ชายแก่เจ้าเล่ห์เพทุบาย
詭計多端的老男人แปลจาก จีน ด้วยเครื่องมือ อาจมีความคลาดเคลื่อน
จีน
陳諾攬著沈新眉光潔纖細的腰肢,扯了旁邊的被單給她蓋上,遮住了那白玉般的香肩,這才問道:
ไทย
เฉินนั่วโอบเอวคอดเรียบเนียนของเสิ่นซินเหมย ดึงผ้าปูที่นอนด้านข้างมาคลุมตัวเธอไว้ บดบังไหล่เนียนดุจหยกขาว ก่อนจะเอ่ยถาม:
จีน
“新眉,你今年多少歲了?”
ไทย
“ซินเหมย ปีนี้เธออายุเท่าไหร่แล้ว”
จีน
沈新眉眨眨眼睛,傾世絕美的俏臉上帶著運動后的紅暈,神情卻是少女的嬌憨。
ไทย
เสิ่นซินเหมยกะพริบตา ใบหน้างดงามล่มเมืองระเรื่อสีแดงหลังผ่านการออกกำลังกาย ทว่าสีหน้ากลับไร้เดียงสาและออดอ้อนดั่งเด็กสาว
จีน
“20。”
ไทย
“20”
จีน
去年十一月,沈新眉剛過了20歲的生日,這個陳諾當然知道,他旋即又問道:
ไทย
เมื่อเดือนพฤศจิกายนปีที่แล้ว เสิ่นซินเหมยเพิ่งฉลองวันเกิดอายุครบ 20 ปี เรื่องนี้เฉินนั่วย่อมรู้อยู่แล้ว เขาจึงถามต่อทันที:
จีน
“那我今年幾歲了?”
ไทย
“แล้วปีนี้ฉันอายุเท่าไหร่”
จีน
沈新眉立刻回答:“你也是20呀。”
ไทย
เสิ่นซินเหมยตอบทันควัน “นายก็ 20 ไง”
จีน
陳諾又道:“咱們國家法定結婚年齡,女生20歲,男生22歲。”
ไทย
เฉินนั่วเอ่ยอีก “อายุสมรสตามกฎหมายของประเทศเรา ผู้หญิง 20 ปี ผู้ชาย 22 ปี”
จีน
聽到他的話,沈新眉期待的小臉頓時垮了。
ไทย
พอได้ยินคำพูดของเขา ใบหน้าเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของเสิ่นซินเหมยก็พลันสลดลงทันที
จีน
“哦......”
ไทย
“อ๋อ…”
จีน
那嬌嫩的櫻桃小嘴嘟起,像個沒吃到糖果的小孩。
ไทย
ริมฝีปากอิ่มรูปผลเชอร์รีมุ่ยขึ้น ราวกับเด็กที่ไม่ได้กินลูกอม
จีน
陳諾笑了,低頭在她的側臉上親了一下,柔聲道:
ไทย
เฉินนั่วยิ้ม ก้มลงหอมแก้มเธอเบาๆ ฟอดหนึ่งแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน:
จีน
“我知道,突然這麼出名了,你怕了,你害怕我不會像以前那樣對待你,怕我也像那些人一樣把你當成女神。”
ไทย
“ฉันรู้ จู่ๆ ก็มีชื่อเสียงขนาดนี้ เธอคงกลัว กลัวว่าฉันจะไม่ปฏิบัติต่อเธอเหมือนเดิม กลัวว่าฉันจะมองเธอเป็นเทพธิดาเหมือนคนพวกนั้น”
จีน
“所以你想儘快和我結婚,告訴我,你還是和以前一樣,是我的小奶貓。”
ไทย
“เธอถึงอยากแต่งงานกับฉันให้เร็วที่สุด เพื่อบอกฉันว่าเธอยังคงเหมือนเดิม ยังเป็นลูกแมวน้อยของฉัน”
จีน
沈新眉嘟起的小嘴漸漸被撫平,憨憨地看著陳諾,突然坐起來環住了陳諾的脖子。
ไทย
ริมฝีปากที่มุ่ยอยู่ของเสิ่นซินเหมยค่อยๆ คลายลง เธอมองเฉินนั่วอย่างใสซื่อ ก่อนจะลุกขึ้นนั่งแล้วคล้องคอเฉินนั่วเอาไว้กะทันหัน
จีน
她身上的被單滑落,現出那完美的曲線,瞬間把光線昏暗的卧室照亮。
ไทย
ผ้าปูที่นอนบนร่างของเธอเลื่อนหลุด เผยให้เห็นทรวดทรงอันสมบูรณ์แบบ สว่างไสวไปทั่วห้องนอนสลัวในพริบตา
จีน
“我、我不是他們的女神,我是你的......”
ไทย
“ฉะ…ฉันไม่ใช่เทพธิดาของพวกเขา ฉันเป็นของนาย…”
จีน
小奶貓的腦袋趴在陳諾的肩頭,小嘴貼著他的耳朵。
ไทย
ศีรษะของลูกแมวน้อยซบบนไหล่ของเฉินนั่ว ริมฝีปากแนบชิดใบหูของเขา
จีน
“老婆。”
ไทย
“ภรรยา”
จีน
......
ไทย
…
จีน
“沈新眉呢?怎麼還沒到?”
ไทย
“เสิ่นซินเหมยล่ะ ทำไมยังมาไม่ถึงอีก”
จีน
“待會兒我也要找她簽名!”
ไทย
“เดี๋ยวฉันก็จะไปขอลายเซ็นเธอเหมือนกัน!”
จีน
“找她簽名幹什麼?她又不是什麼大明星。”
ไทย
“จะไปขอลายเซ็นเธอทำไม เธอไม่ใช่ดาราใหญ่อะไรสักหน่อย”
จีน
此時在容大校門前,依然是人山人海,曾雪、許甜甜和周玲兒也擠在人群中。
ไทย
เวลานี้ที่หน้าประตู ม.หรงเฉิง ยังคงเนืองแน่นไปด้วยคลื่นฝูงชน เจิงเสวี่ย สวี่เถียนเถียน และโจวหลิงเอ๋อร์ก็เบียดเสียดอยู่ในกลุ่มคนเช่นกัน
จีน
曾雪和許甜甜一臉興奮,等待著迎接榮歸學校的沈新眉。
ไทย
เจิงเสวี่ยกับสวี่เถียนเถียนมีสีหน้าตื่นเต้น รอคอยต้อนรับเสิ่นซินเหมยที่กลับสู่มหาวิทยาลัยอย่างสมเกียรติ
จีน
而周玲兒雙手抱胸,一臉不屑。
ไทย
ขณะที่โจวหลิงเอ๋อร์กอดอก มีสีหน้าดูแคลน
จีน
“周玲兒,你知道沈新眉有多少粉絲嗎?”
ไทย
“โจวหลิงเอ๋อร์ เธอรู้ไหมว่าเสิ่นซินเหมยมีแฟนคลับมากแค่ไหน”
จีน
“就是,現在全國人不認識沈新眉?聽說春晚都邀請她了!”
ไทย
“นั่นสิ ตอนนี้คนทั้งประเทศใครบ้างไม่รู้จักเสิ่นซินเหมย ได้ยินว่างานกาล่าตรุษจีนยังเชิญเธอเลยนะ!”
จีน
“周玲兒,你就是嫉妒,你是校花,她也是校花,但別忘了,人家永遠是第一校花,而你已經是個笑話了!”
ไทย
“โจวหลิงเอ๋อร์ เธอแค่อิจฉา เธอเป็นดาวมหาวิทยาลัย เธอก็เป็นดาวมหาวิทยาลัยเหมือนกัน แต่ลืมไปหรือเปล่าว่าเขาคือดาวมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งตลอดกาล ส่วนเธอน่ะกลายเป็นตัวตลกไปแล้ว!”
จีน
曾雪和許甜甜可不會給周玲兒面子,一人一句說她的面紅耳赤。
ไทย
เจิงเสวี่ยกับสวี่เถียนเถียนไม่ไว้หน้าโจวหลิงเอ๋อร์เลยสักนิด ผลัดกันพูดคนละประโยคจนเธอหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย
จีน
周玲兒正要反駁,前面響起一道陰陽怪氣的聲音。
ไทย
โจวหลิงเอ๋อร์กำลังจะโต้กลับ ด้านหน้าก็มีเสียงประชดประชันเหน็บแนมดังขึ้น
จีน
“喲,這不是周處長嗎?你也來迎接沈新眉的?”
ไทย
“โอ๊ะ นี่ไม่ใช่ ผอ.โจว หรอกเหรอ เธอก็มารอรับเสิ่นซินเหมยกับเขาด้วยหรือไง”
จีน
唐小月、藺婉、方月兒幾人從前面擠過來,唐小月身高力大,一個人在人潮中劈波斬浪,硬生生擠出了一條通道。
ไทย
พวกถังเสี่ยวเยว่ ลิ่นหว่าน และฟางเยวี่ยเอ๋อร์เบียดตัวมาจากด้านหน้า ถังเสี่ยวเยว่รูปร่างสูงและแรงเยอะ แหวกฝูงชนไปข้างหน้าเพียงลำพังจนเปิดทางออกมาได้ช่องหนึ่ง
จีน
藺婉和方月兒跟在她的身後,看到周玲兒,唐小月呵呵笑起來。
ไทย
ลิ่นหว่านกับฟางเยวี่ยเอ๋อร์เดินตามหลังเธอมา เมื่อเห็นโจวหลิงเอ๋อร์ ถังเสี่ยวเยว่ก็หัวเราะหึๆ
จีน
周玲兒臉色一變,“唐小姐,你亂喊什麼?”
ไทย
โจวหลิงเอ๋อร์สีหน้าเปลี่ยนไป “คุณถัง เธอเรียกบ้าอะไรของเธอ”
จีน
唐小月嘿嘿一笑:“怎麼,說你是雛兒還不對了?那你不是?”
ไทย
ถังเสี่ยวเยว่หัวเราะคิก “ทำไมล่ะ ว่าเธอเป็นสาวบริสุทธิ์แล้วไม่ถูกเหรอ หรือว่าเธอไม่ใช่ล่ะ”
จีน
“你!”
ไทย
“เธอ!”
จีน
周玲兒氣得全身發抖,藺婉拉了拉唐小月,讓她別說了。
ไทย
โจวหลิงเอ๋อร์โกรธจนตัวสั่นไปหมด ลิ่นหว่านดึงแขนถังเสี่ยวเยว่เบาๆ บอกให้เธอพอได้แล้ว
จีน
唐小月哼了一聲,這才閉嘴,周玲兒倒是忍不住了,對三人問道:
ไทย
ถังเสี่ยวเยว่ส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอแล้วจึงยอมหุบปาก ทว่าโจวหลิงเอ๋อร์กลับทนไม่ไหว เอ่ยถามทั้งสามคนว่า:
จีน
“沈新眉和......陳諾呢?”
ไทย
“เสิ่นซินเหมยกับ…เฉินนั่วล่ะ”
จีน
方月兒很警惕,斜睨著周玲兒,“你還惦記著陳諾呢?呵,去我後面排隊!”
ไทย
ฟางเยวี่ยเอ๋อร์ระแวดระวัง ชายตามองโจวหลิงเอ๋อร์ “เธอยังคิดจะจับเฉินนั่วอยู่อีกเหรอ เหอะ ไปต่อแถวด้านหลังฉันโน่น!”
จีน
周玲兒大怒,“方月兒,我和陳諾認識的時候你還在玩泥巴呢,你算什麼東西,也敢讓我排你後面!”
ไทย
โจวหลิงเอ๋อร์โมโหจัด “ฟางเยวี่ยเอ๋อร์ ตอนที่ฉันกับเฉินนั่วรู้จักกัน เธอยังเล่นโคลนอยู่เลยมั้ง เธอเป็นตัวอะไรถึงกล้ามาสั่งให้ฉันไปต่อแถวหลังเธอ!”
จีน
方月兒絲毫不惱,“那你想排藺婉後面?”
ไทย
ฟางเยวี่ยเอ๋อร์ไม่โมโหเลยสักนิด “งั้นเธออยากไปต่อแถวด้านหลังลิ่นหว่านไหมล่ะ”
จีน
“月兒,你別胡說!我把陳總當老闆的!”
ไทย
“เยวี่ยเอ๋อร์ อย่าพูดซี้ซั้วสิ! ฉันนับถือบอสเฉินเป็นเจ้านายนะ!”
จีน
藺婉臉一紅,連忙解釋。
ไทย
ลิ่นหว่านหน้าแดง รีบอธิบายทันที
จีน
周玲兒指著兩人,“你們一個個的,看到陳諾發達了都想往上蹭,不要臉!我才是他的青梅竹馬!”
ไทย
โจวหลิงเอ๋อร์ชี้หน้าทั้งสองคน “พวกเธอแต่ละคน พอเห็นเฉินนั่วได้ดีก็คิดจะเกาะเขากันทั้งนั้น หน้าไม่อาย! ฉันต่างหากที่เป็นเพื่อนสมัยเด็กของเขา!”
จีน
“可惜你這個青梅一心想找個金龜婿,卻不知道原來大的金龜婿就在眼前,哈哈,真蠢!”
ไทย
“น่าเสียดายที่เพื่อนสมัยเด็กอย่างเธอตั้งหน้าตั้งตาจะหาแต่เขยรวย แต่กลับไม่รู้เลยว่าเขยรวยตัวจริงเสียงจริงอยู่ตรงหน้าแท้ๆ ฮ่าๆๆ โง่จริงๆ!”
จีน
唐小月哈哈笑起來,周玲兒指著她,卻是敢怒不敢言。
ไทย
ถังเสี่ยวเยว่หัวเราะร่า โจวหลิงเอ๋อร์ชี้หน้าเธอ ทว่าได้แต่โกรธแค้นอยู่ในใจไม่กล้าพูดอะไรออกมา
จีน
懟完了周玲兒,唐小月心情舒暢,繼續乘風破浪,護著藺婉和方月兒擠進了學校。
ไทย
พอได้ตอกหน้าโจวหลิงเอ๋อร์ ถังเสี่ยวเยว่ก็อารมณ์ดี ลุยฝ่าคลื่นฝูงชนต่อไปพลางคุ้มกันลิ่นหว่านกับฟางเยวี่ยเอ๋อร์เบียดเข้าไปในมหาวิทยาลัย
จีน
“魏小沫呢?”
ไทย
“เว่ยเสี่ยวโม่ล่ะ”
จีน
這時三個女生髮現魏小沫不見了,魏小沫不是容大的學生,不過今天他們說好了要一起去容大食堂吃飯。
ไทย
ตอนนี้เด็กสาวทั้งสามคนพบว่าเว่ยเสี่ยวโม่หายตัวไป เว่ยเสี่ยวโม่ไม่ใช่นักศึกษาของ ม.หรงเฉิง แต่วันนี้พวกเธอนัดกันไว้ว่าจะไปกินข้าวที่โรงอาหารของ ม.หรงเฉิง ด้วยกัน
จีน
好幾天沒吃二食堂的滷肉飯了,還挺懷念的。
ไทย
ไม่ได้กินข้าวหน้าหมูพะโล้ของโรงอาหารสองมาหลายวัน ยังนึกอยากกินอยู่เลย
จีน
只是沒想到一轉眼魏小沫就丟了。
ไทย
นึกไม่ถึงว่าแค่พริบตาเดียวเว่ยเสี่ยวโม่ก็หายไปเสียแล้ว
จีน
藺婉給魏小沫打電話,“小沫,你在哪裡?”
ไทย
ลิ่นหว่านโทรหาเว่ยเสี่ยวโม่ “เสี่ยวโม่ เธออยู่ที่ไหนน่ะ”
จีน
“我、我有點事,你們去吃吧,別等我了。”
ไทย
“ฉะ…ฉันมีธุระนิดหน่อย พวกเธอไปกินเถอะ ไม่ต้องรอฉันนะ”
จีน
魏小沫支支吾吾地掛了電話,唐小月對藺婉問道:
ไทย
เว่ยเสี่ยวโม่อึกอักก่อนจะวางสายไป ถังเสี่ยวเยว่เอ่ยถามลิ่นหว่าน:
จีน
“小沫在哪裡?”
ไทย
“เสี่ยวโม่อยู่ที่ไหน”
จีน
藺婉一臉茫然,“我也不知道。”
ไทย
ลิ่นหว่านมีสีหน้างุนงง “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”
จีน
方月兒捏著下巴,“你們沒發現嗎?自從昨天晚上和那個吳總吃完飯,小沫就奇奇怪怪的。”
ไทย
ฟางเยวี่ยเอ๋อร์ลูบคาง “พวกเธอไม่สังเกตเหรอ ตั้งแต่เมื่อคืนที่กินข้าวกับบอสอู๋คนนั้นเสร็จ เสี่ยวโม่ก็ทำตัวแปลกๆ”
จีน
唐小月嗤笑:“你不會是想說小沫和那個老男人有什麼吧?”
ไทย
ถังเสี่ยวเยว่แค่นหัวเราะ “เธอคงไม่ได้จะบอกว่าเสี่ยวโม่มีอะไรกับตาแก่นั่นหรอกนะ”
จีน
藺婉思索片刻,“昨晚吳總確實一直在給小沫敬酒。”
ไทย
ลิ่นหว่านครุ่นคิดครู่หนึ่ง “เมื่อคืนนี้บอสอู๋คอยชนแก้วกับเสี่ยวโม่ตลอดเลยจริงๆ”
จีน
唐小月根本不信,“吳東四十幾歲,小沫才二十,再說了,吳東是娛樂公司老闆,見過多少美女,他怎麼可能喜歡小沫?”
ไทย
ถังเสี่ยวเยว่ไม่เชื่อเด็ดขาด “อู๋ตงอายุสี่สิบกว่าปี เสี่ยวโม่เพิ่งจะยี่สิบ อีกอย่าง อู๋ตงเป็นถึงบอสบริษัทบันเทิง เคยเห็นสาวสวยมาตั้งเท่าไหร่ เขาจะมาชอบเสี่ยวโม่ได้ยังไง”
จีน
方月兒道:“這可不一定,蘿蔔青菜各有所愛。”
ไทย
ฟางเยวี่ยเอ๋อร์เอ่ย “เรื่องนี้ไม่แน่หรอก ลางเนื้อชอบลางยา”
จีน
唐小月哈哈大笑,“小沫要真和那個吳東在一起了,我就把張元的命根子吃了!”
ไทย
ถังเสี่ยวเยว่หัวเราะลั่น “ถ้าเสี่ยวโม่ได้คบกับอู๋ตงคนนั้นจริงๆ ล่ะก็ ฉันจะยอมกินไอ้นั่นของจางหยวนเลย!”
จีน
人民南路,一間咖啡廳里。
ไทย
ถนนเหรินหมินใต้ ภายในร้านกาแฟแห่งหนึ่ง
จีน
“吳總,你怎麼也來容城了?”
ไทย
“บอสอู๋ ทำไมคุณถึงมาที่หรงเฉิงด้วยล่ะคะ”
จีน
魏小沫看著眼前的中年男人,有些不解。
ไทย
เว่ยเสี่ยวโม่มองชายวัยกลางคนตรงหน้าอย่างไม่ค่อยเข้าใจ
จีน
吳東一臉和善,眼睛都笑得眯了起來,“我來和人談生意,路過容大,沒想到碰到了魏小姐,我們真是有緣了。”
ไทย
อู๋ตงมีสีหน้าเป็นมิตร ยิ้มจนตาหยี “ผมมาคุยธุรกิจกับคนอื่นน่ะครับ พอดีผ่านมาทาง ม.หรงเฉิง นึกไม่ถึงว่าจะได้เจอคุณเว่ย พวกเรามีวาสนาต่อกันจริงๆ”
จีน
“呵呵。”
ไทย
“ฮะๆ”
จีน
魏小沫乾笑一聲,心想我青春美少女,你一個中年老男人,鬼才跟你有緣呢。
ไทย
เว่ยเสี่ยวโม่หัวเราะแห้ง คิดในใจว่าฉันเป็นสาวน้อยวัยใส ส่วนคุณเป็นตาแก่วัยกลางคน ผีสิถึงจะมีวาสนากับคุณ
จีน
兩人沒什麼共同語言,尬聊了十多分鐘,魏小沫如坐針氈,終於喝完了咖啡。
ไทย
ทั้งสองคนไม่มีเรื่องคุยที่เข้าขากัน ฝืนคุยแก้เก้อไปสิบกว่านาที เว่ยเสี่ยวโม่กระสับกระส่ายเหมือนนั่งบนเบาะเข็ม ในที่สุดก็ดื่มกาแฟจนหมด
จีน
吳東叫來服務員埋單,手放進衣兜里,臉色微變,又摸了好幾下,頓時呆住。
ไทย
อู๋ตงเรียกพนักงานมาเช็กบิล ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย คลำดูอีกหลายครั้งก่อนจะชะงักค้างไปทันที
จีน
魏小沫看他這樣子,連忙問道:“吳總,怎麼了?”
ไทย
เว่ยเสี่ยวโม่เห็นท่าทางของเขาจึงรีบถาม “บอสอู๋ เป็นอะไรไปคะ”
จีน
吳東一臉尷尬,“魏小姐,我的錢包和手機好像不見了。”
ไทย
อู๋ตงมีสีหน้ากระอักกระอ่วน “คุณเว่ย กระเป๋าเงินกับมือถือของผมดูเหมือนจะหายไปแล้วครับ”
จีน
魏小沫啊了一聲,趕緊付了咖啡錢,拉著吳東往外走,“剛才我們就是從那邊過來的,我們趕緊回去找找!”
ไทย
เว่ยเสี่ยวโม่อุทานอ๊ะ รีบจ่ายค่ากาแฟแล้วดึงอู๋ตงเดินออกไปข้างนอก “เมื่อกี้พวกเราเพิ่งเดินมาจากทางนั้น เรารีบกลับไปหากันเถอะค่ะ!”
จีน
吳東感激地道:“魏小姐,謝謝你了,你真是個熱心人。”
ไทย
อู๋ตงเอ่ยอย่างซาบซึ้ง “คุณเว่ย ขอบคุณมากนะครับ คุณช่างมีน้ำใจจริงๆ”
จีน
“哎呀都是朋友,被廢話了,快找吧。”
ไทย
“โธ่ เป็นเพื่อนกันทั้งนั้น อย่ามัวพูดมากเลย รีบหาเถอะค่ะ”
จีน
魏小沫一擺手,彎腰開始找起來。
ไทย
เว่ยเสี่ยวโม่โบกมือ ก้มตัวลงเริ่มค้นหา
จีน
兩人沿著馬路兩邊找了一會兒,吳東悄悄從兜里把錢包和手機掏出來,然後把錢包里的身份證也拿出來,扔在身後的地上。
ไทย
ทั้งสองคนเดินหาริมสองฝั่งถนนอยู่พักหนึ่ง อู๋ตงก็แอบควักกระเป๋าเงินกับโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าเสื้อ จากนั้นหยิบบัตรประชาชนในกระเป๋าเงินออกมาแล้วโยนลงบนพื้นข้างหลัง
จีน
魏小沫轉身找過來,一眼就看到了地上的東西。
ไทย
เว่ยเสี่ยวโม่หันกลับมาหา มองแวบเดียวก็เห็นของบนพื้น
จีน
“在這兒!”
ไทย
“อยู่นี่!”
จีน
她撿起來錢包和身份證,看到了身份證號碼,驚訝地看向吳東:
ไทย
เธอเก็บกระเป๋าเงินกับบัตรประชาชนขึ้นมา พอเห็นเลขบัตรประชาชนก็มองอู๋ตงด้วยความตกตะลึง:
จีน
“51030219780725......吳總,原來你才27歲啊?今天就是你生日?”
ไทย
“51030219780725…บอสอู๋ ที่แท้คุณเพิ่งจะอายุ 27 ปีเองเหรอคะ วันนี้เป็นวันเกิดคุณพอดีเลยเหรอ”
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น การอ่านเปิดให้ทุกคน