บทที่ 397

ร้านนี้ก็ปิดไปเถอะ

這家店也關了吧

แปลจาก จีน ด้วยเครื่องมือ อาจมีความคลาดเคลื่อน

จีน

“玲兒,你對小徐是什麼想法?”

ไทย

“หลิงเอ๋อร์ ลูกคิดยังไงกับเสี่ยวสวี”

จีน

春喜路,郭燕和周玲兒從一個商場里走出來,母女倆手裡各自提了一個袋子,郭燕忽然對周玲兒問道。

ไทย

บนถนนชุนสี่ กัวเยี่ยนกับโจวหลิงเอ๋อร์เดินออกมาจากห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง สองแม่ลูกถือถุงในมือคนละใบ กัวเยี่ยนก็เอ่ยถามโจวหลิงเอ๋อร์ขึ้นมา

จีน

周玲兒正興緻勃勃地看著兩邊的服裝店,聽到母親的話,她怔了怔,隨即道:

ไทย

โจวหลิงเอ๋อร์กำลังมองดูร้านเสื้อผ้าทั้งสองฝั่งอย่างกระตือรือร้น เมื่อได้ยินคำพูดของแม่ เธอก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยว่า

จีน

“媽,我決定答應學長,做他的女朋友。”

ไทย

“แม่ หนูตัดสินใจจะตอบตกลงรุ่นพี่ เป็นแฟนกับเขาค่ะ”

จีน

郭燕看著女兒,輕聲道:“玲兒,你真的想好了?”

ไทย

กัวเยี่ยนมองลูกสาวแล้วเอ่ยเสียงเบา “หลิงเอ๋อร์ ลูกคิดดีแล้วจริงๆ เหรอ”

จีน

周玲兒點點頭:“媽,學長這麼優秀,我有什麼好想的?”

ไทย

โจวหลิงเอ๋อร์พยักหน้า “แม่ รุ่นพี่โดดเด่นขนาดนี้ หนูยังมีอะไรต้องคิดอีกล่ะ”

จีน

郭燕道:“玲兒,你剛才看陳諾的眼神......媽只是不希望你後悔。”

ไทย

กัวเยี่ยนเอ่ย “หลิงเอ๋อร์ สายตาที่ลูกมองเฉินนั่วเมื่อกี้นี้…แม่แค่ไม่อยากให้ลูกต้องเสียใจภายหลัง”

จีน

周玲兒呆住,聲音忽然大了起來:“媽!我一定都不喜歡陳諾,再說他已經有女朋友了,我為什麼還要犯賤去倒貼?!”

ไทย

โจวหลิงเอ๋อร์ชะงักงัน เสียงพลันดังขึ้นมาทันที “แม่! หนูไม่ได้ชอบเฉินนั่วเลยสักนิด อีกอย่างเขาก็มีแฟนแล้ว ทำไมหนูจะต้องลดตัวไปเสนอหน้าหาเขาด้วยล่ะ?!”

จีน

郭燕牽住周玲兒的手,“好了好了,既然你想好了,媽以後再也不提了。”

ไทย

กัวเยี่ยนจับมือโจวหลิงเอ๋อร์ “เอาละๆ ในเมื่อลูกคิดดีแล้ว แม่ก็จะไม่พูดถึงอีกแล้ว”

จีน

周玲兒的情緒忽然有些低落,“媽,我們回去吧。”

ไทย

อารมณ์ของโจวหลิงเอ๋อร์พลันซึมลงไปบ้าง “แม่ พวกเรากลับกันเถอะ”

จีน

“好。”

ไทย

“จ้ะ”

จีน

母女倆正要往回走,郭燕忽然指著前方一間店鋪。

ไทย

สองแม่ลูกกำลังจะเดินกลับ กัวเยี่ยนก็ชี้ไปที่ร้านแห่งหนึ่งด้านหน้าขึ้นมากะทันหัน

จีน

“咦,那個招牌是不是山峰奶茶啊?”

ไทย

“เอ๊ะ ป้ายร้านตรงนั้นคือชานมซานเฟิงหรือเปล่าน่ะ”

จีน

剛才她們去了山峰奶茶其中一家店鋪,認識山峰奶茶的LOGO。

ไทย

เมื่อครู่พวกเธอเพิ่งไปร้านสาขาแห่งหนึ่งของชานมซานเฟิงมา จึงจำโลโก้ของชานมซานเฟิงได้

จีน

前面那家店的門上那個標誌就挺像的,只是缺了一半。

ไทย

สัญลักษณ์บนประตูร้านด้านหน้าแห่งนั้นดูคล้ายมาก เพียงแต่แหว่งหายไปครึ่งหนึ่ง

จีน

周玲兒也發現了,兩人走過去,只見這間店鋪已經關了門,招牌也沒了,破敗的樣子,看起來應該是經營不善倒閉了。

ไทย

โจวหลิงเอ๋อร์ก็สังเกตเห็นเช่นกัน ทั้งสองคนเดินเข้าไปดู พบว่าร้านนี้ปิดประตูไปแล้ว ป้ายร้านก็ไม่มี สภาพทรุดโทรม ดูเหมือนว่าจะบริหารงานไม่ดีจนเจ๊งไปแล้ว

จีน

郭燕看著門樑上剩下一半的LOGO,“玲兒,這個好像真是山峰奶茶啊?”

ไทย

กัวเยี่ยนมองโลโก้ที่เหลืออยู่ครึ่งหนึ่งบนคานประตู “หลิงเอ๋อร์ ตรงนี้น่าจะเป็นชานมซานเฟิงจริงๆ ใช่ไหม”

จีน

周玲兒仔細看了看,皺眉道:“只有一半,看不出來啊。”

ไทย

โจวหลิงเอ๋อร์มองดูอย่างละเอียด ขมวดคิ้วเอ่ย “มีแค่ครึ่งเดียว ดูไม่ออกหรอก”

จีน

兩人踮起腳尖朝裡面望了望,只見店鋪里空蕩蕩的,東西都被搬走了,看不出來這個店鋪之前是做什麼的。

ไทย

ทั้งสองเขย่งปลายเท้ามองเข้าไปข้างใน เห็นเพียงภายในร้านว่างเปล่า ข้าวของถูกขนย้ายออกไปหมดแล้ว ดูไม่ออกเลยว่าก่อนหน้านี้ร้านนี้ทำอะไร

จีน

“玲兒,走吧。”

ไทย

“หลิงเอ๋อร์ ไปกันเถอะ”

จีน

“好。”

ไทย

“ค่ะ”

จีน

母女倆沒看出什麼,只能往回走去。

ไทย

สองแม่ลูกดูไม่ออกว่าคืออะไร จึงได้แต่เดินกลับไป

จีน

春喜路兩條街外的山峰奶茶店裡,徐若峰正陪周先盛聊天,兩人談笑生風,氣氛很不錯。

ไทย

ในร้านชานมซานเฟิงที่อยู่ห่างจากถนนชุนสี่ไปสองช่วงถนน สวีรั่วเฟิงกำลังคุยเป็นเพื่อนโจวเซียนเซิ่ง ทั้งสองคุยกันอย่างออกรส บรรยากาศเป็นไปด้วยดีมาก

จีน

徐若峰的手機震動了一下,他對周先盛說了聲抱歉,快步走到外面接通。

ไทย

โทรศัพท์มือถือของสวีรั่วเฟิงสั่นขึ้นมา เขาเอ่ยขอตัวกับโจวเซียนเซิ่งแล้วสาวเท้าเดินออกไปรับสายข้างนอกอย่างรวดเร็ว

จีน

“徐總,已經把春喜路店的LOGO扯下來了,店裡的東西也搬走了。”

ไทย

“บอสสวีครับ พวกเราดึงโลโก้ของร้านสาขาถนนชุนสี่ลงมาแล้ว ข้าวของในร้านก็ขนย้ายออกไปหมดแล้วครับ”

จีน

聽到手機里傳來的聲音,徐若峰鬆了口氣,臉上再次現出微笑,走回了奶茶店。

ไทย

เมื่อได้ยินเสียงที่ดังมาจากโทรศัพท์ สวีรั่วเฟิงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในร้านชานม

จีน

很快周玲兒和郭燕就回來了,徐若峰帶他們去了容城科技大,參觀了科技大的校園,路上遇到不少學生都很恭敬地招呼徐若峰。

ไทย

ไม่นานโจวหลิงเอ๋อร์กับกัวเยี่ยนก็กลับมา สวีรั่วเฟิงพาพวกเขาไปมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีหรงเฉิง เดินชมบรรยากาศในมหาวิทยาลัย ตลอดทางพบนักศึกษาไม่น้อยที่เข้ามาทักทายสวีรั่วเฟิงด้วยความเคารพอย่างยิ่ง

จีน

這讓周先盛愈發滿意,覺得女兒這次真是找對了人。

ไทย

สิ่งนี้ทำให้โจวเซียนเซิ่งยิ่งพึงพอใจ รู้สึกว่าครั้งนี้ลูกสาวเลือกคนได้ถูกต้องจริงๆ

จีน

下午四點多,周先盛和郭燕便開車離開了容城,心滿意足地回去了。

ไทย

ช่วงบ่ายสี่โมงกว่า โจวเซียนเซิ่งกับกัวเยี่ยนก็ขับรถออกจากหรงเฉิง เดินทางกลับไปด้วยความพึงพอใจอย่างยิ่ง

จีน

送走父母,周玲兒也回了容大。

ไทย

หลังจากส่งพ่อแม่แล้ว โจวหลิงเอ๋อร์ก็กลับ ม.หรงเฉิง

จีน

進了寢室,許甜甜和曾雪立刻迎上來,嘰嘰喳喳地問道:

ไทย

เมื่อก้าวเข้ามาในห้องพัก สวี่เถียนเถียนกับเจิงเสวี่ยก็รีบปรี่เข้ามาต้อนรับ ถามไถ่จ้อแจ้ไม่หยุด

จีน

“玲兒,今天准女婿見岳父岳母怎麼樣?”

ไทย

“หลิงเอ๋อร์ วันนี้ว่าที่ลูกเขยไปเจอพ่อตาแม่ยายเป็นยังไงบ้าง”

จีน

“你爸媽對你家學長滿意嗎?”

ไทย

“พ่อแม่เธอพอใจรุ่นพี่ของเธอไหม”

จีน

她們都知道今天周玲兒的父母來見徐若峰,八卦之火已經燃了一整天了。

ไทย

พวกเธอต่างรู้ว่าวันนี้พ่อแม่ของโจวหลิงเอ๋อร์มาเจอสวีรั่วเฟิง ไฟแห่งการซุบซิบจึงลุกโชนมาตลอดทั้งวันแล้ว

จีน

唐小月正在旁邊做俯卧撐,轉頭瞥了一眼,沒說話。

ไทย

ถังเสี่ยวเยว่กำลังวิดพื้นอยู่ข้างๆ เธอหันมาปรายตามองแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร

จีน

周玲兒坐下,氣呼呼地道:“碰到了陳諾,他居然看都不看我一眼!”

ไทย

โจวหลิงเอ๋อร์นั่งลง เอ่ยอย่างฮึดฮัด “บังเอิญเจอเฉินนั่ว เขาไม่แม้แต่จะมองฉันสักแวบเดียว!”

จีน

許甜甜和曾雪對視一眼,許甜甜提醒道:“玲兒,我們問的是徐學長,你提陳諾做什麼?”

ไทย

สวี่เถียนเถียนกับเจิงเสวี่ยสบตากัน สวี่เถียนเถียนเตือนว่า “หลิงเอ๋อร์ พวกเราถามถึงรุ่นพี่สวี เธอจะพูดถึงเฉินนั่วทำไมกัน”

จีน

周玲兒一怔,這才發現自己回來第一句話說的居然是陳諾?

ไทย

โจวหลิงเอ๋อร์ชะงักไป ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าคำแรกที่ตัวเองพูดออกมาหลังกลับมากลับเป็นเรื่องของเฉินนั่ว?

จีน

她連忙道:“我的意思是陳諾這個人太討厭了,看學長比他成功,他就咒學長的店要倒閉!”

ไทย

เธอจึงรีบแก้ตัว “ฉันหมายถึงเฉินนั่วน่ะน่ารังเกียจเกินไปแล้ว พอเห็นรุ่นพี่ประสบความสำเร็จกว่าตัวเอง ก็แช่งให้ร้านของรุ่นพี่เจ๊ง!”

จีน

“啊?”兩個女生都一臉憤慨:

ไทย

“หา” สองสาวต่างมีสีหน้าขุ่นเคือง

จีน

“陳諾怎麼還這樣啊?”

ไทย

“ทำไมเฉินนั่วยังเป็นแบบนี้อยู่อีกนะ”

จีน

“這也太小家子氣了吧!”

ไทย

“นี่มันจะใจแคบเกินไปแล้ว!”

จีน

唐小月呵呵冷笑:“我聽說最近很多奶茶店都倒閉了,說不定陳諾說的是真的。”

ไทย

ถังเสี่ยวเยว่หัวเราะเยาะเหอะๆ “ฉันได้ยินมาว่าช่วงนี้ร้านชานมเจ๊งไปตั้งเยอะ ไม่แน่สิ่งที่เฉินนั่วพูดอาจจะเป็นเรื่องจริงก็ได้”

จีน

周玲兒瞥了唐小月一眼,“唐小月,你該不會和陳諾一樣,嫉妒我找到優秀的男生了吧?”

ไทย

โจวหลิงเอ๋อร์ปรายตามองถังเสี่ยวเยว่ “ถังเสี่ยวเยว่ เธอคงไม่ได้อิจฉาที่ฉันหาผู้ชายที่ยอดเยี่ยมได้เหมือนกับเฉินนั่วหรอกนะ”

จีน

唐小月哼了一聲,“是不是真的優秀恐怕還不一定呢!”

ไทย

ถังเสี่ยวเยว่ส่งเสียงฮึ “ยอดเยี่ยมจริงหรือเปล่าเกรงว่ายังไม่แน่หรอก!”

จีน

周玲兒覺得唐小月就是嫉妒,她懶得再搭理唐小月了,對許甜甜和曾雪說道:

ไทย

โจวหลิงเอ๋อร์รู้สึกว่าถังเสี่ยวเยว่แค่กำลังอิจฉา เธอจึงคร้านจะสนใจถังเสี่ยวเยว่อีก หันไปพูดกับสวี่เถียนเถียนและเจิงเสวี่ยว่า

จีน

“我爸媽對學長都很滿意,學長還帶我們去了春喜路的一家店,對了,我在春喜路給你們帶了糕點。”

ไทย

“พ่อแม่ฉันพอใจรุ่นพี่มากเลย รุ่นพี่ยังพาพวกเราไปร้านสาขาที่ถนนชุนสี่ด้วย จริงสิ ฉันซื้อขนมจากถนนชุนสี่มาฝากพวกเธอด้วยนะ”

จีน

說著把裝了糕點的紙袋放到了桌上,許甜甜和曾雪歡呼:

ไทย

พลางวางถุงกระดาษที่ใส่ขนมไว้ลงบนโต๊ะ สวี่เถียนเถียนกับเจิงเสวี่ยส่งเสียงร้องดีใจ

จีน

“哇,玲兒你太好了!”

ไทย

“ว้าว หลิงเอ๋อร์ เธอดีที่สุดเลย!”

จีน

“這不會是學長買的吧?”

ไทย

“นี่คงไม่ใช่รุ่นพี่เป็นคนซื้อหรอกนะ”

จีน

周玲兒一怔,“是我買的,我和我媽去逛的街,學長沒去。”

ไทย

โจวหลิงเอ๋อร์ชะงัก “ฉันซื้อเอง ฉันไปเดินเล่นกับแม่ รุ่นพี่ไม่ได้ไปด้วย”

จีน

說完她心裡湧起一陣怪異的感覺,今天的學長讓人覺得有點不對勁。

ไทย

พอพูดจบ ในใจเธอก็ผุดความรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมา วันนี้รุ่นพี่ทำให้รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

จีน

可具體哪裡不對,她又說不上來。

ไทย

แต่ว่าผิดปกติตรงไหนกันแน่ เธอกลับบอกไม่ถูก

จีน

曾雪吃著糕點,忽然問道:“對了,玲兒,你已經答應徐學長做他女朋友了嗎?”

ไทย

เจิงเสวี่ยกินขนมพลางเอ่ยถามขึ้นมาทันใด “จริงสิ หลิงเอ๋อร์ เธอตอบตกลงเป็นแฟนกับรุ่นพี่สวีแล้วเหรอ”

จีน

周玲兒一呆,這才想起來,她原本打算今天就答應徐若峰的,後來不知怎麼的就忘了。

ไทย

โจวหลิงเอ๋อร์นิ่งอึ้งไป ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเดิมทีตนเองตั้งใจจะตอบตกลงสวีรั่วเฟิงในวันนี้ ทว่าหลังจากนั้นไม่รู้ทำไมถึงลืมไปเสียสนิท

จีน

而徐若峰也很奇怪,原本每天都會催促周玲兒的回答,但今天他卻隻字未提。

ไทย

ส่วนสวีรั่วเฟิงก็น่าแปลกเช่นกัน ปกติแล้วเขามักจะคอยเร่งเร้าเอาคำตอบจากโจวหลิงเอ๋อร์อยู่ทุกวัน แต่วันนี้เขากลับไม่เอ่ยถึงเลยแม้แต่คำเดียว

จีน

按理說今天她的父母都對徐若峰很滿意,這是最好的機會了,只要他開口,自己肯定會答應的。

ไทย

ตามหลักแล้ว วันนี้พ่อแม่ของเธอก็พอใจในตัวสวีรั่วเฟิงมาก นี่ถือเป็นโอกาสที่ดีที่สุด หากเขาเอ่ยปาก ตนเองย่อมต้องตอบตกลงแน่นอน

จีน

但徐若峰卻一直沒提這件事。

ไทย

ทว่าสวีรั่วเฟิงกลับไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้มาตลอด

จีน

難道他也忘了?

ไทย

หรือว่าเขาก็ลืมไปด้วยเหมือนกัน

จีน

周玲兒一時有些迷惘。

ไทย

โจวหลิงเอ๋อร์รู้สึกสับสนขึ้นมาชั่วขณะ

จีน

這麼重要的事,我們倆居然都忘了?

ไทย

เรื่องสำคัญขนาดนี้ พวกเราสองคนกลับลืมไปได้ยังไงกัน

จีน

我和徐學長,現在到底算什麼關係啊?

ไทย

ตอนนี้ฉันกับรุ่นพี่สวี ถือว่าเป็นอะไรกันแน่ล่ะ

จีน

不知怎麼的,白天遇到陳諾的情景又浮現在眼前。

ไทย

ไม่รู้ทำไม ภาพเหตุการณ์ตอนที่เจอเฉินนั่วเมื่อตอนกลางวันก็ผุดขึ้นมาตรงหน้าอีกครั้ง

จีน

陳諾為了我,變得那麼小氣和可笑。

ไทย

เฉินนั่วถึงกับกลายเป็นคนใจแคบและน่าขันขนาดนั้นเพื่อฉัน

จีน

周玲兒的嘴角微微翹起,臉上帶著喜悅。

ไทย

มุมปากของโจวหลิงเอ๋อร์ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความยินดี

จีน

暫時不答應學長也挺好的。

ไทย

ยังไม่ตอบตกลงรุ่นพี่ตอนนี้ก็ดีเหมือนกัน

จีน

“老周,你有沒有覺得小徐今天有點奇怪?”

ไทย

“เหล่าโจว คุณรู้สึกไหมว่าวันนี้เสี่ยวสวีดูแปลกๆ ไปหน่อย”

จีน

從容城去江縣的車上,郭燕正對周先盛說到。

ไทย

บนรถที่กำลังมุ่งหน้าจากหรงเฉิงไปยังเจียงเซี่ยน กัวเยี่ยนเอ่ยกับโจวเซียนเซิ่ง

จีน

“奇怪?沒有啊,我覺得小徐這個人挺不錯的。”

ไทย

“แปลกเหรอ ไม่มีนี่ ผมว่าเสี่ยวสวีคนนี้ก็ดีมากเลยนะ”

จีน

周先盛說完又補充了一句:“比陳諾好多了!”

ไทย

โจวเซียนเซิ่งพูดจบก็เสริมขึ้นมาอีกประโยค “ดีกว่าเฉินนั่วตั้งเยอะ!”

จีน

郭燕想了想道:“我總覺得他今天帶我們去的那家店也有點怪,一下午都沒什麼生意,店裡的設備好像也不全。”

ไทย

กัวเยี่ยนครุ่นคิดแล้วเอ่ย “ฉันมักจะรู้สึกว่าร้านที่เขานำพวกเราไปวันนี้ก็แปลกๆ อยู่เหมือนกัน ตลอดช่วงบ่ายแทบไม่มีลูกค้าเลย อุปกรณ์ในร้านก็เหมือนจะไม่ครบด้วย”

จีน

周先盛笑了:“下午人都去逛街了,哪有那麼多買奶茶的,你又不是專業,你怎麼知道人家的設備不全?”

ไทย

โจวเซียนเซิ่งหัวเราะ “ตอนบ่ายคนเขาก็ไปเดินเที่ยวกันหมด จะมีใครมาซื้อชานมเยอะแยะ คุณก็ไม่ใช่คนในวงการ จะไปรู้ได้ยังไงว่าอุปกรณ์ของเขาไม่ครบ”

จีน

郭燕沉默片刻,笑道:“也是,應該是我想多了。”

ไทย

กัวเยี่ยนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งแล้วยิ้ม “นั่นสินะ คงเป็นฉันคิดมากไปเอง”

จีน

容城,春喜路兩條街外的山峰奶茶店。

ไทย

หรงเฉิง ร้านชานมซานเฟิงที่อยู่ห่างจากถนนชุนสี่ไปสองช่วงถนน

จีน

斜對面一家蜜雪冰城生意火爆,而這邊卻是門可羅雀。

ไทย

ร้านมี่เสวี่ยปิงเฉิงที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเยื้องๆ กันมีลูกค้าแน่นขนัด ทว่าฝั่งนี้กลับเงียบเหงาไร้ผู้คน

จีน

徐若峰臉色鐵青地看著昨天的銷售額,良久,終於艱難地開口:

ไทย

สวีรั่วเฟิงมองยอดขายของเมื่อวานด้วยสีหน้าเขียวคล้ำ เนิ่นนานผ่านไป ในที่สุดก็เอ่ยปากออกมาอย่างยากลำบาก

จีน

“這家店,下周也關了吧。”

ไทย

“ร้านนี้ สัปดาห์หน้าก็ปิดไปด้วยเถอะ”

ความคิดเห็น

เข้าสู่ระบบ เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น การอ่านเปิดให้ทุกคน