ลูกชายมีแฟนแล้วเหรอ?

Chinese

不知為何，每次回到家，躺在那張熟悉的單人床上，陳凡每次都想賴床。

Thai

ไม่รู้ทำไม ทุกครั้งที่กลับบ้านแล้วนอนลงบนเตียงเดี่ยวที่คุ้นเคยนั้น เฉินฝานมักจะอยากนอนต่อทุกครั้งไป

Chinese

昨晚跟蘇若初偷偷發簡訊發到套餐內的簡訊都用光了。

Thai

เมื่อคืนเขากับซูรั่วชูแอบส่งข้อความหากันจนข้อความในแพ็กเกจหมดเกลี้ยง

Chinese

最後兩個人發著一毛錢一條的簡訊直到手機電池電量耗光才依依不捨地互道晚安休息。

Thai

สุดท้ายทั้งสองคนส่งข้อความราคาสิบเซ็นต์ต่อข้อความกันไปจนกระทั่งแบตเตอรี่โทรศัพท์มือถือหมดลง ถึงได้จำใจบอกลากันว่าฝันดีแล้วไปพักผ่อน

Chinese

因為兒子回來，陳建業特意跟人換了個班。

Thai

เพราะลูกชายกลับมา เฉินเจี้ยนเย่ถึงกับขอเปลี่ยนกะกับเพื่อนร่วมงานโดยเฉพาะ

Chinese

一大早飯都沒吃就直接出門了。

Thai

แต่เช้ามืดก็ออกจากบ้านไปเลยโดยไม่ได้กินข้าว

Chinese

快九點多的時候，陳建業才一臉激動地從外面回來。

Thai

เกือบจะเก้าโมงกว่า เฉินเจี้ยนเย่ถึงจะเดินกลับมาจากข้างนอกด้วยสีหน้าตื่นเต้น

Chinese

看到丈夫這個表情，李錦秋基本上已經猜到了結果。

Thai

เห็นสีหน้าแบบนั้นของสามี หลี่จิ่นชิวแทบจะเดาผลออกแล้ว

Chinese

不過還是問道，“怎麼樣？”

Thai

แต่ก็ยังถามออกไปว่า “เป็นยังไงบ้าง?”

Chinese

“是真的。卡上有五十萬。”

Thai

“ของจริง ในบัญชีมีห้าแสน”

Chinese

李錦秋眼色一喜，接著又一臉感慨。

Thai

หลี่จิ่นชิวดีใจขึ้นมาทันที แล้วก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าซึ้งใจ

Chinese

“唉，兒子到底咋做到的啊？”

Thai

“โธ่… ลูกเขาทำได้ยังไงนะ?”

Chinese

陳建業嘿笑一聲。

Thai

เฉินเจี้ยนเย่หัวเราะฮึในคอ

Chinese

“咋做到的？當然是憑能力做到的。”

Thai

“ทำได้ยังไง? ก็ทำได้ด้วยฝีมือตัวเองสิ”

Chinese

“你兒子啊，是真的有出息了。”

Thai

“ลูกชายแกนี่ มีความสามารถจริงๆ แล้ว”

Chinese

李錦秋翻個白眼：“我兒子一直就很有出息。”

Thai

หลี่จิ่นชิวขยับตาขึ้น: “ลูกฉันมันมีความสามารถมาตลอดแล้ว”

Chinese

陳建業哈哈一笑，心情很不錯。

Thai

เฉินเจี้ยนเย่หัวเราะฮ่าๆ อารมณ์ดีเป็นที่สุด

Chinese

“越有出息越好。”

Thai

“ยิ่งมีความสามารถยิ่งดี”

Chinese

“噓，小點聲，兒子還沒起床呢？”

Thai

“ชู่ว์ เบาๆ หน่อย ลูกยังไม่ตื่นเลย”

Chinese

“還在睡覺？這都幾點了？”

Thai

“ยังนอนอยู่อีกเหรอ? นี่มันกี่โมงแล้ว?”

Chinese

“唉，這孩子感覺這次回來都瘦了，估計在外面應該很累。”

Thai

“โธ่ ดูท่าครั้งนี้ลูกจะกลับมาผอมลง คงเหนื่อยมากข้างนอก”

Chinese

陳建業點點頭，“這樣，你今天出去買點菜和排骨，另外再殺一隻老母雞，燉個湯給他好好補補……”

Thai

เฉินเจี้ยนเย่พยักหน้า “งั้นแบบนี้นะ วันนี้แกออกไปซื้อผักกับซี่โครงหน่อย แล้วก็ฆ่าไก่แม่สักตัว ตุ๋นซุปให้มันกินเสริมกำลังให้ดี…”

Chinese

“行。”

Thai

“ได้”

Chinese

……

Thai

…

Chinese

陳凡在床上墨跡到十點才起床。

Thai

เฉินฝานอ้อยอิ่งอยู่บนเตียงจนถึงสิบโมงถึงจะลุกขึ้น

Chinese

早飯都省了，直接吃午飯。

Thai

ข้าวเช้าก็ข้าม ตรงเข้ากินข้าวเที่ยงเลย

Chinese

吃飯的時候，李錦秋問道。

Thai

ตอนกินข้าว หลี่จิ่นชิวถามขึ้น

Chinese

“這次回來待幾天啊？”

Thai

“คราวนี้กลับมาอยู่กี่วัน?”

Chinese

陳凡一邊吃一邊隨口說道：“待三天，周四就得走。暑假馬上結束要開學了。”

Thai

เฉินฝานกินข้าวไปพูดไปอย่างไม่ใส่ใจ: “อยู่สามวัน พฤหัสฯ ก็ต้องไปแล้ว ปิดเทอมฤดูร้อนจะจบแล้ว ต้องเข้าเรียน”

Chinese

“才待三天？”

Thai

“อยู่แค่สามวันเหรอ?”

Chinese

見老媽情緒不太好，陳凡笑著解釋道，“媽，我不是跟您說了嘛，我最近在準備創業，事情特別多。”

Thai

เห็นแม้อารมณ์ไม่ค่อยดี เฉินฝานยิ้มแล้วอธิบายว่า “แม่ ผมบอกแม่ไปแล้วไม่ใช่เหรอ ช่วงนี้ผมกำลังเตรียมตั้งธุรกิจ เรื่องเยอะมาก”

Chinese

陳建業這時開口道：“你長大了，事情我們不干涉，不過在外面要記得照顧好自己，隨時給家裡打個電話，省得你媽惦記。”

Thai

เฉินเจี้ยนเย่เปิดปากขึ้นว่า “แกโตแล้ว เรื่องของแกพ่อแม่ไม่ข้องแวะ แต่อยู่ข้างนอกต้องจำไว้ว่าต้องดูแลตัวเองให้ดี โทรกลับมาที่บ้านบ้าง จะได้ไม่ให้แม่แกคอยเป็นห่วง”

Chinese

“記住了。”

Thai

“จำไว้แล้วครับ”

Chinese

李錦秋看了一眼兒子的手機。

Thai

หลี่จิ่นชิวมองไปที่โทรศัพท์มือถือของลูกชาย

Chinese

“我看你光擺弄這個手機，跟誰聊天啊。”

Thai

“แม่เห็นแกเล่นแต่โทรศัพท์มือถือนี่แหละ คุยกับใครน่ะ”

Chinese

陳建業瞪了一眼妻子。

Thai

เฉินเจี้ยนเย่ขวับตาใส่ภรรยา

Chinese

“剛說兒子長大了，你還管這麼多幹嘛。”

Thai

“เพิ่งพูดว่าลูกโตแล้ว แกจะไปยุ่งอะไรมากมายทำไม”

Chinese

李錦秋回瞪回去。

Thai

หลี่จิ่นชิวขวับตาใส่กลับ

Chinese

“幹嘛，我這個當媽的問問都不行啊？”

Thai

“ทำไม ฉันเป็นแม่ถามหน่อยก็ไม่ได้เหรอ?”

Chinese

“再說兒子大了，萬一談戀愛了呢？難道我不能問啊？”

Thai

“ยิ่งลูกชายโตขึ้น ถ้าเผลอไปมีแฟนขึ้นมาล่ะ? แม่ถามไม่ได้เหรอ?”

Chinese

說完看向陳凡，“小凡，在學校有沒有談戀愛？”

Thai

พูดจบก็หันไปมองเฉินฝาน “เสี่ยวฝาน ที่โรงเรียนมีแฟนหรือยัง?”

Chinese

陳凡猶豫了一下，點點頭。

Thai

เฉินฝานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า

Chinese

“談了一個。”

Thai

“มีแล้วครับหนึ่งคน”

Chinese

嗯？

Thai

หืม?

Chinese

這下連陳建業都好奇地放下了手裡的筷子。

Thai

คราวนี้แม้แต่เฉินเจี้ยนเย่ก็วางตะเกียบที่ถืออยู่ลงอย่างสนใจ

Chinese

“真的談了？對方女孩多大了？跟你一個學校嗎？家裡是幹啥的？”

Thai

“มีแฟนจริงเหรอ? ผู้หญิงคนนั้นอายุเท่าไหร่? เรียนโรงเรียนเดียวกับแกเหรอ? บ้านเขาทำอะไร?”

Chinese

李錦秋連珠炮似地問出一連串問題。

Thai

หลี่จิ่นชิวยิงคำถามรัวเป็นชุดเหมือนปืนกล

Chinese

陳凡只好解釋道：“她叫蘇若初，就是咱們洛城本地人。”

Thai

เฉินฝานจำต้องอธิบายว่า “เขาชื่อซูรั่วชู เป็นคนล่วงเมืองเราเองแหละ”

Chinese

兩口子明顯一愣。

Thai

ทั้งสองสามีภรรยาตกใจชัดๆ

Chinese

“本地人？”

Thai

“คนที่นี่เหรอ?”

Chinese

“那你倆……”

Thai

“งั้นสองคนแก…”

Chinese

李錦秋則是皺著眉頭：“這個名字咋這麼熟悉呢？”

Thai

หลี่จิ่นชิวขมวดคิ้ว: “ทำไมชื่อนี้ฟังดูคุ้นๆ แปลกจัง?”

Chinese

陳凡笑笑，“媽，你之前應該聽說過啊，她就是我高中同桌。”

Thai

เฉินฝานยิ้ม “แม่เคยได้ยินมาก่อนแล้วแหละ เขาไง เพื่อนร่วมโต๊ะสมัยผมเรียนมัธยมปลาย”

Chinese

“對啊，我說咋這麼熟悉呢。”

Thai

“อ๋อ นี่ไง แม่ว่าทำไมถึงคุ้นๆ”

Chinese

“我倆現在考了同一所大學。”

Thai

“สองคนเราสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกัน”

Chinese

“原來如此。”李錦秋好奇地問道：“她父母是幹啥的？你倆談戀愛她家裡知道嗎？”

Thai

“งั้นเองนี่เอง” หลี่จิ่นชิวถามอย่างสนใจ: “พ่อแม่เขาทำอะไร? สองคนแกคบกันแล้วบ้านเขารู้หรือยัง?”

Chinese

“他爸媽都是生意。”

Thai

“พ่อแม่เขาทำการค้า”

Chinese

一聽這話，李錦秋頓時有些緊張。

Thai

พอได้ยินแบบนั้น หลี่จิ่นชิวก็เกร็งขึ้นมาทันที

Chinese

“生意人？那就是有錢人了？那人家能看上咱這個家嗎？”

Thai

“พ่อค้าแม่ขาย? นั่นก็คือคนรวยสิ? งั้นเขาจะมองเห็นบ้านเราได้เหรอ?”

Chinese

一聽這話，陳建業不樂意了。

Thai

พอได้ยินแบบนั้น เฉินเจี้ยนเย่ไม่พอใจขึ้นมา

Chinese

“咱這個家怎麼了？以前可能別人瞧不起。”

Thai

“บ้านเรามันเป็นไง? ก่อนหน้านี้อาจมีคนดูถูกก็จริง”

Chinese

“但是現在你滿世界打聽打聽，誰家兒子能在不到一年的時間裡賺五百萬……”

Thai

“แต่ตอนนี้แกออกไปสืบดูรอบโลกเลย ใครลูกชายจะหาเงินได้ห้าล้านในเวลาไม่ถึงปี…”

Chinese

對啊。

Thai

ใช่แล้ว

Chinese

自己兒子現在也很有錢啊。

Thai

ลูกชายตัวเองตอนนี้ก็รวยแล้วนี่

Chinese

李錦秋頓時放下心來。

Thai

หลี่จิ่นชิววางใจลงทันที

Chinese

覺得自己兒子跟人家就算不是門當戶對吧，至少也不會丟人。

Thai

รู้สึกว่าลูกชายตัวเองกับเขา แม้จะไม่ได้เป็นคู่ที่ฐานะเสมอกัน แต่อย่างน้อยก็ไม่น่าอาย

Chinese

“兒子，有人家姑娘照片嗎？”

Thai

“ลูก มีรูปผู้หญิงคนนั้นไหม?”

Chinese

“沒帶在身上，下次給你們看。”

Thai

“ไม่ได้พกติดตัวมา คราวหน้าเอามาให้ดูครับ”

Chinese

“你這孩子，回來也不記得帶張照片……”

Thai

“เด็กนี่ กลับมาทั้งทีก็ไม่จำได้จะพกรูปมาสักใบ…”

Chinese

陳建業則是看著兒子叮囑道：“談戀愛爸媽不反對，但是記得，你是男孩子，要有擔當，不要欺負人家姑娘，明白嗎？”

Thai

เฉินเจี้ยนเย่มองลูกชายแล้วเตือนว่า “คบกันเป็นแฟนพ่อแม่ไม่ขัดขวาง แต่จำไว้ แกเป็นผู้ชาย ต้องมีความรับผิดชอบ ห้ามไปรังแกผู้หญิงเขา เข้าใจไหม?”

Chinese

陳凡苦笑點頭。

Thai

เฉินฝานยิ้มขื่อแล้วพยักหน้า

Chinese

“爸，我記住了。”

Thai

“พ่อ ผมจำไว้แล้วครับ”

Chinese

……

Thai

…

Chinese

吃過午飯，陳凡從家裡出門，坐公交車去了縣城。

Thai

กินข้าวเที่ยงเสร็จ เฉินฝานออกจากบ้าน นั่งรถเมล์ไปเมือง

Chinese

在下車的站牌處等了一會兒，終於看到了一道熟悉的倩影從公交車上走了下來。

Thai

รออยู่ที่ป้ายรถเมล์ตอนลงจากรถสักพัก ในที่สุดก็เห็นเงาร่างคุ้นตาคนหนึ่งเดินลงมาจากรถเมล์

Chinese

陳凡笑著迎了上去。

Thai

เฉินฝานยิ้มแล้วเดินเข้าไปรับ

Chinese

二話不說，一把將蘇若初摟進懷裡。

Thai

ไม่พูดพล่ามทำการใด กอดซูรั่วชูเข้ามาในอ้อมแขนทันที

Chinese

“想我沒？”

Thai

“คิดถึงผมไหม?”

Chinese

“嗯。”

Thai

“อืม”

Chinese

“想沒想？”

Thai

“คิดถึงหรือไม่คิด?”

Chinese

“想了。”

Thai

“คิด”

Chinese

對於熱戀期的小情侶來講，一個多月的時間沒見面，的確很難熬。

Thai

สำหรับคู่รักที่อยู่ในช่วงหวาน ไม่ได้เจอกันมากว่าหนึ่งเดือนนั้นทรมานจริงๆ

Chinese

就連蘇若初對感情這麼內斂的女孩子也控制不住思念之情，看向陳凡的眼神亮晶晶的。

Thai

แม้แต่ซูรั่วชูที่เป็นผู้หญิงเก็บอารมณ์เรื่องความรักขนาดนี้ ก็ยังควบคุมความคิดถึงไม่อยู่ ดวงตาที่มองเฉินฝานเป็นประกายวิบวับ

Chinese

抱了兩分鐘，兩人才分開，陳凡拉著蘇若初的小手。

Thai

กอดกันอยู่สองนาที ทั้งสองคนถึงจะแยกจากกัน เฉินฝานจับมือเล็กๆ ของซูรั่วชูไว้

Chinese

“吃飯沒？”

Thai

“กินข้าวหรือยัง?”

Chinese

“吃過了。”

Thai

“กินแล้ว”

Chinese

“那咱去哪逛逛？”

Thai

“งั้นเราไปเดินเล่นที่ไหนดี?”

Chinese

蘇若初微笑看著陳凡。

Thai

ซูรั่วชูยิ้มมองเฉินฝาน

Chinese

“聽你的。”

Thai

“ตามใจแก”

Chinese

其實去哪玩她並不在意，她更在乎的是有陳凡陪在自己身邊。

Thai

จริงๆ แล้วเธอไม่ได้ใส่ใจว่าจะไปเที่ยวที่ไหน สิ่งที่เธอใส่ใจกว่าคือมีเฉินฝานอยู่เคียงข้าง

Chinese

陳凡乾咳一聲，“聽說縣城剛開了一家四星酒店……”

Thai

เฉินฝานไอแห้งหนึ่งครั้ง “ได้ยินมาว่าเมืองเพิ่งเปิดโรงแรมสี่ดาวแห่งใหม่…”

Chinese

蘇若初直接掐了陳凡一把。

Thai

ซูรั่วชูบีบเฉินฝานทันที

Chinese

“整天想啥呢你！”

Thai

“แกคิดอะไรอยู่ทั้งวัน!”

Chinese

“當然是想你啊。”陳凡一臉委屈，“媳婦兒，你都不知道我這一個多月是怎麼熬過來的。”

Thai

“ก็คิดถึงแกสิ” เฉินฝานทำหน้าเสียใจ “เมียฉัน แกไม่รู้หรอกว่ามากกว่าหนึ่งเดือนที่ผ่านมาฉันฝืนมันยังไง”

Chinese

“尤其是剛剛體驗過愛情美味的時候，你突然就回家了，你知道我有多痛苦嘛？

Thai

“โดยเฉพาะเมื่อเพิ่งได้ลิ้มรสความหวานของความรัก แกกลับกลับบ้านไปเฉยเลย แกรู้ไหมว่าฉันทรมานแค่ไหน?

Chinese

蘇若初俏臉一紅，“你再說……我就回家了。”

Thai

ซูรั่วชูหน้าแดงซ่าน “แกพูดอีก… ฉันจะกลับบ้านแล้วนะ”

Chinese

“好好好，不說了。”

Thai

“ได้ๆๆ ไม่พูดแล้ว”

Chinese

陳凡拉著蘇若初的小手，一臉闊氣的說道。

Thai

เฉินฝานจับมือเล็กๆ ของซูรั่วชู พูดอย่างมั่งคั่งฟุ้งเฟ้อ

Chinese

“走。陪你逛街去。今天我請客，隨便買。”

Thai

“ไป พาแกไปเดินช้อปปิ้ง วันนี้ฉันเลี้ยง ซื้ออะไรก็ได้”

Chinese

蘇若初淺淺一笑，任由對方牽著手。

Thai

ซูรั่วชูยิ้มบางๆ ปล่อยให้อีกฝ่ายจูงมือไป

Chinese

縣城並不大，能玩的地方也不多。

Thai

เมืองไม่ใหญ่ ที่เที่ยวก็ไม่มีมาก

Chinese

兩人一塊逛了商場，然後在冷飲店吃了一杯冷飲，最後蘇若初挽著陳凡的手又去了古商業街。

Thai

ทั้งสองคนเดินช้อปปิ้งห้างด้วยกัน แล้วไปดื่มเครื่องดื่มเย็นที่ร้านเครื่องดื่มเย็นแห่งหนึ่ง สุดท้ายซูรั่วชูก็แขนเกี่ยวแขนเฉินฝานไปถนนการค้าเก่า

Chinese

去哪裡並不重要，兩人更在意的是在一起的感覺。

Thai

ไปที่ไหนไม่สำคัญ สิ่งที่ทั้งสองใส่ใจกว่าคือความรู้สึกที่ได้อยู่ด้วยกัน

Chinese

“要不去看電影？”

Thai

“ไปดูหนังกันไหม?”

Chinese

從商業街里出來，陳凡提議道。

Thai

เดินออกมาจากถนนการค้า เฉินฝานเสนอ

Chinese

“看完電影天都要黑了。我還得回家呢。”

Thai

“ดูหนังเสร็จคงจะมืดแล้ว ฉันต้องกลับบ้านด้วย”

Chinese

陳凡笑笑：“沒事。我送你還回去。對了，你出來你媽不知道吧？”

Thai

เฉินฝานยิ้ม: “ไม่เป็นไร ฉันส่งแกกลับเอง อ่อ แกออกมาแล้วแม่แกไม่รู้ใช่ไหม?”

Chinese

蘇若初搖搖頭，“我媽今天不在家。”

Thai

ซูรั่วชูส่ายหัว “วันนี้แม่ไม่อยู่บ้าน”

Chinese

“那就好……”

Thai

“งั้นก็ดี…”

Chinese

正說著，陳凡突然注意到蘇若初的表情僵住，一臉詫異。

Thai

ระหว่างที่กำลังพูดกันอยู่ เฉินฝานสังเกตเห็นท่าทางของซูรั่วชูแข็งค้าง สีหน้าตกตะลึง

Chinese

陳凡扭頭，順著對方的目光看過去。

Thai

เฉินฝานหันศีรษะไปตามสายตาของอีกฝ่าย

Chinese

只見一旁的路邊，剛好停下一輛汽車。

Thai

เห็นรถยนต์คันหนึ่งเพิ่งจอดลงที่ข้างถนน

Chinese

一個女人正面無表情地看著兩人。

Thai

ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังมองทั้งสองคนอยู่โดยไม่มีสีหน้าใดๆ

Chinese

“媽……”

Thai

“แม่…”

Chinese

蘇若初一臉慌張，等反應過來才趕忙把手從陳凡胳膊上抽回來。

Thai

ซูรั่วชูหน้าตื่นตระหนก พอได้สติก็รีบดึงมือออกจากแขนเฉินฝานทันที

Chinese

“你……您怎麼在這？”

Thai

“คุณ… คุณแม่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”