บทที่ 665

การจู่โจมของจางเจ๋อเถียน

章則甜的突襲

แปลจาก จีน ด้วยเครื่องมือ อาจมีความคลาดเคลื่อน

จีน

周玲兒看著眼前這個把陸躍生稱作“老公”的女人,滿臉的震驚。

ไทย

โจวหลิงเอ๋อร์มองผู้หญิงตรงหน้าที่เรียกลู่เย่เซิงว่า “สามี” ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง

จีน

方欣!

ไทย

ฟางซิน!

จีน

容大的副校長!

ไทย

รองอธิการบดีของม.หรงเฉิง!

จีน

她居然是陸躍生的老婆?

ไทย

เธอเป็นภรรยาของลู่เย่เซิงอย่างนั้นเหรอ

จีน

方欣看到周玲兒,也很驚訝,“你是傳媒學院的周玲兒?”

ไทย

เมื่อฟางซินเห็นโจวหลิงเอ๋อร์ก็ประหลาดใจเช่นกัน “เธอคือนักศึกษาโจวหลิงเอ๋อร์จากวิทยาลัยสื่อสารมวลชนใช่ไหม”

จีน

周玲兒上次因為做小姐被派出所帶走那件事,方欣就見過她,自然是認識的。

ไทย

เรื่องที่โจวหลิงเอ๋อร์ถูกสถานีตำรวจคุมตัวไปเพราะไปเป็นเด็กนั่งดริงก์คราวก่อน ฟางซินเคยพบเธอมาก่อน ย่อมจำได้อยู่แล้ว

จีน

“方校長,您好。”

ไทย

“สวัสดีค่ะรองอธิการบดีฟาง”

จีน

周玲兒滿臉苦澀,卻不得不堆出笑容。

ไทย

โจวหลิงเอ๋อร์รู้สึกขมขื่นเต็มอก แต่ก็จำต้องปั้นรอยยิ้มออกมา

จีน

這可是她們學校的副校長,一句話就能決定她的命運,當下萬般念頭千般算計全都硬生生壓了下去。

ไทย

นี่คือรองอธิการบดีของมหาวิทยาลัยพวกเธอ คำพูดเพียงประโยคเดียวก็สามารถตัดสินชะตากรรมของเธอได้ ความคิดและแผนการสารพัดจึงถูกกดข่มเอาไว้ทันที

จีน

方欣見周玲兒還跪在地上,連忙道:“周玲兒同學,你怎麼了?趕緊起來啊。”

ไทย

ฟางซินเห็นโจวหลิงเอ๋อร์ยังคุกเข่าอยู่บนพื้นจึงรีบเอ่ย “นักศึกษาโจวหลิงเอ๋อร์ เธอเป็นอะไรไป รีบลุกขึ้นมาเร็ว”

จีน

說著便把周玲兒扶了起來,周玲兒一站起來就嘶了一聲,低頭一看,左腳腳踝都腫了。

ไทย

พูดพลางประคองโจวหลิงเอ๋อร์ขึ้นมา ทันทีที่โจวหลิงเอ๋อร์ยืนขึ้นก็สูดปากด้วยความเจ็บ ก้มมองดูก็พบว่าข้อเท้าซ้ายบวมเป่งไปหมดแล้ว

จีน

她也是倒霉,剛才假戲真做,真把腳踝給崴了。

ไทย

เธอก็ช่างซวยจริงๆ เมื่อครู่เล่นละครสมจริงไปหน่อย จนข้อเท้าแพลงขึ้นมาจริงๆ

จีน

方欣也看到了,頓時一臉關切,“你腳都腫了,我送你去校醫室!”

ไทย

ฟางซินเห็นเข้าก็แสดงสีหน้าห่วงใยทันที “เท้าของเธอถึงกับบวมขนาดนี้ ฉันจะพาเธอไปห้องพยาบาลเอง!”

จีน

“不、不用了,我自己去就行。”周玲兒心虛地道。

ไทย

“มะ… ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไปเองได้ค่ะ” โจวหลิงเอ๋อร์พูดอย่างรู้สึกผิดอยู่ในใจ

จีน

“那怎麼行?你是我的學生,我不能不管!”

ไทย

“แบบนั้นได้ยังไงกัน เธอเป็นนักศึกษาของฉัน ฉันจะปล่อยปละละเลยไม่ได้หรอก!”

จีน

方欣對陸躍生道:“老公,你先走吧,我送我學生去校醫室。”

ไทย

ฟางซินหันไปพูดกับลู่เย่เซิง “สามี คุณไปก่อนเถอะ ฉันจะพานักศึกษาไปห้องพยาบาล”

จีน

“好的,老婆,下班我來接你。”

ไทย

“ได้เลยภรรยา เลิกงานแล้วผมจะมารับนะ”

จีน

陸躍生點點頭,轉身走了。

ไทย

ลู่เย่เซิงพยักหน้าแล้วหมุนตัวเดินจากไป

จีน

看著陸躍生那高大的身影走遠,周玲兒咬著嘴唇,滿心不甘。

ไทย

เมื่อมองแผ่นหลังสูงใหญ่ของลู่เย่เซิงเดินไกลออกไป โจวหลิงเอ๋อร์ก็กัดริมฝีปากแน่นด้วยความคับแค้นใจ

จีน

怎麼會這樣?

ไทย

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้

จีน

“周玲兒同學,很疼嗎?”

ไทย

“นักศึกษาโจวหลิงเอ๋อร์ เจ็บมากไหม”

จีน

耳邊響起方欣關切的聲音,周玲兒連忙道:

ไทย

เสียงถามไถ่อย่างห่วงใยของฟางซินดังขึ้นข้างหู โจวหลิงเอ๋อร์จึงรีบพูดว่า

จีน

“沒事,方校長,真不疼,我自己就行。”

ไทย

“ไม่เป็นไรค่ะรองอธิการบดีฟาง ไม่เจ็บจริงๆ ค่ะ ฉันไปเองได้ค่ะ”

จีน

“沒關係,我也要去學校的。”

ไทย

“ไม่เป็นไรหรอก ฉันต้องไปมหาวิทยาลัยอยู่แล้ว”

จีน

方欣說著頓了一下,猶疑地看向周玲兒:

ไทย

ฟางซินพูดพลางชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะมองโจวหลิงเอ๋อร์อย่างสงสัย

จีน

“難道你今天不去學校?你們沒課嗎?”

ไทย

“หรือว่าวันนี้เธอจะไม่ไปเรียน พวกเธอไม่มีเรียนเหรอ”

จีน

“有課,當然有課!”周玲兒被這懷疑她要逃課的目光盯住,連連說有課。

ไทย

“มีค่ะ มีเรียนแน่นอนค่ะ!” โจวหลิงเอ๋อร์ถูกสายตาที่ระแวงว่าตนจะโดดเรียนจ้องมอง จึงรีบตอบซ้ำๆ ว่ามีเรียน

จีน

方欣展顏一笑,“那就行了,走吧。”

ไทย

ฟางซินคลี่ยิ้มออกมา “ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว ไปกันเถอะ”

จีน

說完很好心地攙扶著周玲兒往容大走去。

ไทย

พูดจบก็ช่วยพยุงโจวหลิงเอ๋อร์เดินไปยังม.หรงเฉิงด้วยความหวังดี

จีน

周玲兒也不敢拒絕,只得在方欣強有力的拐帶下走進了容大。

ไทย

โจวหลิงเอ๋อร์ไม่กล้าปฏิเสธ ได้แต่เดินเข้าม.หรงเฉิงไปภายใต้การกึ่งลากกึ่งจูงอันทรงพลังของฟางซิน

จีน

“方校長好。”

ไทย

“สวัสดีครับรองอธิการบดีฟาง”

จีน

“方校長好!”

ไทย

“สวัสดีค่ะรองอธิการบดีฟาง!”

จีน

路上碰到不少學生,都很恭敬地向方欣問好。

ไทย

ระหว่างทางพบเจอนักศึกษาไม่น้อย ทุกคนต่างก็ทักทายฟางซินด้วยความเคารพ

จีน

看到周玲兒時,學生們都很驚訝。

ไทย

เมื่อเห็นโจวหลิงเอ๋อร์ เหล่านักศึกษาต่างก็แปลกใจกันยกใหญ่

จีน

“那不是周處長嗎?方校長怎麼和她走在一起?”

ไทย

“นั่นไม่ใช่ผอ.โจวหรอกเหรอ ทำไมรองอธิการบดีฟางถึงเดินมากับเธอได้ล่ะ”

จีน

“難道周處長又犯了什麼錯?”

ไทย

“หรือว่าผอ.โจวไปก่อเรื่องอะไรไว้อีกแล้ว”

จีน

“該不會是又想搶誰的富豪男朋友被方校長抓到了吧?”

ไทย

“คงไม่ใช่ว่าอยากจะแย่งแฟนหนุ่มมหาเศรษฐีของใครแล้วโดนรองอธิการบดีฟางจับได้คาหนังคาเขาหรอกนะ”

จีน

聽著周圍的議論聲,周玲兒恨不得把頭埋進地下,她悄悄看了看旁邊的方欣,只見她面帶微笑,應該沒有察覺自己想勾引陸躍生。

ไทย

เมื่อได้ยินเสียงซุบซิบนินทารอบด้าน โจวหลิงเอ๋อร์ก็แทบอยากจะมุดหัวลงไปใต้ดิน เธอแอบเหลือบมองฟางซินที่อยู่ด้านข้าง เห็นอีกฝ่ายยังมีรอยยิ้มบนใบหน้า ก็น่าจะยังไม่รู้ตัวว่าเธอคิดจะยั่วยวนลู่เย่เซิง

จีน

周玲兒微微鬆了口氣。

ไทย

โจวหลิงเอ๋อร์ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกเล็กน้อย

จีน

兩人很快到了校醫室,校醫立刻給周玲兒處理傷處,方欣微笑著向周玲兒告別:

ไทย

ทั้งสองคนมาถึงห้องพยาบาลอย่างรวดเร็ว แพทย์ประจำห้องพยาบาลรีบทำแผลให้โจวหลิงเอ๋อร์ทันที ฟางซินเอ่ยลาโจวหลิงเอ๋อร์ด้วยรอยยิ้ม

จีน

“周玲兒同學,你處理好了就去上課吧,再見。”

ไทย

“นักศึกษาโจวหลิงเอ๋อร์ พอทำแผลเสร็จแล้วก็ไปเข้าเรียนนะ ลาก่อน”

จีน

“謝謝方校長,您慢走。”

ไทย

“ขอบคุณค่ะรองอธิการบดีฟาง เดินทางปลอดภัยนะคะ”

จีน

周玲兒趕緊答應,目送方欣離開,她挺直的身子霎時垮了下來。

ไทย

โจวหลิงเอ๋อร์รีบขานรับ พลางมองส่งฟางซินเดินจากไป ร่างที่ยืดตรงของเธอก็ทรุดยวบลงมาทันใด

จีน

為什麼?

ไทย

ทำไมกัน

จีน

為什麼所有好男人都被人搶先了?!

ไทย

ทำไมผู้ชายดีๆ ทุกคนถึงโดนคนอื่นชิงตัดหน้าไปหมดเลยล่ะ?!

จีน

方欣走出校醫室,臉上的親切笑容化作冷笑。

ไทย

เมื่อฟางซินก้าวพ้นห้องพยาบาล รอยยิ้มเปี่ยมไมตรีบนใบหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเย็นชา

จีน

“一隻小狐狸精也想在我面前耍花樣?”

ไทย

“นางจิ้งจอกตัวเล็กๆ ริอ่านจะมาเล่นลูกไม้ต่อหน้าฉันงั้นเหรอ”

จีน

距離容大二十公里,容城北近郊,音城開發基地。

ไทย

ห่างจากม.หรงเฉิงออกไปยี่สิบกิโลเมตร ชานเมืองทางทิศเหนือของหรงเฉิง ฐานพัฒนาอินเฉิง

จีน

“陳總,音城的開發很順利,最遲在年底就能上線測試。”

ไทย

“บอสเฉิน การพัฒนาอินเฉิงราบรื่นมาก ช้าที่สุดภายในสิ้นปีก็สามารถเปิดทดสอบระบบออนไลน์ได้แล้ว”

จีน

馮馨和李小布正向陳諾彙報音城的開發進度。

ไทย

ฝงซินกับหลี่เสี่ยวปู้กำลังรายงานความคืบหน้าการพัฒนาอินเฉิงให้เฉินนั่วฟัง

จีน

藺婉坐在陳諾的旁邊,有些擔憂地看向兩人:

ไทย

ลิ่นหว่านนั่งอยู่ข้างเฉินนั่ว เธอมองทั้งสองคนด้วยความเป็นห่วงเล็กน้อย

จีน

“你們的頭髮......沒事吧?”

ไทย

“ผมของพวกเธอ… ไม่เป็นไรใช่ไหม”

จีน

李小布摸了摸頭上稀疏的頭髮,哈哈一笑:

ไทย

หลี่เสี่ยวปู้ลูบผมบางๆ บนศีรษะพลางหัวเราะร่า

จีน

“沒事,沒事,我挺喜歡光頭的,哈哈哈!”

ไทย

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรครับ ผมชอบหัวโล้นอยู่พอดี ฮ่าๆๆ!”

จีน

馮馨摸了摸自己乾燥分叉的發梢,“沒事,沒事,以後我嫁不出去了就住陳總家,讓老闆娘對我負責!”

ไทย

ฝงซินลูบปลายผมที่แห้งแตกปลายของตัวเอง “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าวันหน้าฉันแต่งงานไม่ออกจะไปอยู่บ้านบอสเฉิน ให้ภรรยาของบอสรับผิดชอบฉันเอง!”

จีน

陳諾呵呵一笑:“來我家住可以,音城的獎金還我。”

ไทย

เฉินนั่วหัวเราะหึๆ “มาอยู่บ้านฉันก็ได้ คืนเงินโบนัสของอินเฉิงมาสิ”

จีน

馮馨立馬乖巧,“我開玩笑的,為工作鞠躬盡瘁死而後已,是我等的光榮,哈哈哈!”

ไทย

ฝงซินทำตัวว่านอนสอนง่ายทันที “ฉันล้อเล่นน่ะค่ะ การทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่องานจนตัวตายคือเกียรติยศของพวกเรา ฮ่าๆๆ!”

จีน

這時陳諾的手機響起,他神情一頓,讓李小布和馮馨下去,這才接通了電話。

ไทย

ตอนนั้นเองโทรศัพท์มือถือของเฉินนั่วก็ดังขึ้น สีหน้าของเขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะบอกให้หลี่เสี่ยวปู้และฝงซินออกไป แล้วจึงกดรับสาย

จีน

“章小姐,怎麼有空給我打電話啊?”

ไทย

“คุณจาง ทำไมถึงว่างโทรหาผมได้ล่ะครับ”

จีน

對面響起清脆甜美的聲音,“陳總,我在容大,你這個東道主不請我吃個飯嗎?”

ไทย

ปลายสายมีเสียงหวานใสแจ๋วแหววดังขึ้น “บอสเฉิน ฉันอยู่ที่ม.หรงเฉิง ในฐานะเจ้าบ้าน นายจะไม่เลี้ยงข้าวฉันสักมื้อหน่อยเหรอ”

จีน

陳諾臉色微變,立刻做出驚喜的樣子,“章小姐來容大了?你等一下,我馬上趕回來!”

ไทย

สีหน้าของเฉินนั่วเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่แสร้งทำเป็นประหลาดใจระคนยินดีทันที “คุณจางมาม.หรงเฉิงเหรอครับ คุณรอสักครู่ ผมจะรีบกลับไปเดี๋ยวนี้แหละ!”

จีน

“趕回來?”章則甜微笑道:“陳總不在容大?那算了,別打擾你的正事。”

ไทย

“รีบกลับมางั้นเหรอ” จางเจ๋อเถียนยิ้มพลางเอ่ย “บอสเฉินไม่ได้อยู่ที่ม.หรงเฉิงหรอกเหรอ ถ้าอย่างนั้นก็ช่างเถอะ อย่าให้รบกวนธุระสำคัญของนายเลย”

จีน

“我就在春喜路,陪我女朋友逛街呢,今天正好沒課,我們馬上回來。”

ไทย

“ผมอยู่ที่ถนนชุนสี่ กำลังเดินเล่นซื้อของกับแฟนอยู่น่ะครับ วันนี้ไม่มีเรียนพอดี พวกเราจะรีบกลับไปเดี๋ยวนี้”

จีน

陳諾笑呵呵地說道。

ไทย

เฉินนั่วกล่าวพลางหัวเราะร่า

จีน

“那好,我就在女神網咖等你。”

ไทย

“ตกลง ถ้างั้นฉันจะรอนายที่ร้านเน็ตเทพธิดานะ”

จีน

“好的。”

ไทย

“ได้ครับ”

จีน

陳諾掛了電話,臉色變得微微陰沉。

ไทย

เฉินนั่วกดวางสาย สีหน้ากลับกลายเป็นเคร่งขรึมมืดมนลงเล็กน้อย

จีน

“我們馬上回容大!”

ไทย

“พวกเรากลับม.หรงเฉิงเดี๋ยวนี้!”

จีน

藺婉跟著他匆匆上了車,陳諾沉著臉把車開得很快,藺婉安靜地坐在副駕駛座,沒有多問一句。

ไทย

ลิ่นหว่านรีบตามเขาขึ้นรถไป เฉินนั่วขับรถด้วยความเร็วสูงด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ลิ่นหว่านนั่งเงียบๆ อยู่ที่เบาะข้างคนขับโดยไม่เอ่ยปากถามแม้แต่คำเดียว

จีน

車子進了城,陳諾終於平靜下來,對藺婉說了章則甜來容大的事。

ไทย

เมื่อรถแล่นเข้าตัวเมือง เฉินนั่วก็สงบสติอารมณ์ลงได้ในที่สุด และเล่าเรื่องที่จางเจ๋อเถียนมาม.หรงเฉิงให้ลิ่นหว่านฟัง

จีน

藺婉秀眉緊蹙,“章則甜是在試探你?她知道我們在開發音城了?”

ไทย

คิ้วเรียวงามของลิ่นหว่านขมวดมุ่น “จางเจ๋อเถียนกำลังหยั่งเชิงนายอยู่เหรอ เธอรู้แล้วงั้นเหรอว่าพวกเรากำลังพัฒนาอินเฉิงอยู่”

จีน

陳諾搖頭,“應該沒有,但她肯定有所猜測,這個女人,真是表裡不一。”

ไทย

เฉินนั่วส่ายหน้า “คงยังไม่รู้ แต่เธอต้องมีข้อสงสัยอยู่แน่ ผู้หญิงคนนี้หน้าไหว้หลังหลอกจริงๆ”

จีน

女神網咖門口。

ไทย

หน้าประตูร้านเน็ตเทพธิดา

จีน

章則甜放下手機,對跟在身邊的下屬道:

ไทย

จางเจ๋อเถียนวางโทรศัพท์มือถือลง แล้วสั่งผู้ใต้บังคับบัญชาที่ติดตามมาว่า

จีน

“去查查陳諾所在的院系今天的課程表。”

ไทย

“ไปตรวจสอบตารางเรียนวันนี้ของคณะที่เฉินนั่วเรียนอยู่มา”

จีน

隨後拎著包包姿態優雅地走進了網咖。

ไทย

จากนั้นก็ถือกระเป๋าเดินเข้าไปในร้านเน็ตด้วยท่วงท่าสง่างาม

จีน

章則甜是前兩天發現不對勁的。

ไทย

จางเจ๋อเถียนสังเกตเห็นความผิดปกติเมื่อสองวันก่อน

จีน

拼刀刀是陳諾用於氏集團從她手裡換來的,耗費了陳諾大量心血,以陳諾的精明,不可能看著拼刀刀從內訌走向分裂。

ไทย

พินเตาเตาคือสิ่งที่เฉินนั่วใช้เครือตระกูลอวี๋แลกเปลี่ยนมาจากมือของเธอ และผลาญเรี่ยวแรงหยาดเหงื่อของเฉินนั่วไปมหาศาล ด้วยความเฉลียวฉลาดปราดเปรื่องของเฉินนั่ว เป็นไปไม่ได้เลยที่จะยอมนั่งดูพินเตาเตาแตกแยกจากความขัดแย้งภายใน

จีน

但陳諾卻任由陳若曦胡作非為。

ไทย

ทว่าเฉินนั่วกลับปล่อยให้เฉินรั่วซีทำตามอำเภอใจ

จีน

章則甜越想越覺得不對。

ไทย

จางเจ๋อเถียนยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

จีน

於是她今天特意從京都飛到容城,遮掩行蹤,來到容大。

ไทย

เธอจึงจงใจบินจากจิงตูมายังหรงเฉิง ปกปิดร่องรอยการเดินทางและมาที่ม.หรงเฉิง

จีน

就是要試探陳諾,看看這個小男人到底在搞什麼。

ไทย

เพื่อที่จะหยั่งเชิงเฉินนั่ว ดูว่าเจ้าหนุ่มคนนี้กำลังทำอะไรอยู่กันแน่

จีน

結果陳諾還真不在容大。

ไทย

ปรากฏว่าเฉินนั่วไม่ได้อยู่ที่ม.หรงเฉิงจริงๆ

จีน

章則甜覺得自己的猜測很可能是對的。

ไทย

จางเจ๋อเถียนรู้สึกว่าข้อสันนิษฐานของเธอน่าจะถูกต้อง

จีน

陳諾一定在隱藏什麼!

ไทย

เฉินนั่วต้องกำลังปิดบังอะไรบางอย่างอยู่แน่!

จีน

女神網咖,是陳諾發跡的起點。

ไทย

ร้านเน็ตเทพธิดาคือจุดเริ่มต้นที่เฉินนั่วสร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมา

จีน

從這裡,也許能看出什麼。

ไทย

จากที่นี่ บางทีอาจจะพอมองเห็นอะไรได้บ้าง

จีน

章則甜走進女神網咖,一名坐在櫃檯后的網管起身。

ไทย

จางเจ๋อเถียนเดินเข้าไปในร้านเน็ตเทพธิดา พนักงานดูแลร้านเน็ตคนหนึ่งที่นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ก็ลุกขึ้น

จีน

“這位客人,如果要上網,請在這邊開卡。”

ไทย

“คุณลูกค้าคะ หากต้องการใช้อินเทอร์เน็ต กรุณาเปิดบัตรตรงนี้ค่ะ”

จีน

章則甜微笑道:“我是陳諾的朋友,來找他敘舊,麻煩你,知道他去哪裡了嗎?”

ไทย

จางเจ๋อเถียนยิ้มพลางกล่าว “ฉันเป็นเพื่อนของเฉินนั่ว มาหาเขาเพื่อพูดคุยรำลึกความหลังน่ะ รบกวนหน่อยนะ เธอรู้ไหมว่าเขาไปไหน”

จีน

女網管一怔,上下打量章則甜,依然面帶微笑:

ไทย

พนักงานสาวชะงักไปเล็กน้อย กวาดสายตามองจางเจ๋อเถียนตั้งแต่หัวจรดเท้า แต่ยังคงมีรอยยิ้มประดับใบหน้า

จีน

“請您跟我來。”

ไทย

“เชิญตามฉันมาทางนี้ค่ะ”

จีน

隨後帶章則甜去了一間休息室,片刻后,張元匆匆走進來,看到章則甜,雙眼一亮:

ไทย

จากนั้นก็พาจางเจ๋อเถียนไปยังห้องพักผ่อนห้องหนึ่ง ครู่ต่อมา จางหยวนก็รีบร้อนเดินเข้ามา เมื่อเห็นจางเจ๋อเถียน ดวงตาของเขาก็เป็นประกาย

จีน

“原來是章小姐,幸會幸會,我是陳諾的朋友,我叫張元!”

ไทย

“ที่แท้ก็คุณจาง ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมเป็นเพื่อนของเฉินนั่ว ชื่อจางหยวนครับ!”

จีน

章則甜微笑起身,和張元握手,發現這個年輕男人看自己的眼神火熱,章則甜心裡暗笑,這樣的男人她見得多了。

ไทย

จางเจ๋อเถียนลุกขึ้นยืนด้วยรอยยิ้มและจับมือกับจางหยวน เมื่อสังเกตเห็นแววตาเร่าร้อนที่ชายหนุ่มผู้นี้มองมา จางเจ๋อเถียนก็แอบหัวเราะเยาะในใจ ผู้ชายแบบนี้เธอเจอมานับไม่ถ้วนแล้ว

จีน

正好,利用這一點從他嘴裡挖出陳諾的秘密。

ไทย

ช่างพอเหมาะพอเจาะ ใช้จุดนี้ขุดเอาความลับของเฉินนั่วออกจากปากของเขาเสียเลย

จีน

章則甜的笑容愈發甜美,“原來是張總,我聽陳諾提起過你,對了,陳諾好像不在容大,你知道他去哪裡了嗎?”

ไทย

รอยยิ้มของจางเจ๋อเถียนยิ่งหวานหยดย้อยขึ้นไปอีก “ที่แท้ก็บอสจางนี่เอง ฉันเคยได้ยินเฉินนั่วพูดถึงนายอยู่เหมือนกัน จริงสิ ดูเหมือนเฉินนั่วจะไม่ได้อยู่ที่ม.หรงเฉิง นายรู้ไหมว่าเขาไปไหนเหรอ”

ความคิดเห็น

เข้าสู่ระบบ เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น การอ่านเปิดให้ทุกคน