ควรจะก้าวสู่ชีวิตใหม่ได้แล้ว
應該走向新生活了แปลจาก จีน ด้วยเครื่องมือ อาจมีความคลาดเคลื่อน
จีน
“陳總,你為什麼要讓曹麗麗去找岳琳?”
ไทย
“บอสเฉิน ทำไมคุณถึงให้เฉาหลี่หลี่ไปหาเยวี่ยหลินเหรอ”
จีน
電競酒店,何芸正對陳諾問道。
ไทย
ที่โรงแรมอีสปอร์ต เหออวิ๋นกำลังเอ่ยถามเฉินนั่ว
จีน
陳諾輕鬆地靠在老闆椅上,微笑道:
ไทย
เฉินนั่วเอนหลังพิงเก้าอี้ผู้บริหารอย่างผ่อนคลาย พลางยิ้มแล้วกล่าวว่า
จีน
“我要讓曹麗麗成為鉗制岳琳的一根刺,讓岳琳再也不敢搞幺蛾子。”
ไทย
“ฉันอยากให้เฉาหลี่หลี่กลายเป็นหนามคอยควบคุมเยวี่ยหลิน เพื่อให้เยวี่ยหลินไม่กล้าก่อเรื่องอีกต่อไป”
จีน
“這樣我不用出面就能解決岳琳的問題,我和藺婉都不會尷尬。”
ไทย
“แบบนี้ฉันก็ไม่ต้องออกหน้าก็แก้ปัญหาเรื่องเยวี่ยหลินได้ ทั้งฉันและลิ่นหว่านก็จะไม่ต้องอึดอัดใจ”
จีน
何芸點點頭:“難怪那天晚上你沒有戳破曹麗麗,可你為什麼不提醒張元、唐小月和陸躍生呢?”
ไทย
เหออวิ๋นพยักหน้า “มิน่าล่ะคืนนั้นคุณถึงไม่เปิดโปงเฉาหลี่หลี่ แต่ทำไมคุณถึงไม่เตือนจางหยวน ถังเสี่ยวเยว่ แล้วก็ลู่เย่เซิงล่ะ”
จีน
陳諾道:“張元和唐小月需要更進一步的契機,那晚就是最好的機會,至於陸躍生......”
ไทย
เฉินนั่วกล่าวว่า “จางหยวนกับถังเสี่ยวเยว่ต้องการโอกาสที่จะพัฒนาความสัมพันธ์ คืนนั้นคือโอกาสที่ดีที่สุด ส่วนลู่เย่เซิง…”
จีน
陳諾頓了頓道:“我本想等他喝醉了給孟姐打電話的,如果孟姐願意來,那他們倆還有複合的機會,如果孟姐不願意來,那陸哥就可以徹底死心了。”
ไทย
เฉินนั่วชะงักไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “เดิมทีฉันกะว่ารอให้เขาเมาแล้วจะโทรหาพี่เมิ่ง ถ้าพี่เมิ่งยอมมา พวกเขาสองคนก็ยังมีโอกาสคืนดีกัน แต่ถ้าพี่เมิ่งไม่ยอมมา พี่ลู่ก็จะได้ตัดใจอย่างเด็ดขาดเสียที”
จีน
“只是沒想到我還沒打電話,方欣就出現了。”
ไทย
“เพียงแต่คิดไม่ถึงว่ายังไม่ทันที่ฉันจะโทร ฟางซินก็ปรากฏตัวขึ้นมาเสียก่อน”
จีน
“這也許就是命中注定吧。”
ไทย
“นี่อาจจะเป็นโชคชะตากำหนดไว้แล้วก็ได้”
จีน
何芸也有些感嘆:“也可以說是人算不如天算,緣分這種事很難說的。”
ไทย
เหออวิ๋นก็ทอดถอนใจอยู่บ้าง “จะว่าคนคำนวณมิสู้ฟ้าลิขิตก็ได้ เรื่องพรหมลิขิตแบบนี้พูดยากจริง ๆ”
จีน
陳諾道:“不過我聽說陸哥和方校長好像不歡而散了?”
ไทย
เฉินนั่วกล่าวว่า “แต่ฉันได้ยินมาว่าพี่ลู่กับรองอธิการบดีฟางดูเหมือนจะแยกย้ายกันแบบไม่ค่อยดีเท่าไหร่เหรอ”
จีน
“嗯,我也聽說了,陸總今天的心情好像不太好,只來了一趟就走了。”
ไทย
“อืม ฉันก็ได้ยินมาเหมือนกัน วันนี้ดูเหมือนบอสลู่อารมณ์ไม่ค่อยดี มาแค่รอบเดียวก็ไปแล้ว”
จีน
“唉,我能做的只有這麼多了。”
ไทย
“เฮ้อ ฉันทำได้แค่นี้แหละ”
จีน
陳諾看了看何芸,忽然問道:“何姐,你呢?有什麼打算?”
ไทย
เฉินนั่วมองเหออวิ๋นแล้วเอ่ยถามกะทันหัน “พี่เหอ แล้วพี่ล่ะ มีแผนอะไรบ้างหรือยัง”
จีน
何芸不解,“什麼打算?”
ไทย
เหออวิ๋นไม่เข้าใจ “แผนอะไรเหรอ”
จีน
陳諾笑道:“你現在事業成功,是不是該考慮個人問題了?我媽開了個婚介所,要不讓她給你介紹一個?”
ไทย
เฉินนั่วยิ้ม “ตอนนี้พี่ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานแล้ว ถึงเวลาต้องพิจารณาเรื่องส่วนตัวบ้างหรือยัง แม่ฉันเปิดบริษัทจัดหาคู่อยู่ ให้ท่านช่วยแนะนำให้สักคนไหม”
จีน
“不用了,陳總,我還是去工作吧。”
ไทย
“ไม่ต้องหรอก บอสเฉิน ฉันไปทำงานดีกว่า”
จีน
何芸趕緊擺手,剛打開辦公室門,卻見藺婉就站在門口。
ไทย
เหออวิ๋นรีบโบกมือปฏิเสธ ทว่าพอเปิดประตูห้องทำงานออกไป ก็เห็นลิ่นหว่านยืนอยู่หน้าประตูพอดี
จีน
“藺婉?你怎麼來了?”
ไทย
“ลิ่นหว่าน เธอมาได้ยังไงกัน”
จีน
何芸驚訝,藺婉已經走了進來,神色如常。
ไทย
เหออวิ๋นประหลาดใจ ลิ่นหว่านเดินเข้ามาข้างในแล้วด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามปกติ
จีน
“我剛剛送我媽去機場了。”
ไทย
“เมื่อกี้ฉันเพิ่งไปส่งแม่ที่สนามบินมาน่ะ”
จีน
何芸和陳諾對視一眼,問道:“伯母去哪裡了?”
ไทย
เหออวิ๋นกับเฉินนั่วสบตากัน ก่อนจะเอ่ยถาม “คุณป้าไปไหนเหรอ”
จีน
藺婉道:“我吃不慣容城菜,打算回京都長住了。”
ไทย
ลิ่นหว่านกล่าวว่า “กินอาหารหรงเฉิงไม่ชิน กะว่าจะกลับไปอยู่จิงตูยาว ๆ น่ะ”
จีน
陳諾微笑道:“也好,老人家是容易水土不服,回到熟悉的環境會更輕鬆,那你呢?”
ไทย
เฉินนั่วยิ้มแล้วกล่าวว่า “ก็ดีแล้วล่ะ คนแก่ปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่ได้ยาก กลับไปอยู่ในสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคยน่าจะผ่อนคลายกว่า แล้วเธอล่ะ”
จีน
兩人一起看向藺婉。
ไทย
ทั้งสองคนหันไปมองลิ่นหว่านพร้อมกัน
จีน
辦公室里安靜片刻,藺婉抬手將一縷青絲捋到耳後,溫婉如水,笑靨如花:
ไทย
ภายในห้องทำงานเงียบสงบไปชั่วครู่ ลิ่นหว่านยกมือขึ้นทัดปอยผมไว้หลังใบหู อ่อนหวานดั่งสายน้ำ รอยยิ้มงดงามดั่งมวลบุปผา
จีน
“我還要念書,還要做女強人,當然是留在容大了。”
ไทย
“ฉันยังต้องเรียนหนังสือ ยังต้องเป็นผู้หญิงเก่ง แน่นอนว่าจะต้องอยู่ที่ ม.หรงเฉิง ต่อสิ”
จีน
容城大學辦公樓,會議室。
ไทย
อาคารสำนักงานมหาวิทยาลัยหรงเฉิง ห้องประชุม
จีน
一場由校級領導參加的會議正在進行,孟曉冉正在總結去年的工作成果,並布置今年的工作任務。
ไทย
การประชุมที่มีผู้บริหารระดับมหาวิทยาลัยเข้าร่วมกำลังดำเนินอยู่ เมิ่งเสี่ยวหรันกำลังสรุปผลงานในปีที่ผ่านมาและมอบหมายภารกิจงานของปีนี้
จีน
她忽然停下,敲了敲身旁方欣面前的桌子。
ไทย
เธอหยุดพูดกะทันหัน แล้วเคาะโต๊ะตรงหน้าฟางซินที่อยู่ข้าง ๆ
จีน
正在發獃的方欣回過神來,周圍都投來異樣的目光,對她開會走神感到驚訝。
ไทย
ฟางซินที่กำลังเหม่อลอยได้สติกลับมา คนรอบข้างต่างส่งสายตาแปลก ๆ มาทางเธอ รู้สึกประหลาดใจที่เธอใจลอยในเวลาประชุม
จีน
方欣臉頰微紅,坐直了身子,瞪了孟曉冉一眼。
ไทย
ฟางซินแก้มแดงระเรื่อ ยืดตัวนั่งตรง แล้วถลึงตาใส่เมิ่งเสี่ยวหรันไปทีหนึ่ง
จีน
“孟校長,你繼續啊。”
ไทย
“อธิการบดีเมิ่ง คุณพูดต่อสิ”
จีน
孟曉冉沒和她多說,繼續講話。
ไทย
เมิ่งเสี่ยวหรันไม่ได้พูดอะไรกับเธอมากความ พลางกล่าวต่อ
จีน
半個小時后,會議結束,其他校領導都陸續離開,方欣收好筆記本也正要出去,卻孟曉冉叫住:
ไทย
ครึ่งชั่วโมงต่อมา การประชุมสิ้นสุดลง ผู้บริหารมหาวิทยาลัยคนอื่น ๆ ทยอยกันเดินออกไป ฟางซินเก็บสมุดบันทึกและกำลังจะเดินออกไปเช่นกัน ทว่ากลับถูกเมิ่งเสี่ยวหรันเรียกไว้
จีน
“方校長,身體不舒服嗎?”
ไทย
“รองอธิการบดีฟาง ร่างกายไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า”
จีน
方欣哼了一聲,“孟曉冉,別裝好人了,剛才看我出醜你很高興吧?我才不會輸給你的!”
ไทย
ฟางซินส่งเสียงฮึ “เมิ่งเสี่ยวหรัน ไม่ต้องมาแกล้งทำเป็นคนดีหรอก เมื่อกี้เห็นฉันขายหน้าคงดีใจมากสิท่า ฉันไม่มีทางแพ้เธอหรอก!”
จีน
隨即又小聲補充了一句:“除了男人。”
ไทย
จากนั้นก็เสริมขึ้นมาด้วยเสียงแผ่วเบาอีกประโยคหนึ่ง “ยกเว้นเรื่องผู้ชาย”
จีน
是啊,孟曉冉不要的男人,她拼盡全力,把自己都賠上了也得不到。
ไทย
นั่นสิ ผู้ชายที่เมิ่งเสี่ยวหรันไม่ต้องการ เธอทุ่มเทสุดกำลัง ถึงขั้นเอาตัวเองเข้าแลกก็ยังไม่ได้มา
จีน
若要論對男人的吸引力,她只能認輸。
ไทย
หากจะพูดถึงเสน่ห์ดึงดูดใจผู้ชาย เธอคงได้แต่ยอมแพ้
จีน
方欣走出會議室,朝自己的辦公室走去,剛走出不遠,身後響起一道熟悉的聲音。
ไทย
ฟางซินเดินออกจากห้องประชุม มุ่งหน้าไปยังห้องทำงานของตนเอง พอเดินออกไปได้ไม่ไกล ด้านหลังก็มีเสียงอันคุ้นเคยดังขึ้น
จีน
“曉冉,我有話想對你說,能耽誤你幾分鐘嗎?”
ไทย
“เสี่ยวหรัน ผมมีเรื่องอยากจะพูดกับคุณ ขอรบกวนเวลาคุณสักสองสามนาทีได้ไหม”
จีน
方欣腳步一頓,難以置信地回頭。
ไทย
ฝีเท้าของฟางซินชะงักลง เธอหันกลับไปมองอย่างไม่อยากจะเชื่อ
จีน
只見陸躍生正站在孟曉冉的面前,一臉忐忑地請求。
ไทย
เห็นเพียงลู่เย่เซิงกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเมิ่งเสี่ยวหรัน เอ่ยขอร้องด้วยสีหน้ากระวนกระวายใจ
จีน
方城只覺得心裡一陣冰冷。
ไทย
ฟางซินรู้สึกว่าในใจเหน็บหนาวไปหมด
จีน
再怎麼說,昨晚她和陸躍生剛剛發生了那種事,結果今天陸躍生又來找孟曉冉了。
ไทย
ไม่ว่าจะอย่างไร เมื่อคืนเธอกับลู่เย่เซิงเพิ่งจะเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นแท้ ๆ ผลปรากฏว่าวันนี้ลู่เย่เซิงกลับมาหาเมิ่งเสี่ยวหรันอีกแล้ว
จีน
看來自己在他的眼裡真的什麼不是啊!
ไทย
ดูท่าแล้วในสายตาของเขา ตัวเธอคงไม่มีค่าอะไรเลยจริง ๆ สินะ!
จีน
方欣心中一片苦澀,黯然轉身離開。
ไทย
ในใจของฟางซินขมขื่นเป็นที่สุด เธอหันหลังเดินจากไปด้วยความเศร้าสร้อย
จีน
她沒有回辦公室,而是朝樓外走去,但心裡卻是一片茫然。
ไทย
เธอไม่ได้กลับไปที่ห้องทำงาน แต่เดินตรงออกไปนอกอาคาร ทว่าในใจกลับเคว้งคว้างว่างเปล่า
จีน
她也不知道此刻自己應該去哪裡。
ไทย
เธอเองก็ไม่รู้ว่าในเวลานี้ตนเองควรจะไปที่ไหน
จีน
“方校長!”
ไทย
“รองอธิการบดีฟาง!”
จีน
身後響起陸躍生的聲音,方欣停下腳步,看著男人跑到自己的面前。
ไทย
ด้านหลังมีเสียงของลู่เย่เซิงดังขึ้น ฟางซินหยุดฝีเท้าลง มองดูชายหนุ่มวิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าตนเอง
จีน
“你不是去找她了嗎?”
ไทย
“คุณไม่ได้ไปหาเธอหรอกเหรอ”
จีน
陸躍生喘了口氣,這才道:
ไทย
ลู่เย่เซิงหอบหายใจเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยว่า
จีน
“我是來找你的。”
ไทย
“ผมมาหาคุณต่างหาก”
จีน
方欣冷笑:“你還找我做什麼?讓我別再糾纏你嗎?可以啊,我也不是不要臉的女人,不會一直糾纏別人的。”
ไทย
ฟางซินแค่นหัวเราะ “คุณยังมาหาฉันทำไมอีก จะมาบอกให้ฉันเลิกตามตอแยคุณงั้นเหรอ ได้สิ ฉันเองก็ไม่ใช่ผู้หญิงไร้ยางอาย จะไม่คอยตามตอแยคนอื่นหรอก”
จีน
“方校長,你誤會了。”
ไทย
“รองอธิการบดีฟาง คุณเข้าใจผิดแล้ว”
จีน
陸躍生連忙道:
ไทย
ลู่เย่เซิงรีบกล่าวว่า
จีน
“我剛才去找曉冉......方校長,是想告訴她,以後我不會再糾纏她了,我們倆應該各自走向新的生活。”
ไทย
“เมื่อกี้ผมไปหาเสี่ยวหรัน… รองอธิการบดีฟาง ผมแค่อยากจะบอกเธอว่า ต่อไปนี้ผมจะไม่ตามตอแยเธออีกแล้ว เราสองคนควรจะแยกย้ายกันไปมีชีวิตใหม่ของตัวเอง”
จีน
方欣怔住,獃獃地看著高大英俊的男人。
ไทย
ฟางซินชะงักงัน ยืนมองชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่หน้าตาหล่อเหลาตาค้าง
จีน
“你這是什麼意思?”
ไทย
“คุณหมายความว่ายังไง”
จีน
陸躍生深深吸了口氣,認真地看著方欣:
ไทย
ลู่เย่เซิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ พลางมองฟางซินอย่างจริงจัง
จีน
“方校長,以前我太偏執了,總想著挽回孟曉冉,證明自己前三十年不是那麼失敗。”
ไทย
“รองอธิการบดีฟาง เมื่อก่อนผมดื้อรั้นเกินไป มัวแต่คิดจะรั้งเมิ่งเสี่ยวหรันกลับมา เพื่อพิสูจน์ว่าช่วงสามสิบปีที่ผ่านมาของตัวเองไม่ได้ล้มเหลวขนาดนั้น”
จีน
“可自從遇到你之後我才明白,人不能永遠沉湎過去,就算我的前三十歲失敗,但只要遇到了對的人,一切都還來得及!”
ไทย
“แต่ตั้งแต่ได้พบคุณผมถึงเข้าใจ คนเราไม่อาจจมปลักอยู่กับอดีตได้ตลอดไป ต่อให้ช่วงอายุสามสิบปีแรกของผมจะล้มเหลว แต่ขอเพียงได้พบคนที่ใช่ ทุกอย่างก็ยังไม่สายเกินไป!”
จีน
“現在,我很確定,那個對的人......就是你!”
ไทย
“ตอนนี้ ผมมั่นใจมากว่า คนที่ใช่คนนั้น… ก็คือคุณ!”
จีน
方欣徹底呆住,一股暖流倏地升起,迅速流遍全身,眼眶發熱,心底發顫。
ไทย
ฟางซินตกตะลึงไปโดยสิ้นเชิง กระแสความอบอุ่นสายหนึ่งพลันเอ่อล้นขึ้นมา แล่นพล่านไปทั่วทั้งร่างอย่างรวดเร็ว ขอบตาร้อนผ่าว หัวใจสั่นสะท้าน
จีน
“你、你到底是什麼意思?”
ไทย
“คุณ คุณหมายความว่ายังไงกันแน่”
จีน
陸躍生鄭重地說道:“方校長......方欣,我想和你在一起,不是一時衝動,是以結婚為前提的交往,你......能接受我嗎?”
ไทย
ลู่เย่เซิงกล่าวอย่างจริงจังว่า “รองอธิการบดีฟาง… ฟางซิน ผมอยากอยู่กับคุณ ไม่ใช่แค่อารมณ์ชั่ววูบ แต่เป็นการคบหาโดยมีเป้าหมายเพื่อแต่งงาน คุณ… ยอมรับผมได้ไหม”
จีน
方欣捂住了嘴,眼淚終於止不住了。
ไทย
ฟางซินยกมือขึ้นปิดปาก น้ำตาไหลรินออกมาอย่างไม่อาจหักห้ามได้ในที่สุด
จีน
“我願意,願意!”
ไทย
“ฉันยอม ฉันยอม!”
จีน
這時旁邊兩名教師走過來,看到方欣,恭敬地打招呼:
ไทย
ตอนนั้นเองอาจารย์สองคนเดินผ่านมาทางด้านข้าง พอเห็นฟางซินก็เอ่ยทักทายอย่างนอบน้อม
จีน
“方校長好。”
ไทย
“สวัสดีรองอธิการบดีฟาง”
จีน
下一秒,方校長忽然撲進了對面那個男人的懷裡。
ไทย
วินาทีถัดมา จู่ ๆ รองอธิการบดีฟางก็โผเข้าสู่อ้อมอกของชายหนุ่มตรงหน้า
จีน
“!!”
ไทย
“!!”
จีน
兩個老師看呆了,樓上也下來了幾個校領導,正在商量剛才會上提到的校園建設工作。
ไทย
อาจารย์สองคนยืนอึ้งตาค้าง บนอาคารก็มีผู้บริหารมหาวิทยาลัยสองสามคนเดินลงมา กำลังปรึกษาหารือเกี่ยวกับงานก่อสร้างพัฒนาวิทยาเขตที่เพิ่งพูดถึงในที่ประชุมเมื่อสักครู่
จีน
“體育場的修葺和沁園湖的擴建都要向省教育部申請撥款,這事兒得先請示方校長,我們......”
ไทย
“การบูรณะสนามกีฬาและการขยายทะเลสาบชิ่นหยวนต้องยื่นขอจัดสรรงบประมาณจากกรมการศึกษาประจำมณฑล เรื่องนี้ต้องขอคำชี้แนะจากรองอธิการบดีฟางก่อน พวกเรา…”
จีน
幾人的聲音一頓,他們忽然看到,剛剛提及的方校長正被一個男人摟在懷裡,像個嬌憨少女一般聲音甜美,仰頭看著男人:
ไทย
เสียงของคนสองสามคนชะงักไป จู่ ๆ พวกเขาก็เห็นว่ารองอธิการบดีฟางที่เพิ่งเอ่ยถึงเมื่อครู่กำลังถูกชายหนุ่มคนหนึ่งโอบกอดไว้ในอ้อมแขน น้ำเสียงหวานหยดย้อยราวกับหญิงสาวไร้เดียงสา แหงนหน้ามองชายหนุ่ม
จีน
“陸躍生,你說的話我都記住了,你要娶我!”
ไทย
“ลู่เย่เซิง คำพูดที่คุณบอกไว้ฉันจำได้หมดแล้วนะ คุณต้องแต่งงานกับฉัน!”
จีน
男人低頭看著方校長,臉上滿是柔情,“好,什麼時候娶?”
ไทย
ชายหนุ่มก้มหน้ามองรองอธิการบดีฟาง ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยน “ได้ อยากแต่งเมื่อไหร่ล่ะ”
จีน
向來強勢的方校長像個害羞的小女生,“你想什麼時候就什麼時候,我等你。”
ไทย
รองอธิการบดีฟางที่เด็ดขาดเข้มแข็งมาโดยตลอดกลับเหมือนเด็กสาวขี้อาย “คุณอยากแต่งเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น ฉันรอคุณ”
จีน
“那現在就娶。”
ไทย
“งั้นแต่งตอนนี้เลย”
จีน
“好啊!”
ไทย
“ได้สิ!”
จีน
兩人又抱在了一起。
ไทย
ทั้งสองคนกอดกันแนบแน่นอีกครั้ง
จีน
周圍人彷彿石化。
ไทย
ผู้คนรอบข้างคล้ายกับกลายเป็นหินไปแล้ว
จีน
“???”
ไทย
“???”
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น การอ่านเปิดให้ทุกคน