ลูกสาวมีแฟนแล้ว

Chinese

“首先第一個條件。”

Thai

“เงื่อนไขข้อแรก”

Chinese

“雖然我答應了你，但是在高考沒結束之前，不能公開我們的關係。”

Thai

“ถึงฉันจะตกลงคบกับนาย แต่ก่อนการสอบเกาเข่าจะจบ ห้ามเปิดเผยความสัมพันธ์ของเรา”

Chinese

陳凡點點頭。

Thai

เฉินฝานพยักหน้า

Chinese

“沒問題，我答應你。”

Thai

“ไม่มีปัญหา ฉันตกลง”

Chinese

蘇若初接著又說道：“還有，別忘了你之前答應過我什麼。”

Thai

ซูรั่วชูกล่าวต่อว่า “อีกอย่าง อย่าลืมสิ่งที่นายเคยสัญญากับฉันไว้ก่อนหน้านี้”

Chinese

“你可是說過，要跟我考同一所大學的。”

Thai

“นายเคยพูดว่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกับฉัน”

Chinese

“如果考不上，我剛才的話就不算數。”

Thai

“ถ้าสอบไม่ติด คำพูดเมื่อกี้ของฉันก็ถือเป็นโมฆะ”

Chinese

“你能做到嗎？”

Thai

“นายทำได้ไหม”

Chinese

“能！”

Thai

“ได้!”

Chinese

陳凡說的斬釘截鐵。

Thai

เฉินฝานตอบอย่างหนักแน่น

Chinese

“你放心，我一定能考上。”

Thai

“เธอวางใจได้ ฉันต้องสอบติดแน่นอน”

Chinese

“不管你去哪，這輩子我都不會讓你離開我了。”

Thai

“ไม่ว่าเธอจะไปที่ไหน ชาตินี้ฉันก็จะไม่ปล่อยให้เธอจากฉันไปอีกแล้ว”

Chinese

蘇若初臉蛋紅撲撲的，心裡卻暖洋洋的。

Thai

แก้มของซูรั่วชูแดงระเรื่อ แต่ในใจก็อบอุ่นเป็นอย่างยิ่ง

Chinese

她不是鐵石心腸的女人，不可能對陳凡的這些肉麻的情話毫無感覺。

Thai

เธอไม่ใช่ผู้หญิงใจแข็งไร้ความรู้สึก ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่รู้สึกอะไรกับคำหวานเลี่ยนเหล่านี้ของเฉินฝาน

Chinese

更何況，她之前本就對陳凡沒有厭惡，甚至還有一絲絲好感。

Thai

ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนหน้านี้เธอเองก็ไม่ได้รังเกียจเฉินฝาน แถมยังมีความรู้สึกดี ๆ อยู่เล็กน้อยด้วย

Chinese

“最後一個要求呢？”陳凡笑著問道。

Thai

“แล้วคำขอข้อสุดท้ายล่ะ?” เฉินฝานถามด้วยรอยยิ้ม

Chinese

“最後一個……我還沒想好，等我想好了再告訴你。”

Thai

“ข้อสุดท้าย…ฉันยังคิดไม่ออก รอฉันคิดได้แล้วจะบอกนาย”

Chinese

陳凡便笑了。

Thai

เฉินฝานจึงหัวเราะ

Chinese

明白蘇若初之所以提這三個要求的說法就是為了遮掩自己害羞的尷尬而已。

Thai

เขาเข้าใจแล้วว่าเหตุผลที่ซูรั่วชูยกเงื่อนไขสามข้อนี้ขึ้นมา ก็เพียงเพื่อปกปิดความกระอักกระอ่วนจากความเขินอายของตัวเองเท่านั้น

Chinese

其實就是為了給自己找個台階。

Thai

ที่จริงก็แค่หาเวทีให้ตัวเองลง

Chinese

“行。無論你什麼時候想起來了，都可以告訴我，我一定遵守。”

Thai

“ได้ ไม่ว่าเธอจะนึกออกเมื่อไร ก็บอกฉันได้เลย ฉันจะทำตามแน่นอน”

Chinese

至此。

Thai

ถึงตรงนี้

Chinese

兩人的關係總算是跨出了最關鍵的一步。

Thai

ในที่สุดความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ได้ก้าวข้ามขั้นตอนสำคัญที่สุด

Chinese

隨著大雨落下，氣氛也逐漸變得旖旎起來。

Thai

เมื่อฝนเทกระหน่ำลงมา บรรยากาศก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นหวานชื่น

Chinese

蘇若初挨著陳凡，不知道心裡在想什麼。

Thai

ซูรั่วชูยืนชิดกับเฉินฝาน ไม่รู้ว่าในใจกำลังคิดอะไรอยู่

Chinese

陳凡猶豫了一下，緩緩伸手摟住蘇若初的肩膀，然後往自己懷裡勾了一下。

Thai

เฉินฝานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ยื่นมือโอบไหล่ซูรั่วชู แล้วดึงเธอเข้ามาหาตัว

Chinese

蘇若初身體一顫。

Thai

ร่างกายของซูรั่วชูสั่นสะท้าน

Chinese

不過這次，她沒有反抗。

Thai

แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้ขัดขืน

Chinese

而是輕輕靠在了陳凡的肩膀上。

Thai

กลับเอนศีรษะพิงไหล่ของเฉินฝานเบา ๆ

Chinese

“若初。”

Thai

“รั่วชู”

Chinese

“嗯。”

Thai

“อืม”

Chinese

“我要永遠記住今天。7月5日，今天就是我們的愛情紀念日。”

Thai

“ฉันจะจดจำวันนี้ไปตลอด วันที่ 5 กรกฎาคม วันนี้ก็คือวันครบรอบความรักของเรา”

Chinese

“嗯。”

Thai

“อืม”

Chinese

蘇若初輕輕嗯了一聲，甚至鼓起勇氣，主動伸手輕輕環住了陳凡的胳膊。

Thai

ซูรั่วชูขานรับเบา ๆ แม้กระทั่งรวบรวมความกล้า ยื่นมือไปโอบแขนของเฉินฝานเบา ๆ ด้วยตัวเอง

Chinese

至此，蘇若初終於徹底接納了陳凡。

Thai

ถึงตรงนี้ ซูรั่วชูก็ยอมรับเฉินฝานอย่างสมบูรณ์ในที่สุด

Chinese

距離前世答應做陳凡的女朋友提前了一年半的時間。

Thai

เร็วกว่าชาติก่อนที่เธอจะตอบตกลงเป็นแฟนของเฉินฝานถึงหนึ่งปีครึ่ง

Chinese

兩人依偎在一起，看著空中不斷落下的雨點。

Thai

ทั้งสองพิงอิงกัน มองหยาดฝนที่ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าอย่างไม่ขาดสาย

Chinese

似乎都在珍惜這難得的相處時間。

Thai

ดูเหมือนต่างฝ่ายต่างกำลังทะนุถนอมช่วงเวลาที่ได้อยู่ด้วยกันอย่างหาได้ยากนี้

Chinese

十幾分鐘后，雨終於變小了。

Thai

ผ่านไปกว่าสิบนาที ในที่สุดฝนก็เบาลง

Chinese

“我要回去了。”

Thai

“ฉันต้องกลับแล้ว”

Chinese

蘇若初輕聲說了一句。

Thai

ซูรั่วชูพูดเสียงเบา

Chinese

“再陪我一會兒。”

Thai

“อยู่เป็นเพื่อนฉันอีกหน่อยเถอะ”

Chinese

見陳凡依戀不舍的樣子，蘇若初搖搖頭。

Thai

เมื่อเห็นท่าทางอาลัยอาวรณ์ของเฉินฝาน ซูรั่วชูจึงส่ายหน้า

Chinese

“不行。”

Thai

“ไม่ได้”

Chinese

“我已經出來很久了。”

Thai

“ฉันออกมานานมากแล้ว”

Chinese

“要是再不回去，家裡該擔心了，你也不想讓我爸媽撞見吧？”

Thai

“ถ้ายังไม่กลับอีก ที่บ้านต้องเป็นห่วงแน่ นายเองก็คงไม่อยากให้พ่อแม่ฉันมาเห็นเข้าหรอกใช่ไหม?”

Chinese

聽到這話，陳凡才連忙開口。

Thai

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินฝานก็รีบพูดขึ้น

Chinese

“那我送你回去。”

Thai

“งั้นฉันไปส่งเธอกลับ”

Chinese

這一次，蘇若初沒有拒絕。

Thai

คราวนี้ซูรั่วชูไม่ได้ปฏิเสธ

Chinese

“好。”

Thai

“ได้”

Chinese

兩人沒有騎自行車，而是推著車子沿著馬路慢悠悠的往回走。

Thai

ทั้งสองไม่ได้ขี่จักรยาน แต่จูงจักรยานเดินเอื่อย ๆ ไปตามถนนเพื่อกลับบ้าน

Chinese

只可惜還沒走多遠，遠處就傳來了呼喚的聲音。

Thai

น่าเสียดายที่ยังเดินไปได้ไม่ไกล เสียงเรียกจากที่ไกล ๆ ก็ดังขึ้น

Chinese

“不好，是我媽媽。”

Thai

“แย่แล้ว แม่ฉัน”

Chinese

蘇若初面色一變，連忙推了一把陳凡。

Thai

สีหน้าของซูรั่วชูเปลี่ยนไป เธอรีบผลักเฉินฝานทีหนึ่ง

Chinese

“你趕緊先走吧。”

Thai

“นายรีบไปก่อนเถอะ”

Chinese

陳凡有些不舍。

Thai

เฉินฝานรู้สึกอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง

Chinese

“要不我送你過去吧。我就說我是你同學。”

Thai

“ให้ฉันไปส่งเธอไหม ฉันจะบอกว่าฉันเป็นเพื่อนร่วมชั้นของเธอ”

Chinese

蘇若初卻紅著臉輕聲道：“你覺得我媽會信嗎？”

Thai

แต่ซูรั่วชูกลับหน้าแดงแล้วพูดเสียงเบาว่า “นายคิดว่าแม่ฉันจะเชื่อเหรอ?”

Chinese

“你要是想被拆散，你就過去。”

Thai

“ถ้านายอยากให้เราถูกจับแยกกัน ก็เข้าไปสิ”

Chinese

一聽這話，陳凡果斷騎上自行車。

Thai

พอได้ยินเช่นนั้น เฉินฝานก็ขึ้นขี่จักรยานทันที

Chinese

“那我先走了。”

Thai

“งั้นฉันไปก่อนนะ”

Chinese

“哎，拿上雨傘！”

Thai

“เดี๋ยว เอาร่มไปด้วย!”

Chinese

蘇若初把雨傘遞給對方。

Thai

ซูรั่วชูยื่นร่มให้อีกฝ่าย

Chinese

“明天見。”

Thai

“เจอกันพรุ่งนี้”

Chinese

陳凡笑著揮揮手，騎上自行車跑了。

Thai

เฉินฝานโบกมือด้วยรอยยิ้ม ก่อนขี่จักรยานจากไป

Chinese

遠遠傳來了這傢伙興奮唱歌的聲音。

Thai

เสียงร้องเพลงอย่างตื่นเต้นของเจ้าหมอนั่นดังแว่วมาจากที่ไกล ๆ

Chinese

“咱老百姓啊，今兒個真高興……”

Thai

“พวกเราประชาชน วันนี้ช่างมีความสุขจริง ๆ…”

Chinese

“噗嗤。”

Thai

“คิก”

Chinese

見到這一幕，蘇若初忍不住輕笑出聲。

Thai

เมื่อเห็นภาพนี้ ซูรั่วชูก็อดหัวเราะคิกออกมาไม่ได้

Chinese

接著連忙揮揮手，騎上自行車快速迎了上去。

Thai

จากนั้นจึงรีบโบกมือ แล้วขี่จักรยานไล่ตามไปอย่างรวดเร็ว

Chinese

“媽，我在這呢。”

Thai

“แม่ หนูอยู่นี่”

Chinese

“你這孩子，跑哪去了。嚇死媽媽了。”

Thai

“เด็กคนนี้ หายไปไหนมา ทำเอาแม่ตกใจแทบตาย”

Chinese

林菀秀快速迎上來，有些擔心地看著女兒。

Thai

หลินหว่านซิ่วรีบเดินเข้ามาหา มองลูกสาวด้วยความเป็นห่วง

Chinese

“媽，你怎麼出來了。”

Thai

“แม่ออกมาทำไมคะ”

Chinese

蘇若初笑吟吟地挽著母親的胳膊。

Thai

ซูรั่วชูคล้องแขนมารดาพลางยิ้มหวาน

Chinese

“下這麼大的雨你跑出來，我能不擔心嗎？”

Thai

“ฝนตกหนักขนาดนี้ ลูกยังวิ่งออกมา แม่จะไม่เป็นห่วงได้ยังไง?”

Chinese

“你出來幹啥了？”

Thai

“ออกมาทำอะไร?”

Chinese

“哎呀，沒什麼，我把課本忘到宏海哥的電腦學校了。”

Thai

“โธ่ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ หนูลืมหนังสือเรียนไว้ที่โรงเรียนคอมพิวเตอร์ของพี่หงไห่”

Chinese

“就非得這時候來拿嗎。”

Thai

“จำเป็นต้องมาตอนนี้ด้วยเหรอ?”

Chinese

林菀秀明顯有些不太相信。

Thai

หลินหว่านซิ่วเห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยเชื่อ

Chinese

“瞧你身上淋的，馬上就要高考了。要是感冒了怎麼辦？”

Thai

“ดูสิ เปียกไปทั้งตัวแล้ว อีกไม่กี่วันก็จะสอบเกาเข่าอยู่แล้ว ถ้าเป็นหวัดขึ้นมาจะทำยังไง?”

Chinese

“還有，剛剛你跟誰在聊天。”

Thai

“แล้วเมื่อกี้ลูกคุยอยู่กับใคร?”

Chinese

蘇若初俏臉一紅，連忙道：“沒有誰，一個跟我一塊避雨的陌生人。”

Thai

ใบหน้างามของซูรั่วชูแดงขึ้น เธอรีบตอบว่า “ไม่มีใครค่ะ คนแปลกหน้าที่หลบฝนอยู่ด้วยกัน”

Chinese

“真的只是陌生人？”

Thai

“เป็นแค่คนแปลกหน้าจริง ๆ เหรอ?”

Chinese

林菀秀盯著女兒，一臉懷疑。

Thai

หลินหว่านซิ่วมองลูกสาวด้วยสีหน้าสงสัย

Chinese

“哎呀媽，你幹嘛啊，能不能先回去再說啊，我都快凍感冒了。”

Thai

“โธ่ แม่จะทำอะไรคะ กลับบ้านก่อนแล้วค่อยคุยกันได้ไหม หนูจะแข็งจนเป็นหวัดอยู่แล้ว”

Chinese

一聽這話，林菀秀也顧不上問了，連忙催促道。

Thai

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินหว่านซิ่วก็ไม่มีเวลาซักถามต่อ รีบเร่งว่า

Chinese

“快，趕緊回去換件衣服，我給你熬碗薑湯喝。”

Thai

“เร็ว รีบกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แม่จะต้มชาขิงให้ดื่มสักถ้วย”

Chinese

臨走前，林菀秀還忍不住扭頭看了一眼身後。

Thai

ก่อนจากไป หลินหว่านซิ่วยังอดหันกลับไปมองด้านหลังไม่ได้

Chinese

總覺得今晚的閨女怪怪的。

Thai

เธอรู้สึกอยู่เสมอว่าลูกสาวคืนนี้ดูแปลก ๆ

Chinese

……

Thai

…

Chinese

晚上蘇學成開門進卧室，林菀秀正在塗抹潤膚霜。

Thai

ตกกลางคืน ซูเสวียเฉิงเปิดประตูเข้าห้องนอน หลินหว่านซิ่วกำลังทาครีมบำรุงผิว

Chinese

“閨女睡了。”

Thai

“ลูกสาวนอนแล้วเหรอ”

Chinese

“睡了。”

Thai

“นอนแล้ว”

Chinese

“那咱也早點睡吧。今天應酬了一天，太累了。”

Thai

“งั้นพวกเราก็รีบนอนกันเถอะ วันนี้ต้องเข้าสังคมทั้งวัน เหนื่อยเกินไปแล้ว”

Chinese

蘇學成往床上一躺，舒服地伸了個懶腰。

Thai

ซูเสวียเฉิงทิ้งตัวลงบนเตียง แล้วยืดเส้นยืดสายอย่างสบายใจ

Chinese

林菀秀轉身看過來。

Thai

หลินหว่านซิ่วหันมามอง

Chinese

“老蘇，你沒發現閨女最近有些不太對勁嗎？”

Thai

“คุณซู คุณไม่รู้สึกเหรอว่าช่วงนี้ลูกสาวของเราแปลก ๆ ไปหน่อย?”

Chinese

“哪裡不對勁？”

Thai

“แปลกตรงไหน?”

Chinese

“我懷疑你閨女談戀愛了。”

Thai

“ฉันสงสัยว่าลูกสาวของคุณกำลังมีความรัก”

Chinese

蘇學成突然笑了。

Thai

ซูเสวียเฉิงหัวเราะขึ้นมาทันที

Chinese

“我還當什麼呢，閨女長大了，談戀愛不是很正常嗎？”

Thai

“ฉันนึกว่าเรื่องอะไรเสียอีก ลูกสาวโตแล้ว จะมีความรักก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?”

Chinese

林菀秀唰的一下站起來。

Thai

หลินหว่านซิ่วลุกพรวดขึ้น

Chinese

“蘇學成，有你這麼當爹的嗎？”

Thai

“ซูเสวียเฉิง คุณเป็นพ่อคนแบบนี้ได้ยังไง?”

Chinese

“閨女馬上就要高考了，你竟然一點都不關心。”

Thai

“ลูกสาวใกล้จะสอบเกาเข่าอยู่แล้ว คุณกลับไม่เป็นห่วงเลยสักนิด”

Chinese

見媳婦兒生氣了，蘇學成趕忙坐起來笑著打個哈哈。

Thai

เมื่อเห็นเมียฉันโกรธ ซูเสวียเฉิงก็รีบนั่งตัวตรง แล้วหัวเราะกลบเกลื่อน

Chinese

“是不是你看錯了，也許是閨女高考壓力大，給你錯覺了。”

Thai

“หรือคุณจะมองผิดไป บางทีลูกสาวอาจเครียดจากการสอบเกาเข่ามาก จนทำให้คุณคิดไปเอง”

Chinese

“不可能！”

Thai

“เป็นไปไม่ได้!”

Chinese

林菀秀一瞪眼，坐到床上低聲道。

Thai

หลินหว่านซิ่วถลึงตา ก่อนนั่งลงบนเตียงแล้วพูดเสียงเบา

Chinese

“今晚快吃飯的時候，你閨女突然拿著雨衣跟雨傘跑了出去。”

Thai

“ตอนใกล้จะกินข้าวเย็นวันนี้ ลูกสาวของคุณจู่ ๆ ก็ถือเสื้อกันฝนกับร่มวิ่งออกไป”

Chinese

“過了有快一個鐘頭才回來。”

Thai

“กว่าจะกลับมาก็เกือบหนึ่งชั่วโมง”

Chinese

“我出去找她的時候，你閨女還一臉緊張，好像剛跟什麼人分開……”

Thai

“ตอนที่ฉันออกไปตามหา ลูกสาวของคุณยังมีสีหน้าตื่นตระหนก เหมือนเพิ่งแยกจากใครบางคนมา…”

Chinese

蘇學成眉頭一皺。

Thai

ซูเสวียเฉิงขมวดคิ้ว

Chinese

“你看清楚了？會不會是你多想了。”

Thai

“คุณเห็นชัดแล้วเหรอ? จะไม่ใช่ว่าคุณคิดมากไปเองหรอกนะ”

Chinese

“哼。你當我傻嗎？那麼好糊弄。”

Thai

“ฮึ คุณคิดว่าฉันโง่หรือไง ถึงจะหลอกกันได้ง่าย ๆ”

Chinese

林菀秀冷哼一聲：“你閨女緊張兮兮的樣子我可是看得一清二楚。”

Thai

หลินหว่านซิ่วแค่นเสียง “ท่าทางลนลานของลูกสาวคุณ ฉันเห็นชัดเจนยิ่งกว่าอะไร”

Chinese

“今晚她穿了一件校服回來藏在卧室了，以為我沒注意呢。”

Thai

“คืนนี้เธอสวมชุดนักเรียนกลับมา แล้วซ่อนไว้ในห้องนอน คิดว่าฉันไม่ทันสังเกตงั้นเหรอ”

Chinese

“那件衣服那麼大，分明就是一個男孩子的。”

Thai

“เสื้อตัวนั้นใหญ่ขนาดนั้น เห็นชัด ๆ ว่าเป็นของเด็กผู้ชาย”

Chinese

“還有，她出門的時候帶了雨衣跟雨傘，結果回來的時候雨傘不見了。”

Thai

“อีกอย่าง ตอนออกจากบ้านเธอเอาเสื้อกันฝนกับร่มไปด้วย แต่ตอนกลับมา ร่มกลับหายไปแล้ว”

Chinese

聽了這些，蘇學成眉頭一皺。

Thai

เมื่อได้ฟังทั้งหมด ซูเสวียเฉิงก็ขมวดคิ้ว

Chinese

“就算你說的都對，就算閨女談戀愛了……”

Thai

“ต่อให้ที่คุณพูดมาถูกทั้งหมด ต่อให้ลูกสาวกำลังมีความรัก…”

Chinese

“也沒什麼大不了吧？閨女長大了，也該有自己的私人空間了。”

Thai

“มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรไม่ใช่เหรอ? ลูกสาวโตแล้ว ก็ควรมีพื้นที่ส่วนตัวของตัวเอง”

Chinese

林菀秀一瞪眼：“我不反對閨女談戀愛，但是你得分時候。”

Thai

หลินหว่านซิ่วถลึงตา “ฉันไม่ได้คัดค้านเรื่องที่ลูกสาวจะมีความรัก แต่คุณต้องดูเวลาด้วย”

Chinese

“現在是什麼時候？還有三天就高考了。”

Thai

“ตอนนี้เป็นช่วงเวลาอะไร? เหลืออีกแค่สามวันก็จะสอบเกาเข่าแล้ว”

Chinese

“萬一被影響了，高考失利怎麼辦？”

Thai

“ถ้าเกิดถูกรบกวนจนสอบเกาเข่าพลาดขึ้นมาจะทำยังไง?”

Chinese

蘇學成看著媳婦兒問道：“你沒問她吧？”

Thai

ซูเสวียเฉิงมองเมียฉันแล้วถามว่า “คุณไม่ได้ถามเธอใช่ไหม?”

Chinese

“你當我傻啊，我當然裝沒看到。”

Thai

“คิดว่าฉันโง่หรือไง แน่นอนว่าฉันทำเป็นไม่เห็น”

Chinese

“那就好。”

Thai

“งั้นก็ดี”

Chinese

“不管怎麼樣，先不要提這事兒，等高考結束再說。”

Thai

“ไม่ว่ายังไง ตอนนี้อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องนี้ รอให้การสอบเกาเข่าจบก่อนแล้วค่อยว่ากัน”

Chinese

林菀秀卻有些不甘心。

Thai

แต่หลินหว่านซิ่วกลับยังไม่ค่อยยอม

Chinese

“閨女這邊先不說，但是你得給我查一下那個臭小子到底是誰。”

Thai

“เรื่องลูกสาวเอาไว้ก่อน แต่คุณต้องช่วยฉันสืบให้รู้ว่าไอ้เด็กเวรนั่นเป็นใครกันแน่”

Chinese

蘇學成哭笑不得。

Thai

ซูเสวียเฉิงทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้

Chinese

“有這個必要嗎？”

Thai

“จำเป็นต้องทำถึงขนาดนั้นเลยเหรอ?”