ลูกผู้ชายตัวจริงไม่เคยหันกลับไปมองระเบิด
真男人從不回頭看爆炸แปลจาก จีน ด้วยเครื่องมือ อาจมีความคลาดเคลื่อน
จีน
陳國棟趕緊把事情經過說了一遍。
ไทย
เฉินกั๋วต้งรีบเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดทันที
จีน
陳諾皺眉:“是周玲兒慫恿他們來的?”
ไทย
เฉินนั่วขมวดคิ้ว “โจวหลิงเอ๋อร์ยุยงให้พวกเขามางั้นเหรอ”
จีน
這時人群越吵越激動,一個之前和陳國棟同部門的中年女人大聲喊道:
ไทย
ขณะนั้นฝูงชนยิ่งส่งเสียงเอะอะก็ยิ่งมีอารมณ์พลุ่งพล่าน หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งที่เคยอยู่แผนกเดียวกับเฉินกั๋วต้งตะโกนลั่นขึ้นมาว่า
จีน
“陳諾,你小時候我還抱過你呢,你現在發達了,就真的不管我們的死活了嗎?”
ไทย
“เฉินนั่ว ตอนเด็กๆ ฉันยังเคยอุ้มนายแท้ๆ ตอนนี้นายร่ำรวยแล้ว จะไม่สนใจความเป็นความตายของพวกเราจริงๆ หรือไง”
จีน
其他人也紛紛附和,甚至還有人憤怒地指責陳諾為富不仁,陳國棟忘恩負義。
ไทย
คนอื่นๆ ก็พากันส่งเสียงเออออตาม ซ้ำร้ายยังมีคนด่าทอเฉินนั่วด้วยความโกรธแค้นว่าเป็นคนรวยไร้น้ำใจ และเฉินกั๋วต้งเป็นคนเนรคุณ
จีน
李青荷臉都氣紅了,正要罵人,陳諾拉住她的手,上前面對群情激憤的眾人,笑眯眯地抬起雙手。
ไทย
หลี่ชิงเหอโกรธจนหน้าแดงก่ำ กำลังจะเอ่ยปากด่า แต่เฉินนั่วดึงมือเธอไว้ ก้าวไปข้างหน้าเผชิญหน้ากับกลุ่มคนที่กำลังโกรธเกรี้ยวพลางยกมือทั้งสองข้างขึ้นพร้อมรอยยิ้มตาหยี
จีน
“大家靜一靜。”
ไทย
“ทุกคนเงียบกันก่อน”
จีน
他笑容可掬,聲音和藹,眾人下意識地停了吵鬧,都眼含期待地看著他。
ไทย
ใบหน้าของเขาเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม น้ำเสียงนุ่มนวลเป็นมิตร ทุกคนจึงหยุดส่งเสียงเอะอะโดยไม่รู้ตัว ต่างมองเขาด้วยสายตาคาดหวัง
จีน
在無數道炙熱的目光注視下,陳諾平靜地道:
ไทย
ท่ามกลางสายตาร้อนรุ่มนับไม่ถ้วนที่จับจ้องมองมา เฉินนั่วกล่าวอย่างสงบนิ่งว่า
จีน
“我爸以前的確是鍋爐廠的員工,我小時候也的確常去鍋爐廠玩,不過現在我爸早就辭職了,我們一家人和鍋爐廠已經沒關係了。”
ไทย
“เมื่อก่อนพ่อของผมเป็นพนักงานโรงงานหม้อต้มจริง และตอนเด็กๆ ผมก็มักจะไปเล่นที่โรงงานหม้อต้มบ่อยๆ จริง แต่ตอนนี้พ่อผมลาออกมาตั้งนานแล้ว ครอบครัวเราไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับโรงงานหม้อต้มอีกแล้ว”
จีน
“我們家沒有義務幫鍋爐廠填這麼大的窟窿。”
ไทย
“ครอบครัวเราไม่มีภาระหน้าที่ต้องช่วยโรงงานหม้อต้มอุดรูรั่วใหญ่ขนาดนี้”
จีน
那中年女人指著陳諾道:“小陳你這話就沒良心了,要是沒有鍋爐廠,你能長這麼大嗎?”
ไทย
หญิงวัยกลางคนคนนั้นชี้หน้าเฉินนั่วแล้วเอ่ยว่า “เสี่ยวเฉิน นายพูดแบบนี้มันไร้จิตสำนึกเกินไปแล้วนะ ถ้าไม่มีโรงงานหม้อต้ม นายจะโตมาได้ขนาดนี้เหรอ”
จีน
陳諾微笑道:“我長這麼大,不是因為鍋爐廠,是因為我爸媽。”
ไทย
เฉินนั่วยิ้มบางๆ “ผมโตมาได้ขนาดนี้ ไม่ใช่เพราะโรงงานหม้อต้ม แต่เป็นเพราะพ่อแม่ของผม”
จีน
“再說了,這位阿姨,我長這麼大和你也沒關係啊,你憑什麼讓我來救濟你?”
ไทย
“อีกอย่างนะคุณน้า ผมโตมาได้ขนาดนี้ก็ไม่ได้เกี่ยวกับคุณน้าสักหน่อย คุณน้ามีสิทธิ์อะไรมาให้ผมช่วยสงเคราะห์”
จีน
那中年女人一滯,旁邊的一個男人說道:
ไทย
หญิงวัยกลางคนคนนั้นชะงักไปทันที ชายคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ จึงพูดขึ้นมาว่า
จีน
“小陳,你們家現在住的都是鍋爐廠的職工樓,現在廠里有困難,你又有能力,你幫個忙怎麼了?”
ไทย
“เสี่ยวเฉิน ตึกที่ครอบครัวนายอาศัยอยู่ตอนนี้ก็เป็นตึกพักพนักงานของโรงงานหม้อต้ม ตอนนี้โรงงานกำลังลำบาก นายเองก็มีความสามารถ นายช่วยสักหน่อยมันจะเป็นอะไรไป”
จีน
其他人也跟著道:“是啊,你和你女朋友那麼有錢,投資下廠子有什麼關係?”
ไทย
คนอื่นๆ ก็พากันกล่าวเสริม “ใช่แล้ว นายกับแฟนสาวมีเงินตั้งมากมายขนาดนั้น เจียดมาลงทุนให้โรงงานหน่อยมันจะเสียหายตรงไหน”
จีน
陳諾依然平靜,對那男人說道:“張叔,聽說你女兒挺漂亮的,應該很多人追吧。”
ไทย
เฉินนั่วยังคงสงบนิ่ง เอ่ยกับชายคนนั้นว่า “ลุงจาง ได้ยินว่าลูกสาวของลุงหน้าตาสวยไม่เบา คงมีคนตามจีบเยอะเลยสินะ”
จีน
張叔一怔,臉上現出得色,“對啊。”
ไทย
ลุงจางชะงักไป สีหน้าฉายแววภาคภูมิใจ “ก็ใช่น่ะสิ”
จีน
陳諾道:“那您女兒現在談戀愛了嗎?”
ไทย
เฉินนั่วถาม “แล้วตอนนี้ลูกสาวของลุงมีแฟนหรือยังล่ะ”
จีน
張叔傲然:“我女兒怎麼能隨便談戀愛,當然要好好挑了。”
ไทย
ลุงจางตอบอย่างผยอง “ลูกสาวฉันจะไปมีแฟนสุ่มสี่สุ่มห้าได้ยังไง แน่นอนว่าต้องเลือกให้ดีสิ”
จีน
陳諾道:“張叔你這話就不對了,既然你女兒這麼漂亮,又有那麼多人追,她怎麼就不能和那些人都談談戀愛,幫個忙怎麼了?”
ไทย
เฉินนั่วกล่าวว่า “ลุงจางพูดแบบนี้ก็ไม่ถูกสิ ในเมื่อลูกสาวลุงสวยขนาดนี้ แล้วก็มีคนตามจีบตั้งเยอะแยะ ทำไมเธอจะคบเป็นแฟนกับคนพวกนั้นทุกคนไม่ได้ล่ะ ช่วยสงเคราะห์หน่อยมันจะเป็นอะไรไป”
จีน
張叔大怒:“小兔崽子你說什麼?!”
ไทย
ลุงจางโมโหเดือดพล่าน “ไอ้เด็กเมื่อวานซืน พูดบ้าอะไรออกมา?!”
จีน
他朝陳諾衝過來,沈新眉面無表情地上前,抓住他的手臂,身子一擰,張叔被一個過肩摔掄了起來,砰的一聲摔在地上。
ไทย
เขาพุ่งตรงเข้ามาหาเฉินนั่ว เสิ่นซินเหมยก้าวขึ้นหน้าอย่างไร้อารมณ์ คว้าแขนของเขาไว้ บิดตัวหมุน ทุ่มลุงจางข้ามไหล่ลอยละลิ่ว ฟาดลงกับพื้นเสียงดังสนั่น
จีน
人群頓時安靜了。
ไทย
ฝูงชนพลันเงียบกริบลงทันที
จีน
所有人都獃獃地看著沈新眉,誰也想不到這個嬌滴滴的小女生居然這麼猛。
ไทย
ทุกคนต่างมองเสิ่นซินเหมยตาค้าง ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าเด็กสาวหน้าตาบอบบางน่าทะนุถนอมคนนี้จะดุดันถึงเพียงนี้
จีน
李青荷也嚇了一跳,趕緊把沈新眉拉到身後。
ไทย
หลี่ชิงเหอก็ตกใจเช่นกัน รีบดึงเสิ่นซินเหมยมาไว้ด้านหลังทันที
จีน
陳諾神情平靜,繼續開口:“不好意思啊張叔,我剛才就是舉個例子,你看,同樣的話,你這麼生氣,顯然你也知道剛才你們說的話很不合理,對吧?”
ไทย
เฉินนั่วมีสีหน้าสงบนิ่ง เอ่ยต่อไปว่า “ขอโทษด้วยนะลุงจาง เมื่อกี้ผมแค่ยกตัวอย่าง ลุงดูสิ คำพูดทำนองเดียวกัน ลุงยังโมโหขนาดนี้ เห็นได้ชัดว่าลุงเองก็รู้ว่าคำพูดที่พวกคุณพูดกันเมื่อกี้มันไร้เหตุผลสิ้นดี ใช่ไหมล่ะ”
จีน
張叔躺在地上嚎叫,其他人則是面面相覷。
ไทย
ลุงจางนอนร้องโอดโอยอยู่บนพื้น ส่วนคนอื่นๆ ต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
จีน
陳諾拍拍手,大聲道:“各位叔叔阿姨,你們應該去找徐志忠,他攜巨款潛逃,找到他,追回那筆錢,這才是救鍋爐廠的正道。”
ไทย
เฉินนั่วตบมือ เอ่ยเสียงดังว่า “ลุงป้าน้าอาทั้งหลาย พวกคุณควรจะไปตามหาสวีจื้อจง เขาหอบเงินก้อนโตหลบหนีไป ตามหาเขาให้เจอ ทวงเงินก้อนนั้นคืนมา นั่นถึงจะเป็นหนทางที่ถูกต้องในการช่วยโรงงานหม้อต้ม”
จีน
“至於我們家,和鍋爐廠已經沒有關係,就算有,鍋爐廠也不該由我們來救。”
ไทย
“ส่วนเรื่องครอบครัวของเรา ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับโรงงานหม้อต้มอีกแล้ว ต่อให้มี โรงงานหม้อต้มก็ไม่ใช่หน้าที่ของพวกเราที่จะต้องไปกอบกู้”
จีน
“我們有沒有錢,那是我們的事,我們怎麼用我家自己的錢,和你們無關。”
ไทย
“พวกเราจะมีเงินหรือไม่ นั่นเป็นเรื่องของเรา พวกเราจะใช้เงินของครอบครัวเราอย่างไร ก็ไม่เกี่ยวกับพวกคุณ”
จีน
“我這個人不惹事,但也不怕事,朋友來了有好酒,豺狼來了有獵槍!”
ไทย
“ผมเป็นคนไม่ชอบหาเรื่องใคร แต่ก็ไม่เคยกลัวเรื่อง มิตรสหายมาเยือนเรามีสุราเลิศรส สุนัขจิ้งจอกหมาป่ามาเยือนเรามีปืนล่าสัตว์!”
จีน
“我話說完,誰贊成,誰反對?”
ไทย
“ผมพูดจบแล้ว ใครเห็นด้วย ใครคัดค้าน?”
จีน
陳諾聲音平淡,目光冷厲,掃視眾人,這些年齡能做他叔輩的人們都下意識地低下頭,躲開了他的視線。
ไทย
น้ำเสียงของเฉินนั่วราบเรียบ แววตาคมกริบเย็นเยียบ กวาดสายตามองทุกคน คนรุ่นราวคราวเดียวกับรุ่นลุงรุ่นน้าเหล่านี้ต่างก้มหน้าหลบสายตาของเขาไปโดยไม่รู้ตัว
จีน
“既然大家都贊成,那就散了吧,我們一家人還要去逛街呢。”
ไทย
“ในเมื่อทุกคนเห็นด้วย งั้นก็แยกย้ายกันไปเถอะ ครอบครัวเรายังต้องไปเดินซื้อของกันต่อ”
จีน
陳諾說完,笑呵呵地拉著沈新眉和李青荷,朝一臉懵逼的陳國棟使了個眼色,帶著一家人朝越野車停靠的地方走去。
ไทย
เฉินนั่วพูดจบก็หัวเราะร่าจูงมือเสิ่นซินเหมยกับหลี่ชิงเหอ ขยิบตาเป็นสัญญาณให้เฉินกั๋วต้งที่ยืนงงเป็นไก่ตาแตก แล้วพาครอบครัวมุ่งหน้าไปยังจุดที่จอดรถออฟโรดไว้
จีน
李青荷也有點懵,“兒子,咱們去逛啥街啊?”
ไทย
หลี่ชิงเหอก็งุนงงอยู่บ้าง “ลูก พวกเราจะไปเดินซื้ออะไรกันเหรอ”
จีน
陳諾道:“媽,我們不回來了。”
ไทย
เฉินนั่วตอบ “แม่ พวกเราจะไม่กลับมาที่นี่แล้ว”
จีน
“什麼?!”陳國棟一驚,下意識地要回頭。
ไทย
“อะไรนะ?!” เฉินกั๋วต้งตกใจ หันขวับจะมองกลับไปโดยสัญชาตญาณ
จีน
“爸,真男人從不回頭看爆炸。”陳諾提醒。
ไทย
“พ่อ ลูกผู้ชายตัวจริงไม่หันกลับไปมองระเบิดหรอกนะ” เฉินนั่วเตือน
จีน
陳國棟怔了怔,旋即明白了,現在回頭就露餡了。
ไทย
เฉินกั๋วต้งชะงักไป จากนั้นก็เข้าใจในทันที ถ้าหันกลับไปมองตอนนี้ความลับก็แตกกันพอดี
จีน
陳諾剛才一番話只是暫時唬住了這些人,等他們反應過來,一樣會繼續來堵門。
ไทย
คำพูดของเฉินนั่วเมื่อครู่นี้เพียงแค่ขู่คนพวกนั้นให้อึ้งไปชั่วคราวเท่านั้น รอจนพวกเขาได้สติ ก็คงจะกลับมาปิดล้อมหน้าประตูบ้านอีกเหมือนเดิม
จีน
所以要趁現在趕緊走。
ไทย
เพราะฉะนั้นต้องรีบไปตั้งแต่ตอนนี้
จีน
舊廠街,不,江縣是不能待了。
ไทย
จิ้วฉ่างเจีย ไม่สิ เจียงเซี่ยนคงอยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว
จีน
李青荷發愁了,“我那麼多衣服都在家裡,我的琵琶也沒拿走呢!”
ไทย
หลี่ชิงเหอเริ่มกลุ้มใจ “เสื้อผ้าตั้งเยอะตั้งแยะของฉันยังอยู่ในบ้านเลย ผีผาของฉันก็ยังไม่ได้หยิบมาด้วย!”
จีน
這時她的手機響了,是郭燕打來的,李青荷頓了頓,還是接通了電話。
ไทย
ตอนนั้นเองโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น เป็นสายจากกัวเยี่ยน หลี่ชิงเหอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกดรับสาย
จีน
“青荷,剛才鍋爐廠的人是不是來找你們了?你們沒事吧?”
ไทย
“ชิงเหอ เมื่อกี้คนของโรงงานหม้อต้มไปหาพวกเธอหรือเปล่า พวกเธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม”
จีน
郭燕很著急,李青荷一聽她的語氣就知道慫恿鍋爐廠職工來找陳諾的人不是她,聲音柔和了些:
ไทย
กัวเยี่ยนร้อนใจอย่างยิ่ง หลี่ชิงเหอฟังน้ำเสียงของเธอก็รู้ทันทีว่าคนที่ยุยงให้พนักงานโรงงานหม้อต้มมาหาเฉินนั่วไม่ใช่เธอ น้ำเสียงจึงอ่อนลงเล็กน้อย
จีน
“他們來過了,都被陳諾嚇跑了,我們已經開車出舊廠街,可能......不會再回來了。”
ไทย
“พวกเขามาแล้วล่ะ โดนเฉินนั่วขู่จนเตลิดไปหมดแล้ว ตอนนี้พวกเราขับรถออกจากจิ้วฉ่างเจียแล้ว อาจจะ…ไม่กลับมาอีกแล้วล่ะ”
จีน
郭燕沉默一下,愧疚地道:“對不起,青荷,都怪我們,讓你們有家不能回。”
ไทย
กัวเยี่ยนเงียบไปครู่หนึ่ง เอ่ยอย่างรู้สึกผิดว่า “ขอโทษด้วยนะชิงเหอ ทั้งหมดเป็นความผิดของพวกเราแท้ๆ ทำให้พวกเธอมีบ้านแต่กลับไม่ได้”
จีน
李青荷笑道:“沒事,反正之前陳諾就說讓我搬家了,現在正好。”
ไทย
หลี่ชิงเหอยิ้มพลางกล่าว “ไม่เป็นไรหรอก ยังไงก่อนหน้านี้เฉินนั่วก็บอกให้ฉันย้ายบ้านอยู่แล้ว ตอนนี้ก็ถือเป็นจังหวะพอดีเลย”
จีน
郭燕道:“你們打算搬去哪裡?”
ไทย
กัวเยี่ยนถาม “พวกเธอตั้งใจจะย้ายไปอยู่ที่ไหนเหรอ”
จีน
李青荷看了看陳諾,陳諾道:“爸,媽,要不咱們去容城買套房子?”
ไทย
หลี่ชิงเหอมองเฉินนั่ว เฉินนั่วจึงเอ่ยว่า “พ่อ แม่ หรือว่าพวกเราไปซื้อบ้านที่หรงเฉิงกันสักหลังดีไหม”
จีน
陳國棟一怔,事情太突然了,他還沒做好準備離開江縣,李青荷卻是當機立斷:
ไทย
เฉินกั๋วต้งชะงัก เรื่องนี้กะทันหันเกินไป เขายังไม่พร้อมที่จะจากเจียงเซี่ยนไป แต่หลี่ชิงเหอกลับตัดสินใจอย่างเด็ดขาด
จีน
“好,就去容城!我也想在大城市定居!”
ไทย
“ตกลง ไปหรงเฉิงกันนี่แหละ! ฉันเองก็อยากไปตั้งรกรากในเมืองใหญ่เหมือนกัน!”
จีน
說完便告訴了郭燕,他們一家人準備去容城了。
ไทย
พูดจบก็บอกกัวเยี่ยนว่าครอบครัวของพวกเธอเตรียมตัวจะไปหรงเฉิงแล้ว
จีน
“這樣也好,只是我們以後不是經常見面了。”
ไทย
“แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เพียงแต่หลังจากนี้พวกเราคงไม่ได้เจอกันบ่อยๆ แล้วสิ”
จีน
郭燕為閨蜜高興,也有些傷感。
ไทย
กัวเยี่ยนดีใจกับเพื่อนสนิท ทว่าก็รู้สึกใจหายอยู่บ้าง
จีน
李青荷關心地問道:“燕子,以後你有什麼打算?”
ไทย
หลี่ชิงเหอถามด้วยความห่วงใย “เยี่ยนจื่อ หลังจากนี้เธอมีแผนจะทำอะไรต่อไปเหรอ”
จีน
郭燕聲音平靜:“周先盛的案子年初開庭,估計會判一到兩年,等他出來,我就和他離婚,那時候玲兒也大三了,我可以去過我自己的生活了。”
ไทย
น้ำเสียงของกัวเยี่ยนสงบราบเรียบ “คดีของโจวเซียนเซิ่งจะขึ้นศาลช่วงต้นปี คาดว่าคงโดนตัดสินจำคุกหนึ่งถึงสองปี พอเขาออกมา ฉันก็จะหย่ากับเขา ถึงตอนนั้นหลิงเอ๋อร์ก็อยู่ปีสามแล้ว ฉันจะได้ไปใช้ชีวิตของตัวเองเสียที”
จีน
說到最後,郭燕深深地嘆了口氣:
ไทย
เมื่อพูดถึงตรงนี้ กัวเยี่ยนก็ทอดถอนใจยาวอย่างลึกซึ้ง
จีน
“玲兒和小諾從小一起長大,本來不該變成這樣的,是我沒教育好她,對不住你們了。”
ไทย
“หลิงเอ๋อร์กับเสี่ยวนั่วโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เดิมทีไม่ควรจะกลายมาเป็นแบบนี้เลย เป็นฉันเองที่สั่งสอนเธอไม่ดี ต้องขอโทษพวกเธอจริงๆ”
จีน
李青荷微笑道:“燕子,不管孩子怎麼樣,我們倆的感情都不會受影響!等你離婚了,你也來容城吧!”
ไทย
หลี่ชิงเหอยิ้มแล้วกล่าวว่า “เยี่ยนจื่อ ไม่ว่าเรื่องของพวกเด็กๆ จะเป็นยังไง ความสัมพันธ์ของพวกเราสองคนก็ไม่มีทางเปลี่ยนไปหรอก! รอเธอหย่าแล้ว เธอก็มาหรงเฉิงด้วยสิ!”
จีน
郭燕一怔,旋即高興起來:“好,等我來了容城,我們又可以一起逛街了!”
ไทย
กัวเยี่ยนชะงักไป ก่อนจะดีใจขึ้นมาทันที “ได้สิ ไว้ฉันไปหรงเฉิง พวกเราก็จะได้ไปเดินซื้อของด้วยกันอีก!”
จีน
“對啊,容城可是省會,到時候咱們去逛大商場!”
ไทย
“ใช่แล้วล่ะ หรงเฉิงเป็นถึงเมืองเอกของมณฑลเชียวนะ ถึงตอนนั้นพวกเราไปเดินห้างใหญ่ๆ กัน!”
จีน
“好啊好啊,逛完春喜路再去逛大古里!”
ไทย
“ดีเลยๆ เดินเที่ยวถนนชุนสี่เสร็จแล้วค่อยไปเดินเที่ยวต้ากู่หลี่กันต่อ!”
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น การอ่านเปิดให้ทุกคน