ตัวที่มีไทม์แมชชีนไม่ใช่แมวดิงดอง แต่คือโดราเอมอน

Chinese

孟曉冉很想八卦一下自己的外甥女和小陳弟弟到底怎麼回事，但她腦子又開始暈了，很快又睡著了。

Thai

เมิ่งเสี่ยวหรันอยากจะซุบซิบเรื่องระหว่างหลานสาวของตนกับน้องเฉินให้รู้ความจริงเสียจริงว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่สมองของเธอกลับเริ่มเวียนอีกครั้ง และไม่นานก็ผล็อยหลับไปอีกรอบ

Chinese

晚上有沈新眉守在這裡，陳諾自然不好一直呆在醫院。

Thai

ในเมื่อตอนกลางคืนมีเสิ่นซินเหมยคอยเฝ้าอยู่ที่นี่ เฉินนั่วย่อมไม่เหมาะที่จะอยู่โรงพยาบาลตลอดเวลา

Chinese

“那我先回去了，你有事就給我打電話。”

Thai

“งั้นฉันกลับก่อนนะ มีเรื่องอะไรก็โทรหาฉันแล้วกัน”

Chinese

“哦。”

Thai

“อื้อ”

Chinese

陳諾走到病房門口，忽然停下腳步，轉身走回來，定定地看著沈新眉。

Thai

เฉินนั่วเดินไปถึงหน้าประตูห้องพักผู้ป่วย จู่ๆ ก็หยุดฝีเท้า หมุนตัวเดินกลับมา แล้วจ้องมองเสิ่นซินเหมยเขม็ง

Chinese

“你、你要做什麼？”

Thai

“นะ…นายจะทำอะไร”

Chinese

沈新眉嚇了一跳，身子往後縮，後腦勺撞到了牆也不敢喊疼，癟著嘴弱弱地道。

Thai

เสิ่นซินเหมยตกใจจนสะดุ้ง ร่างกายหดถอยไปด้านหลัง ท้ายทอยชนเข้ากับกำแพงก็ยังไม่กล้าร้องเจ็บ ได้แต่เบะปากพูดเสียงแผ่ว

Chinese

陳諾道：“你都沒留我的電話，有事怎麼找我？”

Thai

เฉินนั่วกล่าว “เธอยังไม่ได้บันทึกเบอร์ฉันไว้เลย มีเรื่องอะไรจะติดต่อฉันยังไง”

Chinese

“啊？”

Thai

“เอ๊ะ?”

Chinese

沈新眉張大小嘴，慌亂地道歉：“對不起！”

Thai

เสิ่นซินเหมยอ้าปากค้าง รีบขอโทษอย่างลนลาน “ขอโทษนะ!”

Chinese

陳諾拿出手機：“你電話多少？”

Thai

เฉินนั่วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา “เบอร์เธอเบอร์อะไร”

Chinese

沈新眉咬著嘴唇，很不想給，但最後還是只能屈服，說出了自己的手機號碼。

Thai

เสิ่นซินเหมยกัดริมฝีปาก ไม่อยากให้เอาเสียเลย ทว่าสุดท้ายก็ทำได้เพียงยอมจำนน บอกเบอร์โทรศัพท์มือถือของตนเองออกไป

Chinese

陳諾給她撥過去，讓她也保存了自己的電話，想了想又道：

Thai

เฉินนั่วโทรเข้าเครื่องเธอ ให้เธอบันทึกเบอร์ของเขาไว้ด้วย คิดดูครู่หนึ่งแล้วก็พูดขึ้นอีกว่า

Chinese

“都留電話了，再把微信也一起加了吧。”

Thai

“แลกเบอร์กันแล้ว ก็แอดวีแชตไปด้วยเลยแล้วกัน”

Chinese

沈新眉根本不敢拒絕，兩人很快加了微信，陳諾一看沈新眉的微信頭像，不禁樂了。

Thai

เสิ่นซินเหมยไม่กล้าปฏิเสธเลยสักนิด ทั้งสองคนแอดวีแชตกันอย่างรวดเร็ว พอเฉินนั่วเหลือบเห็นรูปโปรไฟล์วีแชตของเสิ่นซินเหมย ก็อดหัวเราะไม่ได้

Chinese

居然真是一隻小奶貓。

Thai

ที่แท้เป็นรูปลูกแมวน้อยจริงๆ ด้วย

Chinese

微信名也挺逗：叮噹貓。

Thai

ชื่อวีแชตก็ตลกดี ‘แมวดิงดอง’

Chinese

“你怎麼叫這名兒？”

Thai

“ทำไมเธอถึงตั้งชื่อนี้น่ะ”

Chinese

陳諾好奇地問道。

Thai

เฉินนั่วถามด้วยความสงสัย

Chinese

沈新眉怔了怔，美眸中湧起了氤氳霧氣，清脆的聲音變得低沉：

Thai

เสิ่นซินเหมยชะงักไป ดวงตางดงามเอ่อล้นไปด้วยม่านหมอกน้ำตา น้ำเสียงใสกระจ่างพลันแปรเปลี่ยนเป็นแผ่วต่ำ

Chinese

“因為叮噹貓有時光機......”

Thai

“เพราะว่าแมวดิงดองมีไทม์แมชชีนน่ะสิ…”

Chinese

陳諾愣了下，旋即明白了。

Thai

เฉินนั่วอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจได้ในทันที

Chinese

沈新眉應該是想回到過去，去拯救她的父母吧？

Thai

เสิ่นซินเหมยคงอยากย้อนเวลากลับไปในอดีตเพื่อช่วยชีวิตพ่อแม่ของเธอล่ะสิ?

Chinese

看著眼眶微紅的沈新眉，陳諾忽然笑了起來：“你是不是沒看過動漫啊？”

Thai

เมื่อมองดูเสิ่นซินเหมยที่ขอบตาแดงเรื่อ เฉินนั่วก็พลันหัวเราะออกมา “เธอไม่เคยดูการ์ตูนใช่ไหมเนี่ย”

Chinese

“啊？”

Thai

“เอ๊ะ?”

Chinese

沈新眉不解。

Thai

เสิ่นซินเหมยไม่เข้าใจ

Chinese

陳諾瞪著她道：“有時光機的不是叮噹貓，是哆啦A夢！真笨！”

Thai

เฉินนั่วจ้องเธอพลางกล่าว “ตัวที่มีไทม์แมชชีนไม่ใช่แมวดิงดอง แต่เป็นโดราเอมอนต่างหาก! ยัยบื้อเอ๊ย!”

Chinese

沈新眉呆住。

Thai

เสิ่นซินเหมยนิ่งอึ้งไป

Chinese

陳諾抬手摸了摸她的腦袋：“我走了，記得你小姨輸完液了叫護士過來，有事給我打電話！”

Thai

เฉินนั่วลูบศีรษะของเธอเบาๆ “ฉันไปละ น้าของเธอให้น้ำเกลือเสร็จแล้วก็อย่าลืมเรียกพยาบาลมาล่ะ มีเรื่องอะไรก็โทรหาฉัน!”

Chinese

說完就走出了病房。

Thai

พูดจบเขาก็เดินออกจากห้องพักผู้ป่วยไป

Chinese

沈新眉獃獃地坐在病床邊上，手機忽然響了一聲，她拿起一看。

Thai

เสิ่นซินเหมยนั่งเหม่ออยู่ข้างเตียงผู้ป่วย จู่ๆ โทรศัพท์มือถือก็ส่งเสียงแจ้งเตือนขึ้นมา เธอหยิบขึ้นมาดู

Chinese

我只想搞錢：“小奶貓，等你小姨出院了，我就開始陪你學習！”

Thai

อยากหาเงินอย่างเดียว: “ลูกแมวน้อย พอน้าของเธอออกจากโรงพยาบาลแล้ว ฉันจะเริ่มไปอ่านหนังสือเป็นเพื่อนเธอนะ!”

Chinese

我只想搞錢：“不許再拒絕了！鐵鎚敲腦袋.jpg。”

Thai

อยากหาเงินอย่างเดียว: “ห้ามปฏิเสธอีกเด็ดขาด! ค้อนทุบหัว.jpg”

Chinese

沈新眉捧著手機，忽然發現了一件事。

Thai

เสิ่นซินเหมยประคองโทรศัพท์มือถือไว้ จู่ๆ ก็ค้นพบเรื่องหนึ่ง

Chinese

以前每次想到父母，她都會很傷心。

Thai

เมื่อก่อนทุกครั้งที่นึกถึงพ่อแม่ เธอจะเสียใจมาก

Chinese

剛才是第一次提起和父母有關的事情時，她沒有哭。

Thai

เมื่อครู่นี้เป็นครั้งแรกที่เวลาพูดถึงเรื่องเกี่ยวกับพ่อแม่แล้วเธอไม่ร้องไห้

Chinese

可是，她還是不敢讓陳諾陪自己學習。

Thai

ทว่า เธอก็ยังไม่กล้าให้เฉินนั่วมาอ่านหนังสือเป็นเพื่อนอยู่ดี

Chinese

她從來沒有單獨和一個男生一起待上超過兩分鐘，可要是和陳諾同學一起學習的話，起碼得一兩個小時了。

Thai

เธอไม่เคยอยู่ตามลำพังกับเด็กผู้ชายคนไหนเกินสองนาทีเลย แต่ถ้าต้องอ่านหนังสือกับเพื่อนร่วมชั้นอย่างเฉินนั่ว อย่างน้อยๆ ก็ต้องใช้เวลาสักชั่วโมงสองชั่วโมง

Chinese

我、我真的做的到嗎？

Thai

ฉะ…ฉันจะทำได้จริงๆ เหรอ

Chinese

沈新眉正想著，耳邊忽然響起小姨的聲音：

Thai

ขณะที่เสิ่นซินเหมยกำลังคิดอยู่นั้น เสียงของน้าสาวก็ดังขึ้นข้างหู

Chinese

“新眉，你在笑什麼？”

Thai

“ซินเหมย เธอยิ้มอะไรอยู่น่ะ”

Chinese

沈新眉連忙放下手機，“小姨你醒了，我沒笑啊。”

Thai

เสิ่นซินเหมยรีบวางโทรศัพท์มือถือลง “น้าตื่นแล้วเหรอคะ หนูไม่ได้ยิ้มสักหน่อย”

Chinese

孟曉冉看著她：“我剛才明明看到你在笑，你看什麼呢？”

Thai

เมิ่งเสี่ยวหรันมองเธอ “เมื่อกี้ฉันเห็นชัดๆ ว่าเธอยิ้มอยู่ เธอดูกำลังดูอะไรอยู่เหรอ”

Chinese

“沒、沒看什麼，小姨我給你削個蘋果吧！”

Thai

“มะ…ไม่ได้ดูอะไรค่ะ น้าคะ เดี๋ยวหนูปอกแอปเปิลให้นะ!”

Chinese

......

Thai

…

Chinese

陳諾回到家時已經快十一點了。

Thai

ตอนที่เฉินนั่วกลับถึงบ้านก็เกือบห้าทุ่มแล้ว

Chinese

他輕手輕腳地開門進去，客廳里黑燈瞎火的，母后和陳公公應該已經睡了。

Thai

เขาเปิดประตูเดินเข้าไปอย่างแผ่วเบา ในห้องนั่งเล่นมืดสนิท เสด็จแม่กับเฉินกงกงคงจะหลับกันหมดแล้ว

Chinese

陳諾鬆了口氣，正準備回自己的房間，陽台上忽然響起叮咚一聲琵琶響。

Thai

เฉินนั่วถอนหายใจอย่างโล่งอก กำลังจะเดินกลับห้องของตนเอง ทว่าบนระเบียงจู่ๆ ก็มีเสียงดีดผีผาดังติ๊งต่องขึ้นมา

Chinese

陳諾身子一僵，回頭看向陽台，只見月光下一個姿態端莊的婦人正坐在椅子上，懷裡抱著個琵琶。

Thai

ร่างของเฉินนั่วพลันแข็งทื่อ เขาหันหลังกลับไปมองที่ระเบียง เห็นเพียงหญิงวัยกลางคนท่วงท่าสง่างามกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ใต้แสงจันทร์ ในอ้อมอกโอบอุ้มผีผาเอาไว้ตัวหนึ่ง

Chinese

“母后，不要！”

Thai

“เสด็จแม่ อย่านะ!”

Chinese

陳諾大驚，連忙撲過去阻止李青荷繼續彈。

Thai

เฉินนั่วตกใจอย่างยิ่ง รีบพุ่งเข้าไปห้ามไม่ให้หลี่ชิงเหอดีดต่อ

Chinese

陳家慣例，一旦太后彈起了她心愛的土琵琶，就意味著家裡要出事。

Thai

ธรรมเนียมประจำตระกูลเฉิน เมื่อใดก็ตามที่ไทเฮาทรงดีดผีผาพื้นบ้านตัวโปรดขึ้นมา นั่นหมายความว่าในบ้านกำลังจะมีเรื่องเกิดขึ้น

Chinese

要不就是中了五百萬，或者陳國棟升了職，再不就是陳國棟惹李青荷生氣了，或者陳諾闖了禍。

Thai

ไม่ถูกรางวัลห้าล้าน ก็เฉินกั๋วต้งได้เลื่อนตำแหน่ง ไม่อย่างนั้นก็เฉินกั๋วต้งทำหลี่ชิงเหอโมโห หรือไม่ก็เฉินนั่วก่อเรื่อง

Chinese

母后大人現在這樣子，顯然是最後者了。

Thai

ท่าทางของท่านแม่ในตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นอย่างหลังสุดแน่นอน

Chinese

李青荷笑眯眯地看著一臉驚惶的陳諾：“我兒子長大了，晚上超過十點回家都不用給我這個當媽的說一聲了，真好。”

Thai

หลี่ชิงเหอยิ้มตาหยีมองเฉินนั่วที่กำลังตื่นตระหนก “ลูกชายฉันโตแล้วสินะ กลับบ้านหลังสี่ทุ่มก็ไม่ต้องบอกแม่คนนี้สักคำ ดีจริงๆ เลย”

Chinese

“你小時候經常尿床，一尿床就哭，還要我陪著你。”

Thai

“ตอนเด็กๆ แกฉี่รดที่นอนบ่อยๆ พอฉี่รดที่นอนก็ร้องไห้ แถมยังต้องให้ฉันอยู่เป็นเพื่อน”

Chinese

“現在好了，你長大了，可以不要我這個媽了。”

Thai

“ตอนนี้ดีแล้ว แกโตแล้ว ไม่ต้องการแม่คนนี้แล้วก็ได้”

Chinese

說著說著李青荷的聲音就開始哽咽了，這是她長期看狗血電視劇練出來的功夫，眼淚說來就來。

Thai

พูดไปพูดมาเสียงของหลี่ชิงเหอก็เริ่มสั่นเครือ นี่คือฝีมือที่เธอฝึกฝนมาจากการดูละครน้ำเน่าเป็นเวลานาน น้ำตาอยากจะไหลเมื่อไหร่ก็ไหลได้ทันที

Chinese

陳諾無奈地道：“媽，我和張元學習去了，太投入，就忘了時間。”

Thai

เฉินนั่วกล่าวอย่างจนใจ “แม่ ผมไปอ่านหนังสือกับจางหยวนมา มันเพลินไปหน่อยก็เลยลืมเวลาครับ”

Chinese

“兒子，你小時候說一輩子都要聽我的話，絕對不騙媽媽，現在你才十八歲，就已經開始騙我了，我的命好苦啊！”

Thai

“ลูกเอ๋ย ตอนเด็กๆ แกบอกว่าจะฟังคำสั่งสอนของฉันไปชั่วชีวิต จะไม่โกหกแม่เด็ดขาด ตอนนี้แกเพิ่งจะอายุสิบแปด ก็เริ่มโกหกฉันซะแล้ว ชีวิตฉันช่างอาภัพเหลือเกิน!”

Chinese

李青荷開始抹眼睛了，陳諾熟練地捧了一盒紙巾送到她面前，李青荷也熟練地抽紙巾擦眼淚。

Thai

หลี่ชิงเหอเริ่มปาดน้ำตา เฉินนั่วหยิบกล่องทิชชู่อย่างชำนาญมายื่นให้ตรงหน้าเธอ หลี่ชิงเหอก็ดึงทิชชู่ออกมาซับน้ำตาอย่างชำนาญเช่นกัน

Chinese

“媽，我真的是和張元一起去學習了，我們找了一個同學幫我們補課！”

Thai

“แม่ ผมไปอ่านหนังสือกับจางหยวนจริงๆ นะ พวกเราหาเพื่อนร่วมชั้นมาช่วยติวหนังสือให้ด้วย!”

Chinese

陳諾只得繼續哄母后。

Thai

เฉินนั่วทำได้เพียงตามง้อเสด็จแม่ต่อไป

Chinese

“你們找了個同學幫你們補課？”

Thai

“พวกแกหาเพื่อนร่วมชั้นมาช่วยติวให้งั้นเหรอ”

Chinese

李青荷這才沒抹眼淚了，忽然神情一緊：“周玲兒？”

Thai

หลี่ชิงเหอถึงได้หยุดปาดน้ำตา จู่ๆ สีหน้าก็พลันเคร่งเครียดขึ้นมา “โจวหลิงเอ๋อร์เหรอ”

Chinese

陳諾呵呵一笑：“她的成績比我好不了多少，憑什麼給我補？”

Thai

เฉินนั่วหัวเราะหึๆ “คะแนนของเธอไม่ได้ดีกว่าผมเท่าไหร่เลย จะเอาอะไรมาติวให้ผมล่ะครับ”

Chinese

李青荷鬆了口氣，問道：“那是誰？”

Thai

หลี่ชิงเหอถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วถามว่า “แล้วเป็นใครล่ะ”

Chinese

陳諾神秘一笑：“是一個很厲害的學霸，以後你就知道了，媽，我去學習了！”

Thai

เฉินนั่วแย้มยิ้มอย่างมีเลศนัย “เป็นหัวกะทิที่เก่งมากๆ คนหนึ่ง ไว้วันหลังแม่ก็รู้เองแหละ แม่ ผมไปอ่านหนังสือแล้วนะ!”

Chinese

李青荷將信將疑，　陳諾趕緊從她懷裡把琵琶拿過來，小心翼翼地掛回了牆上，說了一聲便朝自己的房間走去。

Thai

หลี่ชิงเหอยังคงกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย เฉินนั่วรีบคว้าเอาผีผาจากอ้อมอกของเธอมา แล้วแขวนกลับขึ้นไปบนผนังอย่างระมัดระวัง เอ่ยบอกอีกประโยคแล้วเดินตรงไปยังห้องของตนเอง

Chinese

“小諾。”

Thai

“เสี่ยวนั่ว”

Chinese

李青荷在後面喊了一聲，陳諾回頭，李青荷道：

Thai

หลี่ชิงเหอตะโกนเรียกจากด้านหลัง เฉินนั่วหันกลับไป หลี่ชิงเหอจึงเอ่ยว่า

Chinese

“這兩天你好像變了很多。”

Thai

“สองวันมานี้แกดูเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ”

Chinese

陳諾心裡一跳，連忙道：“那是變好了還是變壞了？”

Thai

หัวใจของเฉินนั่วกระตุกวูบ รีบถามทันที “แล้วเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นหรือแย่ลงล่ะครับ”

Chinese

李青荷走過來，拍了一下他的腦袋：“說什麼呢？變好變壞都是我兒子！再說我兒子怎麼可能變壞？”

Thai

หลี่ชิงเหอเดินเข้ามาแล้วตบศีรษะเขาเบาๆ “พูดจาอะไรอย่างนั้น เปลี่ยนไปดีหรือแย่ก็เป็นลูกชายฉันทั้งนั้นแหละ! อีกอย่าง ลูกชายฉันจะกลายเป็นคนไม่ดีได้ยังไง”

Chinese

“媽......”

Thai

“แม่…”

Chinese

陳諾有些感動，深情地道：

Thai

เฉินนั่วรู้สึกซาบซึ้งใจขึ้นมาบ้าง จึงเอ่ยด้วยความซาบซึ้งว่า

Chinese

“要不咱們還是買股票的，你相信我，肯定能賺錢.....哎唷！媽我錯了！”

Thai

“หรือว่าพวกเราจะยังซื้อหุ้นกันดี แม่เชื่อผมสิ รับรองว่าทำเงินได้แน่ๆ… โอ๊ย! แม่ ผมผิดไปแล้วครับ!”

Chinese

......

Thai

…

Chinese

深夜。

Thai

ดึกสงัด

Chinese

醫院。

Thai

โรงพยาบาล

Chinese

沈新眉趴在病床前，見孟曉冉睡著了，便從自己的包包里掏出了一個日記本。

Thai

เสิ่นซินเหมยฟุบอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย เมื่อเห็นว่าเมิ่งเสี่ยวหรันหลับไปแล้ว จึงหยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งออกมาจากกระเป๋าของตนเอง

Chinese

她走到窗前，借著月光，埋著腦袋在本子上寫字：

Thai

เธอเดินไปที่ริมหน้าต่าง อาศัยแสงจันทร์ ก้มหน้าก้มตาเขียนข้อความลงบนสมุด

Chinese

“今天小姨受傷了，我在醫院又見到了陳諾同學，他要我加他微信，他的微信名好奇怪，他還說要陪我學習，可是他好凶啊......”

Thai

“วันนี้น้าได้รับบาดเจ็บ ฉันได้เจอเพื่อนเฉินนั่วที่โรงพยาบาลอีกครั้ง เขาให้ฉันแอดวีแชตของเขา ชื่อวีแชตของเขาแปลกจัง เขายังบอกว่าจะอ่านหนังสือเป็นเพื่อนฉันด้วย แต่เขาดุมากเลย…”

Chinese

沈新眉抬手將垂落的青絲拔到耳後，輕輕咬著嘴唇，繼續寫道：

Thai

เสิ่นซินเหมยยกมือขึ้นทัดปอยผมที่ร่วงหล่นลงมาไว้หลังใบหู กัดริมฝีปากเบาๆ แล้วเขียนต่อว่า

Chinese

“這是除了小姨之外，第一次有人願意陪我，陳諾同學雖然很兇，但他真的是個好人。”

Thai

“นอกจากน้าแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนยอมอยู่เป็นเพื่อนฉัน ถึงเพื่อนเฉินนั่วจะดุมาก แต่เขาก็เป็นคนดีจริงๆ”

Chinese

“如果他真的每天陪我學習，那我應該給他多少錢呀？”

Thai

“ถ้าเขามาอ่านหนังสือเป็นเพื่อนฉันทุกวันจริงๆ ฉันควรจะให้เงินเขาเท่าไหร่ดีนะ”

Chinese

“哦，還有，陳諾同學又摸了我的腦袋，他的手掌真的......好舒服呀。”

Thai

“อ้อ แล้วก็ เพื่อนเฉินนั่วลูบหัวฉันอีกแล้ว ฝ่ามือของเขาช่าง…รู้สึกสบายจังเลย”