เธอรังเกียจฉันขนาดนี้จริงหรือ?
你真的這麼厭惡我?แปลจาก จีน ด้วยเครื่องมือ อาจมีความคลาดเคลื่อน
จีน
初春的清晨。
ไทย
เช้าตรู่ในต้นฤดูใบไม้ผลิ
จีน
第一縷晨曦透過窗帘的縫隙灑落在潔白的床單上。
ไทย
แสงอรุณแรกสาดส่องผ่านช่องว่างของผ้าม่านลงบนผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาด
จีน
這張床單在昨晚經歷了很多事,此刻已經變得皺巴巴。
ไทย
ผ้าปูที่นอนผืนนี้ผ่านเรื่องราวมามากมายเมื่อคืนนี้ ในเวลานี้จึงยับย่นไปหมดแล้ว
จีน
倏地,一隻白皙的腿從被子里伸出來,將床單上的一縷褶皺壓平,隨即響起一道慵懶而滿足的聲音。
ไทย
ทันใดนั้น เรียวขาขาวเนียนข้างหนึ่งยื่นออกมาจากใต้ผ้าห่ม กดรอยยับบนผ้าปูที่นอนให้เรียบลง ตามด้วยเสียงอันเกียจคร้านและเปี่ยมสุขดังขึ้น
จีน
“嗯......”
ไทย
“อืม…”
จีน
方欣睜開眼睛,轉頭看著睡在旁邊的男人,嘴角不禁微微翹起。
ไทย
ฟางซินลืมตาขึ้น หันไปมองชายหนุ่มที่นอนอยู่ข้างกาย มุมปากอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย
จีน
昨晚她結束了一場應酬酒局,出來正好碰到妹妹方月兒扶著喝醉的陸躍生。
ไทย
เมื่อคืนนี้เธอเพิ่งเสร็จจากงานเลี้ยงสังสรรค์ ออกมาก็บังเอิญเจอน้องสาวฟางเยวี่ยเอ๋อร์กำลังประคองลู่เย่เซิงที่เมามายพอดี
จีน
於是便接過陸躍生,獨自一人送他回了家。
ไทย
เธอจึงรับตัวลู่เย่เซิงมา และพาเขากลับบ้านเพียงลำพัง
จีน
陸躍生的家她來過一次,那時陸躍生還是她的司機,當時她要去鄰城出差,走得急,陸躍生開車回家拿自己洗漱的衣服,便載著方欣一起過來。
ไทย
บ้านของลู่เย่เซิงเธอเคยมาครั้งหนึ่ง ตอนนั้นลู่เย่เซิงยังเป็นคนขับรถของเธอ คราวนั้นเธอต้องไปดูงานที่เมืองข้างเคียงอย่างเร่งด่วน ลู่เย่เซิงขับรถกลับบ้านมาเอาเสื้อผ้าของใช้ส่วนตัว จึงขับพาฟางซินมาด้วยกัน
จีน
那次方欣便進了陸躍生的家門,所以昨晚她送陸躍生回來時也算是輕車熟路。
ไทย
ครั้งนั้นฟางซินได้ก้าวเข้าประตูบ้านของลู่เย่เซิง ดังนั้นเมื่อคืนที่เธอพาลู่เย่เซิงกลับมาจึงนับว่าคุ้นเคยเส้นทางเป็นอย่างดี
จีน
把陸躍生扶進卧室,幫他脫了鞋子和外衣,蓋上被子后,方欣正要離開,卻被陸躍生抓住了手腕。
ไทย
หลังจากพยุงลู่เย่เซิงเข้าไปในห้องนอน ช่วยเขาถอดรองเท้าและเสื้อตัวนอก ห่มผ้าให้เรียบร้อยแล้ว ฟางซินกำลังจะจากไป ทว่ากลับถูกลู่เย่เซิงคว้าข้อมือเอาไว้
จีน
“別走!”
ไทย
“อย่าไป!”
จีน
陸躍生臉頰通紅,聲音低沉地說出那句“別走”之後,方欣便完全沉迷了。
ไทย
ใบหน้าของลู่เย่เซิงแดงก่ำ หลังจากเอ่ยคำว่า “อย่าไป” ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ฟางซินก็ลุ่มหลงไปโดยสิ้นเชิง
จีน
過程中她很快發現陸躍生似乎是被下了葯,不過也無暇顧及了。
ไทย
ในระหว่างนั้นไม่นานเธอก็ค้นพบว่าลู่เย่เซิงดูเหมือนจะถูกวางยา แต่ก็ไม่มีเวลาไปใส่ใจแล้ว
จีน
陸躍生的攻勢太猛,方欣只能全力抵擋。
ไทย
การรุกคืบของลู่เย่เซิงดุดันเกินไป ฟางซินทำได้เพียงต้านรับอย่างสุดกำลัง
จีน
這一晚也不知道折騰了多久,方欣累的手指頭都沒法再動一下,這才沉沉睡去。
ไทย
คืนนี้ไม่รู้ว่าพัวพันกันอยู่นานเท่าใด ฟางซินเหนื่อยล้าจนแม้แต่นิ้วมือก็ขยับไม่ไหว ถึงได้ผล็อยหลับไปอย่างสนิท
จีน
此刻醒來,看著身邊沉睡的男人,方欣那顆孤寂已久的心瞬間被填滿。
ไทย
ในยามนี้เมื่อตื่นขึ้นมา มองดูชายหนุ่มที่นอนหลับอยู่ข้างกาย หัวใจที่อ้างว้างมาเนิ่นนานของฟางซินก็พลันถูกเติมเต็ม
จีน
如果每天早上都能有他陪著自己醒來,那該有多好?
ไทย
หากทุกเช้ามีเขาคอยตื่นมาเคียงข้าง มันจะดีสักเพียงไหน
จีน
正想著,陸躍生緩緩睜開眼睛,當看到眼前的方欣時,卻沒有絲毫幸福的樣子,臉上霎時變得驚慌。
ไทย
ขณะกำลังคิดอยู่นั้น ลู่เย่เซิงก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น เมื่อเห็นฟางซินอยู่ตรงหน้า ทว่ากลับไม่มีแววแห่งความสุขเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าแปรเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกในทันใด
จีน
“方校長?!”
ไทย
“รองอธิการบดีฟาง?!”
จีน
陸躍生蹭地一下坐起來,迅速和方欣拉開距離,昨晚的溫情消失不見,此刻的方欣彷彿是洪水猛獸。
ไทย
ลู่เย่เซิงผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว เว้นระยะห่างจากฟางซินทันที ความอ่อนโยนเมื่อคืนมลายหายไปสิ้น ในเวลานี้ฟางซินราวกับเป็นสัตว์ร้ายที่น่าสะพรึงกลัว
จีน
方欣很受傷,直直地盯著他:
ไทย
ฟางซินรู้สึกเจ็บปวดยิ่งนัก จ้องมองเขาเขม็ง
จีน
“陸躍生,你什麼意思?”
ไทย
“ลู่เย่เซิง นายหมายความว่ายังไง”
จีน
陸躍生有點慌亂,連忙解釋道:
ไทย
ลู่เย่เซิงลนลานเล็กน้อย รีบอธิบายว่า
จีน
“方校長,對不起,昨晚我也不知道怎麼回事,控制不住自己的行為,我向你道歉!如果你要報警,我也沒異議,是我做錯了事,我願意接受懲罰!”
ไทย
“รองอธิการบดีฟาง ขอโทษครับ เมื่อคืนผมก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ควบคุมตัวเองไม่ได้เลย ผมขอโทษคุณด้วย หากคุณต้องการแจ้งความ ผมก็ไม่มีข้อโต้แย้ง เป็นผมที่ทำเรื่องผิดพลาดไป ผมยินดีรับโทษครับ!”
จีน
方欣氣笑了,眸子變得冰冷。
ไทย
ฟางซินหัวเราะเยาะออกมาด้วยความโมโห แววตาแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา
จีน
“陸躍生,所以你真的這麼厭惡我?寧願去坐牢也不願意和我在一起?”
ไทย
“ลู่เย่เซิง สรุปคือนายรังเกียจฉันมากขนาดนี้เลยเหรอ ยอมติดคุกแต่ไม่ยอมอยู่ด้วยกันกับฉันงั้นสิ”
จีน
方欣徑直站起來,低頭看著陸躍生:
ไทย
ฟางซินลุกขึ้นยืนตรง ก้มมองลู่เย่เซิง
จีน
“和我發生了那種事,讓你很噁心對吧?好,好,我走!”
ไทย
“เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นกับฉัน ทำให้นายขยะแขยงมากใช่ไหม ได้ ดี ฉันไปเอง!”
จีน
她迅速穿好衣服,冷冷地道:
ไทย
เธอรีบสวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว เอ่ยเสียงเย็นชาว่า
จีน
“陸躍生,昨晚的事是我自己犯賤!以後我們倆別再見面了!”
ไทย
“ลู่เย่เซิง เรื่องเมื่อคืนนี้เป็นเพราะฉันหาเรื่องใส่ตัวเอง ต่อไปพวกเราสองคนไม่ต้องมาเจอกันอีก!”
จีน
說完便走出卧室,外面很快響起砰的一聲,她已經離開了陸躍生的家。
ไทย
พูดจบก็เดินออกจากห้องนอนไป ไม่นานเสียงดังปังก็ดังขึ้นจากด้านนอก เธอออกจากบ้านของลู่เย่เซิงไปแล้ว
จีน
陸躍生坐在床上,呆愣許久,頹喪地垂下頭。
ไทย
ลู่เย่เซิงนั่งอยู่บนเตียง เหม่อลอยอยู่นาน ก่อนจะก้มศีรษะลงอย่างท้อแท้สิ้นหวัง
จีน
芙蓉酒店背後。
ไทย
ด้านหลังโรงแรมฝูหรง
จีน
一條僻靜的小巷裡。
ไทย
ในตรอกอันเงียบสงบแห่งหนึ่ง
จีน
清晨有霧,籠罩在寂靜無聲的小巷中。
ไทย
เช้าตรู่มีหมอกลง ปกคลุมตรอกที่เงียบสงัดไร้สุ้มเสียง
จีน
“阿嚏!”
ไทย
“ฮัดเช่ย!”
จีน
一道噴嚏聲打破了安靜,片刻后......
ไทย
เสียงจามเสียงหนึ่งทำลายความเงียบสงบ ครู่ต่อมา…
จีน
“啊!!”
ไทย
“กรี๊ด!!”
จีน
“曹姐,你別叫啊!”
ไทย
“พี่เฉา พี่อย่าร้องสิครับ!”
จีน
“混蛋!你做了什麼?!”
ไทย
“ไอ้สารเลว! นายทำอะไรลงไป?!”
จีน
“曹姐你別打,昨晚是你把我拉進來的!”
ไทย
“พี่เฉาพี่อย่าตีสิ เมื่อคืนพี่เป็นคนดึงผมเข้ามาเองนะ!”
จีน
曹麗麗躺在小巷的地面上,捂著身子尖叫,雙腿不斷地踢向年輕男人。
ไทย
เฉาหลี่หลี่นอนอยู่บนพื้นในตรอก เอามือกุมร่างกรีดร้อง ขาทั้งสองข้างเตะใส่ชายหนุ่มอย่างไม่หยุดหย่อน
จีน
“曹姐,這是在外面,你再叫就把人引來了!”
ไทย
“พี่เฉา นี่อยู่ข้างนอกนะ พี่ร้องอีกเดี๋ยวก็เรียกคนมาหรอก!”
จีน
小王的一句話提醒了曹麗麗,她立馬不叫了,可是看到男生那滿臉的青春痘,頓時一陣作嘔!
ไทย
คำพูดประโยคหนึ่งของเสี่ยวหวังเตือนสติเฉาหลี่หลี่ เธอหยุดกรีดร้องทันที ทว่าพอเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยสิวของเด็กหนุ่ม ก็รู้สึกสะอิดสะเอียนขึ้นมาในบัดดล!
จีน
她不是沒有過男人,可那些都是事業有成的成功男人,哪像眼前這個一無是處的窮光蛋小鬼!
ไทย
เธอใช่ว่าไม่เคยมีผู้ชาย แต่คนพวกนั้นล้วนเป็นผู้ชายที่ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน ไหนเลยจะเหมือนไอ้เด็กหนุ่มจนกรอบไร้ประโยชน์ตรงหน้านี้!
จีน
自己居然和這樣的男人有了關係!
ไทย
ตัวเองกลับมีอะไรกับผู้ชายแบบนี้ไปได้!
จีน
曹麗麗無法接受這樣的事實!
ไทย
เฉาหลี่หลี่ไม่อาจยอมรับความจริงเช่นนี้ได้!
จีน
以前她還能從那些男人手裡得到些補償,現在被這窮光蛋小鬼吃干抹凈,卻什麼都得不到!
ไทย
เมื่อก่อนเธอยังพอได้สิ่งชดเชยจากมือผู้ชายพวกนั้นบ้าง ทว่าตอนนี้กลับถูกไอ้เด็กจนกรอบคนนี้กินเรียบไม่เหลือเศษซาก แต่ไม่ได้อะไรกลับมาเลยสักอย่าง!
จีน
最氣人的是,昨晚還是自己主動!
ไทย
ที่น่าโมโหที่สุดคือเมื่อคืนตัวเองยังเป็นฝ่ายเริ่มก่อนเสียอีก!
จีน
曹麗麗簡直要瘋了,她一邊踢小王,一邊雙手在地上扒拉,尋找自己的衣服。
ไทย
เฉาหลี่หลี่แทบจะเป็นบ้า เธอเตะเสี่ยวหวังไปพลาง สองมือก็ควานไปตามพื้นเพื่อหาเสื้อผ้าของตัวเองไปพลาง
จีน
可是她的衣服都不知道被甩到哪裡去了。
ไทย
แต่เสื้อผ้าของเธอไม่รู้ว่าถูกโยนไปตกอยู่ที่ไหนแล้ว
จีน
倒是小王很快找到了自己的衣服穿好,終於在周圍找到了曹麗麗的裙子。
ไทย
แต่เสี่ยวหวังกลับหาเสื้อผ้าของตัวเองเจอและสวมใส่เรียบร้อยอย่างรวดเร็ว ในที่สุดก็หากระโปรงของเฉาหลี่หลี่พบในบริเวณรอบๆ
จีน
“曹姐,你的衣服。”
ไทย
“พี่เฉา เสื้อผ้าของพี่ครับ”
จีน
曹麗麗一看,頓時欲哭無淚。
ไทย
เฉาหลี่หลี่ก้มมองดู ก็แทบร้องไห้ไม่ออกในทันที
จีน
這條超短裙本就沒多少布料,昨晚又經歷了一番大戰,現在已經變得破破爛爛,根本沒法穿了。
ไทย
กระโปรงสั้นกุดตัวนี้เดิมทีก็แทบไม่มีเศษผ้าอยู่แล้ว เมื่อคืนยังผ่านศึกหนักมาอีก ตอนนี้ขาดวิ่นจนใส่ไม่ได้เลยแม้แต่น้อย
จีน
“白痴!你趕緊去幫我找衣服啊!”
ไทย
“ไอ้งี่เง่า! รีบไปหาเสื้อผ้ามาให้ฉันเร็วเข้าสิ!”
จีน
曹麗麗恨不得把這個無能的小男人撕了!
ไทย
เฉาหลี่หลี่อยากจะฉีกร่างไอ้เด็กหนุ่มไร้น้ำยาคนนี้เป็นชิ้นๆ ให้รู้แล้วรู้รอด!
จีน
“哦哦,曹姐你等一下。”
ไทย
“อ้อๆ พี่เฉารอสักครู่นะครับ”
จีน
小王連連答應,轉身跑出兩步,腳下一頓又轉回來。
ไทย
เสี่ยวหวังตอบรับติดๆ กัน หันหลังวิ่งออกไปได้สองก้าว เท้าก็ชะงักแล้วหมุนตัวกลับมา
จีน
曹麗麗瞪著他:“你回來做什麼?快去找衣服啊!”
ไทย
เฉาหลี่หลี่ถลึงตาใส่เขา “นายกลับมาทำไม รีบไปหาเสื้อผ้าสิ!”
จีน
小王看著曹麗麗精緻的臉和凹凸的身段,忽然問道:
ไทย
เสี่ยวหวังมองใบหน้าประณีตงดงามและทรวดทรงองค์เอวเว้าโค้งของเฉาหลี่หลี่ พลันเอ่ยถามขึ้นว่า
จีน
“曹姐,昨晚是你主動的,你是不是喜歡我?我願意做你男朋友。”
ไทย
“พี่เฉา เมื่อคืนพี่เป็นฝ่ายเริ่มก่อน พี่ชอบผมใช่ไหมครับ ผมยินดีเป็นแฟนพี่นะ”
จีน
“......”
ไทย
“…”
จีน
曹麗麗獃獃地看著小男生,旋即憤怒地道:
ไทย
เฉาหลี่หลี่มองเด็กหนุ่มอย่างอึ้งงัน ก่อนจะเอ่ยอย่างเกรี้ยวกราดในทันใด
จีน
“我喜歡一頭豬都不會喜歡你!你他媽少自作多情了!”
ไทย
“ฉันไปชอบหมูสักตัวยังดีกว่าชอบนาย! มึงอย่ามาสำคัญตัวเองผิดไปหน่อยเลย!”
จีน
男生撓撓頭,“那你昨晚為什麼要主動啊?難道你喜歡被豬 拱?”
ไทย
เด็กหนุ่มเกาหัว “งั้นเมื่อคืนทำไมพี่ถึงเป็นฝ่ายเริ่มก่อนล่ะครับ หรือว่าพี่ชอบโดนหมูดุน?”
จีน
“你!”
ไทย
“แก!”
จีน
曹麗麗指著小王,正要喝罵,一個人走進了小巷。
ไทย
เฉาหลี่หลี่ชี้นิ้วใส่เสี่ยวหวัง กำลังจะก่นด่า ก็มีคนผู้หนึ่งเดินเข้ามาในตรอก
จีน
“誰?”曹麗麗嚇得臉色慘白,死死地捂住身體。
ไทย
“ใครน่ะ” เฉาหลี่หลี่ตกใจจนใบหน้าซีดเผือด กุมร่างกายตัวเองไว้แน่น
จีน
“曹麗麗,你怎麼在這兒?”
ไทย
“เฉาหลี่หลี่ เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”
จีน
岳琳走進過來,一臉憤怒地看著曹麗麗。
ไทย
เยวี่ยหลินเดินเข้ามา มองเฉาหลี่หลี่ด้วยใบหน้าเปี่ยมด้วยโทสะ
จีน
“賤人,你還在這兒享受,我女兒呢?我們說好的事呢?!”
ไทย
“นังแพศยา เธอยังมาหาความสุขอยู่ที่นี่อีก ลูกสาวฉันล่ะ เรื่องที่เราตกลงกันไว้ล่ะ?!”
จีน
曹麗麗慌了,連忙對小王道:
ไทย
เฉาหลี่หลี่ลนลาน รีบพูดกับเสี่ยวหวังว่า
จีน
“小王,求求你了,幫我找件衣服吧,以後你要什麼我都答應你!”
ไทย
“เสี่ยวหวัง ขอร้องล่ะ ช่วยไปหาเสื้อผ้าให้ฉันสักตัวเถอะ ต่อไปนายอยากได้อะไรฉันยอมทุกอย่างเลย!”
จีน
小王這才跑出了小巷,岳琳怒氣沖沖地過來,把曹麗麗從地上拽起來,一臉鄙夷:
ไทย
เสี่ยวหวังถึงได้วิ่งออกจากตรอกไป เยวี่ยหลินเดินเข้ามาด้วยความเดือดดาล กระชากเฉาหลี่หลี่ขึ้นมาจากพื้นด้วยสีหน้าดูแคลน
จีน
“好一個賤貨,和男人在外面就搞起來了!那葯就應該給你喝!”
ไทย
“นังตัวดีแท้ๆ กล้าทำเรื่องบัดสีกับผู้ชายข้างนอกแบบนี้! ยานั่นน่าจะเอาให้เธอกินซะ!”
จีน
岳琳昨晚一直等著好消息,今早特意去了一趟電競酒店,想看到女兒和陳諾從同一個房間里走出來。
ไทย
เมื่อคืนเยวี่ยหลินเฝ้ารอข่าวดีมาตลอด เช้าวันนี้จึงจงใจแวะไปที่โรงแรมอีสปอร์ต หวังจะได้เห็นลูกสาวกับเฉินนั่วเดินออกมาจากห้องเดียวกัน
จีน
結果藺婉和陳諾都不在,她給藺婉打電話才知道,昨晚無事發生,藺婉正在寢室里,已經洗漱好準備去上課了。
ไทย
ผลปรากฏว่าทั้งลิ่นหว่านและเฉินนั่วต่างไม่อยู่ เธอโทรหาลิ่นหว่านจึงได้รู้ว่าเมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย ลิ่นหว่านอยู่ในหอพัก จัดการล้างหน้าแปรงฟันเสร็จเรียบร้อยและกำลังเตรียมตัวไปเข้าเรียน
จีน
岳琳立馬給曹麗麗打電話,對方卻關機了。
ไทย
เยวี่ยหลินรีบโทรหาเฉาหลี่หลี่ทันที แต่อีกฝ่ายกลับปิดเครื่อง
จีน
憤怒的岳琳四處尋找曹麗麗,經過芙蓉酒店后的小巷時聽到了曹麗麗的聲音,走進來便看到了這令人震驚的一幕。
ไทย
เยวี่ยหลินที่กำลังโกรธจัดออกตามหาเฉาหลี่หลี่ไปทั่ว พอเดินผ่านตรอกด้านหลังโรงแรมฝูหรงก็ได้ยินเสียงของเฉาหลี่หลี่ เมื่อเดินเข้ามาจึงได้เห็นภาพอันน่าตื่นตะลึงนี้
จีน
曹麗麗居然和一個那麼丑的小男生在外面就做起了那事,岳琳一輩子都沒見過這麼放浪下賤的女人!
ไทย
เฉาหลี่หลี่ถึงกับทำเรื่องพรรค์นั้นกับเด็กหนุ่มที่อัปลักษณ์ขนาดนี้ข้างนอก ชั่วชีวิตของเยวี่ยหลินไม่เคยพบเจอผู้หญิงที่ส่ำส่อนไร้ยางอายขนาดนี้มาก่อน!
จีน
聽到岳琳的話,曹麗麗悲從中來。
ไทย
พอได้ยินคำพูดของเยวี่ยหลิน ความเศร้าโศกเสียใจของเฉาหลี่หลี่ก็พรั่งพรูออกมา
จีน
“你說對了,那葯就是被我吃了!”
ไทย
“เธอพูดถูกแล้ว ยานั่นฉันเป็นคนกินเข้าไปเอง!”
จีน
“你說什麼?”
ไทย
“เธอว่าอะไรนะ”
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น การอ่านเปิดให้ทุกคน