ต่อไปนี้อย่าปล่อยให้ใครมารังแกตามใจชอบอีก

Chinese

第二天。

Thai

วันต่อมา

Chinese

“媽，我走了！”

Thai

“แม่ ผมไปแล้วนะ!”

Chinese

“老婆，我走了！”

Thai

“ที่รัก ผมไปแล้วนะ!”

Chinese

陳諾和陳國棟父子倆元氣滿滿地出了門，李青荷在後面喊：

Thai

สองพ่อลูกเฉินนั่วกับเฉินกั๋วต้งก้าวออกจากบ้านอย่างเปี่ยมล้นไปด้วยพลัง หลี่ชิงเหอตะโกนไล่หลังมาว่า

Chinese

“你們倆的水煮蛋還沒吃呢！”

Thai

“ไข่ต้มของพวกนายสองคนยังไม่ได้กินเลยนะ!”

Chinese

陳國棟連忙跑過去拿蛋，陳諾卻一溜煙跑了：

Thai

เฉินกั๋วต้งรีบวิ่งกลับไปหยิบไข่ ส่วนเฉินนั่วกลับเผ่นแน่บไปแล้ว

Chinese

“媽，都給我爸吃吧，給我爸補補！”

Thai

“แม่ ให้พ่อกินหมดเลยครับ ให้พ่อบำรุงหน่อย!”

Chinese

李青荷和陳國棟兩人看看兩個蛋，陳國棟連忙道：“老婆，我還不需要這麼補吧？”

Thai

หลี่ชิงเหอกับเฉินกั๋วต้งมองไข่สองฟอง เฉินกั๋วต้งรีบพูดขึ้น “ที่รัก ผมยังไม่ต้องบำรุงขนาดนั้นมั้ง?”

Chinese

“呸，老不正經！”

Thai

“ชิ ตาแก่นี่ พูดจาเหลวไหล!”

Chinese

陳諾依舊和昨天一樣，一邊走一邊塞著耳機背單詞。

Thai

เฉินนั่วยังคงเหมือนเมื่อวาน เสียบหูฟังท่องคำศัพท์ไปตลอดทาง

Chinese

路上碰到了張元，遠遠一看，這傢伙耳朵里也塞著耳機，陳諾笑了，上前拍拍他的肩膀。

Thai

ระหว่างทางเจอจางหยวน มองจากไกลๆ หมอนี่ก็เสียบหูฟังไว้ที่หูเหมือนกัน เฉินนั่วยิ้ม เดินเข้าไปตบบ่าเขา

Chinese

張元嚇了一跳，嘴裡半洋半中：“哦賣古得！你嚇死我了！”

Thai

จางหยวนสะดุ้งตกใจ ปากพูดไทยปนฝรั่ง “โอ้มายก็อด! นายทำฉันตกใจแทบตาย!”

Chinese

陳諾呵呵一笑：“背單詞呢？”

Thai

เฉินนั่วหัวเราะหึๆ “ท่องศัพท์อยู่เหรอ?”

Chinese

張元點點頭，幹勁十足：“孟老師在容大等著我呢，我一定要考上容大！”

Thai

จางหยวนพยักหน้า ฮึกเหิมเต็มเปี่ยม “อาจารย์เมิ่งกำลังรอฉันอยู่ที่ ม.หรงเฉิง ฉันจะต้องสอบติด ม.หรงเฉิง ให้ได้!”

Chinese

陳諾上下打量他：“可以啊，這次不是三分鐘熱情。”

Thai

เฉินนั่วมองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า “ใช้ได้นี่ ครั้งนี้ไม่ได้ไฟไหม้ฟางสินะ”

Chinese

“那當然，這是我和孟老師的約定！”

Thai

“แน่นอนอยู่แล้ว นี่คือสัญญาของฉันกับอาจารย์เมิ่ง!”

Chinese

兩人一邊走一邊背單詞，路上碰到不少班上的同學，見兩人居然這麼勤奮，都是一臉驚訝。

Thai

ทั้งสองคนเดินไปพลางท่องศัพท์ไปพลาง ระหว่างทางเจอเพื่อนร่วมห้องหลายคน พอเห็นทั้งคู่ขยันขันแข็งขนาดนี้ต่างก็พากันประหลาดใจ

Chinese

很快到了學校門口，陳諾頓了頓，讓張元先進去，自己則來到校門左側那條小巷裡。

Thai

ไม่นานก็มาถึงหน้าประตูโรงเรียน เฉินนั่วชะงักไปครู่หนึ่ง บอกให้จางหยวนเข้าไปก่อน ส่วนตนเองเดินไปยังตรอกเล็กๆ ทางด้านซ้ายของประตูโรงเรียน

Chinese

沈新眉每天來學校都會經過這條巷子，昨天早上她就是在這裡被林程程欺負的。

Thai

ทุกวันที่มาโรงเรียนเสิ่นซินเหมยจะต้องผ่านตรอกนี้ เมื่อวานตอนเช้าเธอก็ถูกหลินเฉิงเฉิงรังแกที่นี่

Chinese

“陳諾，你在這兒做什麼？”

Thai

“เฉินนั่ว นายทำอะไรอยู่ตรงนี้?”

Chinese

陳諾站了一會兒，幾個四班的同學走過來，見他杵在那兒，好奇地問道。

Thai

เฉินนั่วยืนอยู่ครู่หนึ่ง เพื่อนร่วมห้อง 4 สองสามคนเดินผ่านมา เห็นเขายืนทื่ออยู่ตรงนั้นจึงเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

Chinese

“沒什麼，看看風景。”陳諾回答。

Thai

“ไม่มีอะไร ดูวิวเรื่อยเปื่อย” เฉินนั่วตอบ

Chinese

幾個同學奇怪地看看他，沒再多問，朝校門走去，陳諾雙手插兜，搖搖頭。

Thai

เพื่อนๆ มองเขาอย่างแปลกใจ ไม่ได้ถามอะไรต่อแล้วเดินตรงไปที่ประตูโรงเรียน เฉินนั่วล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้างพลางส่ายหน้า

Chinese

小奶貓可能已經進學校了，我在這兒瞎擔心什麼呢？

Thai

ลูกแมวน้อยอาจจะเข้าโรงเรียนไปแล้วก็ได้ ฉันจะมายืนกังวลอะไรไร้สาระอยู่ตรงนี้เนี่ย?

Chinese

他正要轉身，遠處走來一道高挑又畏縮的身影。

Thai

ขณะที่เขากำลังจะหันหลังกลับ ร่างสูงเพรียวที่ดูขลาดกลัวร่างหนึ่งก็เดินมาจากที่ไกลๆ

Chinese

她埋著腦袋，慢慢走進小巷裡。

Thai

เธอก้มหน้าก้มตา ค่อยๆ เดินเข้ามาในตรอก

Chinese

走到陳諾的面前，看到他的鞋，這才倏地抬頭，臉上帶著驚喜：

Thai

เมื่อเดินมาถึงตรงหน้าของเฉินนั่วและเห็นรองเท้าของเขา ถึงได้เงยหน้าขึ้นขวับ สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความประหลาดใจระคนยินดี

Chinese

“陳、陳諾同學？”

Thai

“พะ…เพื่อนนักเรียนเฉินนั่ว?”

Chinese

陳諾不滿地道：“怎麼來這麼晚？”

Thai

เฉินนั่วเอ่ยอย่างไม่พอใจ “ทำไมมาสายขนาดนี้?”

Chinese

沈新眉連忙道：“對不起。”

Thai

เสิ่นซินเหมยรีบพูด “ขอโทษนะ”

Chinese

陳諾無語：“你跟我道什麼歉？”

Thai

เฉินนั่วพูดไม่ออก “เธอจะขอโทษฉันทำไม?”

Chinese

他看了看沈新眉的身後：“今天林程程她們沒找你麻煩？”

Thai

เขามองไปทางด้านหลังของเสิ่นซินเหมย “วันนี้พวกหลินเฉิงเฉิงไม่ได้มาหาเรื่องเธอใช่ไหม?”

Chinese

沈新眉搖搖頭，隨即反應過來，鏡片后的雙眸瀲灧如水：

Thai

เสิ่นซินเหมยส่ายหน้า จากนั้นก็พลันนึกขึ้นได้ ดวงตาคู่งามหลังแว่นตาเปล่งประกายฉ่ำวาวราวสายน้ำ

Chinese

“陳諾同學，你是在這裡等我？”

Thai

“เพื่อนนักเรียนเฉินนั่ว นายมารอฉันอยู่ตรงนี้เหรอ?”

Chinese

陳諾點點頭：“我擔心林程程她們又找你麻煩，你笑什麼？”

Thai

เฉินนั่วพยักหน้า “ฉันกลัวว่าพวกหลินเฉิงเฉิงจะมาหาเรื่องเธออีกน่ะสิ เธอยิ้มอะไร?”

Chinese

沈新眉連忙道：“對不起。”

Thai

เสิ่นซินเหมยรีบพูด “ขอโทษนะ”

Chinese

“你別整天都道歉，我跟你說，我不可能時時刻刻都在你身邊，要是林程程她們再欺負，你就像昨天摔我那樣摔她！懂了嗎？”

Thai

“เธออย่าเอาแต่ขอโทษทั้งวันสิ ฉันบอกเธอนะ ฉันไม่มีทางอยู่ข้างกายเธอได้ตลอดเวลาหรอก ถ้าพวกหลินเฉิงเฉิงมารังแกเธออีก เธอก็จับพวกนั้นทุ่มเหมือนที่ทุ่มฉันเมื่อวานสิ! เข้าใจหรือยัง?”

Chinese

沈新眉認真地想了想，弱弱地道：“我、我不敢。”

Thai

เสิ่นซินเหมยครุ่นคิดอย่างจริงจัง ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว “ฉะ…ฉันไม่กล้า”

Chinese

陳諾瞪著她：“小奶貓，你要是再隨便被別人欺負，我就不陪你學習了！”

Thai

เฉินนั่วถลึงตาใส่เธอ “ลูกแมวน้อย ถ้าเธอยังยอมให้คนอื่นมารังแกตามใจชอบอีกล่ะก็ ฉันจะไม่ติวหนังสือเป็นเพื่อนเธอแล้วนะ!”

Chinese

沈新眉身子一顫，沉默片刻，最後終於點點頭。

Thai

เสิ่นซินเหมยตัวสั่นเทิ้ม นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ในที่สุดก็พยักหน้า

Chinese

“這才對嘛。”陳諾滿意地笑了，習慣性地抬手揉了揉小奶貓的腦袋。

Thai

“แบบนี้ค่อยถูกหน่อย” เฉินนั่วยิ้มอย่างพอใจ ยกมือขึ้นขยี้หัวลูกแมวน้อยตามความเคยชิน

Chinese

“好了，你先進去吧。”

Thai

“เอาละ เธอเข้าไปก่อนเถอะ”

Chinese

他知道沈新眉不敢在學校里和他走在一起。

Thai

เขารู้ว่าเสิ่นซินเหมยไม่กล้าเดินเข้าโรงเรียนไปพร้อมกับเขา

Chinese

“哦。”

Thai

“อื้อ”

Chinese

沈新眉答應一聲，背著書包跑進了學校，她下意識地摸了摸剛才被陳諾揉過的頭頂，嘴角不自覺地翹了起來。

Thai

เสิ่นซินเหมยขานรับ กระชับเป้สะพายหลังแล้ววิ่งเข้าโรงเรียนไป เธอแตะบนกระหม่อมที่เพิ่งถูกเฉินนั่วลูบเบาๆ อย่างลืมตัว มุมปากยกยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

Chinese

等沈新眉進去了一會兒，陳諾這才走進校門。

Thai

รอจนเสิ่นซินเหมยเข้าไปได้สักพัก เฉินนั่วถึงค่อยเดินผ่านประตูโรงเรียนเข้าไป

Chinese

“程程，四班的陳諾怎麼和一枝眉這麼熟？”

Thai

“เฉิงเฉิง เฉินนั่วห้อง 4 ทำไมถึงสนิทกับยัยคิ้วเดียวขนาดนั้นล่ะ?”

Chinese

陳諾離開不久，小巷另一邊探出三個腦袋，正是林程程和她的兩個跟班。

Thai

หลังจากที่เฉินนั่วเดินจากไปได้ไม่นาน อีกฝั่งของตรอกก็มีศีรษะยื่นโผล่ออกมาสามหัว ซึ่งก็คือหลินเฉิงเฉิงกับลูกสมุนสองคนของเธอนั่นเอง

Chinese

林程程哼了一聲：“我就說那封情書有點奇怪，原來真是陳諾在幫一枝眉！”

Thai

หลินเฉิงเฉิงส่งเสียงฮึ “ฉันว่าแล้วจดหมายรักฉบับนั้นมีอะไรแปลกๆ ที่แท้เฉินนั่วก็ช่วยยัยคิ้วเดียวจริงๆ!”

Chinese

“可陳諾不是周校花的跟班狗嗎？怎麼又和一枝眉搞在一起了？”

Thai

“แต่เฉินนั่วไม่ใช่หมาตามก้นดาวโรงเรียนโจวหรอกเหรอ? ทำไมถึงไปพัวพันกับยัยคิ้วเดียวได้ล่ะ?”

Chinese

“吃不到滿漢全席，只能吃點鹹菜唄。”

Thai

“กินโต๊ะจีนหม่านฮั่นไม่ได้ ก็ได้แต่กินผักดองเค็มละสิ”

Chinese

“哼，我就不信陳諾能一直跟著一枝眉！”

Thai

“เหอะ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเฉินนั่วจะคอยตามติดยัยคิ้วเดียวได้ตลอดเวลา!”

Chinese

林程程臉色有點難看，昨天她回家又被父母數落了一通，說她沒考進年級前五十，讓他們在朋友面前很沒面子。

Thai

สีหน้าของหลินเฉิงเฉิงดูย่ำแย่ เมื่อวานพอกลับถึงบ้านเธอก็ถูกพ่อแม่ตำหนิยกใหญ่อีกรอบ โดยบอกว่าเธอสอบไม่ติดหนึ่งในห้าสิบอันดับแรกของสายชั้น ทำให้พวกเขาขายหน้าต่อหน้าเพื่อนฝูง

Chinese

林程程晚上覺都沒睡好，心裡全是忿恨。

Thai

เมื่อคืนหลินเฉิงเฉิงนอนแทบไม่หลับ ในใจเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ

Chinese

都是一枝眉的錯！

Thai

ทั้งหมดเป็นความผิดของยัยคิ้วเดียว!

Chinese

要不是她每次都壓著我，我早就進前五十了！

Thai

ถ้าไม่ใช่เพราะยัยนั่นคอยกดฉันไว้ทุกครั้ง ฉันติดท็อปห้าสิบไปนานแล้ว!

Chinese

林程程決定找個陳諾不在的機會，好好教訓一下沈新眉。

Thai

หลินเฉิงเฉิงตัดสินใจว่าจะหาโอกาสตอนที่เฉินนั่วไม่อยู่ สั่งสอนเสิ่นซินเหมยให้สาสม

Chinese

陳諾走進教室，卻發現不少人都在看著自己和張元，有的還在低聲議論。

Thai

เฉินนั่วเดินเข้ามาในห้องเรียน ทว่ากลับพบว่าหลายคนกำลังมองดูตนเองกับจางหยวน บางคนยังแอบซุบซิบกันเสียงเบา

Chinese

陳諾倒也沒在意，走到自己的座位上繼續看書。

Thai

เฉินนั่วไม่ได้สนใจ เดินไปที่ที่นั่งของตัวเองแล้วอ่านหนังสือต่อ

Chinese

不過周圍的議論聲還是傳進了他的耳朵里，陳諾總算聽明白了。

Thai

แต่เสียงซุบซิบกระซิบกระซาบโดยรอบก็ยังคงลอยเข้าหูเขาจนได้ ในที่สุดเฉินนั่วก็เข้าใจ

Chinese

這些傢伙原來是在八卦：

Thai

ที่แท้เจ้าพวกนี้กำลังนินทาเรื่องซุบซิบพวกนี้อยู่

Chinese

“張元居然努力學習了？”

Thai

“จางหยวนตั้งใจเรียนกับเขาด้วยเหรอ?”

Chinese

“陳諾好像真的不追周玲兒了？”

Thai

“เฉินนั่วเหมือนจะไม่ตามจีบโจวหลิงเอ๋อร์แล้วจริงๆ นะ?”

Chinese

陳諾懶得搭理這些無聊的傢伙，埋頭開始刷題。

Thai

เฉินนั่วขี้เกียจสนใจพวกคนว่างงานน่าเบื่อพวกนี้ ก้มหน้าก้มตาเริ่มทำโจทย์ข้อสอบ

Chinese

“玲兒，陳諾真的不追你了？”

Thai

“หลิงเอ๋อร์ เฉินนั่วไม่ตามจีบเธอแล้วจริงๆ เหรอ?”

Chinese

那邊張蓉蓉正低聲對周玲兒問道。

Thai

ทางฝั่งนั้น จางหรงหรงกำลังเอ่ยถามโจวหลิงเอ๋อร์ด้วยเสียงเบา

Chinese

周玲兒拿著書：“我只想好好學習，哪有空管這種無聊的事？”

Thai

โจวหลิงเอ๋อร์ถือหนังสืออยู่ “ฉันแค่อยากตั้งใจเรียน จะเอาเวลาที่ไหนไปสนใจเรื่องไร้สาระพรรค์นี้?”

Chinese

張蓉蓉提醒：“玲兒，你書拿倒了。”

Thai

จางหรงหรงเตือน “หลิงเอ๋อร์ เธอถือหนังสือกลับหัวอยู่นะ”

Chinese

周玲兒臉都漲紅了，還好語文老師進來了，張蓉蓉這才沒再多問。

Thai

ใบหน้าของโจวหลิงเอ๋อร์แดงก่ำขึ้นมาทันที ยังดีที่ครูสอนภาษาจีนเดินเข้ามา จางหรงหรงจึงไม่ได้ถามอะไรต่อ

Chinese

她回頭看了看陳諾，只見陳諾正襟危坐，一臉認真地看著講台，周玲兒心裡冷哼。

Thai

เธอหันกลับไปมองเฉินนั่ว เห็นเฉินนั่วนั่งตัวตรงแหน่ว มองดูกระดานหน้าชั้นด้วยสีหน้าจริงจัง โจวหลิงเอ๋อร์แค่นเสียงฮึในใจ

Chinese

現在裝愛學習了？

Thai

ตอนนี้มาเสแสร้งทำเป็นรักเรียนงั้นเหรอ?

Chinese

行啊，今天中午我就好好教教你！

Thai

ได้สิ เที่ยงวันนี้ฉันจะสั่งสอนนายให้ดีเลย!

Chinese

昨晚周玲兒特意找了好幾套很難的卷子，就是準備中午讓陳諾做上面的題，看著他一道都做不出來，面紅耳赤的樣子。

Thai

เมื่อคืนโจวหลิงเอ๋อร์ตั้งใจหาชุดข้อสอบยากๆ มาหลายชุด กะว่าจะเอามาให้เฉินนั่วทำโจทย์พวกนั้นตอนพักเที่ยง และรอดูสภาพที่เขาทำไม่ได้แม้แต่ข้อเดียวจนหน้าแดงก่ำอับอายขายหน้า

Chinese

讓他知道自己到底是什麼水平。

Thai

เพื่อให้เขารู้ว่าระดับความสามารถของตัวเองอยู่ที่ตรงไหนกันแน่

Chinese

想著陳諾羞愧難當的模樣，周玲兒心裡的鬱悶都消散了不少。

Thai

พอนึกถึงสภาพของเฉินนั่วที่อับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี ความหงุดหงิดในใจของโจวหลิงเอ๋อร์ก็จางหายไปไม่น้อย

Chinese

好不容易熬到中午，周玲兒把準備好的卷子拿出來，卻見陳諾徑直走出了教室。

Thai

กว่าจะทนรอจนถึงเวลาพักเที่ยง โจวหลิงเอ๋อร์หยิบชุดข้อสอบที่เตรียมไว้ออกมา ทว่ากลับเห็นเฉินนั่วเดินดุ่มๆ ออกจากห้องเรียนไปเฉย

Chinese

“陳諾，該補課了！”

Thai

“เฉินนั่ว ได้เวลาติวแล้ว!”

Chinese

她喊了一聲，卻見陳諾已經跑遠了。

Thai

เธอตะโกนเรียกไปหนึ่งเสียง แต่กลับเห็นว่าเฉินนั่ววิ่งลับตาไปไกลแล้ว

Chinese

周玲兒怔住，張蓉蓉在後面奇怪地道：

Thai

โจวหลิงเอ๋อร์ยืนอึ้ง จางหรงหรงที่อยู่ข้างหลังเอ่ยอย่างแปลกใจ

Chinese

“玲兒，你不是要給陳諾補習的嗎？他怎麼跑了？”

Thai

“หลิงเอ๋อร์ เธอไม่ได้จะติวให้เฉินนั่วเหรอ? ทำไมเขาวิ่งหนีไปแล้วล่ะ?”

Chinese

周玲兒倏地站起來，跑到老李的辦公室。

Thai

โจวหลิงเอ๋อร์ลุกพรวดขึ้นมา วิ่งตรงไปยังห้องพักครูของเหล่าหลี่

Chinese

辦公室里幾個老師都在，看到周玲兒都和善地微笑，周玲兒成績好，長得又漂亮，老師們都很喜歡她。

Thai

ในห้องพักครูมีอาจารย์อยู่หลายคน พอเห็นโจวหลิงเอ๋อร์ต่างก็ส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร โจวหลิงเอ๋อร์เรียนดีทั้งยังหน้าตาสวยสะสวย บรรดาครูจึงเอ็นดูเธอมาก

Chinese

周玲兒昂首挺胸走進辦公室，對老李大聲說道：

Thai

โจวหลิงเอ๋อร์เชิดหน้าอกผึ่งเดินเข้าไปในห้องพักครู แล้วพูดกับเหล่าหลี่เสียงดังว่า

Chinese

“李老師，陳諾同學又逃課了！這次您一定要好好教育他，最好告訴他父母！”

Thai

“อาจารย์หลี่คะ เพื่อนนักเรียนเฉินนั่วโดดเรียนอีกแล้วค่ะ! ครั้งนี้อาจารย์ต้องอบรมสั่งสอนเขาให้ดีเลยนะคะ ทางที่ดีควรแจ้งพ่อแม่ของเขาด้วยค่ะ!”

Chinese

中午的學習共進組是老李定的，周玲兒就是陳諾的老師，現在陳諾居然跑了，等於就是逃課。

Thai

กลุ่มก้าวหน้าร่วมกันทางการเรียนตอนพักเที่ยงเหล่าหลี่เป็นคนกำหนดขึ้นมา โจวหลิงเอ๋อร์ก็คือครูของเฉินนั่ว ตอนนี้เฉินนั่วกลับชิ่งหนีไป ก็เท่ากับโดดเรียนนั่นเอง

Chinese

老李看了看旁邊的幾位同事，又看看一臉正氣的周玲兒，有點尷尬，微笑道：

Thai

เหล่าหลี่มองดูเพื่อนร่วมงานสองสามคนที่อยู่ข้างๆ แล้วมองโจวหลิงเอ๋อร์ที่กำลังทำหน้าตาขึงขังเปี่ยมด้วยความยุติธรรม รู้สึกกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มพลางกล่าวว่า

Chinese

“周玲兒，陳諾家裡有事，昨天陳諾的父親已經幫他請過假了。”

Thai

“โจวหลิงเอ๋อร์ ที่บ้านของเฉินนั่วมีธุระ เมื่อวานพ่อของเฉินนั่วช่วยลาหยุดให้เขาแล้วล่ะ”