บทที่ 436

ธุรกิจยังไม่ทันถึงครึ่งทางก็มาขอยืมเงินเฉินนั่ว

創業未半找陳諾借錢

แปลจาก จีน ด้วยเครื่องมือ อาจมีความคลาดเคลื่อน

จีน

一個小時后,三人來到義烏火車站。

ไทย

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งสามคนก็มาถึงสถานีรถไฟอี้อู

จีน

因為以前沒接觸過火車運輸,他們不懂,結果一問才知道義烏站是負責客運,貨運是在義烏西站。

ไทย

เนื่องจากไม่เคยข้องเกี่ยวกับการขนส่งทางรถไฟมาก่อน พวกเขาจึงไม่เข้าใจ พอไปสอบถามถึงได้รู้ว่าสถานีอี้อูรับผิดชอบการขนส่งผู้โดยสาร ส่วนการขนส่งสินค้าอยู่ที่สถานีอี้อูตะวันตก

จีน

於是三人只得從義烏站出來,打車去義烏西站。

ไทย

ด้วยเหตุนี้ทั้งสามคนจึงจำต้องเดินออกจากสถานีอี้อูแล้วโบกแท็กซี่ไปยังสถานีอี้อูตะวันตก

จีน

開了半個小時終於到了,結果一看計程車費,60多塊!

ไทย

นั่งรถไปครึ่งชั่วโมงในที่สุดก็มาถึง ผลปรากฏว่าพอเหลือบดูค่ามิเตอร์แท็กซี่ ตั้ง 60 กว่าหยวน!

จีน

“師傅,怎麼這麼貴啊?”

ไทย

“พี่คนขับ ทำไมถึงแพงขนาดนี้ล่ะ”

จีน

周玲兒對司機問道。

ไทย

โจวหลิงเอ๋อร์ถามคนขับ

จีน

要是在一個小時前,他們根本不會在乎這區區六十塊。

ไทย

หากเป็นหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ พวกเขาไม่มีทางสนใจเงินแค่หกสิบหยวนนี้อย่างแน่นอน

จีน

但現在不一樣了,他們要把錢節省下來,否則貨都運不回去。

ไทย

แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกันแล้ว พวกเขาต้องประหยัดเงินไว้ ไม่อย่างนั้นคงขนส่งสินค้ากลับไปไม่ได้

จีน

司機是個女的,根本不吃周玲兒的顏,漠然道:

ไทย

คนขับเป็นผู้หญิง ไม่ได้สนใจความสวยของโจวหลิงเอ๋อร์เลยสักนิด เอ่ยขึ้นอย่างเฉยชาว่า

จีน

“我是正規打表計價的,你們看嘛,義烏站到西站十六公里,就是60塊。”

ไทย

“ฉันคิดราคาตามมิเตอร์ถูกต้องตามระเบียบ พวกเธอดูก็แล้วกัน จากสถานีอี้อูถึงสถานีตะวันตกสิบหกกิโลเมตร ก็ต้อง 60 หยวนอยู่แล้ว”

จีน

三人無奈,都後悔上車前沒有問清楚距離有多遠,只得悻悻地付了錢。

ไทย

ทั้งสามคนจนปัญญา ต่างนึกเสียใจที่ก่อนขึ้นรถไม่ได้ถามให้ชัดเจนว่าระยะทางไกลแค่ไหน จึงทำได้เพียงจ่ายเงินไปด้วยความหงุดหงิด

จีน

進了西站,終於到貨運中心詢問,工作人員道:

ไทย

พอเข้าไปในสถานีตะวันตก ในที่สุดก็ได้สอบถามที่ศูนย์ขนส่งสินค้า เจ้าหน้าที่กล่าวว่า

จีน

“你們到容城北站的話,是475元/噸,我們的箱子有20噸和50噸的,你們的貨有多少?”

ไทย

“ถ้าพวกคุณจะไปสถานีหรงเฉิงเหนือ ราคา 475 หยวน/ตัน ตู้สินค้าของเรามีขนาด 20 ตันกับ 50 ตัน สินค้าของพวกคุณมีเท่าไหร่ล่ะ”

จีน

三人聽得面面相覷,馮翔弱弱地道:

ไทย

ทั้งสามคนฟังแล้วมองหน้ากันเลิกลั่ก เฝิงเสียงเอ่ยเสียงอ่อย

จีน

“我們在小商品批發城買的貨,花了十萬,都是衣服、化妝品、飾品、日用品什麼的,應該不會很重。”

ไทย

“พวกเราซื้อสินค้ามาจากตลาดค้าส่งสินค้าเบ็ดเตล็ด ใช้เงินไปหนึ่งแสน ทั้งหมดเป็นพวกเสื้อผ้า เครื่องสำอาง เครื่องประดับ ของใช้ประจำวัน ไม่น่าจะหนักมากเท่าไหร่”

จีน

工作人員道:“這麼少?那你們只能和別人的貨一起了,還有,如果途中有破損,我們不負責。”

ไทย

เจ้าหน้าที่กล่าว “น้อยขนาดนี้เชียว งั้นพวกคุณก็คงต้องรวมกับสินค้าของคนอื่นแล้ว อีกอย่างนะ ถ้าเกิดความเสียหายระหว่างทาง ทางเราไม่รับผิดชอบ”

จีน

馮翔對周玲兒道:“我覺得可以,我們的貨最多也就兩三噸,才一千多。”

ไทย

เฝิงเสียงพูดกับโจวหลิงเอ๋อร์ “ฉันว่าได้นะ สินค้าของพวกเราอย่างมากก็แค่สองสามตัน พันกว่าหยวนเอง”

จีน

周玲兒想了想,又對工作人員問道:“你們經常運的是什麼貨啊?”

ไทย

โจวหลิงเอ๋อร์ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะถามเจ้าหน้าที่อีกครั้ง “ปกติพวกคุณขนส่งสินค้าประเภทไหนเป็นประจำเหรอ”

จีน

工作人員瞥了她一眼,見她長得漂亮,總算還是耐心回答:

ไทย

เจ้าหน้าที่เหลือบมองเธอแวบหนึ่ง เมื่อเห็นว่าหน้าตาสะสวย ในที่สุดก็ยังยอมตอบอย่างอดทน

จีน

“什麼貨都有,最多的還是鋼材、焊材、化肥、煤炭什麼的。”

ไทย

“สินค้าอะไรก็มีทั้งนั้นแหละ แต่ที่เยอะที่สุดก็พวกเหล็กกล้า ลวดเชื่อม ปุ๋ยเคมี ถ่านหิน อะไรทำนองนี้”

จีน

周玲兒皺眉:“我們的可是衣服和飾品,和化肥、煤炭這些放在一起怎麼行?”

ไทย

โจวหลิงเอ๋อร์ขมวดคิ้ว “ของพวกเราเป็นเสื้อผ้ากับเครื่องประดับเชียวนะ จะเอาไปวางรวมกับปุ๋ยเคมีหรือถ่านหินพวกนี้ได้ยังไงกัน”

จีน

工作人員終於不耐煩了,“你們那點東西難道還想包一個箱子?那也可以啊,給你們推薦20噸的箱子,9500塊,干不幹?”

ไทย

ในที่สุดเจ้าหน้าที่ก็หมดความอดทน “ของแค่กระจิิดริดของพวกคุณ ยังคิดจะเหมาตู้สินค้าอีกเหรอ แบบนั้นก็ได้นะ แนะนำตู้ขนาด 20 ตันให้พวกคุณ 9500 หยวน จะเอาไหมล่ะ”

จีน

三人都呆住了。

ไทย

ทั้งสามคนถึงกับอึ้งไป

จีน

許甜甜拉了拉周玲兒的袖子,小聲道:“玲兒,要不就走火車吧?也許運氣好中途不會弄壞呢?”

ไทย

สวี่เถียนเถียนดึงแขนเสื้อของโจวหลิงเอ๋อร์เบาๆ เอ่ยกระซิบเสียงเบา “หลิงเอ๋อร์ หรือว่าจะส่งทางรถไฟไปเถอะ บางทีโชคดีระหว่างทางอาจจะไม่พังก็ได้นะ”

จีน

“你們沒聽他說都是和什麼東西混在一起嗎?就算不會弄壞,弄髒了我們還怎麼賣?”

ไทย

“พวกเธอไม่ได้ยินที่เขาบอกเหรอว่าปะปนอยู่กับอะไรบ้าง ต่อให้ไม่เสียหาย แต่ถ้าเปื้อนสกปรกขึ้นมาพวกเราจะเอาไปขายต่อยังไง”

จีน

周玲兒堅決不同意,許甜甜只得看向男朋友馮翔。

ไทย

โจวหลิงเอ๋อร์ปฏิเสธเสียงแข็ง สวี่เถียนเถียนจึงทำได้เพียงหันไปมองเฝิงเสียงผู้เป็นแฟนหนุ่ม

จีน

馮翔道:“玲兒說得對,我們的貨都是精細的東西,不能走火車運輸。”

ไทย

เฝิงเสียงกล่าว “หลิงเอ๋อร์พูดถูกแล้ว สินค้าของพวกเราล้วนเป็นของประณีตทั้งนั้น ขนส่งทางรถไฟไม่ได้หรอก”

จีน

許甜甜低下頭,不再說話了。

ไทย

สวี่เถียนเถียนก้มหน้าลง ไม่พูดอะไรอีก

จีน

火車走不通,那還是只能回去小商品批發城,三人又去問了圈,直到晚上八點多,批發城都關門了。

ไทย

ส่งทางรถไฟไม่ได้ เช่นนั้นก็คงทำได้เพียงกลับไปยังตลาดค้าส่งสินค้าเบ็ดเตล็ด ทั้งสามคนไปตระเวนถามอีกรอบ จนกระทั่งเวลาสองทุ่มกว่า ตลาดค้าส่งก็ปิดทำการแล้ว

จีน

他們終於找到了一家最低價:4300。

ไทย

ในที่สุดพวกเขาก็หาร้านที่ราคาต่ำสุดได้ นั่นคือ 4300

จีน

跑了十多家,嘴皮子都磨破了,最終只能便宜了700塊。

ไทย

วิ่งรอกไปสิบกว่าร้าน พูดจนปากเปียกปากแฉะ ท้ายที่สุดก็ลดลงได้แค่ 700 หยวนเท่านั้น

จีน

三人都累的不行,毫無形象地癱坐在已經關門的批發城門口的階梯上。

ไทย

ทั้งสามคนเหนื่อยล้าจนแทบหมดแรง ทรุดตัวลงนั่งหมดสภาพอยู่บนบันไดหน้าประตูตลาดค้าส่งที่ปิดทำการไปแล้ว

จีน

許甜甜喘著氣道:“原來創業這麼難啊!”

ไทย

สวี่เถียนเถียนหอบหายใจพลางเอ่ย “ที่แท้การเริ่มต้นทำธุรกิจมันยากขนาดนี้เชียวเหรอ!”

จีน

周玲兒站起來,整理了一下頭髮和衣服,繼續抱著端莊。

ไทย

โจวหลิงเอ๋อร์ลุกขึ้นยืน จัดทรงผมและเสื้อผ้าให้เรียบร้อย วางท่าสง่างามต่อไป

จีน

“萬事開頭難,把貨運回去了就好了。”

ไทย

“ทุกอย่างมันยากตอนเริ่มต้นทั้งนั้นแหละ ขนส่งสินค้ากลับไปได้ก็เรียบร้อยแล้ว”

จีน

馮翔道:“可我們現在只有兩千,錢不夠啊。”

ไทย

เฝิงเสียงกล่าว “แต่ตอนนี้พวกเรามีแค่สองพัน เงินไม่พอนี่สิ”

จีน

周玲兒笑道:“沒事,我找我爸。”

ไทย

โจวหลิงเอ๋อร์ยิ้ม “ไม่เป็นไร ฉันจะขอพ่อเอง”

จีน

許甜甜眼睛一亮,“對啊,玲兒你爸是副廠長,幾千塊而已,還不是隨便拿。”

ไทย

ดวงตาของสวี่เถียนเถียนเป็นประกายขึ้นมาทันที “จริงด้วย หลิงเอ๋อร์ พ่อของเธอเป็นถึงรองผู้อำนวยการโรงงาน เงินแค่ไม่กี่พันหยวน อยากได้เมื่อไหร่ก็หยิบมาได้สบายๆ อยู่แล้ว”

จีน

周玲兒傲然一笑,當著兩人的面給周先盛打去電話。

ไทย

โจวหลิงเอ๋อร์ยิ้มอย่างเย่อหยิ่ง โทรศัพท์หาโจวเซียนเซิ่งต่อหน้าทั้งสองคน

จีน

但鈴聲響了許久都沒人接。

ไทย

แต่เสียงสัญญาณดังอยู่นานก็ไม่มีคนรับสาย

จีน

馮翔道:“叔叔沒接?”

ไทย

เฝิงเสียงกล่าว “คุณอาไม่รับสายเหรอ”

จีน

許甜甜也詫異地看著周玲兒。

ไทย

สวี่เถียนเถียนก็มองโจวหลิงเอ๋อร์ด้วยความประหลาดใจเช่นกัน

จีน

“我爸經常都在開會,正常的,我們先去吃飯吧。”

ไทย

“พ่อฉันประชุมอยู่บ่อยๆ เป็นเรื่องปกติแหละ พวกเราไปกินข้าวกันก่อนเถอะ”

จีน

周玲兒淡定地收回手機,三人去外面吃了飯,再找了個地方住下,又花了七百多。

ไทย

โจวหลิงเอ๋อร์เก็บโทรศัพท์มือถือกลับไปด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทั้งสามคนออกไปกินข้าวข้างนอก จากนั้นก็หาที่พักแถวนั้น ซึ่งก็เสียเงินไปอีกเจ็ดร้อยกว่าหยวน

จีน

這還是三人有意節儉,沒有住那種大酒店,住的是一個普通的賓館。

ไทย

นี่ขนาดทั้งสามคนตั้งใจประหยัด ไม่ได้พักโรงแรมใหญ่โตแบบนั้น แต่เลือกพักในเกสต์เฮาส์ธรรมดาๆ แห่งหนึ่งแล้ว

จีน

就這周玲兒都嫌棄房間太小,設施簡陋。

ไทย

ขนาดนี้แล้วโจวหลิงเอ๋อร์ยังรังเกียจว่าห้องเล็กเกินไป ข้าวของเครื่องใช้ก็ซอมซ่อ

จีน

安頓好后,周玲兒又給周先盛打去電話。

ไทย

หลังจากจัดแจงเข้าพักเรียบร้อย โจวหลิงเอ๋อร์ก็โทรศัพท์หาโจวเซียนเซิ่งอีกครั้ง

จีน

但周先盛還是沒接。

ไทย

แต่โจวเซียนเซิ่งก็ยังคงไม่รับสาย

จีน

“玲兒,怎麼回事啊?”

ไทย

“หลิงเอ๋อร์ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า”

จีน

許甜甜忍不住問道。

ไทย

สวี่เถียนเถียนอดถามไม่ได้

จีน

周玲兒沉著臉,手機忽然震動了一下,是周先盛發來的微信:

ไทย

โจวหลิงเอ๋อร์ตีหน้าขรึม ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือก็สั่นขึ้นมา เป็นข้อความวีแชตที่โจวเซียนเซิ่งส่งมา

จีน

“女兒,最近廠里有點事,爸沒時間,有事過幾天再說。”

ไทย

“ลูกสาว ช่วงนี้ที่โรงงานมีเรื่องวุ่นวาย พ่อไม่มีเวลาเลย มีเรื่องอะไรไว้คุยกันอีกไม่กี่วันข้างหน้านะ”

จีน

周玲兒看著簡訊,頓時有點不滿,“什麼事能比我重要啊?”

ไทย

โจวหลิงเอ๋อร์มองข้อความ ก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันที “เรื่องอะไรจะสำคัญไปกว่าฉันกัน”

จีน

旁邊的許甜甜和馮翔也看到了消息,許甜甜急了:

ไทย

สวี่เถียนเถียนและเฝิงเสียงที่อยู่ข้างๆ ก็เห็นข้อความเช่นกัน สวี่เถียนเถียนร้อนใจขึ้นมา

จีน

“玲兒,是不是你爸覺得給的錢已經夠多了,不想再給了?”

ไทย

“หลิงเอ๋อร์ พ่อเธอคิดว่าเงินที่ให้มามันมากพอแล้ว เลยไม่อยากให้อีกหรือเปล่า”

จีน

周玲兒立刻道:“怎麼可能!我爸是副廠長,十萬算什麼?”

ไทย

โจวหลิงเอ๋อร์เอ่ยขึ้นทันควัน “จะเป็นไปได้ยังไง พ่อฉันเป็นถึงรองผู้อำนวยการโรงงาน เงินหนึ่งแสนนับเป็นอะไรได้”

จีน

她看向馮翔,“要不你先問問你媽媽?”

ไทย

เธอหันไปมองเฝิงเสียง “หรือนายลองถามแม่นายดูก่อนไหม”

จีน

馮翔攤手,“已經問過了,我媽說讓我自己解決。”

ไทย

เฝิงเสียงแบมือ “ถามไปแล้ว แม่ฉันบอกให้ฉันแก้ปัญหาเอาเอง”

จีน

馮翔家境一般,能拿出十萬給他創業已經很不錯了,確實無法再苛求更多。

ไทย

ฐานะทางบ้านของเฝิงเสียงอยู่ในระดับปานกลาง การที่ยอมควักเงินหนึ่งแสนออกมาให้เขาเริ่มต้นทำธุรกิจก็นับว่าดีมากแล้ว จึงไม่อาจเรียกร้องอะไรเพิ่มเติมได้อีกจริงๆ

จีน

許甜甜急了,“那邊的庫房只給我們寄存一天,明天下午我們必須要把貨運走啊!現在怎麼辦?”

ไทย

สวี่เถียนเถียนร้อนใจ “โกดังทางนั้นให้พวกเราฝากของไว้ได้แค่วันเดียว พรุ่งนี้ช่วงบ่ายพวกเราต้องขนสินค้าออกไปให้ได้แล้วนะ! ตอนนี้จะทำยังไงดีล่ะ”

จีน

周玲兒沉著臉,她也不知道該怎麼辦了。

ไทย

โจวหลิงเอ๋อร์ตีหน้าเครียด เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าควรทำอย่างไรแล้ว

จีน

創業怎麼會這麼難?

ไทย

การเริ่มต้นทำธุรกิจมันจะยากอะไรขนาดนี้กัน

จีน

“我有一個辦法。”

ไทย

“ฉันมีวิธีหนึ่ง”

จีน

馮翔忽然開口,兩人都看向他:

ไทย

เฝิงเสียงเอ่ยขึ้นมากะทันหัน ทั้งสองคนต่างหันไปมองเขา

จีน

“什麼辦法?”

ไทย

“วิธีอะไรเหรอ”

จีน

馮翔看了看周玲兒,“玲兒,你和陳諾不是挺熟的嗎?要不你找他借點?等我們賺了錢還他就是了。”

ไทย

เฝิงเสียงมองดูโจวหลิงเอ๋อร์ “หลิงเอ๋อร์ เธอกับเฉินนั่วค่อนข้างสนิทกันไม่ใช่เหรอ ลองไปขอยืมเขาหน่อยดีไหม รอพวกเราหาเงินได้แล้วค่อยคืนเขาก็จบเรื่อง”

จีน

周玲兒臉色一變,“不可能!我絕對不會找陳諾借錢的!”

ไทย

สีหน้าของโจวหลิงเอ๋อร์เปลี่ยนไปทันที “เป็นไปไม่ได้! ฉันไม่มีวันไปยืมเงินเฉินนั่วเด็ดขาด!”

จีน

開玩笑,她創業就是為了打陳諾的臉,現在創業未半就去找陳諾借錢,不是要被人笑掉大牙嗎?

ไทย

ล้อเล่นน่า เธอเริ่มต้นทำธุรกิจก็เพื่อจะตบหน้าเฉินนั่ว ตอนนี้การทำธุรกิจยังไปไม่ถึงไหนก็ต้องบากหน้าไปยืมเงินเฉินนั่วแล้ว แบบนี้มิถูกคนอื่นหัวเราะเยาะจนฟันร่วงหมดปากหรอกหรือ

จีน

馮翔勸道:“玲兒,成大事的人都要忍辱負重,只要我們度過了這一關,將來你一定比陳諾的成就更高!”

ไทย

เฝิงเสียงเกลี้ยกล่อม “หลิงเอ๋อร์ คนจะทำการใหญ่ต้องยอมกล้ำกลืนความอัปยศอดทนต่อความยากลำบาก ขอแค่พวกเราผ่านพ้นด่านนี้ไปได้ ในอนาคตความสำเร็จของเธอจะต้องเหนือกว่าเฉินนั่วอย่างแน่นอน!”

จีน

許甜甜也道:“是啊玲兒,反正全校都知道你追過陳諾,再出醜也比不了你上次去男生宿舍被沈新眉過肩摔那次啊!”

ไทย

สวี่เถียนเถียนก็เอ่ยขึ้นเช่นกัน “ใช่แล้วหลิงเอ๋อร์ ยังไงคนทั้งมหาวิทยาลัยก็รู้กันหมดว่าเธอเคยตามจีบเฉินนั่ว ต่อให้ต้องขายหน้าอีกก็คงเทียบไม่ได้กับคราวก่อนที่เธอไปหอพักชายแล้วโดนเสิ่นซินเหมยจับทุ่มข้ามไหล่หรอกนะ!”

จีน

周玲兒的臉色難看,許甜甜連忙道:“玲兒你別誤會,我的意思是,做生意相互借錢本來就是常事,你找陳諾借是看得起他,他怎麼敢嘲笑你?”

ไทย

สีหน้าของโจวหลิงเอ๋อร์ดูย่ำแย่อย่างยิ่ง สวี่เถียนเถียนรีบพูดขึ้นทันที “หลิงเอ๋อร์เธออย่าเข้าใจผิดนะ ฉันหมายความว่า การทำธุรกิจหยิบยืมเงินกันมันเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว การที่เธอไปขอยืมเฉินนั่วนับเป็นการให้เกียรติเขาเสียด้วยซ้ำ เขาจะกล้าหัวเราะเยาะเธอได้ยังไง”

จีน

兩人你一言我一語,周玲兒低頭沉思片刻,終於道:

ไทย

ทั้งสองคนผลัดกันพูดคนละประโยคสองประโยค โจวหลิงเอ๋อร์ก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็กล่าวว่า

จีน

“我可以去借錢,但不用找陳諾。”

ไทย

“ฉันไปยืมเงินได้ แต่ไม่จำเป็นต้องหาเฉินนั่ว”

จีน

馮翔和許甜甜疑惑:“那還能找誰?”

ไทย

เฝิงเสียงกับสวี่เถียนเถียนสงสัย “แล้วจะไปหาใครได้อีกล่ะ”

จีน

周玲兒面帶微笑,充滿智慧,“我可以找張元啊,他也是我的高中同學,幾千塊而已,我不信他會不借!”

ไทย

โจวหลิงเอ๋อร์มีรอยยิ้มแต้มบนใบหน้า เปี่ยมล้นไปด้วยสติปัญญา “ฉันไปหาจางหยวนได้นี่ เขาก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายของฉันเหมือนกัน เงินแค่ไม่กี่พันหยวน ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะไม่ให้ยืม!”

จีน

“對啊,張元跟著陳諾幹了這麼久,肯定賺了錢的,就找他借!”

ไทย

“จริงด้วย จางหยวนทำตามเฉินนั่วมานานขนาดนี้ ต้องหาเงินได้แน่ๆ ยืมเขานี่แหละ!”

จีน

“玲兒你趕緊給他打電話吧!”

ไทย

“หลิงเอ๋อร์ เธอรีบโทรศัพท์หาเขาเร็วเข้าเถอะ!”

จีน

在兩人的催促下,周玲兒拿起手機,給張元打去電話。

ไทย

ภายใต้การเร่งเร้าของทั้งสองคน โจวหลิงเอ๋อร์หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วต่อสายหาจางหยวน

ความคิดเห็น

เข้าสู่ระบบ เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น การอ่านเปิดให้ทุกคน