บทที่ 228

เจ้าของนี่ชอบทำตัวโชว์จริง ๆ

老闆挺能整景

แปลจาก จีน ด้วยเครื่องมือ อาจมีความคลาดเคลื่อน

จีน

“喂,你到底要帶我去哪啊?”

ไทย

“เฮ้ย แกจะพาฉันไปไหนกันแน่”

จีน

蘇若初實在是忍不住了,輕輕拍了拍陳凡的肩膀問道。

ไทย

ซูรั่วชูทนไม่ไหว จึงเอามือเบา ๆ ตบบ่าเฉินฝานแล้วถาม

จีน

如果某人想要去酒店,她內心其實是不會拒絕的。

ไทย

ถ้าคนบางคนอยากจะไปโรงแรม เธอในใจจริงก็ไม่ปฏิเสธหรอก

จีน

因為已經提前給自己做好了心理建設。

ไทย

เพราะตั้งใจสร้างความพร้อมทางจิตใจให้ตัวเองไว้ล่วงหน้าแล้ว

จีน

畢竟,她認定了這個人。

ไทย

อย่างน้อย… เธอก็ยึดมั่นในคนคนนี้แล้ว

จีน

認定了這輩子,就他了。

ไทย

ยึดมั่นว่าชาตินี้ ก็มันเขาคนนี้แหละ

จีน

可是陳凡騎自行車載著自己,已經路過了好幾個酒店了。

ไทย

แต่เฉินฝานขี่จักรยานพาเธอไป ผ่านโรงแรมมาแล้วหลายแห่ง

จีน

陳凡卻絲毫沒有停下的意思。

ไทย

เขากลับไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลยสักนิด

จีน

而且看路線,兩人早就離開了大學城了,都快跑到西城區去了。

ไทย

ดูจากเส้นทางแล้ว ทั้งสองออกจากเมืองมหาวิทยาลัยมานานแล้ว แถมเกือบจะวิ่งไปถึงเขตซีเฉิงแล้ว

จีน

“你要帶我去俱樂部嗎?”

ไทย

“แกจะพาฉันไปคลับเหรอ”

จีน

蘇若初只記得西城有陳凡的俱樂部在那,除此之外,她想不到還要去那裡的理由。

ไทย

ซูรั่วชูจำได้แค่ว่าซีเฉิงมีคลับของเฉินฝานอยู่ที่นั่น นอกจากนี้เธอก็นึกไม่ออกว่าจะมีเหตุผลอื่นที่ต้องไปที่นั่น

จีน

然而陳凡只是哈哈一笑,根本不回答自己的問題。

ไทย

แต่เฉินฝานก็แค่หัวเราะฮ้าฮ่า ไม่ตอบคำถามของเธอเลย

จีน

擺明了要把神秘感留到最後。

ไทย

ชัด ๆ ว่าตั้งใจจะเก็บความลึกลับไว้จนถึงที่สุด

จีน

“哼。”

ไทย

“หือ”

จีน

見對方這樣,蘇若初索性嬌哼一聲,懶得問了。

ไทย

เห็นอีกฝ่ายเป็นแบบนี้ ซูรั่วชูก็เลยครางเสียงหวาน ๆ หนึ่งครั้ง ขี้เกียจจะถามต่อ

จีน

我倒要看看你到底要帶我去哪?

ไทย

ฉันจะดูสักหน่อยว่าแกจะพาฉันไปไหนกันแน่

จีน

就不信你還能把我給賣了。

ไทย

ไม่เชื่อหรอกว่าแกจะขายฉันได้

จีน

又騎了差不多二十分鐘,陳凡總算是停下來了。

ไทย

ขี่ไปอีกราวยี่สิบนาที เฉินฝานก็หยุดเสียที

จีน

“靠,失算了。騎自行車也太遠了。早知道咱倆打車過來了。”

ไทย

“โว้ย คำนวณผิดแล้ว ขี่จักรยานมันไกลเกินไป รู้งี้เราสองคนเรียกแท็กซี่มาก็ดี”

จีน

聽到這話,蘇若初忍不住掩嘴嬌笑。

ไทย

ได้ยินดังนั้น ซูรั่วชูก็อดไม่ได้ที่จะปิดปากหัวเราะเสียงหวาน

จีน

“怎麼?終於撐不住了?怎麼不繼續騎了?我還以為你要一口氣騎回洛城呢。”

ไทย

“ไง สุดท้ายก็ทำไม่ไหวสินะ ทำไมไม่ขี่ต่อล่ะ ฉันนึกว่าแกจะขี่กลับไปหลัวเฉิงในเที่ยวเดียวซะอีก”

จีน

陳凡嘿嘿一笑,“上次我一個人騎過來,沒這麼累啊。”

ไทย

เฉินฝานยิ้มเจื่อ ๆ “เมื่อก่อนฉันขี่มาคนเดียว ไม่เห็นเหนื่อยขนาดนี้เลยนะ”

จีน

“你這話什麼意思?”

ไทย

“พูดแบบนั้นหมายความว่าไง”

จีน

蘇若初一瞪眼,“你是嫌棄我胖啦?”

ไทย

ซูรั่วชูขยี้ตา “แกรังเกียจว่าฉันอ้วนงั้นเหรอ”

จีน

哼。

ไทย

หือ

จีน

說著就要從車上下來,結果陳凡連忙伸手攔住。

ไทย

พูดจาก็เตรียมจะลงจากจักรยาน แต่เฉินฝานรีบยืนมือขวางไว้

จีน

“別,別!千萬別下來。”

ไทย

“ไม่ ๆ ๆ อย่าลงเด็ดขาด”

จีน

“嘿嘿,我可沒說你胖,再說你一點都不胖啊。”

ไทย

“เฮ้ย ฉันไม่ได้พูดว่าแกอ้วนสักหน่อย แถมแกก็ไม่ได้อ้วนเลยนี่”

จีน

陳凡上下打量了一眼蘇若初,“媳婦兒,你知道嗎?我小時候家裡窮,經常要幫著干農活。”

ไทย

เฉินฝานกวาดสายตามองซูรั่วชูตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า “เมียฉัน รู้ไหม ตอนเด็กบ้านฉันยากจน ต้องช่วยทำงานนาบ่อย ๆ”

จีน

“那時候我要背背簍去打豬草,要不就是挑豬糞,我就這麼說吧,這麼大的糞筐,一邊裝一頭老母豬,一邊裝上你,我能一口氣上五樓……不費勁!”

ไทย

“ตอนนั้นฉันต้องแบกกระบุงไปตัดหญ้าหมู หรือไม่ก็หาบมูลหมู พูดตรง ๆ นะ กระบุงมูลขนาดนี้ ข้างหนึ่งบรรจุแม่หมูตัวใหญ่ อีกข้างบรรจุแก ฉันหาบขึ้นชั้นห้าได้ในเที่ยวเดียว… ไม่เหนื่อยเลย!”

จีน

“陳凡!”

ไทย

“เฉินฝาน!”

จีน

蘇若初一瞪眼,抬手做事就要動手。

ไทย

ซูรั่วชูขยี้ตา ยกมือขึ้นเตรียมจะลงมือ

จีน

陳凡笑嘻嘻的一把抓住蘇若初的皓腕。

ไทย

เฉินฝานยิ้มแฉ่งคว้าข้อมืองามของซูรั่วชูไว้ได้

จีน

“嘿嘿,跟你開個玩笑。”

ไทย

“เฮ้ย แค่ล้อเล่นกับแกเฉย ๆ”

จีน

“你就這樣坐著,不要下來,我推你。”

ไทย

“แกนั่งอยู่แบบนี้แหละ อย่าลง ฉันเข็นเอง”

จีน

蘇若初嬌哼一聲,抽回手掌,好奇地問道。

ไทย

ซูรั่วชูครางเสียงหวาน ๆ ดึงมือคืน แล้วถามอย่างสงสัย

จีน

“你到底要帶我去哪啊?”

ไทย

“แกจะพาฉันไปไหนกันแน่”

จีน

這時陳凡口袋裡的手機響了。

ไทย

ขณะนั้นโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเฉินฝานก็ดังขึ้น

จีน

陳凡掏出來看了一眼,沒理會,掛斷重新裝回了口袋。

ไทย

เฉินฝานหยิบออกมามองหนึ่งครั้ง ไม่สนใจ ตัดสายแล้วใส่กลับลงกระเป๋า

จีน

“怎麼不接啊。”蘇若初好奇。

ไทย

“ทำไมไม่รับล่ะ” ซูรั่วชูสงสัย

จีน

“廣告電話。不理它。”

ไทย

“โฆษณา ไม่ต้องสนใจมัน”

จีน

“哦……”

ไทย

“อ๋อ…”

จีน

正說著,旁邊馬路上,有路人經過。

ไทย

ระหว่างที่กำลังพูดกัน บนถนนข้าง ๆ มีคนแปลกหน้าเดินผ่านมา

จีน

“生日快樂。”

ไทย

“สุขสันต์วันเกิด”

จีน

那男人笑呵呵地朝這邊揮揮手。

ไทย

ชายคนนั้นยิ้มแย้มโบกมือมาทางนี้

จีน

蘇若初愣住,“啥意思?你聽到他剛才說的嗎?”

ไทย

ซูรั่วชูอึ้ง “หมายความว่าไง แกได้ยินที่เขาพูดเมื่อกี้ไหม”

จีน

“說啥?”陳凡一臉迷茫。

ไทย

“พูดว่าไง” เฉินฝานหน้างง

จีน

“那人剛才朝我們喊生日快樂。”

ไทย

“คนนั้นเมื่อกี้ตะโกนมาว่าสุขสันต์วันเกิดเรา”

จีน

蘇若初一臉好奇的扭頭看向身後,那人已經走遠了。

ไทย

ซูรั่วชูหันหัวไปมองด้านหลังอย่างสงสัย แต่คนนั้นเดินไปไกลแล้ว

จีน

陳凡笑笑,“估計是大晚上喝多了,說胡話呢,別理他。”

ไทย

เฉินฝานยิ้ม “คงดึกแล้วดื่มเยอะ พูดจาไม่รู้เรื่อง ไม่ต้องสนใจเขา”

จีน

“可是他怎麼知道今天是我生日啊。”

ไทย

“แต่เขารู้ได้ไงว่าวันนี้เป็นวันเกิดฉัน”

จีน

“碰巧了吧。”

ไทย

“บังเอิญมั้ง”

จีน

正說著,前面又過來一個路人,這次是個中年女人。

ไทย

ระหว่างที่กำลังพูดกัน ข้างหน้าก็มีคนแปลกหน้าอีกคนเดินมา คราวนี้เป็นผู้หญิงวัยกลางคน

จีน

這女人經過兩人身邊的時候,笑呵呵地朝蘇若初點點頭。

ไทย

ผู้หญิงคนนั้นเดินผ่านตัวทั้งสองไป ยิ้มแย้มพยักหน้าให้ซูรั่วชู

จีน

“生日快樂。”

ไทย

“สุขสันต์วันเกิด”

จีน

不等蘇若初反應過來,這女人抬起手,將手上拿著的一束玫瑰花遞了過來。

ไทย

ไม่ทันที่ซูรั่วชูจะทันตั้งตัว ผู้หญิงคนนั้นก็ยกมือ ส่งช่อกุหลาบที่ถืออยู่ในมือมาให้

จีน

“送給你,幸運的小姑娘。”

ไทย

“ให้เธอค่ะ สาวน้อยผู้โชคดี”

จีน

蘇若初傻眼了,完全是下意識地伸手接過玫瑰花。

ไทย

ซูรั่วชูตั้งตัวไม่ทัน ยื่นมือรับกุหลาบไปโดยสัญชาตญาณล้วน ๆ

จีน

等她反應過來的時候,人家已經走遠了。

ไทย

พอเธอได้สติ อีกฝ่ายก็เดินไปไกลแล้ว

จีน

“這……這到底怎麼回事啊?”

ไทย

“นี่… นี่มันเรื่องอะไรกันแน่”

จีน

陳凡同樣一臉好奇,“你認識她?”

ไทย

เฉินฝานก็ทำหน้าสงสัยเช่นกัน “แกรู้จักเขาเหรอ”

จีน

“不認識啊……”蘇若初一臉哭笑不得,“真是太奇怪了。”

ไทย

“ไม่รู้จักนี่…” ซูรั่วชูหน้าตลกขบขันทั้งร้องทั้งหัวเราะ “มันแปลกมากเลย”

จีน

正說著,往前剛拐過一個路口。

ไทย

ระหว่างที่กำลังพูดกัน ก็เลี้ยวผ่านหัวมุมถนนไปหนึ่งจุด

จีน

這次過來好幾個路人,有男有女,還有小朋友。

ไทย

คราวนี้มีคนแปลกหน้าเดินมาหลายคน มีทั้งชายหญิง แถมยังมีเด็กเล็กด้วย

จีน

蘇若初一眼就看到了這些人手中,都拿著一支漂亮的玫瑰花。

ไทย

ซูรั่วชูเหลือบเห็นในมือของคนพวกนี้ทันที ต่างถือกุหลาบสวยงามอยู่หนึ่งดอก

จีน

果然,這幫人在經過兩人的時候,全都笑呵呵地主動打招呼。

ไทย

จริง ๆ ด้วย พอคนพวกนี้เดินผ่านตัวทั้งสอง ต่างยิ้มแย้มทักทายเองทั้งหมด

จีน

“生日快樂!”

ไทย

“สุขสันต์วันเกิด!”

จีน

“生日快樂……”

ไทย

“สุขสันต์วันเกิด…”

จีน

“姐姐,生日快樂。”

ไทย

“พี่สาวคะ สุขสันต์วันเกิดค่ะ”

จีน

“要永遠幸福哦……”

ไทย

“ขอให้มีความสุขตลอดไปนะ…”

จีน

“啊?謝謝,謝謝……”

ไทย

“เอ๊ะ? ขอบคุณค่ะ ขอบคุณค่ะ…”

จีน

蘇若初一邊不斷地道謝,一邊伸手接過玫瑰花。

ไทย

ซูรั่วชูขอบคุณไปเรื่อย ๆ พลางยื่นมือรับกุหลาบ

จีน

不一會兒手上就抱了七八支玫瑰。

ไทย

ไม่นานมือก็อุ้มกุหลาบไว้เจ็ดแปดดอก

จีน

這次,就算是再傻,蘇若初也反應過來了。

ไทย

คราวนี้ แม้จะโง่ขนาดไหน ซูรั่วชูก็ต้องรู้ตัวแล้ว

จีน

“陳凡!”

ไทย

“เฉินฝาน!”

จีน

“是不是你乾的?”

ไทย

“เป็นฝีมือแกใช่ไหม”

จีน

蘇若初抓住陳凡開始“逼問”。

ไทย

ซูรั่วชูคว้าตัวเฉินฝานไว้แล้วเริ่ม “สอบสวน”

จีน

結果陳凡卻一臉冤枉的表情。

ไทย

แต่เฉินฝานกลับทำหน้าเคราะห์ร้ายเต็มไปหมด

จีน

“怎麼可能是我呢?我這一天一直都跟你在一起,咱倆根本沒分開過啊。”

ไทย

“จะเป็นฉันได้ไง วันนี้ฉันอยู่กับแกตลอด เราสองคนไม่ได้แยกกันเลยสักนิด”

จีน

蘇若初想想好像是這樣。

ไทย

ซูรั่วชูคิดดูแล้วก็เหมือนจะเป็นอย่างนั้นจริง

จีน

“可是……如果不是你搞的鬼,這事兒怎麼解釋。”

ไทย

“แต่… ถ้าไม่ใช่แกเล่นกล แล้วเรื่องนี้จะอธิบายยังไง”

จีน

陳凡信口胡謅,“估計前面有店面搞活動送的花,人家見你漂亮順手就送給你了。”

ไทย

เฉินฝานพูดโกหกไปตามปาก “คงมีร้านไหนข้างหน้าจัดกิจกรรมแจกดอกไม้ เขาเห็นแกสวยเลยแจกให้ซะเลย”

จีน

“胡扯!”蘇若初不傻,“如果送花也就罷了,他們怎麼會知道今天是我生日。”

ไทย

“โกหก!” ซูรั่วชูไม่โง่ “ถ้าแค่แจกดอกไม้ก็ยังพอเข้าใจ แต่เขารู้ได้ไงว่าวันนี้เป็นวันเกิดฉัน”

จีน

“哼,一定是你搞的鬼。你還不承認。”

ไทย

“หือ แน่ ๆ ต้องเป็นแกเล่นกลแน่ ๆ แกยังไม่ยอมรับอีก”

จีน

“真不是我……”

ไทย

“จริง ๆ ไม่ใช่ฉัน…”

จีน

陳凡笑呵呵地繼續往前推車。

ไทย

เฉินฝานยิ้มแย้มเข็นจักรยานเดินต่อไปข้างหน้า

จีน

“媳婦兒,差不多了,再往前走兩個路口就到目的地了。”

ไทย

“เมียฉัน ใกล้แล้ว เดินไปอีกสองหัวมุมก็ถึงปลายทางแล้ว”

จีน

而此刻,距離兩人兩個路口遠的馬路上,停著一輛皮卡車。

ไทย

ขณะนั้นเอง บนถนนห่างออกไปสองหัวมุม มีรถกระบะจอดอยู่

จีน

後面的車斗里,裝著滿滿一車新鮮的玫瑰。

ไทย

ในตะกร้าหลังรถ บรรจุกุหลาบสดไว้เต็มคัน

จีน

老馮帶著幾個俱樂部的年輕保安,正在攔住路過的路人。

ไทย

เฝิงพั่วจวินนำเด็ก ๆ รปภ. จากคลับมาหลายคน กำลังขวางคนแปลกหน้าที่เดินผ่านไปมา

จีน

“你好,能幫個小忙嗎?”

ไทย

“สวัสดีครับ ช่วยทำนุการเล็ก ๆ น้อย ๆ หน่อยได้ไหมครับ”

จีน

攔住一個路人,立馬給對方看陳凡跟蘇若初的照片

ไทย

ขวางคนแปลกหน้าหนึ่งคน ก็รีบยื่นรูปเฉินฝานกับซูรั่วชูให้ดู

จีน

“待會兒你只要把這束玫瑰花送給這位姑娘,並且祝她生日快樂。這十塊錢就是您的了。”

ไทย

“เดี๋ยวคุณแค่เอาช่อกุหลาบนี้ไปส่งให้สาวคนนี้ แล้วอวยพรให้เธอสุขสันต์วันเกิด สิบบาทนี้ก็เป็นของคุณ”

จีน

“嘿,真的假的?還有這種好事兒?”

ไทย

“เฮ้ย ของจริงหรือของปลอม มีเรื่องดี ๆ แบบนี้ด้วยเหรอ”

จีน

老馮笑笑:“您可以先拿著錢,就知道是不是騙人了。”

ไทย

เฝิงพั่วจวินยิ้ม “คุณหยิบเงินไปก่อนได้เลย แล้วจะรู้ว่าหลอกหรือเปล่า”

จีน

當然也有熱心腸的路人。

ไทย

แน่นอน ก็มีคนแปลกหน้าใจดีด้วย

จีน

“這錢我不要,我可以免費幫你送花。”

ไทย

“เงินนี้ผมไม่เอา ผมช่วยส่งดอกไม้ฟรีก็ได้”

จีน

眼看著一個個路人拿著鮮花離開,旁邊的年輕保安看向老馮。

ไทย

เห็นคนแปลกหน้าทีละคนถือดอกไม้เดินจากไป เด็ก ๆ รปภ. ข้าง ๆ ก็มองไปที่เฝิงพั่วจวิน

จีน

“馮哥,咱老闆真會整景,你說這小浪漫讓他整的,哪個女人見了不迷糊啊。”

ไทย

“พี่เฝิง หัวหน้าเรานี่มันเก่งเรื่องสร้างบรรยากาศจริง ๆ ว่าไง โรแมนติกน้อย ๆ แบบนี้เขาจัดมา ผู้หญิงสักคนที่ไหนจะไม่มึนตึ้บ”

จีน

馮破軍瞪了對方一眼。

ไทย

เฝิงพั่วจวินขยี้ตาดุดันมองอีกฝ่าย

จีน

“少廢話,趕緊幹活!”

ไทย

“พูดน้อย ๆ รีบทำงาน!”

จีน

“以後在外面禁止議論老闆的事情,聽到沒有。”

ไทย

“ต่อจากนี้ห้ามพูดถึงเรื่องหัวหน้าข้างนอก ได้ยินไหม”

จีน

“嘿嘿,記住了。大家都知道老闆人不錯,這不是私底下說說嘛。”

ไทย

“เฮ้ย จำแล้วครับ ทุกคนก็รู้ว่าหัวหน้าเป็นคนดี แค่คุยกันเฉพาะตัวเฉย ๆ นี่ครับ”

จีน

馮破軍一瞪眼,有著不近人情的古板。

ไทย

เฝิงพั่วจวินขยี้ตา มีความเคร่งครัดที่ไม่เข้าข่ายมนุษย์

จีน

“那也不行。只要你敢說,就一定能傳到老闆耳朵里。你要是不想幹了,可以換別人來。”

ไทย

“อย่างไรก็ไม่ได้ ขอแค่แกกล้าพูด มันก็ต้องเล็ดลอดไปถึงหูหัวหน้าแน่ ๆ ถ้าแกไม่อยากทำแล้ว เปลี่ยนคนอื่นมาทำก็ได้”

จีน

“別別別啊,馮哥,我以後再也不說了。”

ไทย

“อย่า ๆ ๆ พี่เฝิง ผมจะไม่พูดอีกแล้วครับ”

จีน

這保安著急了。

ไทย

รปภ. คนนั้นรีบร้อนขึ้นมาทันที

จีน

要知道老闆確實足夠慷慨,除了薪水福利待遇遠超雲海同行業之外,他們這些俱樂部員工平時出來做事兒,都有額外獎金拿的。

ไทย

ต้องรู้ไว้ว่าหัวหน้านี่เอื้อเฟื้อพอสมควรจริง ๆ นอกจากเงินเดือนและสวัสดิการจะเหนือกว่าคู่แข่งในวงการเดียวกันของหยุนไห่แล้ว พนักงานคลับอย่างพวกเขาทุกครั้งที่ออกมาทำงานนอกสถานที่ ยังมีโบนัสพิเศษให้รับอีกด้วย

จีน

就今天這事兒,要不是跟馮哥關係好,這種好事兒,根本輪不到他。

ไทย

อย่างเรื่องวันนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะสนิทกับพี่เฝิง เรื่องดี ๆ แบบนี้ ก็ไม่มีทางถึงคิวเขาหรอก

จีน

……

ไทย

…

จีน

“到了。”

ไทย

“ถึงแล้ว”

จีน

陳凡終於停了下來。

ไทย

เฉินฝานหยุดในที่สุด

จีน

而此刻坐在後排的蘇若初,懷中抱著滿滿上百支新鮮的玫瑰,整個人都快要被鮮花給淹沒了。

ไทย

ขณะนั้นซูรั่วชูที่นั่งอยู่เบาะหลัง อุ้มกุหลาบสดไว้เต็มอกเกือบร้อยดอก ทั้งตัวแทบจะถูกดอกไม้กลืนกินหมดสิ้น

จีน

“陳凡,你到底怎麼做的……什麼?到了?”

ไทย

“เฉินฝาน แกทำยังไงกันแน่… อะไรนะ? ถึงแล้วเหรอ?”

จีน

蘇若初原本還在追問陳凡到底如何做到的,竟然讓這麼多人給自己送玫瑰,結果突然反應過來。

ไทย

ซูรั่วชูกำลังจะถามเฉินฝานต่อว่าทำได้ยังไง ถึงได้ให้คนมากมายขนาดนี้ส่งกุหลาบให้เธอ แต่แล้วก็ได้สติขึ้นมาทันที

จีน

終於到了目的地,於是趕忙抬頭往旁邊看去。

ไทย

ในที่สุดก็ถึงปลายทางแล้ว เธอจึงรีบเงยหน้ามองไปข้าง ๆ

จีน

這附近哪有什麼酒店啊。

ไทย

แถวนี้มันมีโรงแรมตรงไหนกัน

จีน

“這……是哪兒啊?”

ไทย

“นี่… นี่ที่ไหน”

จีน

蘇若初一臉疑惑:“咱們來這裡幹嘛?”

ไทย

ซูรั่วชูหน้างง “เรามาที่นี่ทำไม”

จีน

陳凡笑笑,把車停好,然後朝蘇若初伸出右手,做了一個紳士的邀請。

ไทย

เฉินฝานยิ้ม จอดจักรยานเรียบร้อย แล้วยื่นมือขวาไปทางซูรั่วชู ทำท่าเชิญอย่างสุภาพบุรุษ

จีน

“回家!”

ไทย

“กลับบ้าน!”

ความคิดเห็น

เข้าสู่ระบบ เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น การอ่านเปิดให้ทุกคน