แม่ยายบอกให้ผมอยู่ห่างจากลูกสาวของเธอหน่อย

Chinese

陳凡低頭看看手腕上的紅繩手串。

Thai

เฉินฝานก้มมองกำไลเชือกแดงบนข้อมือ

Chinese

然後又抬頭看看面前的蘇若初。

Thai

จากนั้นก็เงยหน้ามองซูรั่วชูตรงหน้า

Chinese

臉上的表情哭笑不得。

Thai

สีหน้าทั้งร้องไห้ก็ไม่ใช่ หัวเราะก็ไม่เชิง

Chinese

是既激動又覺得好笑。

Thai

ทั้งตื่นเต้นและรู้สึกขบขัน

Chinese

好笑自然是因為蘇若初剛剛這番話。

Thai

ที่รู้สึกขบขันย่อมเป็นเพราะคำพูดเมื่อครู่นี้ของซูรั่วชู

Chinese

陳凡沒想到到蘇若初如此感性，看部電影就把自己的感情帶入進去了。

Thai

เฉินฝานไม่คิดเลยว่าซูรั่วชูจะอ่อนไหวถึงเพียงนี้ แค่ดูภาพยนตร์เรื่องหนึ่งก็อินกับความรู้สึกของตัวเองเข้าไปแล้ว

Chinese

還鼓起勇氣對自己說出了如此一番情真意切的心裡話。

Thai

ถึงกับรวบรวมความกล้า พูดความในใจที่จริงใจอย่างยิ่งออกมากับเขา

Chinese

激動自然是因為手腕上的這條手串。

Thai

ส่วนที่รู้สึกตื่นเต้นย่อมเป็นเพราะกำไลเชือกแดงบนข้อมือ

Chinese

前世，陳凡曾經一飛衝天，富可敵國。

Thai

ในชาติก่อน เฉินฝานเคยทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด ร่ำรวยจนเทียบได้กับทั้งประเทศ

Chinese

身邊美女形形色色，財富如過眼雲煙。

Thai

หญิงงามรอบกายมีสารพัดรูปแบบ ทรัพย์สินเงินทองก็เป็นเพียงสิ่งชั่วครู่ดุจเมฆหมอก

Chinese

但是他都不感興趣，活的猶如行屍走肉。

Thai

แต่เขากลับไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ใช้ชีวิตราวกับคนไร้วิญญาณ

Chinese

哪怕到生命的最後一刻。

Thai

แม้กระทั่งวินาทีสุดท้ายของชีวิต

Chinese

陳凡把所有的財富都捐了出去，臨走前，懷裡只抱著一樣東西。

Thai

เฉินฝานบริจาคทรัพย์สินทั้งหมดออกไป ก่อนจากโลกนี้ไป ในอ้อมอกของเขามีเพียงสิ่งเดียว

Chinese

就是這個紅繩手串。

Thai

นั่นก็คือกำไลเชือกแดงเส้นนี้

Chinese

只因為他是蘇若初送給自己的。

Thai

เพียงเพราะมันเป็นสิ่งที่ซูรั่วชูมอบให้เขา

Chinese

是兩人的定情之物。

Thai

เป็นของแทนใจของทั้งสองคน

Chinese

陳凡珍視無比。

Thai

เฉินฝานจึงหวงแหนมันเป็นอย่างยิ่ง

Chinese

重生之後，陳凡再次遇到了蘇若初。

Thai

หลังจากเกิดใหม่ เฉินฝานก็ได้พบกับซูรั่วชูอีกครั้ง

Chinese

漸漸把紅繩手串的事情給忘記了。

Thai

เขาค่อย ๆ ลืมเรื่องกำไลเชือกแดงไป

Chinese

然而未曾想，一切都跟前世一模一樣。

Thai

ทว่าไม่คาดคิดเลยว่า ทุกอย่างจะเหมือนกับในชาติก่อนทุกประการ

Chinese

蘇若初竟然又送了自己一條一模一樣的紅繩手串作為定情之物。

Thai

ซูรั่วชูถึงกับมอบกำไลเชือกแดงที่เหมือนกันทุกประการให้เขาอีกครั้ง เพื่อเป็นของแทนใจ

Chinese

唯一的區別是，時間上比前世提前了至少兩年。

Thai

ข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือ เวลานั้นเร็วกว่าในชาติก่อนอย่างน้อยสองปี

Chinese

輕輕撫摸著手腕上的紅繩，陳凡突然伸手一把將蘇若初抱進懷裡。

Thai

เฉินฝานลูบเชือกแดงบนข้อมือเบา ๆ ก่อนจะยื่นมือโอบซูรั่วชูเข้ามาในอ้อมอก

Chinese

“你放心，我這輩子都不會跟你分手的。”

Thai

“เธอวางใจเถอะ ชาตินี้ฉันจะไม่มีวันเลิกกับเธอ”

Chinese

蘇若初俏臉微紅，嗔怪道。

Thai

ใบหน้างดงามของซูรั่วชูขึ้นสี เธอตำหนิเขาอย่างแง่งอน

Chinese

“別鬧，我手上還拿著零食呢，會弄髒衣服的……”

Thai

“อย่าซนสิ มือฉันยังถือขนมอยู่เลย เดี๋ยวเสื้อผ้าจะเปื้อน…”

Chinese

陳凡卻不肯放手，輕輕將腦袋往蘇若初的秀髮中拱了拱。

Thai

แต่เฉินฝานไม่ยอมปล่อยมือ เขาซุกศีรษะเข้าไปในเส้นผมสวยของซูรั่วชูเบา ๆ

Chinese

“再讓我抱一會兒。”

Thai

“ขอฉันกอดอีกสักพัก”

Chinese

“若初。”

Thai

“รั่วชู”

Chinese

蘇若初趴在陳凡懷裡，輕輕嗯了一聲。

Thai

ซูรั่วชูนอนพิงอยู่ในอ้อมอกของเฉินฝาน แล้วขานรับเบา ๆ

Chinese

“嗯。”

Thai

“อืม”

Chinese

“我好想你。”

Thai

“ฉันคิดถึงเธอมาก”

Chinese

“我知道了。”

Thai

“ฉันรู้แล้ว”

Chinese

“我……”

Thai

“ฉัน…”

Chinese

陳凡剛要說什麼，卻突然被一道冷冰冰的聲音給打斷了。

Thai

เฉินฝานเพิ่งจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง ก็ถูกเสียงเย็นชาเสียงหนึ่งขัดจังหวะเสียก่อน

Chinese

“若初！”

Thai

“รั่วชู!”

Chinese

突如其來的聲音嚇得蘇若初身體一顫，連忙一把推開陳凡。

Thai

เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้ร่างของซูรั่วชูสะดุ้ง เธอรีบผลักเฉินฝานออกทันที

Chinese

滿臉詫異的看著馬路邊上停著的那輛私家車，以及旁邊站著的那個女人。

Thai

เธอมองรถยนต์ส่วนตัวที่จอดอยู่ริมถนน รวมถึงผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างรถด้วยสีหน้าประหลาดใจ

Chinese

“媽……”

Thai

“แม่…”

Chinese

蘇若初頓時嚇得面色慌張，有些緊張的看了一眼陳凡。

Thai

ซูรั่วชูตกใจจนสีหน้าลนลานขึ้นมาทันที แล้วมองเฉินฝานอย่างประหม่า

Chinese

陳凡則是意外的看了一眼不知何時出現的林菀秀。

Thai

เฉินฝานเองก็มองหลินหว่านซิ่วที่ไม่รู้ว่าปรากฏตัวขึ้นตั้งแต่เมื่อไรด้วยความประหลาดใจ

Chinese

前世他認識林菀秀，但是兩人卻從未正式見過面。

Thai

ในชาติก่อนเขารู้จักหลินหว่านซิ่ว แต่ทั้งสองไม่เคยพบหน้ากันอย่างเป็นทางการ

Chinese

林菀秀穿著一身灰色職場工裝，長發盤頭，顯得十分幹練。

Thai

หลินหว่านซิ่วสวมชุดทำงานสีเทา รวบผมยาวไว้ด้านหลัง ดูคล่องแคล่วทะมัดทะแมงอย่างยิ่ง

Chinese

臉上畫著十分精緻的妝容，絲毫看不出這是個四十多歲的女人。

Thai

ใบหน้าของเธอแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางประณีตจนแทบดูไม่ออกว่าเป็นผู้หญิงวัยสี่สิบกว่า

Chinese

此刻林菀秀正怒氣沖沖的盯著陳凡跟蘇若初兩人，那眼神，彷彿要吃人。

Thai

เวลานี้หลินหว่านซิ่วกำลังจ้องเฉินฝานกับซูรั่วชูด้วยความโกรธจัด แววตานั้นราวกับจะกินคน

Chinese

“媽……”

Thai

“แม่…”

Chinese

蘇若初趕忙跑過去，想要通過撒嬌避免媽媽生氣。

Thai

ซูรั่วชูรีบวิ่งเข้าไป หวังใช้การออดอ้อนหลีกเลี่ยงไม่ให้แม่โกรธ

Chinese

“媽，你怎麼在這啊？”

Thai

“แม่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ?”

Chinese

林菀秀掃了一眼女兒，冷哼一聲。

Thai

หลินหว่านซิ่วมองลูกสาวแวบหนึ่งแล้วแค่นเสียงเย็นชา

Chinese

“你不是跟我說要去同學家玩嗎？”

Thai

“ไหนลูกบอกแม่ว่าจะไปเล่นที่บ้านเพื่อนไม่ใช่เหรอ?”

Chinese

“哼，要不是我恰好經過，恐怕還要被你一直蒙在鼓裡呢。”

Thai

“หึ ถ้าแม่ไม่ได้บังเอิญผ่านมาล่ะก็ เกรงว่าคงถูกลูกปิดบังไปเรื่อย ๆ”

Chinese

“你行啊。竟然學會撒謊欺騙媽媽了……”

Thai

“เก่งนักนะ ถึงกับหัดโกหกหลอกแม่แล้ว…”

Chinese

蘇若初小臉通紅，有些緊張。

Thai

ใบหน้าเล็ก ๆ ของซูรั่วชูแดงก่ำอย่างประหม่า

Chinese

“媽，你聽我說……”

Thai

“แม่ ฟังหนูก่อน…”

Chinese

“你給我閉嘴！”

Thai

“หุบปาก!”

Chinese

“現在立刻給我上車上等著。”

Thai

“ขึ้นไปรอบนรถเดี๋ยวนี้”

Chinese

“媽，你……”

Thai

“แม่คะ…”

Chinese

林菀秀突然一瞪眼。

Thai

หลินหว่านซิ่วเบิกตาถลึงขึ้นทันที

Chinese

“我讓你去車上等著？沒聽到嗎？”

Thai

“แม่บอกให้ไปรอบนรถไม่ได้ยินหรือไง?”

Chinese

“還是說你連我的話都不聽了？”

Thai

“หรือว่าลูกไม่ฟังคำพูดของแม่แล้ว?”

Chinese

蘇若初倔強的站在原地，眼眶紅了。

Thai

ซูรั่วชูยืนดื้อดึงอยู่ที่เดิม ดวงตาแดงก่ำ

Chinese

陳凡這時候走了過來。

Thai

ตอนนั้นเองเฉินฝานก็เดินเข้ามา

Chinese

“阿姨，您先別生氣……”

Thai

“คุณป้าอย่าเพิ่งโกรธเลยครับ…”

Chinese

林菀秀突然盯著陳凡。

Thai

หลินหว่านซิ่วหันมาจ้องเฉินฝาน

Chinese

“這裡有你說話的份？一邊站著去。”

Thai

“ที่นี่มีที่ให้เธอพูดด้วยเหรอ? ไปยืนอยู่ข้าง ๆ”

Chinese

陳凡看了一眼蘇若初，苦笑著聳聳肩站到一旁。

Thai

เฉินฝานมองซูรั่วชู แล้วหัวเราะขื่น ๆ พลางยักไหล่เดินไปยืนด้านข้าง

Chinese

蘇若初生氣了。

Thai

ซูรั่วชูโกรธขึ้นมา

Chinese

“媽你幹嘛啊，幹嘛不分青紅皂白就朝人家發火。”

Thai

“แม่ทำอะไรน่ะคะ ทำไมถึงไม่แยกแยะถูกผิดแล้วพาลโกรธเขาไปด้วย”

Chinese

“不分青紅皂白？”林菀秀冷哼一聲。

Thai

“ไม่แยกแยะถูกผิด?” หลินหว่านซิ่วแค่นเสียงเย็นชา

Chinese

“我自己長眼睛了，難道我剛剛沒看到嗎？”

Thai

“แม่มีตาของตัวเอง เมื่อกี้แม่เห็นกับตาหรือเปล่าล่ะ?”

Chinese

見女兒尷尬的噎住，林菀秀伸手一指旁邊的汽車。

Thai

เมื่อเห็นลูกสาวอึกอักจนพูดไม่ออก หลินหว่านซิ่วก็ยกมือชี้ไปยังรถยนต์ข้าง ๆ

Chinese

“現在立刻去車上，別逼我發火。”

Thai

“ไปขึ้นรถเดี๋ยวนี้ อย่าบังคับให้แม่โมโห”

Chinese

陳凡悄悄給蘇若初打了一個眼色，示意她聽話。

Thai

เฉินฝานส่งสายตาให้ซูรั่วชูอย่างลับ ๆ บอกเป็นนัยให้เธอเชื่อฟัง

Chinese

蘇若初這才氣呼呼的一跺腳，轉身上了車。

Thai

ซูรั่วชูจึงกระทืบเท้าอย่างขุ่นเคือง ก่อนหันหลังขึ้นรถ

Chinese

這一幕反倒讓林菀秀更加生氣了。

Thai

ภาพนั้นกลับยิ่งทำให้หลินหว่านซิ่วโกรธมากกว่าเดิม

Chinese

閨女連自己的話都不聽，卻對這臭小子的話言聽計從。

Thai

ลูกสาวไม่ฟังคำพูดของแม่ตัวเอง แต่กลับเชื่อฟังคำพูดของไอ้เด็กเวรนี่ทุกอย่าง

Chinese

當媽的怎麼可能開心。

Thai

คนเป็นแม่จะอารมณ์ดีได้อย่างไร

Chinese

“你跟我過來。”

Thai

“เธอมานี่”

Chinese

林菀秀氣呼呼的往旁邊走了幾步。

Thai

หลินหว่านซิ่วเดินไปด้านข้างสองสามก้าวอย่างโกรธจัด

Chinese

陳凡跟過來，主動問道。

Thai

เฉินฝานเดินตามไป แล้วเป็นฝ่ายเอ่ยถามก่อน

Chinese

“阿姨，您是不是有話想跟我講。”

Thai

“คุณป้ามีอะไรอยากคุยกับผมหรือเปล่าครับ”

Chinese

“你跟我女兒是同班同學？”

Thai

“เธอเป็นเพื่อนร่วมชั้นของลูกสาวฉัน?”

Chinese

“是。”

Thai

“ครับ”

Chinese

陳凡點頭，“不光是同班同學，我們倆還是同桌。”

Thai

เฉินฝานพยักหน้า “ไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมชั้นครับ พวกเรายังนั่งโต๊ะเดียวกันด้วย”

Chinese

“你倆誰追的誰？”

Thai

“ใครเป็นฝ่ายจีบใคร?”

Chinese

“我追的她。”

Thai

“ผมจีบเธอครับ”

Chinese

林菀秀盯著陳凡居高臨下一副審問犯人的態度。

Thai

หลินหว่านซิ่วมองเฉินฝานจากที่สูงด้วยท่าทีราวกับกำลังสอบสวนผู้ต้องหา

Chinese

“你倆搞在一起多久了？”

Thai

“พวกเธอสองคนคบกันมานานแค่ไหนแล้ว?”

Chinese

陳凡眉頭一皺，有些不悅。

Thai

เฉินฝานขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจเล็กน้อย

Chinese

“阿姨，您怎麼說我都沒關係，但是這樣說自己閨女，不太好吧？”

Thai

“คุณป้าจะพูดกับผมยังไงก็ไม่เป็นไรครับ แต่พูดถึงลูกสาวตัวเองแบบนี้คงไม่ค่อยดีเท่าไร”

Chinese

“我用不著你來教育。”林菀秀冷哼一聲。

Thai

“ฉันไม่ต้องให้เธอมาสั่งสอน” หลินหว่านซิ่วแค่นเสียงเย็นชา

Chinese

“回答我的問題。”

Thai

“ตอบคำถามฉัน”

Chinese

陳凡嘆息一聲。

Thai

เฉินฝานถอนหายใจ

Chinese

“沒多久，高考最後三天若初才同意的。”

Thai

“ไม่นานครับ รั่วชูเพิ่งตกลงคบกับผมในช่วงสามวันสุดท้ายก่อนการสอบเกาเข่า”

Chinese

林菀秀死死盯著陳凡，像是要看穿他是否撒謊。

Thai

หลินหว่านซิ่วจ้องเฉินฝานเขม็ง ราวกับต้องการมองให้ทะลุว่าเขากำลังโกหกหรือไม่

Chinese

“你……跟我女兒有沒有越界？”

Thai

“เธอ…กับลูกสาวฉันมีความสัมพันธ์เกินเลยกันหรือยัง?”

Chinese

陳凡瞥了一眼這女人，遲疑了一下，搖搖頭。

Thai

เฉินฝานเหลือบมองผู้หญิงคนนี้ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้า

Chinese

“沒有。”

Thai

“ยังครับ”

Chinese

林菀秀明顯鬆了一口氣。

Thai

หลินหว่านซิ่วเห็นได้ชัดว่าผ่อนลมหายใจโล่งอก

Chinese

“離開她！”

Thai

“เลิกกับลูกสาวฉันซะ!”

Chinese

“以後離我女兒遠一點。”

Thai

“ต่อไปอยู่ให้ห่างจากลูกสาวฉัน”

Chinese

陳凡抬頭看過來。

Thai

เฉินฝานเงยหน้ามองเธอ

Chinese

“為什麼？”

Thai

“ทำไมครับ?”

Chinese

“為什麼？”林菀秀冷笑一聲。

Thai

“ทำไม?” หลินหว่านซิ่วหัวเราะเยาะ

Chinese

“你覺得你配跟我女兒在一起嗎？”

Thai

“เธอคิดว่าเธอคู่ควรกับลูกสาวฉันหรือ?”

Chinese

“她年輕單純，很容易被欺騙，但是我不會讓我閨女上當的。”

Thai

“ลูกสาวฉันยังเด็กและใสซื่อ หลอกได้ง่าย แต่ฉันจะไม่ปล่อยให้ลูกถูกหลอกแน่”

Chinese

“你倆到此為止，以後也別想了。”

Thai

“พวกเธอสองคนจบกันแค่นี้ ต่อไปก็ไม่ต้องคิดอะไรอีก”

Chinese

“我也不可能讓我女兒跟你在一起。”

Thai

“ฉันไม่มีทางยอมให้ลูกสาวคบกับเธอเด็ดขาด”

Chinese

陳凡也笑了。

Thai

เฉินฝานเองก็หัวเราะออกมา

Chinese

“抱歉。我辦不到。”

Thai

“ขอโทษครับ ผมทำไม่ได้”

Chinese

林菀秀盯著陳凡看了好幾秒，突然開口。

Thai

หลินหว่านซิ่วจ้องเฉินฝานอยู่นานหลายวินาที ก่อนจะเอ่ยปากขึ้นกะทันหัน

Chinese

“我調查過你的資料。”

Thai

“ฉันตรวจสอบประวัติของเธอมาแล้ว”

Chinese

“平時學習一直在班上屬於中游水準，雖然這次高考超常發揮，考的不錯。”

Thai

“ปกติผลการเรียนของเธออยู่ระดับกลาง ๆ ของห้องมาโดยตลอด แม้ว่าครั้งนี้จะทำได้ดีเกินคาดในการสอบเกาเข่า”

Chinese

“但是在我看來，這並不算什麼。”

Thai

“แต่ในสายตาฉัน มันไม่ได้มีความหมายอะไร”

Chinese

“我還知道你爸媽都是鄉下人，你們住的是自建小平房，生活條件不算太好。”

Thai

“ฉันยังรู้อีกว่าพ่อแม่ของเธอเป็นคนชนบท บ้านที่พวกเธออยู่ก็เป็นบ้านชั้นเดียวที่สร้างขึ้นเอง สภาพความเป็นอยู่ไม่ได้ดีนัก”

Chinese

“你覺得就你的條件，跟我女兒在一起合適嗎？”

Thai

“เธอคิดว่าด้วยเงื่อนไขของตัวเอง จะเหมาะสมกับลูกสาวฉันหรือ?”

Chinese

陳凡反問：“難道愛情就必須跟物質掛鉤？”

Thai

เฉินฝานย้อนถาม “หรือว่าความรักจำเป็นต้องผูกติดกับวัตถุเงินทองด้วยครับ?”

Chinese

林菀秀突然被逗笑了。

Thai

หลินหว่านซิ่วพลันหลุดหัวเราะออกมา

Chinese

“說出這話就證明你還真是年輕。”

Thai

“การพูดแบบนี้พิสูจน์ได้ว่าเธอยังเด็กจริง ๆ”

Chinese

“我也不跟你廢話。”

Thai

“ฉันก็ไม่พูดไร้สาระกับเธอแล้ว”

Chinese

“一句話，你離開我女兒，我可以給你一筆經濟補償。”

Thai

“พูดสั้น ๆ เธอเลิกกับลูกสาวฉันซะ ฉันจะให้เงินชดเชยก้อนหนึ่งกับเธอ”

Chinese

“你大學四年的學費我可以幫你承包。”

Thai

“ค่าเล่าเรียนมหาวิทยาลัยสี่ปีของเธอ ฉันจะช่วยออกให้เอง”

Chinese

聽到這裡，陳凡也笑了。

Thai

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินฝานก็หัวเราะออกมาเช่นกัน

Chinese

“您是長輩，我尊重您，所以我再跟您重複一遍我的態度。”

Thai

“คุณเป็นผู้อาวุโส ผมเคารพคุณ ดังนั้นผมจะย้ำจุดยืนของผมกับคุณอีกครั้ง”

Chinese

“我不會跟蘇若初分開。”

Thai

“ผมจะไม่แยกจากซูรั่วชู”

Chinese

“這輩子，我非她不娶。”

Thai

“ชาตินี้ผมจะแต่งงานกับเธอคนเดียว”

Chinese

“阿姨，您可能對我這個人不太了解，沒關係，以後咱們有的是時間可以慢慢相處。”

Thai

“คุณป้าอาจยังไม่เข้าใจตัวผมดีนัก ไม่เป็นไรครับ ต่อจากนี้เรายังมีเวลาค่อย ๆ ทำความรู้จักกันอีกมาก”

Chinese

“等過幾年我們大學畢業，結了婚，您就是我的丈母娘，到時候，我會親自向您證明，我配得上您的女兒。”

Thai

“รออีกไม่กี่ปี พวกเราเรียนจบมหาวิทยาลัยและแต่งงานกัน คุณป้าก็จะกลายเป็นแม่ยายของผม ถึงตอนนั้นผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นด้วยตัวเองว่า ผมคู่ควรกับลูกสาวของคุณ”

Chinese

說完這話，陳凡微微朝對方一躬身。

Thai

พูดจบ เฉินฝานก็โค้งกายเล็กน้อยให้เธอ

Chinese

轉身離開了。

Thai

แล้วหมุนตัวจากไป

Chinese

望著陳凡的背影，林菀秀眯著眼睛，臉色陰沉。

Thai

หลินหว่านซิ่วมองแผ่นหลังของเฉินฝาน หรี่ตาลง สีหน้ามืดครึ้ม

Chinese

最後冷哼一聲，轉身離開。

Thai

สุดท้ายเธอแค่นเสียงเย็นชา ก่อนหมุนตัวจากไป

Chinese

“年齡不大，口氣倒是不小。”

Thai

“อายุยังน้อย แต่ปากกล้าไม่เบาเลย”