่ไปสิว่าเธอออกเดินทางแล้ว”

Chinese

“我媽說她已經快到雲海大學了。”

Thai

“แม่บอกว่าใกล้จะถึงมหาวิทยาลัยหยุนไห่แล้ว”

Chinese

這下陳凡愣住了。

Thai

คราวนี้เฉินฝานถึงกับชะงัก

Chinese

蘇若初有些緊張，“我也沒想到她沒提前說一聲就直接來了。”

Thai

ซูรั่วชูพูดอย่างกระวนกระวาย “ฉันก็ไม่คิดเหมือนกันว่าแม่จะมาถึงโดยไม่บอกล่วงหน้า”

Chinese

偷偷看了一眼前面的司機，蘇若初紅著臉小聲問道。

Thai

ซูรั่วชูแอบมองคนขับที่อยู่ด้านหน้า ก่อนถามเสียงเบาพร้อมใบหน้าแดงก่ำ

Chinese

“現在怎麼辦？”

Thai

“ตอนนี้จะทำยังไงดี?”

Chinese

陳凡想了想問道：“阿姨說還有多久到？”

Thai

เฉินฝานครุ่นคิดแล้วถาม “คุณน้าบอกไหมว่าอีกนานแค่ไหนกว่าจะถึง?”

Chinese

“大概半小時。”

Thai

“ประมาณครึ่งชั่วโมง”

Chinese

陳凡點頭：“來得及。”

Thai

เฉินฝานพยักหน้า “ยังทัน”

Chinese

說完抬頭看向司機。

Thai

พูดจบก็เงยหน้ามองคนขับ

Chinese

“師傅，先不去車站了，送我們去雲海大學。”

Thai

“พี่ครับ ยังไม่ต้องไปสถานีแล้ว พวกเราไปมหาวิทยาลัยหยุนไห่ก่อน”

Chinese

計程車調轉方向，朝雲海大學駛去。

Thai

แท็กซี่เปลี่ยนทิศทาง มุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัยหยุนไห่

Chinese

趕到學校的時候，蘇若初的媽媽果然還沒到。

Thai

เมื่อมาถึงมหาวิทยาลัย แม่ของซูรั่วชูก็ยังมาไม่ถึงจริง ๆ

Chinese

陳凡把行李箱拿下來，笑著跟蘇若初說道。

Thai

เฉินฝานยกกระเป๋าเดินทางลงมา ก่อนยิ้มพูดกับซูรั่วชู

Chinese

“你先回寢室。等阿姨回來你們一塊回家。”

Thai

“เธอกลับหอไปก่อน พอคุณน้ากลับมาแล้วค่อยกลับบ้านพร้อมกัน”

Chinese

“那你呢？”

Thai

“แล้วนายล่ะ?”

Chinese

“我？我就自己回去唄。”

Thai

“ฉันเหรอ? ฉันก็กลับเองสิ”

Chinese

蘇若初拉著陳凡的手，有些不太願意。

Thai

ซูรั่วชูจับมือเฉินฝานไว้ สีหน้าไม่ค่อยยินยอมเท่าไร

Chinese

尤其是經歷了昨晚一夜，她現在正是對陳凡十分依賴的時候，不太想跟陳凡分開。

Thai

โดยเฉพาะหลังจากผ่านค่ำคืนที่ผ่านมา ตอนนี้เธอกำลังพึ่งพาเฉินฝานอย่างมาก จึงไม่อยากแยกจากเขา

Chinese

“要不，我跟我媽說一下，你也坐車一塊回去吧。”

Thai

“ไม่อย่างนั้น ฉันบอกแม่ดีไหม ให้นายกลับไปพร้อมกันด้วย”

Chinese

陳凡笑了笑，“不用。”

Thai

เฉินฝานยิ้ม “ไม่ต้องหรอก”

Chinese

“你媽媽對我的印象可不怎麼好，我要是這時候和你一起出現，你覺得她會怎麼想。”

Thai

“แม่เธอไม่ได้ประทับใจฉันสักเท่าไร ถ้าฉันโผล่ไปพร้อมกับเธอตอนนี้ เธอคิดว่าแม่เธอจะรู้สึกยังไง?”

Chinese

蘇若初一撅嘴，“我媽也真是的，昨天我都說過了今天就回家，她偏不聽。還不打招呼就來了。”

Thai

ซูรั่วชูยื่นปาก “แม่ฉันก็จริง ๆ เลย เมื่อวานฉันบอกแล้วว่าวันนี้จะกลับบ้าน แต่แม่ก็ไม่ยอมฟัง แถมยังมาโดยไม่บอกกันสักคำ”

Chinese

陳凡笑了笑，“沒事，我倒是挺理解阿姨的。”

Thai

เฉินฝานยิ้ม “ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจคุณน้านะ”

Chinese

“要是我有這麼漂亮一個閨女，我也不放心啊，總擔心哪天這麼水靈的白菜被豬給拱了。”

Thai

“ถ้าฉันมีลูกสาวสวยขนาดนี้ ฉันก็คงไม่วางใจเหมือนกัน คอยกลัวแต่ว่าสักวันผักกาดขาวแสนสดใสแบบนี้จะถูกหมูขุดคุ้ยเอาไป”

Chinese

蘇若初輕哼一聲，拍了陳凡胳膊一下。

Thai

ซูรั่วชูแค่นเสียงเบา ๆ แล้วตบแขนเฉินฝานหนึ่งที

Chinese

“都什麼時候了，還貧嘴。”

Thai

“เวลาแบบนี้แล้วยังจะพูดเล่นอีก”

Chinese

“那就說點正事。”

Thai

“งั้นพูดเรื่องจริงจังหน่อย”

Chinese

陳凡神秘兮兮地低頭湊到蘇若初耳邊，小聲道。

Thai

เฉินฝานก้มตัวเข้าไปใกล้หูของซูรั่วชูอย่างลึกลับ แล้วกระซิบ

Chinese

“等過完年，大姨媽應該就走了吧，咱們要不要出去出來約個會？”

Thai

“พอพ้นปีใหม่ ประจำเดือนก็น่าจะหมดแล้วใช่ไหม เราออกไปเดตกันดีไหม?”

Chinese

“老是用手也不是個事兒啊……”

Thai

“เอาแต่ใช้มืออย่างเดียวก็ไม่ใช่เรื่องดีหรอกนะ…”

Chinese

蘇若初頓時小臉蛋通紅，氣呼呼地抓著陳凡的胳膊用力掐了一把。

Thai

ใบหน้าเล็ก ๆ ของซูรั่วชูพลันแดงก่ำ เธอคว้าแขนเฉินฝานแล้วหยิกเต็มแรงด้วยความโมโห

Chinese

“你整天亂想什麼呢。”

Thai

“นายคิดอะไรเลอะเทอะอยู่ทั้งวันเนี่ย”

Chinese

“我才不理你。”

Thai

“ฉันไม่สนใจนายแล้ว”

Chinese

陳凡笑哈哈的一把將對方擁進懷裡，充滿留戀地狠狠吸了一口。

Thai

เฉินฝานหัวเราะร่า ก่อนดึงอีกฝ่ายเข้ามากอดและสูดกลิ่นตัวเธอเข้าไปแรง ๆ อย่างอาลัยอาวรณ์

Chinese

“好了。你上樓吧，外面挺冷的。”

Thai

“เอาล่ะ เธอขึ้นตึกไปเถอะ ข้างนอกหนาวมาก”

Chinese

蘇若初還是有些不舍。

Thai

ซูรั่วชูยังคงไม่อยากจากไป

Chinese

“那你就自己一個人回家啊？”

Thai

“แล้วนายจะกลับบ้านคนเดียวจริง ๆ เหรอ?”

Chinese

陳凡笑笑，“那有什麼？雖然我長得很帥，但是不一定被女流氓打劫吧？”

Thai

เฉินฝานยิ้ม “จะเป็นอะไรไป? ถึงฉันจะหล่อมาก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะถูกผู้หญิงโรคจิตปล้นนี่”

Chinese

蘇若初一撇嘴。

Thai

ซูรั่วชูเบะปาก

Chinese

“想得美。”

Thai

“ฝันไปเถอะ”

Chinese

“你長得才不帥呢。”

Thai

“นายไม่ได้หล่อสักหน่อย”

Chinese

陳凡笑著伸手捏了捏蘇若初的鼻子。

Thai

เฉินฝานยิ้มพลางยื่นมือไปบีบจมูกซูรั่วชู

Chinese

“對對對，我長這樣，也就只有你這樣眼光不好使的美女才能看上我。”

Thai

“ใช่ ๆ ฉันหน้าตาแบบนี้ ก็คงมีแค่สาวสวยที่สายตาไม่ดีอย่างเธอเท่านั้นแหละที่ชอบฉัน”

Chinese

“媳婦兒，上樓吧，下次有機會咱倆繼續拔蘿蔔。”

Thai

“เมียฉัน ขึ้นตึกไปเถอะ คราวหน้าถ้ามีโอกาส เรามาถอนหัวไชเท้ากันต่อ”

Chinese

一聽拔蘿蔔三個字，蘇若初立馬想起了昨晚做過的荒唐事。

Thai

ทันทีที่ได้ยินคำว่า ‘ถอนหัวไชเท้า’ ซูรั่วชูก็นึกถึงเรื่องบ้าบอที่ทำกันเมื่อคืนขึ้นมาได้

Chinese

頓時滿臉羞紅，也不理陳凡了，直接拖著行李箱往寢室樓裡面跑去。

Thai

ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความอายทันที ไม่สนใจเฉินฝานอีกต่อไป แล้วลากกระเป๋าเดินทางวิ่งเข้าไปในตึกหอพัก

Chinese

走到門口，蘇若初才停下，轉身朝陳凡揮揮手。

Thai

เมื่อเดินไปถึงประตู ซูรั่วชูจึงหยุด หันกลับมาโบกมือให้เฉินฝาน

Chinese

陳凡笑著揮揮手，拖著行李箱離開。

Thai

เฉินฝานยิ้มพลางโบกมือ ก่อนลากกระเป๋าเดินทางจากไป

Chinese

不過他並未走遠，而是站在6號寢室樓拐角，放下行李箱，掏出香煙點了一根。

Thai

แต่เขาไม่ได้ไปไกลนัก กลับยืนอยู่ตรงหัวมุมตึกหอพักหมายเลข 6 วางกระเป๋าเดินทางลง แล้วหยิบบุหรี่ออกมาจุดหนึ่งมวน

Chinese

當陳凡抽到第三根香煙的時候，一輛紅色馬自達開到了寢室樓下。

Thai

ตอนที่เฉินฝานสูบบุหรี่มวนที่สาม รถมาสด้าสีแดงคันหนึ่งก็ขับมาจอดใต้ตึกหอพัก

Chinese

不一會兒，陳凡看到蘇若初拖著行李箱下來。

Thai

ไม่นาน เฉินฝานก็เห็นซูรั่วชูลากกระเป๋าเดินทางลงมา

Chinese

同時看到了穿著紅色羽絨服的林菀秀。

Thai

ขณะเดียวกันก็เห็นหลินหว่านซิ่วที่สวมเสื้อขนเป็ดสีแดง

Chinese

蘇若初似乎跟媽媽爭吵了兩句，將行李箱放到後備箱，兩人上車離開。

Thai

ดูเหมือนซูรั่วชูจะเถียงกับแม่อยู่สองสามคำ ก่อนนำกระเป๋าเดินทางใส่ท้ายรถ แล้วทั้งสองก็ขึ้นรถจากไป

Chinese

望著汽車緩緩消失，陳凡這才放下心來。

Thai

เมื่อมองดูรถค่อย ๆ หายลับไป เฉินฝานจึงวางใจลงได้

Chinese

一個人拖著行李箱返回11號寢室樓。

Thai

เขาลากกระเป๋าเดินทางกลับไปยังตึกหอพักหมายเลข 11 เพียงลำพัง

Chinese

進寢室的時候，屋裡只有馬小帥一個人正在玩遊戲。

Thai

ตอนเข้าห้องพัก ข้างในมีเพียงหม่าเสี่ยวซ่วยคนเดียวที่กำลังเล่นเกมอยู่

Chinese

突然看到陳凡進來，馬小帥嚇了一跳。

Thai

เมื่อเห็นเฉินฝานเข้ามากะทันหัน หม่าเสี่ยวซ่วยก็ตกใจ

Chinese

“卧槽，啥情況？你沒走？”

Thai

“เชี่ย เกิดอะไรขึ้น? นายยังไม่ไปอีกเหรอ?”

Chinese

“別提了，丈母娘來了，把閨女接走了，我就被撂下了。”

Thai

“อย่าพูดถึงเลย แม่ยายมารับลูกสาวกลับไป ฉันเลยถูกทิ้งไว้ที่นี่”

Chinese

馬小帥突然笑了。

Thai

หม่าเสี่ยวซ่วยหัวเราะขึ้นมาทันที

Chinese

“該。”

Thai

“สมน้ำหน้า”

Chinese

伸手從旁邊拿起一盒黃鶴樓，抽出一根扔給陳凡，自己又點了一根。

Thai

เขาเอื้อมมือหยิบบุหรี่หวงเฮ่อโหลวจากข้าง ๆ มาหนึ่งซอง ดึงออกมาหนึ่งมวนโยนให้เฉินฝาน แล้วจุดบุหรี่อีกมวนให้ตัวเอง

Chinese

“現在什麼打算？準備啥時候走？”

Thai

“ตอนนี้คิดจะทำยังไง? เตรียมจะไปเมื่อไหร่?”

Chinese

陳凡捏著香煙沒有點燃，鬱悶了幾秒鐘之後立馬恢復正常。

Thai

เฉินฝานคีบบุหรี่ไว้แต่ไม่ได้จุด หลังจากหงุดหงิดอยู่ไม่กี่วินาที เขาก็กลับมาเป็นปกติทันที

Chinese

“我決定先不走了。”

Thai

“ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะยังไม่ไป”

Chinese

“丈母娘把閨女接走正好，我可以在這裡多待幾天。”

Thai

“แม่ยายมารับลูกสาวไปก็ดีเหมือนกัน ฉันจะได้อยู่ที่นี่ต่ออีกหลายวัน”

Chinese

馬小帥一瞪眼：“還要呆？你要待到過年啊？難道你對這寢室有癮啊。”

Thai

หม่าเสี่ยวซ่วยเบิกตากว้าง “ยังจะอยู่ต่ออีก? นายจะอยู่จนถึงปีใหม่เลยหรือไง? หรือว่าติดหอนี้เข้าแล้ว?”

Chinese

陳凡突然一拍額頭。

Thai

เฉินฝานตบหน้าผากตัวเองขึ้นมาทันที

Chinese

“差點忘了。”

Thai

“เกือบลืมไปเลย”

Chinese

起身來到門口，用電話卡撥打了家裡的電話。

Thai

เขาลุกขึ้นมาที่หน้าประตู แล้วใช้บัตรโทรศัพท์โทรกลับบ้าน

Chinese

上次老媽打電話來說家裡已經拉上電話線了，順便把電話號碼念了好幾遍，讓陳凡一定記住。

Thai

ครั้งก่อนแม่โทรมาบอกว่าที่บ้านติดตั้งสายโทรศัพท์แล้ว แถมยังท่องหมายเลขโทรศัพท์ให้เฉินฝานฟังหลายรอบ กำชับให้เขาจำไว้ให้ดี

Chinese

“媽，是我，小凡。”

Thai

“แม่ครับ ผมเอง เสี่ยวฝาน”

Chinese

“啊對，放假了。”

Thai

“อ๋อ ใช่ครับ ปิดเทอมแล้ว”

Chinese

“媽，我爸呢？哦，你聽我說，我最近跟同學準備假期做點兼職呢。”

Thai

“แม่ครับ พ่ออยู่ไหม? อ้อ แม่ฟังผมนะ ช่วงนี้ผมกับเพื่อนร่วมชั้นกำลังเตรียมหางานพิเศษทำช่วงปิดเทอม”

Chinese

“對，就是找地方實習積攢一點經驗。”

Thai

“ใช่ครับ ไปฝึกงานตามสถานที่ต่าง ๆ เพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์สักหน่อย”

Chinese

“我就先不回家了，等過兩天再回去。”

Thai

“ผมยังไม่กลับบ้านก่อนนะครับ อีกสองสามวันค่อยกลับ”

Chinese

“哎呀媽，你別擔心，就是普通的上班實習，我只是提前適應一下而已。”

Thai

“โธ่แม่ ไม่ต้องเป็นห่วงครับ ก็แค่ฝึกงานธรรมดา ผมแค่ปรับตัวล่วงหน้าเท่านั้นเอง”

Chinese

“是我同學家的公司，非常可靠，信得過，你就放心吧。”

Thai

“เป็นบริษัทของครอบครัวเพื่อนร่วมชั้นครับ น่าเชื่อถือมาก วางใจได้ แม่ไม่ต้องห่วงนะ”

Chinese

看著陳凡嘮嘮叨叨，馬小帥忍不住笑著豎起個大拇指。

Thai

เมื่อเห็นเฉินฝานพูดจ้อไม่หยุด หม่าเสี่ยวซ่วยก็อดหัวเราะพลางชูนิ้วโป้งให้ไม่ได้

Chinese

好不容易把老媽哄住，陳凡掛了電話長舒一口氣。

Thai

หลังจากกล่อมแม่จนยอมวางใจได้ในที่สุด เฉินฝานก็วางสายแล้วถอนหายใจยาว

Chinese

“對了，傑哥呢？回家了？”

Thai

“จริงสิ พี่เจี๋ยล่ะ? กลับบ้านไปแล้วเหรอ?”

Chinese

“沒呢，估計這會兒在網吧。”

Thai

“ยังหรอก คาดว่าตอนนี้น่าจะอยู่ที่ร้านอินเทอร์เน็ต”

Chinese

陳凡一皺眉頭，“咋滴？這傢伙還真打算墨跡到過年啊。”

Thai

เฉินฝานขมวดคิ้ว “อะไรเนี่ย? หมอนั่นคิดจะอืดอาดอยู่จนถึงปีใหม่จริง ๆ หรือไง?”

Chinese

馬小帥搖搖頭，“估計不成了。上午學校發了通知，讓還沒離校的學生三天內必須離開。”

Thai

หม่าเสี่ยวซ่วยส่ายหน้า “คงไม่ได้แล้วล่ะ ตอนเช้ามหาวิทยาลัยประกาศให้นักศึกษาที่ยังไม่ออกจากมหาวิทยาลัยต้องออกไปภายในสามวัน”

Chinese

“真不人性化。”

Thai

“ไม่มีมนุษยธรรมเอาซะเลย”

Chinese

陳凡看著馬小帥，突然眼神一轉。

Thai

เฉินฝานมองหม่าเสี่ยวซ่วย ก่อนแววตาจะเปลี่ยนไปกะทันหัน

Chinese

“你現在沒事吧？”

Thai

“ตอนนี้นายว่างไหม?”

Chinese

“沒看我正玩遊戲嗎？”

Thai

“ไม่เห็นเหรอว่าฉันกำลังเล่นเกมอยู่?”

Chinese

“玩個蛋，拿上車鑰匙跟我去辦點事兒。”

Thai

“เล่นบ้าอะไร เอากุญแจรถแล้วไปทำธุระกับฉัน”

Chinese

陳凡不由分說直接上去把電腦關了，拽著馬小帥離開。

Thai

เฉินฝานไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายปฏิเสธ เขาเดินเข้าไปปิดคอมพิวเตอร์โดยตรง แล้วลากหม่าเสี่ยวซ่วยออกไป

Chinese

“靠，大哥，至少讓我穿件羽絨服吧。你想凍死我啊。”

Thai

“โธ่ พี่ อย่างน้อยให้ผมใส่เสื้อขนเป็ดก่อนสิ พี่อยากให้ผมหนาวตายหรือไง?”

Chinese

“趕緊的。懶驢上磨屎尿多。”

Thai

“เร็วเข้า ลาเกียจคร้านขึ้นคราดยังมีเรื่องขี้เยี่ยวเยอะจริง ๆ”

Chinese

兩人吵吵鬧鬧下樓，開上馬小帥的紅色小寶馬，出了校門。

Thai

ทั้งสองเถียงกันพลางเดินลงจากตึก ขึ้นรถบีเอ็มดับเบิลยูคันเล็กสีแดงของหม่าเสี่ยวซ่วย แล้วขับออกจากมหาวิทยาลัย

Chinese

“你到底要去哪啊？”

Thai

“ตกลงนายจะไปไหนกันแน่?”

Chinese

馬小帥哆哆嗦嗦打開空調，“這大冷天的，萬一出點車禍，咱倆就完犢子了。”

Thai

หม่าเสี่ยวซ่วยสั่นเทาพลางเปิดเครื่องปรับอากาศ “อากาศหนาวขนาดนี้ ถ้าเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ขึ้นมา พวกเราสองคนได้จบเห่แน่”

Chinese

“閉上你的烏鴉嘴吧。”

Thai

“หุบปากหมา ๆ ของนายไปเลย”

Chinese

陳凡伸手指了指，“先去對面那條街的銀行營業廳，我取點錢。”

Thai

เฉินฝานยกมือชี้ “ไปธนาคารฝั่งถนนตรงข้ามก่อน ฉันจะถอนเงินหน่อย”

Chinese

“然後再去找個超市，買幾個紅包。”

Thai

“จากนั้นค่อยหาร้านซูเปอร์มาร์เก็ต ซื้อซองอั่งเปาสักสองสามซอง”

Chinese

馬小帥頓時興奮地看過來。

Thai

หม่าเสี่ยวซ่วยหันมามองอย่างตื่นเต้นทันที

Chinese

“算你還有良心，還知道給我過年紅包。”

Thai

“อย่างน้อยนายก็ยังมีน้ำใจ รู้จักให้อั่งเปาปีใหม่ฉันด้วย”

Chinese

“不過你直接給我現金不就行了，不用專門搞個紅包。”

Thai

“แต่ให้นายเป็นเงินสดไปเลยก็ได้นี่ ไม่เห็นต้องหาซองอั่งเปาให้ยุ่งยากเลย”