บทที่ 429

พ่อติดเหล้า แม่ป่วย น้องชายเรียนหนังสือ

爸酒娘病弟讀書

แปลจาก จีน ด้วยเครื่องมือ อาจมีความคลาดเคลื่อน

จีน

“你弟弟生病了?”

ไทย

“น้องชายเธอป่วยเหรอ”

จีน

張元看向雙眸通紅的曹麗麗,終於有了些許動容。

ไทย

จางหยวนมองไปยังเฉาหลี่หลี่ที่ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ ในที่สุดก็เริ่มสะเทือนใจขึ้นมาบ้าง

จีน

2014年還沒有爸酒娘病弟讀書的梗,人們對他人還保有更多的信任和善意。

ไทย

ในปี 2014 ยังไม่มีมุกพ่อขี้เมาแม่ป่วยน้องชายเรียนหนังสือ ผู้คนยังคงมีความไว้วางใจและเจตนาดีต่อผู้อื่นมากกว่านี้

จีน

所以當張元聽到曹麗麗的弟弟也生病了時,他對這個有些過分嫵媚的女人有了一絲同情。

ไทย

ดังนั้นพอจางหยวนได้ยินว่าน้องชายของเฉาหลี่หลี่ก็ป่วยเหมือนกัน เขาจึงเกิดความเห็นอกเห็นใจผู้หญิงที่มีเสน่ห์เย้ายวนเกินพอดีคนนี้ขึ้นมาเล็กน้อย

จีน

不過跟了陳諾這麼久,張元終歸還是有點腦子的,他皺眉問道:

ไทย

ทว่าอยู่กับเฉินนั่วมานานขนาดนี้ อย่างไรเสียจางหยวนก็ยังมีสมองอยู่บ้าง เขาขมวดคิ้วถามว่า

จีน

“上次你不是說你媽媽生病了嗎?怎麼你弟也病了?什麼病啊?”

ไทย

“คราวก่อนเธอไม่ได้บอกว่าแม่เธอป่วยหรอกเหรอ ทำไมน้องชายเธอก็ป่วยอีกล่ะ เป็นโรคอะไรน่ะ”

จีน

“我媽得的是塵肺,要花很多錢,我弟得了白血病,後天的,很罕見,也需要很多錢!”

ไทย

“แม่ฉันเป็นโรคฝุ่นจับปอด ต้องใช้เงินเยอะมาก น้องชายฉันก็เป็นลูคีเมีย เป็นแบบเกิดขึ้นภายหลังซึ่งหายากมาก แล้วก็ต้องใช้เงินเยอะมากเหมือนกันค่ะ!”

จีน

曹麗麗的眼淚流了下來,肩膀微微抽動,身上的嫵媚不再,只剩下凄婉。

ไทย

น้ำตาของเฉาหลี่หลี่รินไหล หัวไหล่สั่นไหวเบาๆ ความเย้ายวนบนตัวมลายหายไป เหลือเพียงความน่าเวทนา

จีน

她很敏銳地發現,張元對太過嫵媚的女人有些警惕,於是臨時改變了策略,打算走清純小白花的路線。

ไทย

เธอสังเกตได้อย่างเฉียบคมว่าจางหยวนระแวดระวังผู้หญิงที่เย้ายวนเกินไปอยู่บ้าง จึงเปลี่ยนกลยุทธ์กะทันหัน คิดจะใช้เส้นทางดอกบัวขาวผู้บริสุทธิ์ไร้เดียงสา

จีน

果然,張元眼中的同情之色越來越濃,請曹麗麗坐下。

ไทย

เป็นไปตามคาด แววตาเห็นใจของจางหยวนยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้น เขาบอกให้เฉาหลี่หลี่นั่งลง

จีน

“曹麗麗,你別哭,有什麼困難大家可以幫你的。”

ไทย

“เฉาหลี่หลี่ เธออย่าร้องไห้เลย มีปัญหาอะไรพวกเราช่วยเธอได้”

จีน

曹麗麗搖頭:“我媽從小就教我,人要靠自己,你和陳總能給我這份工作我已經很感激了,我只想靠我的努力賺錢,張總,請你給我一個證明自己的機會!”

ไทย

เฉาหลี่หลี่ส่ายหน้า “ตั้งแต่เด็กแม่ก็สอนฉันมาตลอดว่าคนเราต้องพึ่งพาตัวเอง คุณกับบอสเฉินให้งานนี้กับฉัน ฉันก็ซาบซึ้งใจมากแล้วค่ะ ฉันแค่อยากหาเงินด้วยความพยายามของตัวเอง บอสจางคะ ได้โปรดให้โอกาสฉันพิสูจน์ตัวเองสักครั้งเถอะค่ะ!”

จีน

她站起來,朝張元深深鞠躬,衣領隨著動作往下敞開,現出裡面山巒起伏的美好風景,配上那梨花帶雨的樣子,凄楚中帶著幾分性感。

ไทย

เธอยืนขึ้นแล้วค้อมคำนับจางหยวนอย่างลึกซึ้ง คอเสื้อเปิดอ้าลงตามการเคลื่อนไหว เผยให้เห็นทิวทัศน์งดงามตระการตาดุจทิวเขาซ่อนอยู่ด้านใน ผนวกกับท่าทางดุจดอกสาลี่ต้องหยาดฝน ความน่าเวทนานั้นจึงแฝงไว้ด้วยความเซ็กซี่อยู่หลายส่วน

จีน

張元看的呆了呆,連忙把曹麗麗扶起來:

ไทย

จางหยวนมองจนตาค้างไปชั่วขณะ รีบประคองเฉาหลี่หลี่ลุกขึ้นมา

จีน

“你真的對義烏很熟悉?”

ไทย

“เธอคุ้นเคยกับอี้อูจริงๆ เหรอ”

จีน

曹麗麗紅著雙眸道:“我就是義烏人,我對那個批發市場很熟悉,張總,帶上我可以讓你們省很多事!”

ไทย

เฉาหลี่หลี่ดวงตาแดงก่ำเอ่ยว่า “ฉันเป็นคนอี้อูค่ะ ฉันคุ้นเคยกับตลาดค้าส่งแห่งนั้นเป็นอย่างดี บอสจางคะ พาฉันไปด้วยจะช่วยให้พวกคุณเบาแรงไปได้เยอะเลยนะคะ!”

จีน

“要是我騙了你,你就開除我吧!”

ไทย

“ถ้าฉันหลอกคุณ คุณก็ไล่ฉันออกได้เลยค่ะ!”

จีน

曹麗麗都這麼說了,張元也不再有疑慮,“那好吧,後天你就跟我們一起走。”

ไทย

ในเมื่อเฉาหลี่หลี่พูดถึงขนาดนี้แล้ว จางหยวนจึงไม่คลางแคลงใจอีก “งั้นก็ได้ มะรืนนี้เธอไปพร้อมกับพวกเราแล้วกัน”

จีน

“謝謝張總!”曹麗麗再次鞠躬,依然在不經意間現出了那雪白的風景。

ไทย

“ขอบคุณค่ะบอสจาง!” เฉาหลี่หลี่ค้อมคำนับอีกครั้ง และยังคงเผยทิวทัศน์ขาวผ่องนวลเนียนออกมาอย่างไม่ตั้งใจเช่นเดิม

จีน

在張元還來不及挪開目光時,她已經直起身子,擦了擦眼角,嫣然一笑:

ไทย

ก่อนที่จางหยวนจะทันได้เบือนสายตาหนี เธอได้ยืดตัวขึ้นมาแล้ว ปาดหางตาเบาๆ พร้อมกับยิ้มหวานหยาดเยิ้ม

จีน

“張總,那我去工作了。”

ไทย

“บอสจางคะ งั้นฉันไปทำงานก่อนนะคะ”

จีน

說完便走出了辦公室,再沒有多餘的動作。

ไทย

พูดจบก็เดินออกจากห้องทำงานไปโดยไม่มีกิริยาเกินเลยใดๆ อีก

จีน

看著她的背影,張元愣了許久,忽然感嘆道:

ไทย

จางหยวนมองแผ่นหลังของเธอพลางอึ้งงันอยู่นาน จู่ๆ ก็ทอดถอนใจออกมา

จีน

“也是個可憐人啊,老陳和我應該是誤會她了。”

ไทย

“ก็น่าสงสารเหมือนกันนะเนี่ย เหล่าเฉินกับฉันน่าจะเข้าใจเธอผิดไปจริงๆ”

จีน

……

ไทย

…

จีน

晚上。

ไทย

ตอนค่ำ

จีน

江縣。

ไทย

เจียงเซี่ยน

จีน

周先盛拖著疲憊的身子回到家,郭燕正端著菜從廚房裡走出來。

ไทย

โจวเซียนเซิ่งลากสังขารอันเหนื่อยล้ากลับถึงบ้าน กัวเยี่ยนกำลังยกกับข้าวเดินออกมาจากในครัวพอดี

จีน

“去洗洗手吃飯吧。”

ไทย

“ไปล้างมือแล้วมากินข้าวสิ”

จีน

周先盛有氣無力地答應一聲,手也沒洗,去柜子里拿了酒出來,倒了一杯,仰頭喝乾。

ไทย

โจวเซียนเซิ่งตอบรับอย่างอ่อนเปลี้ยเพลียแรง มือก็ไม่ได้ล้าง ตรงไปเปิดตู้หยิบเหล้าออกมารินใส่แก้วแล้วเงยหน้ากระดกจนหมด

จีน

郭燕見他情緒不對,連忙問道:“怎麼了這是?”

ไทย

กัวเยี่ยนเห็นอารมณ์ของเขาดูผิดปกติจึงรีบถาม “นี่มันเป็นอะไรไปเนี่ย”

จีน

周先盛從銀行回來的路上手一直都在抖,連喝了兩杯酒之後才緩過來。

ไทย

ระหว่างทางที่โจวเซียนเซิ่งกลับมาจากธนาคารมือของเขาสั่นมาโดยตลอด พอดื่มเหล้าติดต่อกันสองแก้วถึงค่อยฟื้นตัวกลับมาได้

จีน

面對妻子擔憂的目光,他張了張嘴,終究還是沒有把挪用五萬塊的事說出來,開口道:

ไทย

เมื่อเผชิญกับสายตาเป็นห่วงของภรรยา เขาอ้าปากพะงาบๆ ทว่าสุดท้ายก็ไม่ได้พูดเรื่องที่ยักยอกเงินห้าหมื่นหยวนออกไป เอ่ยขึ้นว่า

จีน

“下午去找了陳國棟,他不願意回來。”

ไทย

“ตอนบ่ายไปหาเฉินกั๋วต้งมา เขาไม่ยอมกลับมา”

จีน

郭燕知道鍋爐廠現在的情況,幾個大單子的成敗都捏在陳國棟的手裡,她嘆了口氣:

ไทย

กัวเยี่ยนรู้สถานการณ์ของโรงงานหม้อต้มในเวลานี้ดี ความสำเร็จหรือล้มเหลวของออร์เดอร์ใหญ่หลายรายการล้วนกำอยู่ในมือของเฉินกั๋วต้ง เธอจึงถอนหายใจ

จีน

“要是我,我也不願意。”

ไทย

“ถ้าเป็นฉัน ฉันก็ไม่ยอมเหมือนกัน”

จีน

周先盛瞪了她一眼,“你到底向著誰?”

ไทย

โจวเซียนเซิ่งถลึงตาใส่เธอ “นี่เธอเข้าข้างใครกันแน่”

จีน

郭燕給他瞪回去,“這是向著誰的問題嗎?當初你把老陳調去看大門,那麼侮辱人,人家現在憑什麼幫你的忙?”

ไทย

กัวเยี่ยนถลึงตากลับไป “นี่มันเป็นเรื่องของการเข้าข้างใครเหรอ ตอนนั้นคุณย้ายเหล่าเฉินไปเฝ้าประตู หยามหน้าคนอื่นขนาดนั้น ตอนนี้เขาจะมาช่วยงานคุณทำไมล่ะ”

จีน

周先盛怒道:“他在鍋爐廠幹了二十多年,現在廠里需要他,他居然撂挑子,這是不負責任,沒有大局觀!”

ไทย

โจวเซียนเซิ่งตวาดด้วยความโมโห “เขาทำที่โรงงานหม้อต้มมายี่สิบกว่าปี ตอนนี้โรงงานต้องการตัวเขา เขากลับทิ้งงานกลางคัน นี่มันไร้ความรับผิดชอบ ไม่มีวิสัยทัศน์ส่วนรวม!”

จีน

郭燕切了一聲,“那也不能召之即來揮之即去,不把人家當人看啊。”

ไทย

กัวเยี่ยนทำเสียงเชอะขึ้นมาคำหนึ่ง “ถึงอย่างนั้นก็ใช่ว่าจะเรียกให้มาก็ต้องมา สั่งให้ไปก็ต้องไป ไม่เห็นหัวคนอื่นเขาแบบนั้นได้เสียเมื่อไหร่”

จีน

“我懶得跟你說!”

ไทย

“ฉันขี้เกียจพูดกับเธอแล้ว!”

จีน

周先盛又倒了一杯酒,仰頭喝完,心裡更憋悶了。

ไทย

โจวเซียนเซิ่งรินเหล้าอีกแก้ว เงยหน้าดื่มจนหมด ในใจยิ่งรู้สึกอึดอัดคับข้องใจหนักกว่าเดิม

จีน

“行了,你別喝了!”

ไทย

“พอได้แล้ว คุณอย่าดื่มอีกเลย!”

จีน

郭燕把酒瓶給他收了,這才道:

ไทย

กัวเยี่ยนเก็บขวดเหล้าไปจากเขา จากนั้นจึงเอ่ยว่า

จีน

“明天我和你一起去陳家。”

ไทย

“พรุ่งนี้ฉันจะไปบ้านตระกูลเฉินพร้อมกับคุณ”

จีน

周先盛眼睛一亮,“對啊,你和李青荷關係好,你讓她幫我勸勸陳國棟。”

ไทย

โจวเซียนเซิ่งตาเป็นประกาย “จริงด้วย เธอสนิทกับหลี่ชิงเหอ เธอให้เธอช่วยเกลี้ยกล่อมเฉินกั๋วต้งให้ฉันหน่อยสิ”

จีน

郭燕翻了個白眼,“想什麼呢?我只能讓青荷別說你的壞話,回不回鍋爐廠還是要老陳自己決定。”

ไทย

กัวเยี่ยนกลอกตา “คิดอะไรอยู่เนี่ย ฉันทำได้แค่อย่าให้ชิงเหอพูดถึงคุณในแง่ร้ายเท่านั้นแหละ เรื่องจะกลับโรงงานหม้อต้มหรือไม่ก็ยังต้องให้เหล่าเฉินตัดสินใจเองอยู่ดี”

จีน

周先盛頓時蔫了,“我今天都那麼求他了,他都不願意,再去有什麼用?”

ไทย

โจวเซียนเซิ่งคอตกทันที “วันนี้ฉันขอร้องเขาขนาดนั้นแล้ว เขายังไม่ยอมเลย ไปอีกจะมีประโยชน์อะไร”

จีน

郭燕沒好氣地道:“你兩手空空的去,在別人面前擺官威,那是求人嗎?”

ไทย

กัวเยี่ยนเอ่ยอย่างหงุดหงิด “คุณไปมือเปล่า แถมยังวางอำนาจเบ่งใส่คนอื่น นั่นเขาเรียกว่าขอร้องคนเหรอ”

จีน

“你說…..”

ไทย

“เธอพูด…”

จีน

周先盛又要怒,卻見郭燕瞪著他,一想自己今天去見陳國棟的情景,頓時低聲道:

ไทย

โจวเซียนเซิ่งทำท่าจะโมโหขึ้นมาอีก แต่พอเห็นกัวเยี่ยนถลึงตาใส่ และพอนึกถึงสภาพตอนที่ตนไปพบเฉินกั๋วต้งในวันนี้ จึงเอ่ยเสียงเบาลงทันที

จีน

“的對。”

ไทย

“…ก็ถูก”

จีน

郭燕道:“明天我們先去買點禮品,去了陳家你態度也好點,別擺你那副廠長的譜兒!”

ไทย

กัวเยี่ยนกล่าวว่า “พรุ่งนี้พวกเราไปซื้อของขวัญสักหน่อยก่อน ไปถึงบ้านตระกูลเฉินแล้วคุณก็ทำท่าทางให้มันดีๆ หน่อย อย่าได้วางมาดรองผู้อำนวยการโรงงานของคุณอีกล่ะ!”

จีน

周先盛也是沒辦法了,只得連連點頭。

ไทย

โจวเซียนเซิ่งเองก็จนปัญญา ได้แต่พยักหน้าหงึกๆ ติดๆ กัน

จีน

“好,好,都聽你的。”

ไทย

“ได้ๆ ตามใจเธอหมดเลย”

จีน

兩人這才吃飯,郭燕忽然道:

ไทย

ทั้งสองคนถึงเริ่มลงมือกินข้าว กัวเยี่ยนก็เอ่ยขึ้นมากะทันหันว่า

จีน

“對了,上次你說玲兒要十萬塊去創業,還差五萬?”

ไทย

“จริงสิ คราวก่อนคุณบอกว่าหลิงเอ๋อร์ต้องการเงินหนึ่งแสนหยวนไปเริ่มต้นทำธุรกิจ ยังขาดอยู่อีกห้าหมื่นไม่ใช่เหรอ”

จีน

周先盛連忙道:“玲兒後來說不要那麼多了,只要五萬。”

ไทย

โจวเซียนเซิ่งรีบกล่าว “ภายหลังหลิงเอ๋อร์บอกว่าไม่เอาเยอะขนาดนั้นแล้ว เอาแค่ห้าหมื่น”

จีน

郭燕點點頭,“這就對了嘛,才大一,創業哪兒需要那麼多錢,你看人家陳諾,當初承包鍋爐廠食堂的時候都沒用什麼錢。”

ไทย

กัวเยี่ยนพยักหน้า “แบบนี้ถึงจะถูก เพิ่งจะอยู่ปีหนึ่ง ทำธุรกิจที่ไหนจะต้องใช้เงินเยอะขนาดนั้น คุณดูเฉินนั่วของคนอื่นเขาสิ ตอนที่รับเหมาโรงอาหารของโรงงานหม้อต้มยังแทบไม่ได้ใช้เงินเลย”

จีน

“好端端地提陳諾做什麼?我們女兒以後肯定比他強!”

ไทย

“อยู่ดีไม่ว่าดีจะพูดถึงเฉินนั่วทำไมกัน ลูกสาวพวกเราต่อไปต้องเก่งกว่าเขาแน่!”

จีน

聽到陳諾,周先盛更鬱悶了。

ไทย

พอได้ยินชื่อเฉินนั่ว โจวเซียนเซิ่งยิ่งหดหู่หงุดหงิดกว่าเดิม

จีน

郭燕道:“每個孩子都不一樣,你幹嘛非要讓玲兒和陳諾比?”

ไทย

กัวเยี่ยนกล่าวว่า “เด็กแต่ละคนไม่เหมือนกัน คุณจะเอาหลิงเอ๋อร์ไปเปรียบเทียบกับเฉินนั่วทำไมกัน”

จีน

周先盛瞪大眼睛,“我都比陳國棟強,我女兒當然要比他兒子強!”

ไทย

โจวเซียนเซิ่งเบิกตากว้าง “ฉันยังเก่งกว่าเฉินกั๋วต้ง ลูกสาวฉันก็ต้องเก่งกว่าลูกชายเขาสิ!”

จีน

郭燕無奈,想了想又道:“老周,玲兒和陳諾真的沒有可能了嗎?”

ไทย

กัวเยี่ยนจนใจ คิดๆ ดูแล้วจึงเอ่ยอีกว่า “เหล่าโจว หลิงเอ๋อร์กับเฉินนั่วไม่มีทางเป็นไปได้แล้วจริงๆ เหรอ”

จีน

郭燕其實一直都很喜歡陳諾,從小就把陳諾當自己的女婿了,只是沒想到兩個孩子小時候那麼要好,長大了卻變成了這樣。

ไทย

ความจริงแล้วกัวเยี่ยนชอบเฉินนั่วมาโดยตลอด มองเฉินนั่วเป็นลูกเขยของตัวเองมาตั้งแต่เด็ก เพียงแต่ไม่คาดคิดว่าเด็กทั้งสองคนที่ตอนเด็กๆ สนิทกันขนาดนั้น โตขึ้นมากลับกลายเป็นแบบนี้ไปได้

จีน

周先盛冷哼一聲,“現在陳諾覺得自己了不起,看不上玲兒,等玲兒創業成功,比他強了,他自然會回來求玲兒的!”

ไทย

โจวเซียนเซิ่งแค่นเสียงฮึ “ตอนนี้เฉินนั่วนึกว่าตัวเองวิเศษวิโส มองไม่เห็นหัวหลิงเอ๋อร์ รอให้หลิงเอ๋อร์ทำธุรกิจสำเร็จ เก่งกว่าเขาแล้ว ถึงเวลานั้นเขาก็จะกลับมาอ้อนวอนหลิงเอ๋อร์เองแหละ!”

จีน

郭燕張了張嘴,最終還是只能嘆了口氣。

ไทย

กัวเยี่ยนอ้าปาก แต่สุดท้ายก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา

จีน

兩個人在一起,要的是情投意合,而不是誰比誰強啊。

ไทย

คนสองคนจะอยู่ด้วยกัน มันต้องมีความรู้สึกตรงกันสิ ไม่ใช่ใครเก่งกว่าใครสักหน่อย

จีน

第二天,郭燕和周先盛買了很多禮品,再次來到了舊廠街。

ไทย

วันต่อมา กัวเยี่ยนกับโจวเซียนเซิ่งซื้อของขวัญมามากมาย และมาถึงจิ้วฉ่างเจียอีกครั้ง

จีน

樓下開小賣部的老張驚異地看著兩人:

ไทย

เหล่าจางที่เปิดร้านขายของชำอยู่ชั้นล่างมองทั้งสองคนด้วยความประหลาดใจ

จีน

“老周,郭燕,你們是來和老陳家訂親的嗎?”

ไทย

“เหล่าโจว กัวเยี่ยน พวกนายมาหมั้นหมายกับบ้านเหล่าเฉินเหรอ”

จีน

旁邊一個下樓來買醬油的鄰居碰了他一下,老張這才想起周家和老陳家的兩個孩子已經鬧掰了。

ไทย

เพื่อนบ้านคนหนึ่งที่ลงมาซื้อซีอิ๊วด้านล่างสะกิดเขาเบาๆ เหล่าจางถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเด็กของบ้านตระกูลโจวกับบ้านเหล่าเฉินแตกหักกันไปแล้ว

จีน

周先盛有點尷尬,“我們路過,順便過來看看。”

ไทย

โจวเซียนเซิ่งรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย “พวกเราผ่านมา แวะมาดูเฉยๆ น่ะ”

จีน

說完就和郭燕匆匆上了樓。

ไทย

พูดจบก็รีบขึ้นตึกไปพร้อมกับกัวเยี่ยนอย่างเร่งรีบ

จีน

老李看著兩人手裡的禮品盒,奇怪地道:

ไทย

เหล่าหลี่มองกล่องของขวัญในมือของทั้งสองคนแล้วเอ่ยอย่างแปลกใจว่า

จีน

“順便?那怎麼買這麼多東西?”

ไทย

“แวะมาดูเฉยๆ? แล้วทำไมถึงซื้อของมาเยอะขนาดนั้นล่ะ”

จีน

周先盛和郭燕上了五樓,郭燕敲了敲門,房門打開,出來的是李青荷,她一臉驚訝:

ไทย

โจวเซียนเซิ่งกับกัวเยี่ยนขึ้นมาถึงชั้นห้า กัวเยี่ยนเคาะประตู บานประตูเปิดออก คนที่ออกมาคือหลี่ชิงเหอ เธอมีสีหน้าประหลาดใจ

จีน

“燕子,你們怎麼來了?”

ไทย

“เยี่ยนจื่อ พวกเธอมากันได้ยังไงเนี่ย”

ความคิดเห็น

เข้าสู่ระบบ เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น การอ่านเปิดให้ทุกคน