ลิ่นหว่าน ยอมแพ้ได้แล้ว
藺婉,該放棄了แปลจาก จีน ด้วยเครื่องมือ อาจมีความคลาดเคลื่อน
จีน
於洋是藺婉的青梅竹馬,之前和藺婉的父母一起來了容大,想要和藺婉訂婚。
ไทย
อวี๋หยางเป็นเพื่อนสมัยเด็กของลิ่นหว่าน ก่อนหน้านี้เขาเคยมาที่ม.หรงเฉิงพร้อมกับพ่อแม่ของลิ่นหว่านเพื่อหวังจะหมั้นหมายกับเธอ
จีน
結果被藺婉拉了陳諾來假扮情侶,把他給拒絕了。
ไทย
ผลปรากฏว่าลิ่นหว่านดึงตัวเฉินนั่วมาแกล้งเป็นคนรัก จึงปฏิเสธเขาไป
จีน
隨後於洋又和陳諾競爭容大食堂的承包權,給孟曉冉送錢,被錄了像。
ไทย
จากนั้นอวี๋หยางก็แย่งสิทธิ์สัมปทานโรงอาหารของม.หรงเฉิงกับเฉินนั่วอีก ทั้งยังติดสินบนให้เมิ่งเสี่ยวหรันจนถูกบันทึกภาพวิดีโอเอาไว้
จีน
涉嫌向公務人員行賄被派出所抓走,拘留了十五天。
ไทย
เขาต้องสงสัยว่าติดสินบนเจ้าหน้าที่รัฐจึงถูกสถานีตำรวจจับกุมและควบคุมตัวเป็นเวลา 15 วัน
จีน
和他一起被拘留的還有飛魚網咖的老闆王豪。
ไทย
คนที่ถูกควบคุมตัวพร้อมกับเขายังมีหวังหาว เจ้าของร้านเน็ตเฟยอวี๋อีกคน
จีน
兩人出來的時候,王豪被他老婆揪著耳朵一通拳打腳踢。
ไทย
ตอนที่ทั้งสองคนออกมา หวังหาวก็ถูกภรรยาตัวเองดึงหูทั้งต่อยทั้งเตะชุดใหญ่
จีน
於洋則被父母接回了京都,可謂是高高興興來,灰溜溜地走。
ไทย
ส่วนอวี๋หยางถูกพ่อแม่พาตัวกลับเมืองหลวง เรียกว่าตอนมามาอย่างรื่นเริง ตอนกลับกลับอย่างสิ้นสภาพ
จีน
在京都休息了一段時間,於洋終於忘記了在容城的恥辱,決定重振旗鼓,再回容城,奪回藺婉。
ไทย
หลังจากพักผ่อนอยู่ที่เมืองหลวงช่วงหนึ่ง ในที่สุดอวี๋หยางก็ลืมเลือนความอับอายที่หรงเฉิงได้ เขาตัดสินใจฮึดสู้อีกครั้งเพื่อกลับมายังหรงเฉิงและแย่งชิงลิ่นหว่านกลับคืนมา
จีน
同時還要在容城創業,證明自己比那個陳諾強得多!
ไทย
ขณะเดียวกันก็คิดจะเริ่มต้นทำธุรกิจในหรงเฉิง เพื่อพิสูจน์ว่าตนเองเก่งกว่าเฉินนั่วคนนั้นมากนัก!
จีน
雖然於洋已經知道藺婉和陳諾是假扮情侶,但他隱約感覺藺婉對陳諾不一般,所以於洋已經把陳諾當作了必須戰勝的敵人。
ไทย
แม้ว่าอวี๋หยางจะรู้แล้วว่าลิ่นหว่านกับเฉินนั่วแค่แกล้งเป็นคนรักกัน แต่เขากลับสัมผัสได้เลือนรางว่าลิ่นหว่านปฏิบัติต่อเฉินนั่วไม่ธรรมดา ดังนั้นอวี๋หยางจึงถือว่าเฉินนั่วเป็นศัตรูที่ต้องเอาชนะให้ได้
จีน
這一次,他捲土重來,誓要奪美人,斬敵寇!
ไทย
คราวนี้เขากลับมาทวงแค้นอีกครั้ง สาบานว่าจะต้องแย่งสาวงามกลับมาและฟาดฟันศัตรูให้สิ้นซาก!
จีน
此時他捧著玫瑰花,單膝跪在藺婉的面前,享受著周圍震驚的目光。
ไทย
เวลานี้เขาประคองดอกกุหลาบ คุกเข่าข้างหนึ่งลงตรงหน้าลิ่นหว่านอย่างเพลิดเพลินกับสายตาตกตะลึงโดยรอบ
จีน
這時陳諾正好走進來,看到這場面也愣了下,脫口而出:
ไทย
จังหวะนั้นเฉินนั่วบังเอิญเดินเข้ามาพอดี เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์นี้ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโพล่งออกมาว่า
จีน
“張洋?你怎麼來了?”
ไทย
“จางหยาง? นายมาได้ยังไง”
จีน
於洋怒道:“我叫於洋!”
ไทย
อวี๋หยางโมโห “ฉันชื่ออวี๋หยาง!”
จีน
陳諾哦了一聲,“你跪著幹嘛呢?”
ไทย
เฉินนั่วร้องอ้อขึ้นมาคำหนึ่ง “นายคุกเข่าทำอะไรอยู่น่ะ”
จีน
於洋呵呵一笑:“沒看見嗎,我正在向婉婉表白啊!”
ไทย
อวี๋หยางหัวเราะหึๆ “มองไม่เห็นหรือไง ฉันกำลังสารภาพรักกับหว่านหว่านอยู่น่ะสิ!”
จีน
陳諾點點頭,“你繼續。”
ไทย
เฉินนั่วพยักหน้า “นายทำต่อเถอะ”
จีน
說完便朝裡面走去。
ไทย
พูดจบก็เดินตรงเข้าไปข้างใน
จีน
“陳諾……”
ไทย
“เฉินนั่ว…”
จีน
藺婉怔怔地看著陳諾,美眸中現出一絲慌亂,連忙對於洋說道:
ไทย
ลิ่นหว่านมองเฉินนั่วตาค้าง แววตาคู่งามฉายความตื่นตระหนก รีบเอ่ยกับอวี๋หยางทันที
จีน
“於洋,我們只是鄰居而已,我對你沒有任何想法,請你不要再來找我了!”
ไทย
“อวี๋หยาง พวกเราเป็นแค่เพื่อนบ้านกันเท่านั้น ฉันไม่ได้คิดอะไรกับนายเลย ขอร้องล่ะอย่ามาหาฉันอีกเลยนะ!”
จีน
她平時說話都溫婉柔和,但此時聲音卻很大,讓整個網咖都能聽到,也讓陳諾能聽到。
ไทย
ปกติแล้วเธอพูดจาอ่อนหวานนุ่มนวล ทว่าคราวนี้เสียงกลับดังมากจนได้ยินไปทั่วทั้งร้านเน็ต และทำให้เฉินนั่วได้ยินด้วยเช่นกัน
จีน
於洋站起來,把玫瑰花放在櫃檯上,“沒關係,婉婉,我已經決定留在容城了,我會陪在你身邊,總有一天你會明白我的深情的!”
ไทย
อวี๋หยางลุกขึ้นยืน วางดอกกุหลาบลงบนเคาน์เตอร์ “ไม่เป็นไรหรอกหว่านหว่าน ฉันตัดสินใจจะอยู่ที่หรงเฉิงแล้ว ฉันจะคอยอยู่เคียงข้างเธอ สักวันเธอจะต้องเข้าใจความรักลึกซึ้งของฉัน!”
จีน
藺婉看向陳諾,只見他已經走進了老闆辦公室,藺婉輕咬紅唇,起身走出網咖。
ไทย
ลิ่นหว่านหันไปมองเฉินนั่ว เห็นว่าเขาเดินเข้าไปในห้องทำงานของบอสแล้ว ลิ่นหว่านจึงกัดริมฝีปากสีแดงเบาๆ ลุกขึ้นเดินออกจากร้านเน็ตไป
จีน
“於洋,你跟我出來!”
ไทย
“อวี๋หยาง นายตามฉันออกมา!”
จีน
於洋屁顛屁顛地跟著藺婉出去了,“婉婉,你是不是很感動?裡面太多人了不好意思了?”
ไทย
อวี๋หยางรีบวิ่งตามลิ่นหว่านออกไปอย่างกระตือรือร้น “หว่านหว่าน เธอซาบซึ้งใจมากใช่ไหมล่ะ ข้างในคนเยอะเกินไปเลยเขินใช่ไหม”
จีน
藺婉俏臉含霜,聲音罕見的冰冷:
ไทย
ใบหน้างดงามของลิ่นหว่านเย็นชา น้ำเสียงเย็นยะเยือกอย่างหาได้ยาก
จีน
“於洋,我不管我爸媽對你說了什麼,但我的感情我自己做主,我從來都沒有喜歡過你,將來也不會!請你自重!”
ไทย
“อวี๋หยาง ฉันไม่สนหรอกว่าพ่อแม่ฉันจะพูดอะไรกับนาย แต่เรื่องความรู้สึกของฉัน ฉันเป็นคนตัดสินใจเอง ฉันไม่เคยชอบนายและต่อไปก็ไม่มีวันชอบด้วย! ได้โปรดให้เกียรติกันด้วย!”
จีน
於洋呆住,全身篩糠一般顫抖,跟個癲癇病人似的。
ไทย
อวี๋หยางอึ้งงัน ตัวสั่นเทาราวกับตะแกรงร่อนข้าว เหมือนคนเป็นโรคลมบ้าหมูก็ไม่ปาน
จีน
“婉婉,我們從小一起長大,幼兒園的時候你說過要做我的新娘,你都忘了嗎?”
ไทย
“หว่านหว่าน พวกเราโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ตอนอยู่อนุบาลเธอยังบอกว่าจะแต่งงานเป็นเจ้าสาวของฉันเลย เธอจำไม่ได้แล้วเหรอ”
จีน
藺婉冷冷地道:“我們小時候沒在同一個幼兒園,於洋,你別裝了,走吧。”
ไทย
ลิ่นหว่านเอ่ยอย่างเย็นชา “ตอนเด็กๆ พวกเราไม่ได้อยู่อนุบาลเดียวกันสักหน่อย อวี๋หยาง นายเลิกเสแสร้งได้แล้ว ไปซะเถอะ”
จีน
於洋頓時不抖了,抬手一撥頭髮,嘴一咧現出一口大白牙:
ไทย
อวี๋หยางหยุดสั่นทันควัน ยกมือขึ้นเสยผม แสยะยิ้มอวดฟันขาวซี่โต
จีน
“沒關係,婉婉,等我酒店開起來,你就會知道,我比那個陳諾強多了!”
ไทย
“ไม่เป็นไรหว่านหว่าน รอให้โรงแรมของฉันเปิดขึ้นมาเมื่อไหร่ เธอจะได้รู้ว่าฉันเหนือกว่าเฉินนั่วคนนั้นมากแค่ไหน!”
จีน
藺婉一怔,“酒店?”
ไทย
ลิ่นหว่านชะงัก “โรงแรมเหรอ”
จีน
於洋哈哈一笑,“我打算在容大北門開一間酒店,地方都已經租好了,明年就裝修好,那個陳諾不是要開電競酒店嗎?我要把他的生意全都搶了!”
ไทย
อวี๋หยางหัวเราะฮ่าๆ “ฉันกะว่าจะเปิดโรงแรมตรงประตูทิศเหนือของม.หรงเฉิง เช่าสถานที่ไว้เรียบร้อยแล้ว ปีหน้าก็ตกแต่งเสร็จ เจ้าเฉินนั่วนั่นไม่ใช่ว่าจะเปิดโรงแรมอีสปอร์ตหรอกเหรอ ฉันจะแย่งธุรกิจของหมอนั่นมาให้หมดเลย!”
จีน
他看著藺婉,目光炯炯,“我還要把你搶回來!”
ไทย
เขามองลิ่นหว่านด้วยสายตาเป็นประกาย “แล้วฉันก็จะแย่งเธอกลับคืนมาด้วย!”
จีน
藺婉解釋:“陳諾有女朋友,我和他只是假扮情侶,你有怨氣沖我來,別連累無辜的人。”
ไทย
ลิ่นหว่านอธิบาย “เฉินนั่วมีแฟนแล้ว ฉันกับเขาแค่แกล้งเป็นคนรักกัน ถ้านายมีความคับแค้นใจก็มาระบายใส่ฉันเถอะ อย่าไปดึงคนบริสุทธิ์เข้ามาเกี่ยวด้วยเลย”
จีน
於洋道:“如果你答應和我訂婚,我也可以考慮放過陳諾。”
ไทย
อวี๋หยางเอ่ย “ถ้าเธอยอมตกลงหมั้นกับฉัน ฉันอาจจะพิจารณาปล่อยเฉินนั่วไปก็ได้นะ”
จีน
“於洋,你別這麼幼稚了好嗎?不管你做什麼,我們都是不可能的!”
ไทย
“อวี๋หยาง นายเลิกทำตัวเป็นเด็กไร้เดียงสาแบบนี้ได้ไหม ไม่ว่านายจะทำอะไร ระหว่างเราก็ไม่มีทางเป็นไปได้หรอก!”
จีน
藺婉說完,轉身走進了網咖,於洋還想跟進去,卻被幾名男網管擋在了外面。
ไทย
ลิ่นหว่านพูดจบก็หันหลังเดินกลับเข้าไปในร้านเน็ต อวี๋หยางยังคิดจะตามเข้าไป แต่กลับถูกพนักงานดูแลร้านผู้ชายหลายคนขวางไว้ข้างนอก
จีน
藺婉快步走到老闆辦公室外,輕輕敲門,“陳總,我可以進來嗎?”
ไทย
ลิ่นหว่านสาวเท้าอย่างรวดเร็วมาถึงหน้าห้องทำงานของบอส เคาะประตูเบาๆ “บอสเฉิน ฉันขอเข้าไปได้ไหมคะ”
จีน
“藺婉啊,進來吧。”
ไทย
“ลิ่นหว่านเหรอ เข้ามาสิ”
จีน
藺婉走進辦公室,喘了口氣道:“陳諾,於洋要在北門開一間酒店,他就是來針對你的,你要小心!”
ไทย
ลิ่นหว่านเดินเข้าไปในห้องทำงาน หอบหายใจแล้วเอ่ยว่า “เฉินนั่ว อวี๋หยางคิดจะเปิดโรงแรมตรงประตูทิศเหนือ เขาตั้งใจมาเล่นงานนายโดยเฉพาะ นายต้องระวังตัวด้วยนะ!”
จีน
陳諾驚訝:“北門?那邊不是有三家酒店了嗎?”
ไทย
เฉินนั่วประหลาดใจ “ประตูทิศเหนือเหรอ แถวนั้นไม่ใช่ว่ามีโรงแรมตั้งอยู่สามแห่งแล้วเหรอ”
จีน
之前陳諾就考察過的,容大北門已經有三家酒店了,所以他才會選擇在南門開電競酒店。
ไทย
ก่อนหน้านี้เฉินนั่วเคยไปสำรวจมาแล้ว บริเวณประตูทิศเหนือของม.หรงเฉิงมีโรงแรมอยู่แล้วถึงสามแห่ง ด้วยเหตุนี้เขาจึงเลือกไปเปิดโรงแรมอีสปอร์ตที่ประตูทิศใต้แทน
จีน
於洋居然這麼頭鐵,還要去北門擠,不愧是富二代,錢多燒的慌啊。
ไทย
คิดไม่ถึงว่าอวี๋หยางจะหัวรั้นขนาดนี้ ยังดันทุรังจะไปเบียดเสียดที่ประตูทิศเหนืออีก สมกับเป็นทายาทเศรษฐีจริงๆ เงินทองคงมีล้นฟ้าจนร้อนรนสินะ
จีน
見藺婉一臉擔心,陳諾道:“你放心吧,等於洋把酒店開起來就知道了,和他競爭的不是我,而是那三家酒店。”
ไทย
เมื่อเห็นสีหน้ากังวลของลิ่นหว่าน เฉินนั่วจึงเอ่ยว่า “เธอวางใจเถอะ รอให้อวี๋หยางเปิดโรงแรมขึ้นมาก็รู้เอง คนที่จะแข่งขันกับเขาไม่ใช่ฉัน แต่เป็นโรงแรมสามแห่งนั้นต่างหาก”
จีน
藺婉這才稍稍安心,轉身走出兩步,又回頭道:
ไทย
ลิ่นหว่านถึงค่อยโล่งอกขึ้นมาบ้าง เดินออกไปได้สองก้าวก็หันกลับมาพูดอีกว่า
จีน
“陳諾,我和於洋真的沒有那種關係,我從來就沒有喜歡過她。”
ไทย
“เฉินนั่ว ฉันกับอวี๋หยางไม่ได้มีความสัมพันธ์แบบนั้นจริงๆ นะ ฉันไม่เคยชอบเขาเลยสักนิด”
จีน
陳諾認真地看著藺婉,兩人目光相觸,陳諾道:
ไทย
เฉินนั่วมองลิ่นหว่านอย่างจริงจัง สายตาของทั้งคู่สบประสานกัน เฉินนั่วเอ่ยขึ้นว่า
จีน
“藺婉,你是一個很好的女生,我希望你能找到屬於你的幸福。”
ไทย
“ลิ่นหว่าน เธอเป็นผู้หญิงที่ดีมากคนหนึ่ง ฉันหวังว่าเธอจะได้พบกับความสุขที่เป็นของเธอจริงๆ นะ”
จีน
藺婉身子一僵,臉上現出笑容:“知道了,謝謝你。”
ไทย
ร่างของลิ่นหว่านชะงักเกร็ง รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า “เข้าใจแล้วล่ะ ขอบใจนะ”
จีน
說完便走出了辦公室,魏小沫跑過來,“哇表姐,剛才於洋來向你表白了?卧槽我上個廁所錯過了什麼!”
ไทย
พูดจบก็เดินออกจากห้องทำงานไป เว่ยเสี่ยวโม่รีบวิ่งเข้ามาหา “ว้าวพี่ เมื่อกี้อวี๋หยางมาสารภาพรักกับพี่เหรอ เชี่ยเหอะ ฉันไปเข้าห้องน้ำแปบเดียวพลาดอะไรไปเนี่ย!”
จีน
魏小沫嘰嘰呱呱說了半天,卻見藺婉低著頭一直不說話,她奇怪地問道:
ไทย
เว่ยเสี่ยวโม่ส่งเสียงจ้อไม่หยุดอยู่นาน ทว่ากลับเห็นลิ่นหว่านเอาแต่ก้มหน้าไม่ยอมพูดจา เธอจึงถามอย่างแปลกใจ
จีน
“表姐,你怎麼了?”
ไทย
“พี่ เป็นอะไรไปน่ะ”
จีน
藺婉笑了笑,“沒事,就是有點累。”
ไทย
ลิ่นหว่านยิ้มออกมา “ไม่มีอะไรหรอก แค่เหนื่อยๆ นิดหน่อยน่ะ”
จีน
她快步走進了衛生間,關上門,身子軟軟地蹲了下去,雙手抱著瘦弱的肩頭,腦袋埋進了雙臂中。
ไทย
เธอสาวเท้าอย่างรวดเร็วเดินเข้าไปในห้องน้ำ ปิดประตูแล้วค่อยๆ ทรุดตัวนั่งลงอย่างอ่อนแรง สองมือโอบกอดไหล่อันบอบบางของตนเองไว้ ซุกศีรษะลงในอ้อมแขน
จีน
“藺婉,別再堅持了,放棄吧......”
ไทย
“ลิ่นหว่าน อย่าดันทุรังอีกเลย ยอมแพ้เถอะนะ…”
จีน
第二天。
ไทย
วันรุ่งขึ้น
จีน
義烏。
ไทย
อี้อู
จีน
“這就是小商品批發城嗎?”
ไทย
“นี่คือเมืองค้าส่งสินค้าเบ็ดเตล็ดเหรอเนี่ย”
จีน
張元看著眼前一座像是商場一樣的建築,不禁有些懷疑。
ไทย
จางหยวนมองสิ่งปลูกสร้างตรงหน้าที่ดูคล้ายกับห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสัย
จีน
這棟樓外表看著實在不怎麼樣,最多就是個普通的商場,在容大隨處可見的那種。
ไทย
ภายนอกของอาคารหลังนี้ดูไม่ค่อยเท่าไหร่จริงๆ อย่างมากก็เป็นแค่ห้างธรรมดาๆ ประเภทที่พบเห็นได้ทั่วไปแถวม.หรงเฉิง
จีน
曹麗麗介紹道:“張總、何姐、陸哥,小商品批發城外面看著不大,其實裡面商鋪很多,有十多萬種小商品,我好幾個朋友都在裡面做生意,我們可以先去找他們。”
ไทย
เฉาหลี่หลี่แนะนำขึ้นว่า “บอสจาง พี่เหอ พี่ลู่ เมืองค้าส่งสินค้าเบ็ดเตล็ดดูจากข้างนอกเหมือนไม่ใหญ่ แต่ความจริงข้างในมีร้านค้าเยอะมาก มีสินค้าเบ็ดเตล็ดนับแสนชนิด เพื่อนของฉันหลายคนก็ทำธุรกิจอยู่ข้างในนี้ พวกเราไปหาพวกเขาก่อนได้เลยค่ะ”
จีน
曹麗麗沒有說謊,她對義烏非常熟悉,四人下了火車,安頓好之後,她就帶著四人來到了小商品批發城,路上一點沒耽誤。
ไทย
เฉาหลี่หลี่ไม่ได้โกหก เธอคุ้นเคยกับอี้อูเป็นอย่างดี หลังจากทั้งสี่คนลงจากรถไฟและจัดการที่พักเรียบร้อยแล้ว เธอก็พาทั้งสี่คนมาที่เมืองค้าส่งสินค้าเบ็ดเตล็ดทันที ไม่เสียเวลาเลยแม้แต่น้อย
จีน
只是張元一直沒對曹麗麗說他們到底要進多少貨,曹麗麗也很識趣地沒有問。
ไทย
เพียงแต่จางหยวนไม่ได้บอกเฉาหลี่หลี่มาตลอดว่าตกลงแล้วพวกเขาต้องการรับสินค้ามากน้อยแค่ไหน และเฉาหลี่หลี่ก็รู้กาลเทศะพอที่จะไม่เอ่ยถาม
จีน
張元看向何芸,這幾個人里真正主事的還是她。
ไทย
จางหยวนหันไปมองเหออวิ๋น คนที่กุมอำนาจตัดสินใจตัวจริงในกลุ่มนี้ยังคงเป็นเธอ
จีน
何芸點點頭:“也好,先進去看看吧。”
ไทย
เหออวิ๋นพยักหน้า “ก็ดีเหมือนกัน เข้าไปดูข้างในก่อนเถอะ”
จีน
四人進去見了曹麗麗的幾個朋友,逛了一圈,買了些衣服、化妝品、女性飾品,總共花了五千左右。
ไทย
ทั้งสี่คนเข้าไปพบเพื่อนสองสามคนของเฉาหลี่หลี่ เดินดูรอบหนึ่งแล้วซื้อเสื้อผ้า เครื่องสำอาง และเครื่องประดับสตรีมาบ้าง รวมแล้วหมดเงินไปราวห้าพัน
จีน
這也是陳諾的意思,網店只是起一個占坑位的作用,不是為了賣貨,隨便擺點貨物裝裝門面就行。
ไทย
นี่เป็นความต้องการของเฉินนั่วเช่นกัน ร้านค้าออนไลน์เป็นเพียงการจองพื้นที่ไว้ก่อน ไม่ได้ตั้งใจจะขายสินค้าจริงๆ แค่วางสินค้าไว้นิดหน่อยเพื่อประดับหน้าร้านก็พอแล้ว
จีน
他們這次來義烏,最主要的還是看看網店最大的貨源地,長長見識。
ไทย
การที่พวกเขามาอี้อูในครั้งนี้ จุดประสงค์หลักก็คือมาดูแหล่งจัดส่งสินค้าที่ใหญ่ที่สุดของร้านค้าออนไลน์เพื่อเปิดหูเปิดตาเท่านั้น
จีน
曹麗麗找了一個朋友,拜託他幫忙找了個物流,把貨送回容城。
ไทย
เฉาหลี่หลี่หาเพื่อนคนหนึ่ง ไหว้วานให้เขาช่วยติดต่อบริษัทขนส่งเพื่อส่งของกลับไปยังหรงเฉิง
จีน
大半天時間,事情辦妥,便只剩下閑逛。
ไทย
ใช้เวลาไปกว่าครึ่งค่อนวัน จัดการธุระเสร็จสิ้นแล้วจึงเหลือเพียงการเดินเที่ยวเล่น
จีน
四人逛了一會兒,身後響起一道清脆的聲音。
ไทย
ทั้งสี่คนเดินเล่นกันอยู่พักหนึ่ง ด้านหลังก็มีเสียงใสกระจ่างดังขึ้น
จีน
“張元,你們終於到了。”
ไทย
“จางหยวน พวกนายมาถึงกันเสียทีนะ”
จีน
張元回頭,是周玲兒、馮翔和許甜甜。
ไทย
จางหยวนหันกลับไป เป็นโจวหลิงเอ๋อร์ เฝิงเสียง และสวี่เถียนเถียน
จีน
三人都有些疲憊,但臉上卻滿是興奮,周玲兒噠噠走過來:
ไทย
ทั้งสามคนดูเหน็ดเหนื่อยอยู่บ้าง แต่บนใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้น โจวหลิงเอ๋อร์เดินเข้ามาด้วยเสียงฝีเท้าเบาๆ
จีน
“你們買了多少貨品?”
ไทย
“พวกนายซื้อสินค้าไปเท่าไหร่ล่ะ”
จีน
張元也沒瞞她,“沒多少,五千作用吧。”
ไทย
จางหยวนไม่ได้ปิดบังเธอ “ไม่เท่าไหร่หรอก ราวห้าพันได้”
จีน
許甜甜震驚,“你們這麼大老遠來,才買五千的貨?陳諾創業這麼窮嗎?”
ไทย
สวี่เถียนเถียนตกใจ “พวกนายอุตส่าห์มาไกลขนาดนี้ ซื้อของแค่ห้าพันเองเหรอ เฉินนั่วเริ่มต้นทำธุรกิจจนขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย”
จีน
張元問道:“你們買了多少?”
ไทย
จางหยวนถาม “แล้วพวกเธอซื้อไปเท่าไหร่ล่ะ”
จีน
周玲兒捋了下耳畔的秀髮,傲然道:
ไทย
โจวหลิงเอ๋อร์ปัดปอยผมข้างหู เอ่ยอย่างหยิ่งผยองว่า
จีน
“我們進了十萬的貨!”
ไทย
“พวกเราสั่งของมาหนึ่งแสนเลยล่ะ!”
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เข้าสู่ระบบเพื่อร่วมแสดงความคิดเห็น การอ่านเปิดให้ทุกคน