บทที่ 242

ลูกชายมีแฟนแล้วเหรอ?

兒子談戀愛了?

แปลจาก จีน ด้วยเครื่องมือ อาจมีความคลาดเคลื่อน

จีน

不知為何,每次回到家,躺在那張熟悉的單人床上,陳凡每次都想賴床。

ไทย

ไม่รู้ทำไม ทุกครั้งที่กลับบ้านแล้วนอนลงบนเตียงเดี่ยวที่คุ้นเคยนั้น เฉินฝานมักจะอยากนอนต่อทุกครั้งไป

จีน

昨晚跟蘇若初偷偷發簡訊發到套餐內的簡訊都用光了。

ไทย

เมื่อคืนเขากับซูรั่วชูแอบส่งข้อความหากันจนข้อความในแพ็กเกจหมดเกลี้ยง

จีน

最後兩個人發著一毛錢一條的簡訊直到手機電池電量耗光才依依不捨地互道晚安休息。

ไทย

สุดท้ายทั้งสองคนส่งข้อความราคาสิบเซ็นต์ต่อข้อความกันไปจนกระทั่งแบตเตอรี่โทรศัพท์มือถือหมดลง ถึงได้จำใจบอกลากันว่าฝันดีแล้วไปพักผ่อน

จีน

因為兒子回來,陳建業特意跟人換了個班。

ไทย

เพราะลูกชายกลับมา เฉินเจี้ยนเย่ถึงกับขอเปลี่ยนกะกับเพื่อนร่วมงานโดยเฉพาะ

จีน

一大早飯都沒吃就直接出門了。

ไทย

แต่เช้ามืดก็ออกจากบ้านไปเลยโดยไม่ได้กินข้าว

จีน

快九點多的時候,陳建業才一臉激動地從外面回來。

ไทย

เกือบจะเก้าโมงกว่า เฉินเจี้ยนเย่ถึงจะเดินกลับมาจากข้างนอกด้วยสีหน้าตื่นเต้น

จีน

看到丈夫這個表情,李錦秋基本上已經猜到了結果。

ไทย

เห็นสีหน้าแบบนั้นของสามี หลี่จิ่นชิวแทบจะเดาผลออกแล้ว

จีน

不過還是問道,“怎麼樣?”

ไทย

แต่ก็ยังถามออกไปว่า “เป็นยังไงบ้าง?”

จีน

“是真的。卡上有五十萬。”

ไทย

“ของจริง ในบัญชีมีห้าแสน”

จีน

李錦秋眼色一喜,接著又一臉感慨。

ไทย

หลี่จิ่นชิวดีใจขึ้นมาทันที แล้วก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าซึ้งใจ

จีน

“唉,兒子到底咋做到的啊?”

ไทย

“โธ่… ลูกเขาทำได้ยังไงนะ?”

จีน

陳建業嘿笑一聲。

ไทย

เฉินเจี้ยนเย่หัวเราะฮึในคอ

จีน

“咋做到的?當然是憑能力做到的。”

ไทย

“ทำได้ยังไง? ก็ทำได้ด้วยฝีมือตัวเองสิ”

จีน

“你兒子啊,是真的有出息了。”

ไทย

“ลูกชายแกนี่ มีความสามารถจริงๆ แล้ว”

จีน

李錦秋翻個白眼:“我兒子一直就很有出息。”

ไทย

หลี่จิ่นชิวขยับตาขึ้น: “ลูกฉันมันมีความสามารถมาตลอดแล้ว”

จีน

陳建業哈哈一笑,心情很不錯。

ไทย

เฉินเจี้ยนเย่หัวเราะฮ่าๆ อารมณ์ดีเป็นที่สุด

จีน

“越有出息越好。”

ไทย

“ยิ่งมีความสามารถยิ่งดี”

จีน

“噓,小點聲,兒子還沒起床呢?”

ไทย

“ชู่ว์ เบาๆ หน่อย ลูกยังไม่ตื่นเลย”

จีน

“還在睡覺?這都幾點了?”

ไทย

“ยังนอนอยู่อีกเหรอ? นี่มันกี่โมงแล้ว?”

จีน

“唉,這孩子感覺這次回來都瘦了,估計在外面應該很累。”

ไทย

“โธ่ ดูท่าครั้งนี้ลูกจะกลับมาผอมลง คงเหนื่อยมากข้างนอก”

จีน

陳建業點點頭,“這樣,你今天出去買點菜和排骨,另外再殺一隻老母雞,燉個湯給他好好補補……”

ไทย

เฉินเจี้ยนเย่พยักหน้า “งั้นแบบนี้นะ วันนี้แกออกไปซื้อผักกับซี่โครงหน่อย แล้วก็ฆ่าไก่แม่สักตัว ตุ๋นซุปให้มันกินเสริมกำลังให้ดี…”

จีน

“行。”

ไทย

“ได้”

จีน

……

ไทย

…

จีน

陳凡在床上墨跡到十點才起床。

ไทย

เฉินฝานอ้อยอิ่งอยู่บนเตียงจนถึงสิบโมงถึงจะลุกขึ้น

จีน

早飯都省了,直接吃午飯。

ไทย

ข้าวเช้าก็ข้าม ตรงเข้ากินข้าวเที่ยงเลย

จีน

吃飯的時候,李錦秋問道。

ไทย

ตอนกินข้าว หลี่จิ่นชิวถามขึ้น

จีน

“這次回來待幾天啊?”

ไทย

“คราวนี้กลับมาอยู่กี่วัน?”

จีน

陳凡一邊吃一邊隨口說道:“待三天,周四就得走。暑假馬上結束要開學了。”

ไทย

เฉินฝานกินข้าวไปพูดไปอย่างไม่ใส่ใจ: “อยู่สามวัน พฤหัสฯ ก็ต้องไปแล้ว ปิดเทอมฤดูร้อนจะจบแล้ว ต้องเข้าเรียน”

จีน

“才待三天?”

ไทย

“อยู่แค่สามวันเหรอ?”

จีน

見老媽情緒不太好,陳凡笑著解釋道,“媽,我不是跟您說了嘛,我最近在準備創業,事情特別多。”

ไทย

เห็นแม้อารมณ์ไม่ค่อยดี เฉินฝานยิ้มแล้วอธิบายว่า “แม่ ผมบอกแม่ไปแล้วไม่ใช่เหรอ ช่วงนี้ผมกำลังเตรียมตั้งธุรกิจ เรื่องเยอะมาก”

จีน

陳建業這時開口道:“你長大了,事情我們不干涉,不過在外面要記得照顧好自己,隨時給家裡打個電話,省得你媽惦記。”

ไทย

เฉินเจี้ยนเย่เปิดปากขึ้นว่า “แกโตแล้ว เรื่องของแกพ่อแม่ไม่ข้องแวะ แต่อยู่ข้างนอกต้องจำไว้ว่าต้องดูแลตัวเองให้ดี โทรกลับมาที่บ้านบ้าง จะได้ไม่ให้แม่แกคอยเป็นห่วง”

จีน

“記住了。”

ไทย

“จำไว้แล้วครับ”

จีน

李錦秋看了一眼兒子的手機。

ไทย

หลี่จิ่นชิวมองไปที่โทรศัพท์มือถือของลูกชาย

จีน

“我看你光擺弄這個手機,跟誰聊天啊。”

ไทย

“แม่เห็นแกเล่นแต่โทรศัพท์มือถือนี่แหละ คุยกับใครน่ะ”

จีน

陳建業瞪了一眼妻子。

ไทย

เฉินเจี้ยนเย่ขวับตาใส่ภรรยา

จีน

“剛說兒子長大了,你還管這麼多幹嘛。”

ไทย

“เพิ่งพูดว่าลูกโตแล้ว แกจะไปยุ่งอะไรมากมายทำไม”

จีน

李錦秋回瞪回去。

ไทย

หลี่จิ่นชิวขวับตาใส่กลับ

จีน

“幹嘛,我這個當媽的問問都不行啊?”

ไทย

“ทำไม ฉันเป็นแม่ถามหน่อยก็ไม่ได้เหรอ?”

จีน

“再說兒子大了,萬一談戀愛了呢?難道我不能問啊?”

ไทย

“ยิ่งลูกชายโตขึ้น ถ้าเผลอไปมีแฟนขึ้นมาล่ะ? แม่ถามไม่ได้เหรอ?”

จีน

說完看向陳凡,“小凡,在學校有沒有談戀愛?”

ไทย

พูดจบก็หันไปมองเฉินฝาน “เสี่ยวฝาน ที่โรงเรียนมีแฟนหรือยัง?”

จีน

陳凡猶豫了一下,點點頭。

ไทย

เฉินฝานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า

จีน

“談了一個。”

ไทย

“มีแล้วครับหนึ่งคน”

จีน

嗯?

ไทย

หืม?

จีน

這下連陳建業都好奇地放下了手裡的筷子。

ไทย

คราวนี้แม้แต่เฉินเจี้ยนเย่ก็วางตะเกียบที่ถืออยู่ลงอย่างสนใจ

จีน

“真的談了?對方女孩多大了?跟你一個學校嗎?家裡是幹啥的?”

ไทย

“มีแฟนจริงเหรอ? ผู้หญิงคนนั้นอายุเท่าไหร่? เรียนโรงเรียนเดียวกับแกเหรอ? บ้านเขาทำอะไร?”

จีน

李錦秋連珠炮似地問出一連串問題。

ไทย

หลี่จิ่นชิวยิงคำถามรัวเป็นชุดเหมือนปืนกล

จีน

陳凡只好解釋道:“她叫蘇若初,就是咱們洛城本地人。”

ไทย

เฉินฝานจำต้องอธิบายว่า “เขาชื่อซูรั่วชู เป็นคนล่วงเมืองเราเองแหละ”

จีน

兩口子明顯一愣。

ไทย

ทั้งสองสามีภรรยาตกใจชัดๆ

จีน

“本地人?”

ไทย

“คนที่นี่เหรอ?”

จีน

“那你倆……”

ไทย

“งั้นสองคนแก…”

จีน

李錦秋則是皺著眉頭:“這個名字咋這麼熟悉呢?”

ไทย

หลี่จิ่นชิวขมวดคิ้ว: “ทำไมชื่อนี้ฟังดูคุ้นๆ แปลกจัง?”

จีน

陳凡笑笑,“媽,你之前應該聽說過啊,她就是我高中同桌。”

ไทย

เฉินฝานยิ้ม “แม่เคยได้ยินมาก่อนแล้วแหละ เขาไง เพื่อนร่วมโต๊ะสมัยผมเรียนมัธยมปลาย”

จีน

“對啊,我說咋這麼熟悉呢。”

ไทย

“อ๋อ นี่ไง แม่ว่าทำไมถึงคุ้นๆ”

จีน

“我倆現在考了同一所大學。”

ไทย

“สองคนเราสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกัน”

จีน

“原來如此。”李錦秋好奇地問道:“她父母是幹啥的?你倆談戀愛她家裡知道嗎?”

ไทย

“งั้นเองนี่เอง” หลี่จิ่นชิวถามอย่างสนใจ: “พ่อแม่เขาทำอะไร? สองคนแกคบกันแล้วบ้านเขารู้หรือยัง?”

จีน

“他爸媽都是生意。”

ไทย

“พ่อแม่เขาทำการค้า”

จีน

一聽這話,李錦秋頓時有些緊張。

ไทย

พอได้ยินแบบนั้น หลี่จิ่นชิวก็เกร็งขึ้นมาทันที

จีน

“生意人?那就是有錢人了?那人家能看上咱這個家嗎?”

ไทย

“พ่อค้าแม่ขาย? นั่นก็คือคนรวยสิ? งั้นเขาจะมองเห็นบ้านเราได้เหรอ?”

จีน

一聽這話,陳建業不樂意了。

ไทย

พอได้ยินแบบนั้น เฉินเจี้ยนเย่ไม่พอใจขึ้นมา

จีน

“咱這個家怎麼了?以前可能別人瞧不起。”

ไทย

“บ้านเรามันเป็นไง? ก่อนหน้านี้อาจมีคนดูถูกก็จริง”

จีน

“但是現在你滿世界打聽打聽,誰家兒子能在不到一年的時間裡賺五百萬……”

ไทย

“แต่ตอนนี้แกออกไปสืบดูรอบโลกเลย ใครลูกชายจะหาเงินได้ห้าล้านในเวลาไม่ถึงปี…”

จีน

對啊。

ไทย

ใช่แล้ว

จีน

自己兒子現在也很有錢啊。

ไทย

ลูกชายตัวเองตอนนี้ก็รวยแล้วนี่

จีน

李錦秋頓時放下心來。

ไทย

หลี่จิ่นชิววางใจลงทันที

จีน

覺得自己兒子跟人家就算不是門當戶對吧,至少也不會丟人。

ไทย

รู้สึกว่าลูกชายตัวเองกับเขา แม้จะไม่ได้เป็นคู่ที่ฐานะเสมอกัน แต่อย่างน้อยก็ไม่น่าอาย

จีน

“兒子,有人家姑娘照片嗎?”

ไทย

“ลูก มีรูปผู้หญิงคนนั้นไหม?”

จีน

“沒帶在身上,下次給你們看。”

ไทย

“ไม่ได้พกติดตัวมา คราวหน้าเอามาให้ดูครับ”

จีน

“你這孩子,回來也不記得帶張照片……”

ไทย

“เด็กนี่ กลับมาทั้งทีก็ไม่จำได้จะพกรูปมาสักใบ…”

จีน

陳建業則是看著兒子叮囑道:“談戀愛爸媽不反對,但是記得,你是男孩子,要有擔當,不要欺負人家姑娘,明白嗎?”

ไทย

เฉินเจี้ยนเย่มองลูกชายแล้วเตือนว่า “คบกันเป็นแฟนพ่อแม่ไม่ขัดขวาง แต่จำไว้ แกเป็นผู้ชาย ต้องมีความรับผิดชอบ ห้ามไปรังแกผู้หญิงเขา เข้าใจไหม?”

จีน

陳凡苦笑點頭。

ไทย

เฉินฝานยิ้มขื่อแล้วพยักหน้า

จีน

“爸,我記住了。”

ไทย

“พ่อ ผมจำไว้แล้วครับ”

จีน

……

ไทย

…

จีน

吃過午飯,陳凡從家裡出門,坐公交車去了縣城。

ไทย

กินข้าวเที่ยงเสร็จ เฉินฝานออกจากบ้าน นั่งรถเมล์ไปเมือง

จีน

在下車的站牌處等了一會兒,終於看到了一道熟悉的倩影從公交車上走了下來。

ไทย

รออยู่ที่ป้ายรถเมล์ตอนลงจากรถสักพัก ในที่สุดก็เห็นเงาร่างคุ้นตาคนหนึ่งเดินลงมาจากรถเมล์

จีน

陳凡笑著迎了上去。

ไทย

เฉินฝานยิ้มแล้วเดินเข้าไปรับ

จีน

二話不說,一把將蘇若初摟進懷裡。

ไทย

ไม่พูดพล่ามทำการใด กอดซูรั่วชูเข้ามาในอ้อมแขนทันที

จีน

“想我沒?”

ไทย

“คิดถึงผมไหม?”

จีน

“嗯。”

ไทย

“อืม”

จีน

“想沒想?”

ไทย

“คิดถึงหรือไม่คิด?”

จีน

“想了。”

ไทย

“คิด”

จีน

對於熱戀期的小情侶來講,一個多月的時間沒見面,的確很難熬。

ไทย

สำหรับคู่รักที่อยู่ในช่วงหวาน ไม่ได้เจอกันมากว่าหนึ่งเดือนนั้นทรมานจริงๆ

จีน

就連蘇若初對感情這麼內斂的女孩子也控制不住思念之情,看向陳凡的眼神亮晶晶的。

ไทย

แม้แต่ซูรั่วชูที่เป็นผู้หญิงเก็บอารมณ์เรื่องความรักขนาดนี้ ก็ยังควบคุมความคิดถึงไม่อยู่ ดวงตาที่มองเฉินฝานเป็นประกายวิบวับ

จีน

抱了兩分鐘,兩人才分開,陳凡拉著蘇若初的小手。

ไทย

กอดกันอยู่สองนาที ทั้งสองคนถึงจะแยกจากกัน เฉินฝานจับมือเล็กๆ ของซูรั่วชูไว้

จีน

“吃飯沒?”

ไทย

“กินข้าวหรือยัง?”

จีน

“吃過了。”

ไทย

“กินแล้ว”

จีน

“那咱去哪逛逛?”

ไทย

“งั้นเราไปเดินเล่นที่ไหนดี?”

จีน

蘇若初微笑看著陳凡。

ไทย

ซูรั่วชูยิ้มมองเฉินฝาน

จีน

“聽你的。”

ไทย

“ตามใจแก”

จีน

其實去哪玩她並不在意,她更在乎的是有陳凡陪在自己身邊。

ไทย

จริงๆ แล้วเธอไม่ได้ใส่ใจว่าจะไปเที่ยวที่ไหน สิ่งที่เธอใส่ใจกว่าคือมีเฉินฝานอยู่เคียงข้าง

จีน

陳凡乾咳一聲,“聽說縣城剛開了一家四星酒店……”

ไทย

เฉินฝานไอแห้งหนึ่งครั้ง “ได้ยินมาว่าเมืองเพิ่งเปิดโรงแรมสี่ดาวแห่งใหม่…”

จีน

蘇若初直接掐了陳凡一把。

ไทย

ซูรั่วชูบีบเฉินฝานทันที

จีน

“整天想啥呢你!”

ไทย

“แกคิดอะไรอยู่ทั้งวัน!”

จีน

“當然是想你啊。”陳凡一臉委屈,“媳婦兒,你都不知道我這一個多月是怎麼熬過來的。”

ไทย

“ก็คิดถึงแกสิ” เฉินฝานทำหน้าเสียใจ “เมียฉัน แกไม่รู้หรอกว่ามากกว่าหนึ่งเดือนที่ผ่านมาฉันฝืนมันยังไง”

จีน

“尤其是剛剛體驗過愛情美味的時候,你突然就回家了,你知道我有多痛苦嘛?

ไทย

“โดยเฉพาะเมื่อเพิ่งได้ลิ้มรสความหวานของความรัก แกกลับกลับบ้านไปเฉยเลย แกรู้ไหมว่าฉันทรมานแค่ไหน?

จีน

蘇若初俏臉一紅,“你再說……我就回家了。”

ไทย

ซูรั่วชูหน้าแดงซ่าน “แกพูดอีก… ฉันจะกลับบ้านแล้วนะ”

จีน

“好好好,不說了。”

ไทย

“ได้ๆๆ ไม่พูดแล้ว”

จีน

陳凡拉著蘇若初的小手,一臉闊氣的說道。

ไทย

เฉินฝานจับมือเล็กๆ ของซูรั่วชู พูดอย่างมั่งคั่งฟุ้งเฟ้อ

จีน

“走。陪你逛街去。今天我請客,隨便買。”

ไทย

“ไป พาแกไปเดินช้อปปิ้ง วันนี้ฉันเลี้ยง ซื้ออะไรก็ได้”

จีน

蘇若初淺淺一笑,任由對方牽著手。

ไทย

ซูรั่วชูยิ้มบางๆ ปล่อยให้อีกฝ่ายจูงมือไป

จีน

縣城並不大,能玩的地方也不多。

ไทย

เมืองไม่ใหญ่ ที่เที่ยวก็ไม่มีมาก

จีน

兩人一塊逛了商場,然後在冷飲店吃了一杯冷飲,最後蘇若初挽著陳凡的手又去了古商業街。

ไทย

ทั้งสองคนเดินช้อปปิ้งห้างด้วยกัน แล้วไปดื่มเครื่องดื่มเย็นที่ร้านเครื่องดื่มเย็นแห่งหนึ่ง สุดท้ายซูรั่วชูก็แขนเกี่ยวแขนเฉินฝานไปถนนการค้าเก่า

จีน

去哪裡並不重要,兩人更在意的是在一起的感覺。

ไทย

ไปที่ไหนไม่สำคัญ สิ่งที่ทั้งสองใส่ใจกว่าคือความรู้สึกที่ได้อยู่ด้วยกัน

จีน

“要不去看電影?”

ไทย

“ไปดูหนังกันไหม?”

จีน

從商業街里出來,陳凡提議道。

ไทย

เดินออกมาจากถนนการค้า เฉินฝานเสนอ

จีน

“看完電影天都要黑了。我還得回家呢。”

ไทย

“ดูหนังเสร็จคงจะมืดแล้ว ฉันต้องกลับบ้านด้วย”

จีน

陳凡笑笑:“沒事。我送你還回去。對了,你出來你媽不知道吧?”

ไทย

เฉินฝานยิ้ม: “ไม่เป็นไร ฉันส่งแกกลับเอง อ่อ แกออกมาแล้วแม่แกไม่รู้ใช่ไหม?”

จีน

蘇若初搖搖頭,“我媽今天不在家。”

ไทย

ซูรั่วชูส่ายหัว “วันนี้แม่ไม่อยู่บ้าน”

จีน

“那就好……”

ไทย

“งั้นก็ดี…”

จีน

正說著,陳凡突然注意到蘇若初的表情僵住,一臉詫異。

ไทย

ระหว่างที่กำลังพูดกันอยู่ เฉินฝานสังเกตเห็นท่าทางของซูรั่วชูแข็งค้าง สีหน้าตกตะลึง

จีน

陳凡扭頭,順著對方的目光看過去。

ไทย

เฉินฝานหันศีรษะไปตามสายตาของอีกฝ่าย

จีน

只見一旁的路邊,剛好停下一輛汽車。

ไทย

เห็นรถยนต์คันหนึ่งเพิ่งจอดลงที่ข้างถนน

จีน

一個女人正面無表情地看著兩人。

ไทย

ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังมองทั้งสองคนอยู่โดยไม่มีสีหน้าใดๆ

จีน

“媽……”

ไทย

“แม่…”

จีน

蘇若初一臉慌張,等反應過來才趕忙把手從陳凡胳膊上抽回來。

ไทย

ซูรั่วชูหน้าตื่นตระหนก พอได้สติก็รีบดึงมือออกจากแขนเฉินฝานทันที

จีน

“你……您怎麼在這?”

ไทย

“คุณ… คุณแม่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

ความคิดเห็น

เข้าสู่ระบบ เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น การอ่านเปิดให้ทุกคน