เธอเป็นครูเหรอ?

Chinese

陳凡把身上的零錢翻了翻，一共一千五百多，全都給了馮破軍。

Thai

เฉินฝานค้นเงินเหรียญที่มีติดตัว นับรวมแล้วกว่าหนึ่งพันห้าร้อยหยวน เขายกให้เฝิงพั่วจวินทั้งหมด

Chinese

結果對方卻不肯收。

Thai

แต่ฝ่ายตรงข้ามกลับไม่ยอมรับ

Chinese

“這錢我不能要。”

Thai

“เงินนี้ผมรับไว้ไม่ได้”

Chinese

陳凡笑笑，“收著吧。這不是白給你的。”

Thai

เฉินฝานยิ้ม “รับไว้เถอะครับ ไม่ได้ให้พี่เปล่าๆ หรอก”

Chinese

“你以後在這裡上班，難道不需要準備一些東西嗎？”

Thai

“ต่อไปพี่ทำงานอยู่ที่นี่ ไม่ต้องเตรียมของใช้บางอย่างหรือครับ”

Chinese

“喝水的暖瓶，水杯，晚上困了得抽煙解乏吧？”

Thai

“กระติกน้ำร้อนสำหรับต้มน้ำ แก้วน้ำ แล้วกลางคืนถ้าง่วงก็ต้องสูบบุหรี่แก้ง่วงใช่ไหมล่ะครับ”

Chinese

“還有這裡暫時沒有住的地方，只有那邊那個辦公室還算乾淨。不過沒有床。”

Thai

“อีกอย่าง ที่นี่ตอนนี้ยังไม่มีที่พัก มีแค่ห้องทำงานตรงนั้นที่พอจะสะอาดอยู่บ้าง แต่ไม่มีเตียง”

Chinese

“你先用這錢買個單人床，被褥枕頭……要是錢不夠，到時候再跟我要……”

Thai

“พี่เอาเงินนี่ไปซื้อเตียงเดี่ยว ผ้าห่มกับหมอนก่อน ถ้าเงินไม่พอค่อยมาขอจากผมอีกที…”

Chinese

馮破軍想了想，把錢接了過來。

Thai

เฝิงพั่วจวินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรับเงินมา

Chinese

看得出來，他對這份工作十分珍惜。

Thai

ดูออกว่าเขาทะนุถนอมงานนี้มาก

Chinese

陳凡準備離開的時候，馮破軍已經一個人圍著工地開始偵查了。

Thai

ตอนที่เฉินฝานกำลังจะจากไป เฝิงพั่วจวินก็เริ่มเดินตรวจตราไซต์งานเพียงลำพังแล้ว

Chinese

他要把每一個角落給檢查到位。

Thai

เขาต้องตรวจสอบให้ทั่วทุกซอกทุกมุม

Chinese

陳凡沒有阻止，而是去辦公室找了一圈。

Thai

เฉินฝานไม่ได้ห้าม แต่ไปเดินหาดูรอบๆ ในห้องทำงานแทน

Chinese

沒看到丁點，走的時候倒是發現保安亭里多了一個老頭。

Thai

ไม่เห็นติงเตี่ยน ตอนขากลับกลับพบว่าที่ป้อมยามมีชายชราคนหนึ่งเพิ่มขึ้นมา

Chinese

看來丁點已經幫自己找好了保安。

Thai

ดูเหมือนติงเตี่ยนจะช่วยหาคนเฝ้ายามให้เขาเรียบร้อยแล้ว

Chinese

想了想給丁點打了個電話。

Thai

คิดแล้วเฉินฝานก็โทรศัพท์ไปหาติงเตี่ยน

Chinese

“你不在遊樂場？”

Thai

“เธอไม่ได้อยู่ที่สวนสนุกเหรอครับ”

Chinese

“你來了？”

Thai

“คุณมาแล้วเหรอ”

Chinese

電話那頭丁點解釋道：“我在外面訂購材料呢。”

Thai

ติงเตี่ยนอธิบายจากปลายสายว่า “ฉันออกมาสั่งซื้อวัสดุอยู่ข้างนอกน่ะ”

Chinese

“我說大老闆，你這甩手掌柜真的什麼都不管啊，把錢一扔所有的事情都交給我是不是？”

Thai

“ฉันพูดจริงๆ นะเถ้าแก่ใหญ่ คุณเป็นเถ้าแก่ที่โยนงานให้คนอื่นแล้วไม่ดูแลอะไรเลยจริงๆ โยนเงินกองไว้แล้วก็ยกทุกอย่างให้ฉันทำใช่ไหม”

Chinese

陳凡有些訕訕：“不好意思。下次這種事情你打電話交給我，我來干。”

Thai

เฉินฝานกล่าวอย่างกระอักกระอ่วน “ขอโทษครับ คราวหน้าถ้าเป็นเรื่องแบบนี้โทรศัพท์มาบอกผมได้ ผมจะจัดการเอง”

Chinese

“算了吧，我看你也不像是懂行的人。說不定到時候就被人給騙了。”

Thai

“ช่างเถอะ ดูคุณก็ไม่เหมือนคนรู้เรื่องนี้เท่าไร เกิดตอนนั้นถูกคนหลอกขึ้นมาก็ไม่รู้”

Chinese

“我這邊又訂了一批材料，估計得半小時左右才能回去。”

Thai

“ทางฉันสั่งวัสดุเพิ่มอีกชุด คาดว่าต้องใช้เวลาราวครึ่งชั่วโมงกว่าจะกลับไปได้”

Chinese

“你找我有事？”

Thai

“คุณมีอะไรจะคุยกับฉันเหรอ”

Chinese

“沒事。我往工地帶了一個人，叫馮破軍，讓他暫時負責工地的安保工作。”

Thai

“ไม่มีอะไรครับ ผมพาคนหนึ่งไปที่ไซต์งาน ชื่อเฝิงพั่วจวิน ให้เขารับผิดชอบงานรักษาความปลอดภัยของไซต์งานไปก่อน”

Chinese

“以後你有什麼事情也可以讓他去做。”

Thai

“ต่อไปถ้าเธอมีเรื่องอะไร ก็ให้เขาไปทำได้เหมือนกันครับ”

Chinese

“行了。我知道了。”

Thai

“โอเค ฉันรู้แล้ว”

Chinese

“對了，我看你招到門衛了？”

Thai

“จริงสิครับ ผมเห็นว่าเธอรับคนเฝ้าประตูมาแล้วเหรอ”

Chinese

“哦，你這工地上現在一個員工都沒有，那個老人就住在附近。自己過來找工作的。”

Thai

“อ๋อ ตอนนี้ไซต์งานของคุณยังไม่มีพนักงานสักคน ชายชราคนนั้นพักอยู่แถวนี้ เขามาหางานทำเองน่ะ”

Chinese

“我就做主留下了。你可以跟他談談，要是不滿意把他辭退就行。”

Thai

“ฉันเลยตัดสินใจรับเขาไว้ คุณคุยกับเขาดูได้ ถ้าไม่พอใจก็ไล่เขาออกได้เลย”

Chinese

陳凡笑了，“以後這種事你可以自己做主，我相信你。”

Thai

เฉินฝานยิ้ม “ต่อไปเรื่องแบบนี้เธอตัดสินใจเองได้เลยครับ ผมเชื่อใจเธอ”

Chinese

“哼。你還真把我當你家員工來用啊。”

Thai

“หึ คุณนี่ใช้ฉันเหมือนเป็นพนักงานในบ้านตัวเองจริงๆ เลยนะ”

Chinese

眼看這女人要發火，陳凡趕忙道：“那個我這裡還有點事兒，我就不等你了。我先告辭了……”

Thai

เห็นหญิงสาวกำลังจะโมโห เฉินฝานก็รีบพูดว่า “เอ่อ ที่นี่ผมยังมีธุระอยู่นิดหน่อย คงรอเธอไม่ได้แล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ…”

Chinese

說完趕緊掛了電話，一個人溜出了工地。

Thai

พูดจบก็รีบวางสาย แล้วแอบออกจากไซต์งานไปคนเดียว

Chinese

說實話，這個遊樂場的改造，陳凡最幸運的是找到了丁點。

Thai

พูดตามตรง สิ่งที่โชคดีที่สุดในการปรับปรุงสวนสนุกแห่งนี้ของเฉินฝาน ก็คือการได้เจอติงเตี่ยน

Chinese

要不是她忙前忙后，陳凡一個人估計要遇到不少麻煩。

Thai

ถ้าไม่ได้เธอคอยจัดการเรื่องต่างๆ ให้ เฉินฝานคนเดียวคงต้องเจอปัญหาไม่น้อย

Chinese

而且許多事情並不是人家份內工作，丁點也幫著做了，沒有任何額外的要求。

Thai

ยิ่งไปกว่านั้น หลายเรื่องก็ไม่ใช่งานในหน้าที่ของเธอ แต่ติงเตี่ยนก็ยังช่วยทำโดยไม่เรียกร้องอะไรเพิ่มเติม

Chinese

這無疑幫陳凡節省了非常多的壓力跟時間。

Thai

สิ่งนี้ช่วยลดทั้งความกดดันและเวลาให้เฉินฝานไปได้มากอย่างไม่ต้องสงสัย

Chinese

“必須把她爭取過來。”

Thai

“ต้องดึงเธอมาให้ได้”

Chinese

陳凡已經拿定你主意。

Thai

เฉินฝานตัดสินใจแน่วแน่แล้ว

Chinese

等自己的體驗館開業，必須把丁點爭取過來，讓她為自己工作。

Thai

พอศูนย์ประสบการณ์ของเขาเปิดกิจการ จะต้องดึงติงเตี่ยนมาให้ได้ ให้เธอมาทำงานกับเขา

Chinese

陳凡現在面臨的問題，不僅僅是資金快要見底的壓力，還有身邊可用的人手太少了。

Thai

ปัญหาที่เฉินฝานกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ ไม่ใช่แค่แรงกดดันจากเงินทุนที่ใกล้จะหมดเท่านั้น แต่ยังมีปัญหาที่คนรอบตัวซึ่งพอจะใช้งานได้มีน้อยเกินไปด้วย

Chinese

他身邊沒有一個熟悉的心腹。

Thai

ข้างกายเขาไม่มีคนสนิทที่ไว้ใจได้เลยสักคน

Chinese

等以後體驗館開業，如果所有的管理層都從外面招聘，陳凡有些不放心。

Thai

หลังจากศูนย์ประสบการณ์เปิดกิจการ หากผู้บริหารทั้งหมดมาจากการรับสมัครงานจากภายนอก เฉินฝานก็ไม่ค่อยวางใจ

Chinese

所以，他直接把主意打到了丁點身上。

Thai

ดังนั้นเขาจึงเล็งเป้าไปที่ติงเตี่ยนโดยตรง

Chinese

這女人是個海歸，懂設計，也懂用人，如果能拉攏過來，絕對是自己的左膀右臂。

Thai

ผู้หญิงคนนี้เป็นนักเรียนที่ไปศึกษาต่อต่างประเทศ เธอเข้าใจทั้งงานออกแบบและการใช้คน หากดึงตัวมาได้ เธอจะต้องเป็นแขนซ้ายแขนขวาของเขาอย่างแน่นอน

Chinese

陳凡決定等體驗館快建成的時候跟對方嚴肅認真地談一下這件事。

Thai

เฉินฝานตัดสินใจว่าจะคุยเรื่องนี้กับอีกฝ่ายอย่างจริงจัง เมื่อศูนย์ประสบการณ์ใกล้จะสร้างเสร็จ

Chinese

打車往學校走的時候，陳凡在車上接到了方玲的電話。

Thai

ระหว่างนั่งแท็กซี่ไปมหาวิทยาลัย เฉินฝานก็รับสายจากฟางหลิงบนรถ

Chinese

一接通那頭方玲的聲音便猶如機關槍一樣竄進了陳凡的耳朵。

Thai

ทันทีที่รับสาย เสียงของฟางหลิงจากปลายสายก็พุ่งเข้าหูเฉินฝานราวกับปืนกล

Chinese

“陳凡！”

Thai

“เฉินฝาน!”

Chinese

“你到底跑哪去了？”

Thai

“ตกลงนายไปไหนมา”

Chinese

陳凡訕訕：“那個……我看沒我啥事了，我就先告辭了。”

Thai

เฉินฝานกล่าวอย่างกระอักกระอ่วน “เอ่อ… ผมเห็นว่าไม่มีอะไรให้ผมช่วยแล้ว ก็เลยขอตัวออกมาก่อนครับ”

Chinese

“混蛋！誰讓你走的？”

Thai

“ไอ้บ้า! ใครอนุญาตให้นายไป”

Chinese

陳凡苦笑，“不是你家人讓我走的嗎？”

Thai

เฉินฝานยิ้มเจื่อน “ไม่ใช่คนในครอบครัวเธอเป็นคนบอกให้ผมไปเหรอครับ”

Chinese

“你是我找來的，幹嘛要聽他們的話。你是故意的，想氣死我嗎？”

Thai

“ฉันเป็นคนเรียกนายมา นายจะไปฟังพวกเขาทำไม นายจงใจใช่ไหม อยากทำให้ฉันโมโหตายหรือไง”

Chinese

方玲似乎有些跳腳，氣呼呼地朝著陳凡一頓狂噴。

Thai

ฟางหลิงดูเหมือนจะกระโดดโลดเต้นด้วยความโมโห เธอพ่นคำด่าใส่เฉินฝานเป็นชุด

Chinese

“你現在在哪？”

Thai

“ตอนนี้นายอยู่ที่ไหน”

Chinese

“學校呢。”

Thai

“อยู่มหาวิทยาลัยครับ”

Chinese

“胡說！你根本沒在學校。我去過你們寢室了，根本沒人。”

Thai

“โกหก! นายไม่ได้อยู่มหาวิทยาลัยเลย ฉันไปที่หอพักของพวกนายมาแล้ว ไม่มีใครอยู่สักคน”

Chinese

陳凡頓時尷尬不已。

Thai

เฉินฝานรู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที

Chinese

“那個我正在路上呢，馬上就到寢室了。”

Thai

“เอ่อ ตอนนี้ผมกำลังอยู่บนถนนครับ อีกเดี๋ยวก็จะถึงหอพักแล้ว”

Chinese

方玲氣呼呼的喊道：“我就在學校門口，你立刻馬上過來見我。”

Thai

ฟางหลิงตะโกนอย่างโมโห “ฉันอยู่ที่หน้ามหาวิทยาลัย นายรีบมาหาฉันทันทีเดี๋ยวนี้”

Chinese

說完不等陳凡開口，啪的一聲掛了電話。

Thai

พูดจบก็วางสายดังปั้กโดยไม่รอให้เฉินฝานพูด

Chinese

陳凡拿著手機有些發愣。

Thai

เฉินฝานถือโทรศัพท์มือถือค้างอยู่อย่างงุนงง

Chinese

心想這姑娘咋這麼生氣。

Thai

เขาคิดในใจว่า ทำไมสาวน้อยคนนี้ถึงได้โมโหขนาดนี้

Chinese

難道事情辦砸了？直接跟家裡人鬧翻了？

Thai

หรือว่าเรื่องจะพังแล้ว เธอทะเลาะกับคนในครอบครัวจนแตกหักไปเลยหรือเปล่า

Chinese

自己這時候去會不會成為對方的出氣筒？

Thai

ถ้าตอนนี้เขาไป จะกลายเป็นกระสอบทรายให้อีกฝ่ายระบายอารมณ์หรือไม่

Chinese

衡量了半天，最終還是決定去一趟。

Thai

ชั่งใจอยู่นาน สุดท้ายก็ยังตัดสินใจไปสักครั้ง

Chinese

因為陳凡估計，如果不去的話，可能後果更嚴重。

Thai

เพราะเฉินฝานคาดว่า หากไม่ไป ผลที่ตามมาอาจร้ายแรงยิ่งกว่า

Chinese

在校門口下車，遠遠就看到了已經換衣服的方玲。

Thai

เมื่อลงจากรถที่หน้ามหาวิทยาลัย เขาก็มองเห็นฟางหลิงที่เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วอยู่ไกลๆ

Chinese

“師姐……”

Thai

“รุ่นพี่สาว…”

Chinese

“哼。你還有臉回來。”

Thai

“หึ นายยังมีหน้ากลับมาอีกเหรอ”

Chinese

陳凡摸摸鼻尖：“不是你讓我過來的嗎？”

Thai

เฉินฝานลูบปลายจมูก “ไม่ใช่เธอเป็นคนเรียกผมมาเหรอครับ”

Chinese

“你還敢頂嘴！我問你，誰讓你走的？”

Thai

“นายยังกล้าเถียงอีก! ฉันถามนาย ใครอนุญาตให้นายไป”

Chinese

眼看對方又要糾結這個問題，陳凡果斷轉移話題。

Thai

เห็นอีกฝ่ายกำลังจะวกกลับไปถามเรื่องนี้อีก เฉินฝานจึงเปลี่ยนหัวข้ออย่างเด็ดขาด

Chinese

“你怎麼還換衣服了？事情解決了？”

Thai

“ทำไมเธอถึงเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยล่ะครับ เรื่องเรียบร้อยแล้วเหรอ”

Chinese

“你跟家裡人……沒吵架吧？”

Thai

“เธอกับคนในครอบครัว…ไม่ได้ทะเลาะกันใช่ไหมครับ”

Chinese

方玲一撇嘴：“能不吵嗎？”

Thai

ฟางหลิงเบ้ปาก “จะไม่ทะเลาะได้เหรอ”

Chinese

陳凡嘆息一聲：“你今天做的有點過分了，讓他們下不來台。”

Thai

เฉินฝานถอนหายใจ “วันนี้เธอทำเกินไปหน่อย ทำให้พวกเขาลงจากเวทีไม่ได้”

Chinese

方玲卻一臉無所謂。

Thai

แต่ฟางหลิงกลับมีสีหน้าไม่ยี่หระ

Chinese

“我要的就是這樣的效果。”

Thai

“ฉันต้องการให้เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว”

Chinese

“只要讓他們接受我已經有男朋友的事實，以後他們就不會再給我隨便介紹相親對象了。”

Thai

“ขอแค่ทำให้พวกเขายอมรับความจริงว่าฉันมีแฟนแล้ว ต่อไปพวกเขาก็จะไม่จับคู่ดูตัวให้ฉันส่งๆ อีก”

Chinese

陳凡提醒道：“早晚會露餡的。”

Thai

เฉินฝานเตือน “สักวันเรื่องก็ต้องโป๊ะแตกอยู่ดี”

Chinese

“我不管。能讓我安靜一段時間也行。”

Thai

“ฉันไม่สน ขอแค่ทำให้ฉันได้อยู่อย่างสงบไปสักระยะก็พอ”

Chinese

“對了，只要這事兒沒露餡，以後你還得繼續幫我圓下去。”

Thai

“จริงสิ ตราบใดที่เรื่องนี้ยังไม่โป๊ะแตก ต่อไปนายก็ต้องช่วยฉันเล่นละครต่อไปด้วย”

Chinese

“要是下次需要你幫忙，你可不能拒絕。”

Thai

“ถ้าคราวหน้าฉันต้องการความช่วยเหลือจากนาย นายห้ามปฏิเสธเด็ดขาด”

Chinese

陳凡打趣道：“我看你家裡挺有實力的，他們不會雇殺手殺了我吧？”

Thai

เฉินฝานพูดหยอก “ผมเห็นว่าครอบครัวเธอมีอิทธิพลไม่น้อย พวกเขาคงไม่จ้างมือสังหารมาฆ่าผมหรอกใช่ไหมครับ”

Chinese

方玲點點頭。

Thai

ฟางหลิงพยักหน้า

Chinese

“也不排除這個可能。你自己小心點吧。”

Thai

“ก็ไม่แน่เหมือนกัน นายระวังตัวไว้ก็แล้วกัน”

Chinese

“你來真的啊……那我還是離你遠一點吧。”

Thai

“เธอเอาจริงเหรอครับ…ถ้าอย่างนั้นผมอยู่ห่างจากเธอหน่อยดีกว่า”

Chinese

“你敢走一個試試。”

Thai

“นายกล้าเดินไปสักก้าวก็ลองดู”

Chinese

陳凡無奈聳聳肩，“你不是說事情解決了嘛？那還要我幹嘛？”

Thai

เฉินฝานยักไหล่อย่างจนปัญญา “เธอไม่ได้บอกว่าเรื่องเรียบร้อยแล้วเหรอครับ ถ้าอย่างนั้นจะเรียกผมมาทำไม”

Chinese

“那邊是解決了，可是我的事情還沒解決。”

Thai

“ทางนั้นเรียบร้อยแล้วก็จริง แต่เรื่องของฉันยังไม่เรียบร้อย”

Chinese

方玲一跺腳：“你是不是忘了一件事。”

Thai

ฟางหลิงกระทืบเท้า “นายลืมเรื่องหนึ่งไปหรือเปล่า”

Chinese

陳凡一頭問號：“啥事？”

Thai

เฉินฝานมีเครื่องหมายคำถามเต็มหัว “เรื่องอะไรครับ”

Chinese

“今天是誰的生日？”

Thai

“วันนี้วันเกิดใคร”

Chinese

“誰的？”

Thai

“ของใครครับ”

Chinese

陳凡下意識問了一句，突然反應過來，一拍額頭。

Thai

เฉินฝานถามออกไปโดยไม่ทันคิด ก่อนจะนึกขึ้นได้และตบหน้าผากตัวเอง

Chinese

“對哦，今天是你的生日，我都把這事兒給我忘了。”

Thai

“จริงด้วย วันนี้วันเกิดเธอ ผมลืมเรื่องนี้ไปสนิทเลย”

Chinese

方玲咬牙切齒，“到現在我還沒吃飯呢。”

Thai

ฟางหลิงกัดฟันกรอด “จนถึงตอนนี้ฉันยังไม่ได้กินข้าวเลย”

Chinese

陳凡一拍手掌：“明白了。我請你吃飯。你想吃什麼？”

Thai

เฉินฝานตบมือ “เข้าใจแล้วครับ ผมเลี้ยงข้าวเธอเอง อยากกินอะไร”

Chinese

方玲撇撇嘴，“我也不知道。”

Thai

ฟางหลิงเบ้ปาก “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”

Chinese

“那你想去哪吃？”

Thai

“ถ้าอย่างนั้นเธออยากไปกินที่ไหน”

Chinese

“這麼冷的天，就在對面街上隨便找一家吧。”

Thai

“อากาศหนาวขนาดนี้ ก็หาร้านแถวถนนฝั่งตรงข้ามกินไปส่งๆ สักร้านแล้วกัน”

Chinese

方玲目光掃了一圈，伸手一指。

Thai

ฟางหลิงกวาดตามองไปรอบๆ ก่อนจะยกมือชี้

Chinese

“吃火鍋。”

Thai

“กินหม้อไฟ”

Chinese

陳凡果斷一伸手。

Thai

เฉินฝานยื่นมือออกไปอย่างไม่ลังเล

Chinese

“走。我請你吃火鍋。”

Thai

“ไปครับ ผมเลี้ยงหม้อไฟเธอเอง”

Chinese

方玲這才滿意點點頭。

Thai

ฟางหลิงถึงได้พยักหน้าอย่างพอใจ

Chinese

“這還差不多。”

Thai

“แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย”

Chinese

剛要過馬路，陳凡卻發現了一個熟悉的面孔。

Thai

ขณะที่กำลังจะข้ามถนน เฉินฝานกลับเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย

Chinese

自己的女房東溫婉，這女人圍著一條厚厚的圍巾，低著頭急匆匆的朝學校走去。

Thai

เวินหว่าน เจ้าของบ้านสาวของเขา ผู้หญิงคนนี้กำลังพันผ้าพันคอผืนหนารอบคอ ก้มหน้าเดินอย่างเร่งรีบไปทางมหาวิทยาลัย

Chinese

“溫老師……”

Thai

“อาจารย์เวิน…”

Chinese

方玲主動招手打了聲招呼。

Thai

ฟางหลิงเป็นฝ่ายโบกมือทักทายก่อน

Chinese

陳凡一愣。

Thai

เฉินฝานชะงัก

Chinese

溫老師？

Thai

อาจารย์เวิน?

Chinese

她是老師？

Thai

เธอเป็นอาจารย์เหรอ