เพื่อนนักเรียนเสิ่น ถึงเวลาแสดงฝีมือที่แท้จริงแล้ว

Chinese

陳諾不解：“什麼福氣？”

Thai

เฉินนั่วไม่เข้าใจ “โชคดีอะไรกัน?”

Chinese

沈新眉也是一臉懵逼。

Thai

เสิ่นซินเหมยเองก็มีสีหน้างุนงงเช่นกัน

Chinese

孟曉冉看看兩人，噗嗤一笑，“行了，你們倆趕緊去學習吧！”說完轉身進了廚房。

Thai

เมิ่งเสี่ยวหรันมองคนทั้งสองแล้วหลุดหัวเราะพรวด “เอาละ พวกเธอสองคนรีบไปเรียนหนังสือได้แล้ว!” พูดจบก็หมุนตัวเดินเข้าห้องครัวไป

Chinese

沈新眉捏著衣角，看了看陳諾，埋著腦袋走進了書房。

Thai

เสิ่นซินเหมยบิดชายเสื้อ มองเฉินนั่วแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าก้มตาเดินเข้าไปในห้องหนังสือ

Chinese

陳諾也跟著進去，忽然開口：“我明白我姐剛才的話是什麼意思了。”

Thai

เฉินนั่วเดินตามเข้าไป แล้วจู่ๆ ก็เอ่ยขึ้นว่า “ฉันเข้าใจแล้วว่าที่พี่สาวฉันพูดเมื่อกี้หมายความว่ายังไง”

Chinese

沈新眉扶了下大眼鏡：“什麼意思呀？”

Thai

เสิ่นซินเหมยขยับแว่นตาอันโต “หมายความว่ายังไงเหรอ?”

Chinese

陳諾道：“我還要在你家補習三個月，你做菜這麼好吃，還能吃三個月你做的菜，當然有福氣了！”

Thai

เฉินนั่วกล่าว “ฉันยังต้องมาติวที่บ้านเธออีกตั้งสามเดือน เธอทำกับข้าวอร่อยขนาดนี้ ได้กินกับข้าวฝีมือเธอไปอีกสามเดือน ย่อมต้องเป็นโชคดีอยู่แล้ว!”

Chinese

“哦。”

Thai

“อ๋อ”

Chinese

沈新眉認真地思索片刻，覺得很有道理。

Thai

เสิ่นซินเหมยครุ่นคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง แล้วรู้สึกว่ามีเหตุผลมาก

Chinese

“哦什麼哦，趕緊開始上課吧，沈老師！”

Thai

“อ๋ออะไรเล่า รีบเริ่มสอนได้แล้ว ครูเสิ่น!”

Chinese

“是。”

Thai

“ค่ะ”

Chinese

書房裡，老師戰戰兢兢地開始給學生上課，不時還被學生凶一下。

Thai

ในห้องหนังสือ คุณครูเริ่มสอนหนังสือนักเรียนด้วยความกล้าๆ กลัวๆ แถมยังโดนนักเรียนดุใส่อยู่เป็นระยะ

Chinese

隨著時間緩緩流逝，陳諾只覺得腦子裡那些知識點上的亂碼紛紛掉落。

Thai

เมื่อเวลาค่อยๆ ผ่านไป เฉินนั่วรู้สึกเพียงว่าความรู้ที่เคยสับสนยุ่งเหยิงในหัวต่างหลุดร่วงไปทีละจุด

Chinese

高中的知識愈發清晰。

Thai

ความรู้ระดับมัธยมปลายเริ่มกระจ่างชัดเจนยิ่งขึ้นเรื่อยๆ

Chinese

半個小時后，外面響起了孟曉冉的聲音：

Thai

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ด้านนอกก็มีเสียงของเมิ่งเสี่ยวหรันดังขึ้น

Chinese

“吃飯了！”

Thai

“กินข้าวได้แล้ว!”

Chinese

陳諾起身出去：“哇，姐你做的菜可真香啊！”

Thai

เฉินนั่วลุกขึ้นเดินออกไป “ว้าว กับข้าวที่พี่ทำหอมจังเลยครับ!”

Chinese

孟曉冉白了他一眼：“少拍馬屁了，我做的菜哪有新眉好吃？”

Thai

เมิ่งเสี่ยวหรันค้อนขวับใส่เขา “เลิกประจบได้แล้ว กับข้าวที่ฉันทำจะอร่อยสู้ซินเหมยได้ยังไง?”

Chinese

陳諾嘿嘿一笑：“不一樣，沈同學做的菜色香味俱全，姐做的菜有一種高雅的韻味。”

Thai

เฉินนั่วหัวเราะแหะๆ “ไม่เหมือนกันสิ กับข้าวของนักเรียนเสิ่นน่ะครบทั้งสี กลิ่น รสชาติ ส่วนกับข้าวของพี่มีความประณีตสง่างามแฝงอยู่”

Chinese

孟曉冉噗嗤一聲笑了出來：“你這嘴啊！”

Thai

เมิ่งเสี่ยวหรันหลุดหัวเราะพรวดออกมา “ปากหวานจริงนะนายนี่!”

Chinese

她夾起一塊精痩的回鍋肉放進他碗里：“行了，趕緊吃吧！”

Thai

เธอคีบหุยเกัวโร่วชิ้นเนื้อล้วนใส่ลงในชามของเขา “เอาเถอะ รีบกินได้แล้ว!”

Chinese

今天孟曉冉也做了一回鍋肉，還有意做了兩份，一份肥肉更多，一份全是瘦肉。

Thai

วันนี้เมิ่งเสี่ยวหรันก็ทำหุยเกัวโร่วเช่นกัน ทั้งยังตั้งใจทำไว้สองจาน จานหนึ่งมีเนื้อติดมันเยอะกว่า ส่วนอีกจานเป็นเนื้อล้วนทั้งหมด

Chinese

陳諾感激地道：“謝謝姐，真是麻煩你了。”

Thai

เฉินนั่วกล่าวขอบคุณอย่างซาบซึ้ง “ขอบคุณครับพี่ รบกวนพี่จริงๆ เลย”

Chinese

孟曉冉朝旁邊的沈新眉努努嘴：“你要謝就謝新眉吧，那天我都沒發現你不吃肥肉，還是她發現的。”

Thai

เมิ่งเสี่ยวหรันบุ้ยปากไปทางเสิ่นซินเหมยที่อยู่ข้างๆ “นายจะขอบคุณก็ไปขอบคุณซินเหมยเถอะ วันนั้นฉันยังไม่ทันสังเกตเลยว่านายไม่กินเนื้อติดมัน มีแต่เธอนี่แหละที่สังเกตเห็น”

Chinese

陳諾夾起一塊五花肉，放進沈新眉碗里：“感謝沈同學！”

Thai

เฉินนั่วคีบหมูสามชั้นชิ้นหนึ่งใส่ลงในชามของเสิ่นซินเหมย “ขอบคุณนะนักเรียนเสิ่น!”

Chinese

然後又夾起一塊放進孟曉冉碗里：“謝謝我姐！”

Thai

จากนั้นก็คีบอีกชิ้นใส่ลงในชามของเมิ่งเสี่ยวหรัน “ขอบคุณพี่สาวของผมด้วยครับ!”

Chinese

“你小子！”孟曉冉咯咯笑起來，沈新眉則低著頭，默默地把陳諾給她夾的肉放進嘴裡，細細咀嚼。

Thai

“เจ้าเด็กคนนี้นี่!” เมิ่งเสี่ยวหรันหัวเราะคิกคัก ส่วนเสิ่นซินเหมยได้แต่ก้มหน้า นำเนื้อที่เฉินนั่วคีบให้เข้าปากอย่างเงียบๆ แล้วค่อยๆ เคี้ยวอย่างละเอียด

Chinese

慢慢的，她的臉上現出一絲淺淺的笑意。

Thai

รอยยิ้มบางๆ ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ

Chinese

三人吃完飯，陳諾搶著去洗碗。

Thai

หลังจากทั้งสามคนทานข้าวเสร็จ เฉินนั่วก็แย่งไปล้างจาน

Chinese

每天都來別人家裡補課，還光吃飯什麼都不做，實在不太合適。

Thai

มาติวหนังสือที่บ้านคนอื่นทุกวัน แถมยังมากินข้าวเฉยๆ โดยไม่ทำอะไรเลย มันดูไม่ค่อยเหมาะจริงๆ

Chinese

孟曉冉沒爭過他，只得去旁邊給他和沈新眉切水果。

Thai

เมิ่งเสี่ยวหรันแย่งไม่ชนะเขา จึงได้แต่ไปยืนหั่นผลไม้ให้เขากับเสิ่นซินเหมยอยู่ข้างๆ

Chinese

陳諾正在刷碗，他放在客廳里的手機響了起來。

Thai

ขณะที่เฉินนั่วกำลังล้างจาน โทรศัพท์มือถือที่เขาวางไว้ในห้องนั่งเล่นก็ดังขึ้น

Chinese

坐在客廳的沈新眉看到，弱弱地朝廚房裡喊了一聲：“陳諾同學，你的電話。”

Thai

เสิ่นซินเหมยที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นเห็นเข้า จึงตะโกนบอกเข้าไปในห้องครัวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “นักเรียนเฉินนั่ว โทรศัพท์ของนายดังน่ะ”

Chinese

“你給我拿進來唄。”

Thai

“เธอช่วยหยิบเข้ามาให้ฉันหน่อยสิ”

Chinese

廚房裡響起陳諾的聲音，沈新眉卻不敢伸手去拿。

Thai

เสียงของเฉินนั่วดังออกมาจากในครัว แต่เสิ่นซินเหมยกลับไม่กล้าเอื้อมมือไปหยิบ

Chinese

手機執著的響著，廚房裡傳來催促：“你快點啊。”

Thai

โทรศัพท์ยังคงดังอย่างไม่ละลด เสียงเร่งดังมาจากในครัว “เธอเร็วหน่อยสิ”

Chinese

“哦......”

Thai

“อื้อ…”

Chinese

沈新眉只得拿起陳諾的手機，跑進廚房遞給他。

Thai

เสิ่นซินเหมยจึงจำต้องหยิบโทรศัพท์มือถือของเฉินนั่ว แล้ววิ่งเข้าไปในครัวเพื่อส่งให้เขา

Chinese

陳諾低頭看看自己正在刷碗的雙手，對沈新眉道：“你把手機放到我耳朵邊上唄。”

Thai

เฉินนั่วก้มมองมือทั้งสองข้างที่กำลังล้างจานอยู่ของตัวเอง แล้วพูดกับเสิ่นซินเหมยว่า “เธอช่วยเอาโทรศัพท์แนบหูให้ฉันหน่อยสิ”

Chinese

“啊？”沈新眉睜大眼睛，臉都紅了。

Thai

“เอ๊ะ?” เสิ่นซินเหมยเบิกตากว้าง หน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที

Chinese

“趕緊的，肯定是張元來了，他不認識路。”

Thai

“เร็วเข้า ต้องเป็นจางหยวนมาแน่ๆ เขาไม่รู้ทาง”

Chinese

陳諾瞪了她一眼，沈新眉只得委屈地把手機接通，然後舉起來。

Thai

เฉินนั่วถลึงตาใส่เธอ เสิ่นซินเหมยจึงจำต้องกดรับสายอย่างจำยอม แล้วยกโทรศัพท์ขึ้นมา

Chinese

陳諾身高有一米八三，沈新眉一米七，兩人的身高差正好，她微微一抬手便正好把手機放到了陳諾耳邊。

Thai

เฉินนั่วสูง 183 เซนติเมตร เสิ่นซินเหมยสูง 170 เซนติเมตร ส่วนสูงของทั้งสองคนพอดิบพอดี เธอเพียงยกมือขึ้นเล็กน้อยก็วางโทรศัพท์แนบข้างหูของเฉินนั่วได้พอดี

Chinese

“喂。”

Thai

“ฮัลโหล”

Chinese

陳諾一邊洗碗一邊沖著手機說話。

Thai

เฉินนั่วล้างจานไปพลางพูดใส่โทรศัพท์ไปพลาง

Chinese

“你下車往前一直走，五百米左右就是一個別墅區......你鬼叫什麼，嚇我一跳。”

Thai

“นายลงรถแล้วเดินตรงไปเรื่อยๆ สักห้าร้อยเมตรก็จะเป็นหมู่บ้านวิลล่า…นายจะแหกปากทำไมเนี่ย ตกใจหมด”

Chinese

“在門口等我，我出來接你。”

Thai

“รอฉันที่หน้าประตู เดี๋ยวฉันออกไปรับ”

Chinese

張元那邊已經掛了，沈新眉還雙手捧著手機，小心翼翼地舉在陳諾的耳邊。

Thai

ทางฝั่งจางหยวนวางสายไปแล้ว แต่เสิ่นซินเหมยยังคงใช้สองมือประคองโทรศัพท์ ถือแนบไว้ข้างหูของเฉินนั่วอย่างระมัดระวัง

Chinese

陳諾繼續洗碗，半分鐘后，沈新眉終於忍不住了，小聲問道：

Thai

เฉินนั่วล้างจานต่อไป ผ่านไปครึ่งนาที เสิ่นซินเหมยในที่สุดก็ทนไม่ไหว ถามเสียงเบาว่า

Chinese

“打、打完了嗎？”

Thai

“คุ…คุยเสร็จหรือยัง?”

Chinese

陳諾瞥她一眼，好笑地道：“早就打完了，你還貼著我幹嘛？”

Thai

เฉินนั่วเหลือบมองเธอ แล้วพูดอย่างขบขันว่า “คุยเสร็จตั้งนานแล้ว เธอยังจะมาแนบชิดฉันอยู่อีกทำไม?”

Chinese

“哎呀！”

Thai

“ว้าย!”

Chinese

沈新眉一下蹦出半米遠，埋著腦袋跑出了廚房，路上好像還撞到了什麼，哎唷叫了一聲，外面響起孟曉冉的聲音：

Thai

เสิ่นซินเหมยกระโดดถอยหลังไปครึ่งเมตรในทันที เธอก้มหน้าก้มตาวิ่งพรวดออกจากห้องครัว ระหว่างทางดูเหมือนจะชนเข้ากับอะไรบางอย่างจนร้องโอ๊ยออกมา ด้านนอกมีเสียงของเมิ่งเสี่ยวหรันดังขึ้นว่า

Chinese

“新眉你跑這麼快做什麼？小心點。”

Thai

“ซินเหมย วิ่งเร็วขนาดนั้นทำไมกัน? ระวังหน่อยสิ”

Chinese

沈新眉跑進了書房不敢出來了，陳諾刷完了碗，對孟曉冉說了一聲，便出門去接張元。

Thai

เสิ่นซินเหมยวิ่งเข้าไปในห้องหนังสือไม่กล้าออกมาอีกเลย เฉินนั่วล้างจานเสร็จก็บอกเมิ่งเสี่ยวหรันคำหนึ่ง แล้วเดินออกไปรับจางหยวน

Chinese

來到別墅區大門口，看到一個傢伙正探頭探腦地往裡張望，旁邊兩個保安虎視眈眈地看著他，一旦這傢伙有什麼異動，立刻就會撲上來。

Thai

พอมาถึงหน้าประตูใหญ่ของหมู่บ้านวิลล่า ก็เห็นเจ้าหมอนั่นกำลังชะเง้อชะแง้มองเข้ามาข้างใน โดยมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนข้างๆ ยืนจ้องเขม็งราวกับเสือจ้องเหยื่อ หากหมอนี่มีความเคลื่อนไหวผิดปกติแม้แต่น้อยก็พร้อมจะพุ่งเข้าไปตะครุบทันที

Chinese

陳諾連忙走過去，對兩個保安說道：“不好意思，他是我同學。”

Thai

เฉินนั่วรีบเดินเข้าไป แล้วพูดกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งสองว่า “ขอโทษด้วยครับ เขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นของผมเอง”

Chinese

這幾天陳諾經常來，保安也認識他了，聽到他的話，這才開了小區門口的電動門讓張元進去。

Thai

ช่วงสองสามวันมานี้เฉินนั่วมาบ่อย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจึงจำเขาได้แล้ว เมื่อได้ยินคำพูดของเขา จึงยอมเปิดประตูอัตโนมัติของหมู่บ้านให้จางหยวนเข้ามา

Chinese

張元激動地跑進來：“陳諾，你居然在別墅區補習？你到底找了個什麼老師啊？！”

Thai

จางหยวนวิ่งเข้ามาอย่างตื่นเต้น “เฉินนั่ว นายมาติวในหมู่บ้านวิลล่าเนี่ยนะ? นายไปหาครูแบบไหนมากันแน่เนี่ย?!”

Chinese

陳諾沒好氣地道：“又不是你家的別墅，你這麼激動做什麼？”

Thai

เฉินนั่วพูดอย่างหมดอารมณ์ “ไม่ใช่วิลล่าบ้านนายสักหน่อย นายจะตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น?”

Chinese

“我怎麼能不激動？我還是第一次進別墅！”

Thai

“จะไม่ให้ฉันตื่นเต้นได้ยังไง! นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เข้าวิลล่าเลยนะ!”

Chinese

張元一路上問東問西，對那位神秘的補課老師好奇的不行。

Thai

จางหยวนถามโน่นถามนี่ไปตลอดทาง สงสัยใคร่รู้เกี่ยวกับครูติวพิเศษผู้ลึกลับคนนั้นเป็นอย่างยิ่ง

Chinese

到了沈新眉家門口，孟曉冉知道陳諾帶了同學來，已經在門口等著了：

Thai

เมื่อมาถึงหน้าบ้านของเสิ่นซินเหมย เมิ่งเสี่ยวหรันที่รู้ว่าเฉินนั่วพาเพื่อนมาก็มายืนรออยู่ที่หน้าประตูแล้ว

Chinese

“你好，我是陳諾的姐姐，歡迎。”

Thai

“สวัสดีจ้ะ ฉันเป็นพี่สาวของเฉินนั่ว ยินดีต้อนรับนะ”

Chinese

張元獃獃地看著孟曉冉，眼珠子都快瞪出來了。

Thai

จางหยวนมองเมิ่งเสี่ยวหรันตาค้าง ลูกตาแทบจะถลนออกมา

Chinese

“你、你好......”

Thai

“สะ…สวัสดีครับ…”

Chinese

孟曉冉朝他笑了笑，拿了一雙男士拖鞋給他，張元還在發獃，把左右腳都穿反了。

Thai

เมิ่งเสี่ยวหรันยิ้มให้เขา แล้วหยิบรองเท้าสลิปเปอร์สำหรับผู้ชายคู่หนึ่งมาให้ จางหยวนยังคงเหม่อลอยอยู่ จนใส่สลับข้างซ้ายขวา

Chinese

孟曉冉噗嗤一笑，低聲對陳諾問道：“看得出來，你這個同學成績確實不好。”

Thai

เมิ่งเสี่ยวหรันหลุดหัวเราะพรวด ก่อนจะกระซิบถามเฉินนั่วเสียงเบา “ดูออกเลยว่าเพื่อนร่วมชั้นของนายนี่ผลการเรียนไม่ค่อยดีจริงๆ”

Chinese

陳諾無語，拉著這個丟人現眼的傢伙走向書房。

Thai

เฉินนั่วพูดไม่ออก ได้แต่ลากเจ้าตัวขายหน้าคนนี้เดินไปยังห้องหนังสือ

Chinese

“你們進去補習吧，我也有工作。”

Thai

“พวกเธอเข้าไปติวเถอะ ฉันเองก็มีงานต้องทำเหมือนกัน”

Chinese

孟曉冉說了一聲就上樓了，她在家休息了這麼久，也有很多工作要處理。

Thai

เมิ่งเสี่ยวหรันพูดทิ้งท้ายไว้แล้วเดินขึ้นชั้นบนไป เธอพักผ่อนอยู่บ้านมานานขนาดนี้ ก็มีงานต้องสะสางเยอะมากเช่นกัน

Chinese

張元愣愣地看著她那風姿搖曳的背影，激動拽著陳諾，語無倫次：

Thai

จางหยวนมองตามแผ่นหลังอันเย้ายวนชวนมองของเธอตาค้าง คว้าตัวเฉินนั่วอย่างตื่นเต้นจนพูดจาไม่เป็นภาษา

Chinese

“少婦！大少婦！！”

Thai

“สาวใหญ่! สาวใหญ่ทรงเสน่ห์!!”

Chinese

張元長這麼大，還是第一次看到這麼漂亮又成熟的女人，人都要暈了。

Thai

จางหยวนโตมาจนป่านนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นผู้หญิงที่ทั้งสวยและมีเสน่ห์ของผู้ใหญ่ขนาดนี้ ถึงกับแทบจะเป็นลม

Chinese

“行了，趕緊去補習！”

Thai

“พอได้แล้ว รีบไปติวหนังสือได้แล้ว!”

Chinese

陳諾拖著這傢伙走進書房，還在激動的張元頓時懵了：

Thai

เฉินนั่วลากเจ้าหมอนี่เดินเข้าไปในห้องหนังสือ จางหยวนที่กำลังตื่นเต้นอยู่ถึงกับอึ้งไปทันที

Chinese

“一、一枝.....啊不，沈新眉同學？！”

Thai

“ยะ…ยัยคิ้ว…เอ๊ยไม่ใช่ นักเรียนเสิ่นซินเหมย?!”

Chinese

沈新眉站在書桌旁，一臉無措地看向陳諾。

Thai

เสิ่นซินเหมยยืนอยู่ข้างโต๊ะหนังสือ มองไปทางเฉินนั่วด้วยสีหน้าทำตัวไม่ถูก

Chinese

她知道今天陳諾的朋友會來，但她還是很緊張，陳諾朝她笑了笑，示意她放鬆，隨後對張元道：

Thai

เธอรู้ว่าวันนี้เพื่อนของเฉินนั่วจะมา แต่เธอก็ยังคงประหม่ามาก เฉินนั่วยิ้มให้เธอ เป็นสัญญาณบอกให้เธอผ่อนคลาย จากนั้นจึงหันไปพูดกับจางหยวนว่า

Chinese

“從今天開始，沈同學每天晚上都會給我們補習。”

Thai

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นักเรียนเสิ่นจะมาติวให้พวกเราทุกคืน”

Chinese

張元愣住：“她能給我們補課？”

Thai

จางหยวนอึ้งไป “เธอเนี่ยนะจะติวให้พวกเราได้?”

Chinese

一枝眉雖然成績還不錯，但也不過才年級五十名，總不至於水平比老師還高吧？

Thai

ถึงยัยคิ้วเดียวจะผลการเรียนค่อนข้างดี แต่ก็แค่อันดับที่ห้าสิบของระดับชั้น คงไม่ถึงขั้นเก่งกว่าคุณครูหรอกมั้ง?

Chinese

找她幫我們補習，靠譜嗎？

Thai

ให้เธอมาช่วยติวให้พวกเรา มันจะไว้ใจได้จริงเหรอ?

Chinese

陳諾拿出一本《高考必刷卷十年真題》，放到沈新眉的面前：

Thai

เฉินนั่วหยิบหนังสือ 《รวมข้อสอบจริงเกาเข่า 10 ปีย้อนหลังที่ต้องฝึกทำ》 เล่มหนึ่งออกมา วางลงตรงหน้าเสิ่นซินเหมย

Chinese

“沈同學，是時候表演真正的技術了。”

Thai

“นักเรียนเสิ่น ถึงเวลาแสดงฝีมือที่แท้จริงแล้ว”