บทที่ 666

ยอดฝีมือประมือ

高手過招

แปลจาก จีน ด้วยเครื่องมือ อาจมีความคลาดเคลื่อน

จีน

“張總?”

ไทย

“บอสจาง?”

จีน

章則甜等了片刻,見張元依然獃獃地看著自己,一副色授魂與的模樣,她無奈地抬手在張元的面前晃了晃。

ไทย

จางเจ๋อเถียนรออยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าจางหยวนยังคงจ้องมองเธอตาค้างด้วยท่าทางหลงใหลจนวิญญาณหลุดลอย เธอก็หมดปัญญาจึงยกมือขึ้นโบกไปมาตรงหน้าจางหยวน

จีน

張元這才回過神來,連忙道:

ไทย

จางหยวนถึงได้สติกลับมา รีบพูดว่า

จีน

“不好意思啊,陳諾和他女朋友逛街去了。”

ไทย

“ขอโทษด้วยนะครับ เฉินนั่วกับแฟนสาวของเขาออกไปเดินเล่นช็อปปิ้งแล้วครับ”

จีน

這回答居然和剛才陳諾說的一樣,章則甜微微蹙眉,繼續問道:

ไทย

คำตอบนี้กลับเหมือนกับที่เฉินนั่วพูดเมื่อครู่อย่างไม่ผิดเพี้ยน จางเจ๋อเถียนขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางถามต่อว่า

จีน

“哦,是去華理路了嗎?我剛從那邊過來的。”

ไทย

“อ๋อ ไปถนนหัวหลี่มาเหรอคะ ฉันเพิ่งมาจากทางนั้นพอดี”

จีน

張元愣愣地道:“不是華理路,是春喜路。”

ไทย

จางหยวนตอบอย่างเหม่อลอย “ไม่ใช่ถนนหัวหลี่ครับ เป็นถนนชุนสี่”

จีน

這下回答完全一致了,章則甜見試探不出什麼,只得隨意地和張元聊起了其他事。

ไทย

คราวนี้คำตอบตรงกันอย่างสมบูรณ์แบบ จางเจ๋อเถียนเห็นว่าหยั่งเชิงอะไรไม่ได้ จึงทำได้เพียงชวนจางหยวนคุยเรื่องอื่นอย่างตามสบาย

จีน

半個小時后,陳諾和沈新眉從外面走進來,兩人手裡還拎著大包小包的東西,陳諾笑呵呵地對章則甜道:

ไทย

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เฉินนั่วกับเสิ่นซินเหมยก็เดินเข้ามาจากข้างนอก ในมือของทั้งสองคนยังหิ้วข้าวของพะรุงพะรังเต็มไปหมด เฉินนั่วยิ้มร่าพลางพูดกับจางเจ๋อเถียนว่า

จีน

“章小姐,不好意思啊,也不知道你要來,回來路上看到這個包挺適合你的,送給你。”

ไทย

“คุณจาง ขอโทษด้วยนะครับ ไม่รู้มาก่อนว่าคุณจะมา ขากลับเห็นกระเป๋าใบนี้เหมาะกับคุณมากเลยซื้อมาให้ครับ”

จีน

說著把一個LV的包包遞給章則甜。

ไทย

พูดพลางยื่นกระเป๋า แอลวี ใบหนึ่งให้จางเจ๋อเถียน

จีน

“這怎麼好意思?”

ไทย

“แบบนี้จะดีหรือคะ เกรงใจจังเลยค่ะ”

จีน

章則甜笑著推拒。

ไทย

จางเจ๋อเถียนยิ้มปฏิเสธ

จีน

“章小姐幫了我們很多忙,這個包包只是我們一點心意,請你務必收下。”

ไทย

“คุณจางช่วยพวกเราไว้มาก กระเป๋าใบนี้เป็นเพียงน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากพวกเรา ได้โปรดรับไว้เถอะครับ”

จีน

陳諾一臉誠懇,章則甜只得收下,低頭看了一眼包包上掛的標籤。

ไทย

เฉินนั่วมีสีหน้าจริงใจ จางเจ๋อเถียนจึงจำต้องรับไว้ เธอก้มมองป้ายที่ติดอยู่บนกระเป๋าแวบหนึ่ง

จีน

LV華夏春喜路店。

ไทย

ร้าน แอลวี ฮวาเซี่ย สาขาถนนชุนสี่

จีน

章則甜不著痕迹地抬眸,做出很高興的樣子,“這款我很喜歡,謝謝!”

ไทย

จางเจ๋อเถียนช้อนสายตาขึ้นอย่างแนบเนียน แสร้งทำเป็นดีใจมาก “ใบนี้ฉันชอบมากเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ!”

จีน

陳諾也很高興,“章小姐喜歡就好!”

ไทย

เฉินนั่วก็ดีใจมากเช่นกัน “คุณจางชอบก็ดีแล้วครับ!”

จีน

章則甜又看向陳諾身旁的沈新眉,感嘆道:

ไทย

จางเจ๋อเถียนมองไปยังเสิ่นซินเหมยที่อยู่ข้างกายเฉินนั่วอีกครั้ง ก่อนเอ่ยปากชมว่า

จีน

“都說陳總的女朋友沉魚落雁,閉月羞花,今天終於見到了真人,比想象中更漂亮呢!”

ไทย

“ใครๆ ก็บอกว่าแฟนสาวของบอสเฉินงามจนมัจฉาจมวารี ปักษาสิ้นแรงบิน จันทราหลบเร้น มวลผกาเอียงอาย วันนี้ได้เจอตัวจริงเสียที สวยกว่าที่คิดไว้เสียอีกนะคะ!”

จีน

沈新眉依偎在陳諾身邊,羞澀地道:“謝謝,你也很漂亮。”

ไทย

เสิ่นซินเหมยอิงแอบอยู่ข้างกายเฉินนั่ว เอ่ยอย่างเขินอายว่า “ขอบคุณค่ะ คุณก็สวยมากเหมือนกันค่ะ”

จีน

陳諾道:“正好到飯點了,章小姐,這頓飯怎麼也該我請你了,你可不能拒絕。”

ไทย

เฉินนั่วกล่าวว่า “พอดีถึงเวลาอาหารแล้ว คุณจาง มื้อนี้อย่างไรผมก็ต้องเลี้ยงคุณแล้วล่ะครับ ห้ามปฏิเสธเด็ดขาดนะ”

จีน

章則甜大方一笑,“我來就是蹭這頓飯的,走吧。”

ไทย

จางเจ๋อเถียนยิ้มอย่างเปิดเผย “ฉันมาก็เพื่อมาขอฝากท้องมื้อนี้นี่แหละค่ะ ไปกันเถอะ”

จีน

“哈哈,好,走!”

ไทย

“ฮ่าๆ ได้ ไปกันเลย!”

จีน

陳諾和章則甜離開,張元一屁股坐到沙發上,不停抹冷汗。

ไทย

เฉินนั่วกับจางเจ๋อเถียนออกไปแล้ว จางหยวนก็ทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาพลางปาดเหงื่อกาฬไม่หยุด

จีน

“卧槽!嚇死我了,差點就露餡兒了!”

ไทย

“เชี่ยเอ๊ย! ตกใจแทบตาย เกือบความแตกแล้วไหมล่ะ!”

จีน

剛才張元一聽說章則甜來了女神網咖找陳諾就感覺不對,正好陳諾的電話也打過來了,兩人立馬對了口徑,陳諾讓張元拖住章則甜,盡量不要露破綻。

ไทย

เมื่อครู่พอจางหยวนได้ยินว่าจางเจ๋อเถียนมาหาเฉินนั่วที่ร้านเน็ตเทพธิดาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ประจวบเหมาะกับที่เฉินนั่วโทรเข้ามาพอดี ทั้งสองจึงรีบเตี๊ยมคำตอบให้ตรงกันทันที เฉินนั่วสั่งให้จางหยวนถ่วงเวลาจางเจ๋อเถียนไว้ พยายามอย่าให้มีพิรุธ

จีน

張元想來想去,只有把自己偽裝成一個被章則甜美色所迷的毛頭小夥子才有可能糊弄過去。

ไทย

จางหยวนคิดไปคิดมา มีเพียงการแสร้งทำเป็นหนุ่มหน้ามนที่ลุ่มหลงในความงามของจางเจ๋อเถียนเท่านั้นถึงจะพอหลอกให้ผ่านไปได้

จีน

只是在真的面對這個女人時,才知道壓力有多大。

ไทย

แต่พอต้องเผชิญหน้ากับผู้หญิงคนนี้จริงๆ ถึงได้รู้ว่าความกดดันมันมหาศาลเพียงใด

จีน

好在陳諾回來的快,不然他就真的演不下去了。

ไทย

โชคดีที่เฉินนั่วกลับมาเร็ว ไม่อย่างนั้นเขาคงแสดงต่อไม่ไหวแล้วจริงๆ

จีน

“呵呵,剛才有人的眼珠子都快掉出來了,我怎麼覺得不像是演的?”

ไทย

“เหอะๆ เมื่อกี้ลูกตาของใครบางคนแทบจะถลนออกมาอยู่แล้ว ฉันทำไมถึงรู้สึกว่าไม่ได้แกล้งแสดงกันนะ”

จีน

頭頂響起一道英氣十足的聲音,張元驀然睜開眼睛,就看到了一張英姿颯爽的俏臉,和一對酸溜溜的眼睛。

ไทย

เสียงห้าวหาญเปี่ยมพลังดังขึ้นเหนือศีรษะ จางหยวนลืมตาขึ้นทันควัน ก็พบกับใบหน้าสะสวยผึ่งผายและดวงตาคู่หนึ่งที่ฉายแววหึงหวง

จีน

“小月,我真是演的啊!”

ไทย

“เสี่ยวเยว่ ฉันแสดงจริงๆ นะ!”

จีน

張元連忙解釋。

ไทย

จางหยวนรีบอธิบาย

จีน

唐小月冷笑:“是嗎?我看你怎麼還戀戀不捨的?原來張總喜歡這一款啊。”

ไทย

ถังเสี่ยวเยว่แค่นหัวเราะ “งั้นเหรอ แต่ฉันเห็นนายทำท่าอาลัยอาวรณ์อยู่นี่นะ ที่แท้บอสจางก็ชอบผู้หญิงแนวนี้เองสินะ”

จีน

沈新眉默默地退出了休息室,裡面很快響起慘叫聲。

ไทย

เสิ่นซินเหมยค่อยๆ ถอยออกจากห้องพักผ่อนอย่างเงียบๆ ไม่นานนักข้างในก็มีเสียงร้องโหยหวนดังลั่น

จีน

“啊!小月我錯了!再也不敢了!哎唷!”

ไทย

“อ๊าก! เสี่ยวเยว่ฉันผิดไปแล้ว! ไม่กล้าอีกแล้ว! โอ๊ย!”

จีน

容大附近。

ไทย

แถวม.หรงเฉิง

จีน

芙蓉酒店。

ไทย

โรงแรมฝูหรง

จีน

陳諾抱歉地道:“不好意思,章小姐,不知道你要來,沒準備。”

ไทย

เฉินนั่วกล่าวขออภัย “ต้องขอโทษด้วยนะครับคุณจาง ผมไม่ทราบว่าคุณจะมา เลยไม่ได้เตรียมการอะไรไว้เลย”

จีน

章則甜微笑道:“這裡就很不錯了,我很喜歡。”

ไทย

จางเจ๋อเถียนยิ้ม “ที่นี่ก็ดีมากแล้วค่ะ ฉันชอบมากเลย”

จีน

陳諾看著她,“你喜歡就好。”

ไทย

เฉินนั่วมองเธอ “คุณชอบก็ดีแล้วครับ”

จีน

兩人相視一笑,一個甜美,一個淡然,像是一對璧人。

ไทย

ทั้งสองสบตากันแล้วยิ้ม คนหนึ่งหวานซึ้ง อีกคนหนึ่งสุขุมเยือกเย็น ดูราวกับคู่กิ่งทองใบหยก

จีน

至少端菜進來的服務員是這麼想的。

ไทย

อย่างน้อยพนักงานเสิร์ฟที่ยกอาหารเข้ามาก็คิดเช่นนั้น

จีน

只是誰也不知道,在這溫馨浪漫的氣氛下隱藏著什麼。

ไทย

ทว่าไม่มีใครรู้เลยว่า ภายใต้บรรยากาศอันแสนอบอุ่นโรแมนติกนี้แฝงไว้ด้วยสิ่งใด

จีน

菜上齊,陳諾熱情地給章則甜介紹,並體貼地給她倒上紅酒。

ไทย

เมื่ออาหารเสิร์ฟครบ เฉินนั่วก็แนะนำอาหารให้จางเจ๋อเถียนอย่างกระตือรือร้น ทั้งยังรินไวน์แดงให้อย่างเอาใจใส่

จีน

章則甜每道菜都嘗了一遍,一邊吃一邊讚不絕口。

ไทย

จางเจ๋อเถียนชิมอาหารทุกจาน กินไปพลางเอ่ยปากชมไม่ขาดสาย

จีน

端起酒杯和陳諾碰了一下,章則甜不經意地問道:

ไทย

เมื่อยกแก้วขึ้นชนกับเฉินนั่ว จางเจ๋อเถียนก็เอ่ยถามขึ้นอย่างไม่ตั้งใจว่า

จีน

“陳總,聽說拼刀刀最近出了點事,要幫忙嗎?”

ไทย

“บอสเฉิน ได้ยินว่าช่วงนี้พินเตาเตาเกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อย ต้องการความช่วยเหลือไหมคะ”

จีน

陳諾手一頓,旋即微笑道:

ไทย

มือของเฉินนั่วชะงักไป จากนั้นก็แย้มยิ้มพลางกล่าวว่า

จีน

“小事兒,多謝章小姐的關心。”

ไทย

“เรื่องเล็กน้อยครับ ขอบคุณสำหรับความห่วงใยของคุณจางนะครับ”

จีน

章則甜微笑看著陳諾的臉,默默地審視他的每一個表情。

ไทย

จางเจ๋อเถียนยิ้มมองใบหน้าของเฉินนั่ว พินิจพิจารณาทุกสีหน้าของเขาอย่างเงียบเชียบ

จีน

只見陳諾向來淡定自若的神情中,藏著幾分煩躁。

ไทย

เห็นเพียงสีหน้าของเฉินนั่วที่สงบเยือกเย็นอยู่เสมอ บัดนี้กลับซ่อนความหงุดหงิดรำคาญใจเอาไว้เล็กน้อย

จีน

難道拼刀刀內訌的事是真的?

ไทย

หรือว่าเรื่องความขัดแย้งภายในของพินเตาเตาจะเป็นเรื่องจริง

จีน

可是以陳諾的精明,怎麼會把拼刀刀交給一個剛入職不久的新人?

ไทย

แต่ด้วยความฉลาดปราดเปรื่องของเฉินนั่ว จะมอบพินเตาเตาให้แก่พนักงานใหม่ที่เพิ่งเข้าทำงานได้ไม่นานได้อย่างไร

จีน

而恰恰這個新人不但有能力,還有野心,讓陳諾陷入了自亂陣腳的窘境?

ไทย

แล้วเด็กใหม่คนนี้ไม่เพียงมีความสามารถ แต่ยังมีความทะเยอทะยาน จนทำให้เฉินนั่วตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกจนเสียกระบวนท่าอย่างนั้นหรือ

จีน

這怎麼看也不像陳諾的做事風格啊?

ไทย

มองอย่างไรนี่ก็ไม่ใช่สไตล์การทำงานของเฉินนั่วเลยสักนิดไม่ใช่หรือ

จีน

“章小姐,聽說你丈夫去了米國?”

ไทย

“คุณจาง ได้ยินว่าสามีของคุณไปอเมริกามาหรือครับ”

จีน

陳諾忽然問道。

ไทย

เฉินนั่วเอ่ยถามขึ้นมากะทันหัน

จีน

章則甜點點頭,“陳總的消息很靈通。”

ไทย

จางเจ๋อเถียนพยักหน้า “บอสเฉินข่าวสารว่องไวดีนี่คะ”

จีน

陳諾微笑道:“米國可不是什麼好地方,章小姐要提醒你老公注意安全啊。”

ไทย

เฉินนั่วยิ้มกล่าว “อเมริกาไม่ใช่สถานที่ที่ดีสักเท่าไร คุณจางต้องเตือนสามีของคุณให้ระวังความปลอดภัยด้วยนะครับ”

จีน

章則甜一怔,一時搞不清楚陳諾的意思。

ไทย

จางเจ๋อเถียนชะงักงันไป ชั่วขณะนั้นไม่เข้าใจความหมายของเฉินนั่วเลย

จีน

陳諾也不再多說,端起酒杯。

ไทย

เฉินนั่วไม่พูดอะไรต่ออีก เขายกแก้วขึ้น

จีน

“再次歡迎章小姐來容城。”

ไทย

“ขอต้อนรับคุณจางสู่หรงเฉิงอีกครั้งครับ”

จีน

一頓飯吃了快兩個小時,陳諾送章則甜上了車,站在路邊微笑揮手,直到車子遠去,臉上的笑容終於消失。

ไทย

มื้ออาหารกินเวลาไปเกือบสองชั่วโมง เฉินนั่วส่งจางเจ๋อเถียนขึ้นรถ ยืนโบกมือยิ้มอยู่ริมถนน จนกระทั่งรถแล่นลับสายตาไป รอยยิ้มบนใบหน้าก็เลือนหายไปในที่สุด

จีน

“和這樣的人說話真累。”

ไทย

“คุยกับคนแบบนี้เหนื่อยชะมัด”

จีน

車子里,章則甜皺著眉頭,“和這樣的人說話真累。”

ไทย

ภายในรถ จางเจ๋อเถียนขมวดคิ้ว “คุยกับคนแบบนี้เหนื่อยชะมัด”

จีน

助理問道:“章總,您問出什麼來了嗎?”

ไทย

ผู้ช่วยถามขึ้น “บอสจาง คุณถามอะไรออกมาได้บ้างไหมครับ”

จีน

章則甜搖搖頭,“沒看出什麼問題。”

ไทย

จางเจ๋อเถียนส่ายหน้า “ดูไม่ออกว่ามีปัญหาอะไร”

จีน

助理道:“那拼刀刀是真的出了問題?我們要不要趁機......”

ไทย

ผู้ช่วยกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นพินเตาเตาก็มีปัญหาจริงๆ น่ะสิครับ พวกเราควรฉวยโอกาสนี้…”

จีน

章則甜擺擺手,“讓掏寶和拼刀刀搏殺去,我們先看看。”

ไทย

จางเจ๋อเถียนโบกมือ “ปล่อยให้เถาเป่ากับพินเตาเตาสู้รบตบมือกันไปก่อน พวกเราคอยดูไปก่อน”

จีน

她終究還是沒能看透陳諾手裡的牌。

ไทย

ท้ายที่สุดเธอก็ยังมองไพ่ในมือของเฉินนั่วไม่ออกอยู่ดี

จีน

章則甜閉目思索片刻,忽然問道:

ไทย

จางเจ๋อเถียนหลับตาใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็ถามขึ้นว่า

จีน

“陳諾除了他公司里的人,還有什麼人和他走得近?”

ไทย

“นอกจากคนในบริษัทของเขาแล้ว ยังมีใครที่สนิทสนมกับเฉินนั่วอีกไหม”

จีน

助理搖搖頭,“陳諾這人很謹慎,只用親信。”

ไทย

ผู้ช่วยส่ายหน้า “เฉินนั่วคนนี้รอบคอบมาก ใช้แต่คนสนิทเท่านั้นครับ”

จีน

章則甜又問:“有沒有對陳諾足夠了解,卻沒有進入他公司的人?”

ไทย

จางเจ๋อเถียนถามต่อ “แล้วมีใครที่รู้จักเฉินนั่วดีพอ แต่ไม่ได้เข้าไปทำงานในบริษัทของเขาบ้างไหม”

จีน

助理連忙翻找收集到的陳諾的資料,忽然翻到了一個人的資料,倏地抬頭:

ไทย

ผู้ช่วยรีบพลิกหาข้อมูลของเฉินนั่วที่รวบรวมไว้ ทันใดนั้นก็พลิกเจอข้อมูลของคนคนหนึ่ง จึงเงยหน้าขึ้นขวับ

จีน

“有一個人,她和陳諾是青梅竹馬,後來鬧翻了,她和陳諾一起長大的,應該對他很了解。”

ไทย

“มีอยู่คนหนึ่งครับ เธอเป็นเพื่อนสมัยเด็กของเฉินนั่ว ภายหลังเกิดแตกคอกัน เธอโตมากับเฉินนั่ว น่าจะรู้จักเขาดีมากครับ”

จีน

章則甜眼睛一亮,“這人叫什麼名字?”

ไทย

ดวงตาของจางเจ๋อเถียนเป็นประกาย “คนคนนี้ชื่ออะไร”

จีน

“周玲兒。”

ไทย

“โจวหลิงเอ๋อร์ครับ”

จีน

周玲兒覺得自己今天很倒霉。

ไทย

โจวหลิงเอ๋อร์รู้สึกว่าวันนี้ตัวเองโชคร้ายเหลือเกิน

จีน

勾引陸躍生不成,自己崴了腳,還差點被校長撞破自己的勾當。

ไทย

ยั่วยวนลู่เย่เซิงไม่สำเร็จ ข้อเท้าตัวเองยังมาแพลง แถมเกือบถูกอธิการบดีจับได้เรื่องการกระทำลับๆ ล่อๆ ของตัวเองอีก

จีน

校醫室這個醫生又是新來的,手腳粗重的很,說是給她按摩腳踝活血化瘀,結果痛的她哭爹喊娘。

ไทย

หมอที่ห้องพยาบาลของมหาวิทยาลัยคนนี้ก็เพิ่งมาใหม่ มือไม้หนักเหลือเกิน บอกว่าจะนวดข้อเท้าสลายลิ่มเลือดให้เธอ ผลคือเจ็บจนเธอร้องไห้คร่ำครวญแทบขาดใจ

จีน

好不容易活著從校醫室出來,回到宿舍又被許甜甜和曾雪這兩個賤人輪番使喚。

ไทย

กว่าจะรอดชีวิตออกมาจากห้องพยาบาลได้ พอกลับมาถึงหอพักก็โดนสองคนน่ารังเกียจอย่างสวี่เถียนเถียนกับเจิงเสวี่ยผลัดกันใช้งานอีก

จีน

周玲兒恨不得逃離容大,逃離這一切。

ไทย

โจวหลิงเอ๋อร์แทบอยากจะหนีไปจากม.หรงเฉิง หนีไปจากทุกสิ่งทุกอย่างนี้เสียให้พ้น

จีน

直到她接到了一個電話。

ไทย

จนกระทั่งเธอได้รับสายโทรศัพท์สายหนึ่ง

จีน

“請問是周玲兒嗎?”

ไทย

“ขอเรียนสายคุณโจวหลิงเอ๋อร์ใช่ไหมคะ”

จีน

“我是周玲兒,你哪位?”

ไทย

“ฉันโจวหลิงเอ๋อร์ค่ะ คุณคือใครคะ”

จีน

“我叫章則甜,我想和你聊聊,可以嗎?”

ไทย

“ฉันชื่อจางเจ๋อเถียน ฉันอยากคุยกับเธอสักหน่อย ได้ไหมคะ”

ความคิดเห็น

เข้าสู่ระบบ เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น การอ่านเปิดให้ทุกคน