ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้
怎麼就成這樣了แปลจาก จีน ด้วยเครื่องมือ อาจมีความคลาดเคลื่อน
จีน
周先盛沒抬頭,依然看著手中的一份文件。
ไทย
โจวเซียนเซิ่งไม่ได้เงยหน้าขึ้น ยังคงดูเอกสารฉบับหนึ่งในมือต่อไป
จีน
辦公室里安靜又尷尬,陳國棟站也不是坐也不是,好半天終於忍不住開口:
ไทย
ในห้องทำงานเงียบสงัดชวนอึดอัด เฉินกั๋วต้งจะยืนก็ไม่ใช่จะนั่งก็ไม่เชิง ผ่านไปพักใหญ่ในที่สุดก็ทนไม่ไหวต้องเอ่ยปาก
จีน
“周廠長,你找我什麼事?”
ไทย
“ผู้อำนวยการโรงงานโจว คุณมีธุระอะไรกับผมหรือ”
จีน
周先盛這才抬起頭來,臉上現出笑容:“老陳來了?坐。”
ไทย
โจวเซียนเซิ่งถึงค่อยเงยหน้าขึ้น ใบหน้าปรากฏรอยยิ้ม “เหล่าเฉินมาแล้วหรือ นั่งสิ”
จีน
陳國棟終於得以坐下,稍稍放鬆了些。
ไทย
ในที่สุดเฉินกั๋วต้งก็ได้นั่งลง จึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย
จีน
其實說起來周先盛和陳國棟是一起進的鍋爐廠,又是老鄰居,二十多年的老交情了。
ไทย
ความจริงแล้วหากพูดไป โจวเซียนเซิ่งกับเฉินกั๋วต้งเข้าโรงงานหม้อต้มมาพร้อมกัน ทั้งยังเป็นเพื่อนบ้านเก่าแก่ มีมิตรภาพยาวนานยี่สิบกว่าปีแล้ว
จีน
本不該像現在這麼生疏的。
ไทย
เดิมทีไม่ควรจะเหินห่างเหมือนตอนนี้
จีน
只是因為兩家孩子的事,兩邊終歸是有點尷尬,再加上陳國棟一直是個普通員工,周先盛早早就升了部長,現在更是成了副廠長。
ไทย
เพียงแต่เพราะเรื่องของลูกๆ ทั้งสองครอบครัว สองฝ่ายจึงกระอักกระอ่วนใจอยู่บ้าง อีกทั้งเฉินกั๋วต้งยังคงเป็นพนักงานธรรมดามาโดยตลอด ส่วนโจวเซียนเซิ่งได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้จัดการฝ่ายตั้งแต่เนิ่นๆ บัดนี้ยิ่งกลายเป็นรองผู้อำนวยการโรงงานแล้ว
จีน
在鍋爐廠里,這可是一人之下萬人之上的位置。
ไทย
ในโรงงานหม้อต้มแห่งนี้ นี่นับเป็นตำแหน่งที่อยู่ใต้คนเพียงคนเดียวแต่อยู่เหนือคนนับหมื่น
จีน
現在的陳國棟,和周先盛的差距已經太大了。
ไทย
ช่องว่างระหว่างเฉินกั๋วต้งกับโจวเซียนเซิ่งในตอนนี้ห่างกันมากเกินไปแล้ว
จีน
兩個人似乎已經沒辦法再平等平靜地對話。
ไทย
ดูเหมือนคนทั้งสองจะไม่สามารถพูดคุยกันอย่างเท่าเทียมและสงบได้อีกต่อไป
จีน
就像現在,周先盛臉上雖然帶著笑容,但目光中卻滿是威嚴,陳國棟很不自在,雙手都不知道該放哪裡。
ไทย
เหมือนเช่นตอนนี้ แม้บนใบหน้าของโจวเซียนเซิ่งจะมีรอยยิ้ม แต่ในแววตากลับเปี่ยมไปด้วยความน่าเกรงขาม เฉินกั๋วต้งรู้สึกอึดอัดเป็นอย่างยิ่ง ไม่รู้ว่าควรวางมือสองข้างไว้ที่ใด
จีน
周先盛手指敲了敲桌面,等氣氛緊繃的像拉滿的弓弦,這才再次開口:
ไทย
นิ้วมือของโจวเซียนเซิ่งเคาะลงบนโต๊ะ รอจนบรรยากาศตึงเครียดราวกับคันศรที่ถูกน้าวสุดสาย ถึงค่อยเอ่ยปากอีกครั้ง
จีน
“老陳啊,我們兩家認識有二十一年了吧?”
ไทย
“เหล่าเฉิน สองครอบครัวเรารู้จักกันมาได้ยี่สิบเอ็ดปีแล้วสินะ”
จีน
陳國棟一怔,很實誠地糾正:“二十二年。”
ไทย
เฉินกั๋วต้งชะงักไป แก้ความเข้าใจอย่างซื่อตรง “ยี่สิบสองปี”
จีน
“對,二十二年。”
ไทย
“ใช่ ยี่สิบสองปี”
จีน
周先盛一臉懷念:“當年我們剛結婚,你們兩口子就搬過來了,那時候我們都沒孩子,我們兩家經常在外面一起吃飯,有一次我們喝醉了,還定下了娃娃親,你還記得吧?”
ไทย
โจวเซียนเซิ่งมีสีหน้ารำลึกความหลัง “ตอนนั้นพวกเราเพิ่งแต่งงาน สองสามีภรรยาพวกนายก็ย้ายมา ตอนนั้นพวกเราต่างก็ยังไม่มีลูก สองครอบครัวเรามักจะไปกินข้าวนอกบ้านด้วยกันบ่อยๆ มีครั้งหนึ่งพวกเราเมา ยังเคยหมั้นหมายลูกแต่ในครรภ์ไว้ นายยังจำได้ใช่ไหม”
จีน
陳國棟也笑了:“是啊,當時我們都猜我們家生女兒,你們家生兒子,沒想到倒過來了。”
ไทย
เฉินกั๋วต้งยิ้มเช่นกัน “ใช่แล้ว ตอนนั้นพวกเราต่างก็เดาว่าบ้านฉันจะได้ลูกสาว บ้านนายจะได้ลูกชาย คิดไม่ถึงว่าจะกลับกัน”
จีน
周先盛微笑問道:“這娃娃親,現在還算數嗎?”
ไทย
โจวเซียนเซิ่งยิ้มพลางถาม “สัญญาหมั้นหมายตอนเด็กนี้ ตอนนี้ยังนับอยู่ไหม”
จีน
陳國棟一怔,“陳諾已經有女朋友了。”
ไทย
เฉินกั๋วต้งชะงัก “เฉินนั่วมีแฟนแล้วนะ”
จีน
周先盛笑道:“現在孩子才多大,都沒定性,女朋友遲早得分,是吧?”
ไทย
โจวเซียนเซิ่งหัวเราะ “ตอนนี้เด็กๆ เพิ่งจะอายุเท่าไรกันเอง นิสัยใจคอยังไม่นิ่ง แฟนหนุ่มแฟนสาวน่ะช้าเร็วก็ต้องเลิกกัน ใช่ไหมล่ะ”
จีน
陳國棟想了想,“新眉這孩子挺好的,陳諾很喜歡她,他們應該不會分。”
ไทย
เฉินกั๋วต้งคิดดูแล้วเอ่ย “ซินเหมยเด็กคนนี้ดีมาก เฉินนั่วชอบเธอมาก พวกเขาไม่น่าจะเลิกกันหรอก”
จีน
周先盛臉上的笑意漸漸消散,“老陳,是你們家陳諾一直纏著我們玲兒,弄的所有人都以為玲兒會嫁給陳諾,現在他轉頭就不理了,不想負責嗎?”
ไทย
รอยยิ้มบนใบหน้าของโจวเซียนเซิ่งค่อยๆ เลือนหายไป “เหล่าเฉิน เป็นเฉินนั่วบ้านนายที่คอยตามตื๊อหลิงเอ๋อร์บ้านเรามาตลอด จนทำให้ทุกคนคิดว่าหลิงเอ๋อร์จะแต่งงานกับเฉินนั่ว ตอนนี้เขากลับหันหลังไม่สนใจ คิดจะไม่รับผิดชอบหรือ”
จีน
陳國棟一臉詫異,“不是,老周,陳諾以前是喜歡小玲兒,可是小玲兒一直不搭理他啊,怎麼成陳諾的錯了?”
ไทย
เฉินกั๋วต้งมีสีหน้าประหลาดใจ “ไม่ใช่แบบนั้นนะเหล่าโจว เมื่อก่อนเฉินนั่วชอบเสี่ยวหลิงเอ๋อร์ก็จริง แต่เสี่ยวหลิงเอ๋อร์ไม่เคยสนใจเขาเลยนี่นา จะกลายเป็นความผิดของเฉินนั่วได้ยังไง”
จีน
周先盛皺眉,“追女孩子被拒絕幾次很正常啊,當初你追李青荷的時候不也是被拒絕過嗎?現在玲兒願意給陳諾機會了,陳諾難道不想抓住?”
ไทย
โจวเซียนเซิ่งขมวดคิ้ว “จีบผู้หญิงแล้วถูกปฏิเสธสองสามครั้งมันเป็นเรื่องปกติ ตอนที่นายตามจีบหลี่ชิงเหอก็เคยถูกปฏิเสธเหมือนกันไม่ใช่หรือไง ตอนนี้หลิงเอ๋อร์ยอมให้โอกาสเฉินนั่วแล้ว เฉินนั่วไม่อยากคว้าไว้หรือไง”
จีน
陳國棟有點懵,“可是陳諾有女朋友了。”
ไทย
เฉินกั๋วต้งงงงันไปบ้าง “แต่ว่าเฉินนั่วมีแฟนแล้วนะ”
จีน
“那就分啊。”
ไทย
“ก็เลิกสิ”
จีน
周先盛有點不耐煩了,他最煩陳國棟這一點,不懂變通。
ไทย
โจวเซียนเซิ่งเริ่มหมดความอดทนอยู่บ้าง เขารำคาญจุดนี้ของเฉินกั๋วต้งที่สุด ไม่รู้จักพลิกแพลงเอาเสียเลย
จีน
陳國棟驚訝,“新眉是個好孩子,不比小玲兒差,和陳諾感情也好,為什麼要分啊?”
ไทย
เฉินกั๋วต้งประหลาดใจ “ซินเหมยเป็นเด็กดี ไม่ได้ด้อยไปกว่าเสี่ยวหลิงเอ๋อร์เลย แล้วก็รักใคร่ชอบพอกับเฉินนั่วดี ทำไมต้องเลิกกันด้วยล่ะ”
จีน
陳國棟說的是實話,但這實話讓周先盛憤怒了,他砰的一下猛拍桌子,陳國棟嚇了一跳。
ไทย
คำพูดของเฉินกั๋วต้งเป็นความจริง แต่ความจริงนี้กลับทำให้โจวเซียนเซิ่งเดือดดาล เขาตบโต๊ะเสียงดังปังจนเฉินกั๋วต้งสะดุ้งโหยง
จีน
“老周,你幹嘛?”
ไทย
“เหล่าโจว นายทำอะไรน่ะ”
จีน
“我是你領導,叫周廠長!”
ไทย
“ฉันเป็นหัวหน้าของนาย เรียกผู้อำนวยการโรงงานโจว!”
จีน
周先盛冷冷地道,陳國棟一怔,只得開口:
ไทย
โจวเซียนเซิ่งเอ่ยอย่างเย็นชา เฉินกั๋วต้งชะงักไป ได้แต่เอ่ยปาก
จีน
“周廠長。”
ไทย
“ผู้อำนวยการโรงงานโจว”
จีน
周先盛坐回寬大的老闆椅上,聲音驟然變得平淡:
ไทย
โจวเซียนเซิ่งนั่งกลับลงบนเก้าอี้ผู้บริหารตัวใหญ่ น้ำเสียงพลันราบเรียบลง
จีน
“老陳,最近廠里在做員工結構優化,技術部人員冗餘,要簡化,正好保安室那邊退休了一個,你年紀也不小了,要不要考慮去保安室養老?”
ไทย
“เหล่าเฉิน ช่วงนี้ในโรงงานกำลังปรับโครงสร้างพนักงาน แผนกเทคนิคมีคนล้นเกิน จำเป็นต้องปรับลด พอดีทางห้องรปภ.มีคนเกษียณไปคนหนึ่ง นายอายุก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้ว จะลองพิจารณาไปอยู่ห้องรปภ.รอเกษียณดูไหม”
จีน
陳國棟倏地瞪大眼睛:“你要調我去做保安?!”
ไทย
เฉินกั๋วต้งเบิกตากว้างขึ้นทันที “คุณจะย้ายผมไปเป็นรปภ.เนี่ยนะ?!”
จีน
他實在是難以置信,自從調到技術部之後,廠里拿下了好幾個大單子,他都是技術骨幹。
ไทย
เขาไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ ตั้งแต่ย้ายมาอยู่แผนกเทคนิค โรงงานได้รับออร์เดอร์ใหญ่หลายครั้ง ตัวเขาก็เป็นกำลังหลักด้านเทคนิคมาโดยตลอด
จีน
就算技術部真要簡化,也輪不到他頭上啊。
ไทย
ต่อให้แผนกเทคนิคต้องการปรับลดจริง ก็ไม่มีทางวนมาถึงหัวเขาได้เลย
จีน
周先盛淡淡地道:“老陳,這也是為了你好,你都一把年紀了,也該退下來了。”
ไทย
โจวเซียนเซิ่งเอ่ยอย่างเรียบเฉย “เหล่าเฉิน นี่ก็เพื่อตัวนายเอง นายอายุปูนนี้แล้ว ก็ควรจะถอยลงมาได้แล้ว”
จีน
陳國棟立刻道:“周廠長,我們倆年紀一樣大,我要是退,你也該退了啊。”
ไทย
เฉินกั๋วต้งรีบเอ่ยทันที “ผู้อำนวยการโรงงานโจว เราสองคนอายุเท่ากัน ถ้าผมต้องถอย คุณก็ควรจะถอยด้วยเหมือนกันสิครับ”
จีน
周先盛冷笑:“我是廠長,你只是個普通職工,我們倆能一樣嗎?”
ไทย
โจวเซียนเซิ่งหัวเราะเยาะ “ฉันเป็นผู้อำนวยการโรงงาน นายเป็นแค่พนักงานธรรมดา เราสองคนจะเหมือนกันได้ยังไง”
จีน
“對了,最近有職工反應食堂的飯菜不太新鮮,廠領導正在討論更換食堂的承包商。”
ไทย
“จริงสิ ช่วงนี้มีพนักงานสะท้อนมาว่าอาหารในโรงอาหารไม่ค่อยสด ผู้บริหารโรงงานกำลังหารือเรื่องเปลี่ยนผู้รับเหมาโรงอาหารอยู่พอดี”
จีน
陳國棟連忙道:“老周,咱們的食堂一直都備受好評,我沒聽說過飯菜不新鮮啊?”
ไทย
เฉินกั๋วต้งรีบเอ่ย “เหล่าโจว โรงอาหารของพวกเราได้รับคำชมมาตลอด ฉันไม่เคยได้ยินว่าอาหารไม่สดเลยนะ”
จีน
周先盛漠然道:“我都忘了,食堂承包商的老闆是你兒子,你當然要幫他說話,可我是廠長,我要對全體職工負責。”
ไทย
โจวเซียนเซิ่งเอ่ยอย่างเฉยเมย “ฉันลืมไปเลยว่าเถ้าแก่ของผู้รับเหมาโรงอาหารเป็นลูกชายนาย นายก็ย่อมต้องพูดเข้าข้างเขาเป็นธรรมดา แต่ฉันเป็นผู้อำนวยการโรงงาน ฉันต้องรับผิดชอบต่อพนักงานทุกคน”
จีน
陳國棟不解地看著周先盛:“周廠長,你為什麼要針對我們?”
ไทย
เฉินกั๋วต้งมองโจวเซียนเซิ่งด้วยความไม่เข้าใจ “ผู้อำนวยการโรงงานโจว ทำไมคุณต้องเล่นงานพวกเราด้วย”
จีน
周先盛淡然笑道:“老陳你這是說的什麼話?我們怎麼說也差點成親家,我怎麼會針對你們?”
ไทย
โจวเซียนเซิ่งยิ้มเรียบๆ “เหล่าเฉิน นายพูดอะไรแบบนี้ อย่างไรเสียพวกเราก็เกือบจะได้เป็นทองแผ่นเดียวกัน ฉันจะเล่นงานพวกนายได้ยังไง”
จีน
他頓了頓,聲音飄忽,“或者,我們真的成了親家,那很多事還是能商量的。”
ไทย
เขาชะงักไปเล็กน้อย น้ำเสียงแผ่วเบาลอยๆ “หรือไม่ก็ หากพวกเราได้เป็นทองแผ่นเดียวกันจริงๆ เรื่องหลายๆ เรื่องก็ยังพอปรึกษาหารือกันได้”
จีน
陳國棟終於明白了。
ไทย
ในที่สุดเฉินกั๋วต้งก็เข้าใจ
จีน
周先盛找他來就是為了陳諾和周玲兒的事。
ไทย
ที่โจวเซียนเซิ่งเรียกเขามาก็เพื่อเรื่องของเฉินนั่วกับโจวหลิงเอ๋อร์นี่เอง
จีน
陳國棟心裡憋屈,“周廠長, 陳諾當初對小玲兒那麼好,可小玲兒不喜歡他啊。”
ไทย
ในใจของเฉินกั๋วต้งอัดอั้นตันใจ “ผู้อำนวยการโรงงานโจว ตอนนั้นเฉินนั่วดีกับเสี่ยวหลิงเอ๋อร์ขนาดนั้น แต่เสี่ยวหลิงเอ๋อร์ไม่ชอบเขานี่ครับ”
จีน
“可現在我女兒喜歡你兒子了,你們不能不負責!”
ไทย
“แต่ตอนนี้ลูกสาวฉันชอบลูกชายนายแล้ว พวกนายจะปัดความรับผิดชอบไม่ได้!”
จีน
周先盛冷冷地看著陳國棟,“老陳,話已經說的夠清楚了,你回去好好想想吧,周日給我答覆。”
ไทย
โจวเซียนเซิ่งมองเฉินกั๋วต้งอย่างเย็นชา “เหล่าเฉิน คำพูดก็พูดไปชัดเจนพอแล้ว นายกลับไปคิดดูให้ดีเถอะ วันอาทิตย์ค่อยให้คำตอบฉัน”
จีน
這周日是周先盛升職的慶祝宴,在黃河酒店,周先盛請了半個鍋爐廠的領導職工,陳國棟一家也在邀請之列。
ไทย
วันอาทิตย์นี้เป็นงานเลี้ยงฉลองการเลื่อนตำแหน่งของโจวเซียนเซิ่ง จัดขึ้นที่โรงแรมหวงเหอ โจวเซียนเซิ่งเชิญผู้บริหารและพนักงานไปครึ่งโรงงานหม้อต้ม ครอบครัวของเฉินกั๋วต้งก็อยู่ในรายชื่อผู้ได้รับเชิญเช่นกัน
จีน
陳國棟緩緩站起來,走到門口,回頭看了看,周先盛已經在接電話了,陳國棟只得打開門出去。
ไทย
เฉินกั๋วต้งค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เดินไปถึงหน้าประตูแล้วหันกลับไปมอง โจวเซียนเซิ่งกำลังรับสายโทรศัพท์อยู่แล้ว เฉินกั๋วต้งจึงได้แต่เปิดประตูเดินออกไป
จีน
站在長長的走廊上,光線透不進來,只有初秋的冷風透過廊上的窗戶灌進來,陳國棟忍不住打了個哆嗦。
ไทย
เมื่อยืนอยู่บนทางเดินยาวที่แสงส่องเข้ามาไม่ถึง มีเพียงลมหนาวต้นฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านหน้าต่างทางเดินเข้ามา เฉินกั๋วต้งก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นสะท้าน
จีน
“好好的老鄰居,怎麼就成這樣了。”
ไทย
“เพื่อนบ้านเก่าแก่ที่คบหากันมาดีๆ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้นะ”
จีน
......
ไทย
…
จีน
容大。
ไทย
ม.หรงเฉิง
จีน
校長辦公室。
ไทย
ห้องทำงานอธิการบดี
จีน
陳諾敲門進來,“姐,這麼急找我什麼事?我正陪新眉學習呢。”
ไทย
เฉินนั่วเคาะประตูเดินเข้ามา “พี่ เรียกผมมาด่วนขนาดนี้มีเรื่องอะไรหรือ ผมกำลังอยู่เป็นเพื่อนซินเหมยอ่านหนังสืออยู่เลยนะ”
จีน
孟曉冉沒好氣地白了他一眼:“你陪你新眉學習?只怕是新眉給你補習吧?”
ไทย
เมิ่งเสี่ยวหรันปรายตามองค้อนเขาอย่างเคืองๆ “นายอยู่เป็นเพื่อนซินเหมยอ่านหนังสือเนี่ยนะ กลัวแต่ว่าซินเหมยจะช่วยติวให้นายเสียมากกว่ามั้ง”
จีน
“哈哈,人艱不拆啊姐。”陳諾笑呵呵地坐下,沒有一點學生面對校長該有的拘謹。
ไทย
“ฮ่าๆ รู้ทันแล้วก็อย่าพูดสิครับพี่” เฉินนั่วยิ้มร่าพลางนั่งลง ไม่มีความประหม่าที่นักศึกษาพึงมีต่อหน้าอธิการบดีเลยสักนิด
จีน
孟曉冉也習慣這傢伙了,笑眯眯地道:
ไทย
เมิ่งเสี่ยวหรันชินชากับหมอนี่แล้วเช่นกัน จึงเอ่ยด้วยรอยยิ้มตาหยี
จีน
“告訴你一個好消息,學校推薦你做校園創業明星,上面已經批下來了!”
ไทย
“บอกข่าวดีให้นายรู้อย่างหนึ่ง ทางมหาวิทยาลัยเสนอชื่อนายเป็นดาวเด่นด้านการเป็นผู้ประกอบการในรั้วมหาวิทยาลัย เบื้องบนอนุมัติลงมาแล้วนะ!”
จีน
“校園創業明星?”陳諾一怔,立刻道:
ไทย
“ดาวเด่นด้านการเป็นผู้ประกอบการในรั้วมหาวิทยาลัยหรือ” เฉินนั่วชะงักไป รีบเอ่ยทันที
จีน
“學校給我多少獎金?”
ไทย
“มหาวิทยาลัยให้เงินรางวัลผมเท่าไรล่ะ”
จีน
孟曉冉瞪了他一下,“你都把容大食堂承包了,還要學校給你獎金?”
ไทย
เมิ่งเสี่ยวหรันถลึงตาใส่เขา “นายเหมาโรงอาหาร ม.หรงเฉิง ไปแล้ว ยังจะให้มหาวิทยาลัยมอบเงินรางวัลให้อีกหรือ”
จีน
陳諾笑嘻嘻地道:“那就沒點別的獎勵了?”
ไทย
เฉินนั่วเอ่ยกลั้วหัวเราะ “งั้นไม่มีรางวัลอย่างอื่นบ้างเลยหรือ”
จีน
孟曉冉懶得再理他,正色道:“過兩天省台的記者回來採訪你,你好好準備一下,這次省里會把你作為學生創業的典型宣傳,你別給咱們學校丟臉。”
ไทย
เมิ่งเสี่ยวหรันคร้านจะต่อปากต่อคำกับเขาอีก จึงเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “อีกสองวันนักข่าวจากสถานีโทรทัศน์ประจำมณฑลจะมาสัมภาษณ์นาย นายเตรียมตัวให้ดีล่ะ ครั้งนี้ทางมณฑลจะโปรโมตนนายเป็นตัวอย่างของการเป็นผู้ประกอบการนักศึกษา นายอย่าทำให้มหาวิทยาลัยเราขายหน้าเชียวล่ะ”
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น การอ่านเปิดให้ทุกคน