เธอก็คงไม่อยากให้คนทั้งโรงเรียนรู้หรอกใช่ไหมว่าเธอสวยขนาดนี้

Chinese

沈新眉今天很開心。

Thai

วันนี้เสิ่นซินเหมยมีความสุขมาก

Chinese

因為小姨要回來。

Thai

เพราะน้าสาวกำลังจะกลับมา

Chinese

今天放學她早早回去做了一桌子飯菜。

Thai

วันนี้พอเลิกเรียน เธอก็รีบกลับไปทำกับข้าวไว้เต็มโต๊ะแต่หัววัน

Chinese

但從七點等到九點，飯菜都熱了好幾回，小姨都沒到家。

Thai

แต่รอตั้งแต่ทุ่มหนึ่งจนถึงสามทุ่ม อุ่นกับข้าวไปตั้งหลายรอบ น้าสาวก็ยังกลับไม่ถึงบ้าน

Chinese

沈新眉知道小姨平時就很忙，怕自己打電話過去打擾到小姨，就一直乖乖地在家裡等。

Thai

เสิ่นซินเหมยรู้ว่าปกติน้าสาวงานยุ่งมาก กลัวว่าถ้าโทรไปจะรบกวนน้าสาว จึงได้แต่นั่งรออยู่ที่บ้านอย่างว่าง่ายมาตลอด

Chinese

中間又把小姨家裡打掃了一遍，還去洗了個澡。

Thai

ระหว่างนั้นก็ทำความสะอาดบ้านของน้าสาวใหม่อีกรอบ ทั้งยังไปอาบน้ำ

Chinese

直到晚上十點，沈新眉實在有些擔心，這才給小姨打了個電話。

Thai

จนกระทั่งสี่ทุ่ม เสิ่นซินเหมยกังวลใจขึ้นมาจริงๆ ถึงได้โทรหาน้าสาว

Chinese

誰知一接通就聽小姨說她受了傷，正在醫院裡。

Thai

ใครจะรู้ว่าพอน้าสาวรับสายก็บอกว่าเธอได้รับบาดเจ็บและกำลังอยู่ที่โรงพยาบาล

Chinese

沈新眉嚇壞了，連給自己畫“一枝眉”、戴眼鏡遮蓋容貌都忘了，就這麼急匆匆地出了門，來到醫院。

Thai

เสิ่นซินเหมยตกใจแทบแย่ ลืมกระทั่งจะวาด “ยัยคิ้วเดียว” ให้ตัวเองหรือใส่แว่นตาพรางหน้าตา เธอออกจากบ้านอย่างรีบร้อนแล้วตรงมาที่โรงพยาบาลทันที

Chinese

氣喘吁吁地跑進病房，卻看到了陳諾正坐在小姨的病床邊上。

Thai

เธอวิ่งหอบแฮ่กเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย แต่กลับเห็นเฉินนั่วนั่งอยู่ข้างเตียงคนไข้ของน้าสาว

Chinese

沈新眉頓時呆住。

Thai

เสิ่นซินเหมยถึงกับยืนอึ้งไปในทันที

Chinese

那雙漂亮的桃花眸子瞪得老大，可愛的櫻桃小嘴張開，一張美艷絕倫的瓜子臉上滿是驚愕。

Thai

นัยน์ตาดอกท้อคู่งามเบิกกว้าง ริมฝีปากจิ้มลิ้มรูปผลเชอร์รีอ้าค้าง ใบหน้ารูปไข่สวยสะกดใจเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกตกใจ

Chinese

他、他怎麼會在這裡？

Thai

ขะ…เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?

Chinese

遭了，我的臉！

Thai

แย่แล้ว หน้าตาฉัน!

Chinese

沈新眉連忙抬手遮住自己的臉，轉身就跑。

Thai

เสิ่นซินเหมยรีบยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองแล้วหันหลังวิ่งหนีทันที

Chinese

病房裡的陳諾同樣懵逼，喊了一聲：“喂，你跑什麼啊？”

Thai

เฉินนั่วในห้องพักผู้ป่วยก็งงเป็นไก่ตาแตกเช่นกัน จึงตะโกนออกไป “เฮ้ เธอจะวิ่งหนีทำไมเนี่ย?”

Chinese

他忽然想到了什麼，回頭看看病床上熟睡的孟曉冉。

Thai

จู่ๆ เขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงหันกลับไปมองเมิ่งเสี่ยวหรันที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียง

Chinese

瓜子臉，長睫毛，櫻桃小嘴，同樣帶著點又純又欲的氣質，只是更成熟一些。

Thai

ใบหน้ารูปไข่ ขนตายาว ริมฝีปากเชอร์รี ทั้งยังมีกลิ่นอายความใสซื่อปนเซ็กซี่เหมือนกัน เพียงแต่ดูเป็นผู้ใหญ่กว่า

Chinese

剛才沒注意，陳諾現在才發現，孟姐的長相和小奶貓竟有幾分神似！

Thai

เมื่อครู่ไม่ได้สังเกต ตอนนี้เฉินนั่วถึงเพิ่งค้นพบว่า หน้าตาของพี่เมิ่งกับลูกแมวน้อยมีความคล้ายคลึงกันอยู่หลายส่วน!

Chinese

難道......

Thai

หรือว่า…

Chinese

陳諾轉頭看向病房門口，卻見一個小腦袋怯怯地探出來，扒在門邊，弱弱地看著陳諾。

Thai

เฉินนั่วหันกลับไปมองทางประตูห้องพักผู้ป่วย ก็เห็นศีรษะเล็กๆ โผล่พ้นประตูออกมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ เกาะขอบประตูพลางมองเฉินนั่วด้วยสายตาละห้อย

Chinese

那張傾國傾城的臉蛋上滿是委屈，陳諾沒好氣地沖她擺手：

Thai

ใบหน้างดงามล่มบ้านล่มเมืองนั้นเต็มไปด้วยความน้อยอกน้อยใจ เฉินนั่วจึงโบกมือให้เธออย่างระอา:

Chinese

“你是不是想進來？”

Thai

“เธออยากเข้ามาใช่ไหม?”

Chinese

小腦袋點了幾下，更委屈了，就像是陳諾不讓她進來似的。

Thai

ศีรษะเล็กๆ พยักหน้าสองสามที ยิ่งดูน่าสงสารน้อยใจเข้าไปใหญ่ ราวกับว่าเฉินนั่วเป็นคนไม่ยอมให้เธอเข้ามาอย่างนั้นแหละ

Chinese

陳諾無語了，你這模樣都能禍國殃民了，咋膽子還這麼小呢？

Thai

เฉินนั่วพูดไม่ออกเลย หน้าตาระดับล่มบ้านล่มเมืองได้ขนาดนี้ ทำไมใจถึงได้ขี้ขลาดขนาดนี้นะ?

Chinese

他起身走向門口，小腦袋嚇了一跳，頓時縮了回去。

Thai

เขาลุกขึ้นเดินไปทางประตู ศีรษะเล็กๆ ตกใจสะดุ้งแล้วหดกลับไปทันที

Chinese

陳諾加快腳步走出病房，朝畏畏縮縮準備躲進角落裡的某人喊道：

Thai

เฉินนั่วเร่งฝีเท้าเดินออกจากห้องพักผู้ป่วย ตะโกนใส่ใครบางคนที่กำลังทำท่ากล้าๆ กลัวๆ เตรียมจะหลบเข้ามุมว่า:

Chinese

“你給我站住！”

Thai

“หยุดอยู่ตรงนั้นเดี๋ยวนี้นะ!”

Chinese

小奶貓身子一僵，委委屈屈地回頭：“你、你要做什麼呀？”

Thai

ลูกแมวน้อยชะงักแข็งทื่อ หันกลับมาอย่างหงอยๆ “นะ…นายจะทำอะไรน่ะ?”

Chinese

走廊上不少人，看到沈新眉這般絕世容顏，全都一臉驚艷，又看到這個絕美的少女竟被陳諾呼來喝去，頓時都憤怒地看向陳諾。

Thai

คนบนทางเดินไม่น้อย เมื่อได้เห็นใบหน้างดงามสะท้านโลกของเสิ่นซินเหมย ต่างก็แสดงสีหน้าตะลึงงัน ครั้นเห็นสาวงามปานล่มบ้านล่มเมืองคนนี้ถูกเฉินนั่วตะคอกสั่งการ ก็พากันมองเฉินนั่วด้วยสายตาโกรธเคืองทันที

Chinese

陳諾懶得理這些膚淺的傢伙，徑直走到沈新眉面前：“孟姐是你什麼人？”

Thai

เฉินนั่วขี้เกียจจะสนใจพวกคนตื้นเขินพวกนี้ เขาเดินตรงเข้าไปหยุดตรงหน้าเสิ่นซินเหมย “พี่เมิ่งเป็นอะไรกับเธอ?”

Chinese

沈新眉感受到周圍無數道火辣辣的目光，她下意識地就要抱著頭蹲下，耳邊傳來陳諾的聲音：

Thai

เสิ่นซินเหมยสัมผัสได้ถึงสายตาเร่าร้อนนับไม่ถ้วนรอบตัว เธอจึงทำท่าจะกอดหัวนั่งยองๆ ลงตามสัญชาตญาณ ทว่าข้างหูกลับมีเสียงของเฉินนั่วดังขึ้น:

Chinese

“蹲什麼蹲？給我站直了！”

Thai

“จะนั่งยองๆ ทำไม? ยืนตัวตรงเดี๋ยวนี้!”

Chinese

沈新眉身子一顫，不敢蹲了，低著頭，雙手捏著衣角，像個受氣的小媳婦似的。

Thai

เสิ่นซินเหมยสะดุ้งตัวสั่น ไม่กล้านั่งลงแล้ว เธอจึงก้มหน้า สองมือกำชายเสื้อไว้แน่น ราวกับสะใภ้ตัวน้อยที่กำลังถูกรังแก

Chinese

陳諾又問了一遍：“孟姐是你什麼人？”

Thai

เฉินนั่วถามซ้ำอีกครั้ง “พี่เมิ่งเป็นอะไรกับเธอ?”

Chinese

沈新眉小小聲聲地道：“是我......小姨。”

Thai

เสิ่นซินเหมยเอ่ยเสียงแผ่วเบา “เป็น…น้าของฉัน”

Chinese

果然！

Thai

ว่าแล้วเชียว!

Chinese

陳諾不禁笑了，這不巧了嗎？

Thai

เฉินนั่วอดหัวเราะไม่ได้ นี่มันบังเอิญเกินไปแล้วไหม?

Chinese

昨天救了外甥女，今天救了小姨。

Thai

เมื่อวานช่วยหลานสาว วันนี้ช่วยน้าสาว

Chinese

對了！

Thai

จริงสิ!

Chinese

陳諾看著沈新眉那美到讓幾個路過的醫生病人撞到柱子的臉，忽然嘿嘿笑起來：

Thai

เฉินนั่วมองใบหน้าของเสิ่นซินเหมยที่สวยจนหมอกับคนไข้ที่เดินผ่านไปมาเดินชนเสาเข้าอย่างจัง จู่ๆ เขาก็หัวเราะหึๆ ขึ้นมา:

Chinese

“沈同學，原來你長得這麼漂亮啊。”

Thai

“นักเรียนเสิ่น ที่แท้เธอก็หน้าตาสวยขนาดนี้เลยเหรอ”

Chinese

沈新眉頭都快埋進高聳的胸口了，根本不敢回答。

Thai

เสิ่นซินเหมยก้มหน้าจนแทบจะมุดลงไปในหน้าอกอวบอิ่ม ไม่กล้าตอบเลยแม้แต่น้อย

Chinese

陳諾問道：“這麼說，你還是不願意給我補課嗎？”

Thai

เฉินนั่วถามว่า “ถ้าอย่างนั้น เธอยังไม่ยอมติวหนังสือให้ฉันอยู่อีกเหรอ?”

Chinese

沈新眉弱弱地搖搖頭，除了小姨，她都不敢和任何陌生人說話，更別說單獨和一個男生呆在一起了。

Thai

เสิ่นซินเหมยส่ายหน้าเบาๆ นอกจากน้าสาวแล้ว เธอไม่กล้าคุยกับคนแปลกหน้าคนไหนเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการอยู่ตามลำพังกับเด็กผู้ชาย

Chinese

“那如果，我把你是個大美女的事告訴別人呢？”

Thai

“แล้วถ้าฉันเอาเรื่องที่เธอเป็นสาวงามระดับนี้ไปบอกคนอื่นล่ะ?”

Chinese

沈新眉一怔，獃獃地抬頭看著陳諾，只見這傢伙正捏著下巴，笑得像個大反派：

Thai

เสิ่นซินเหมยชะงักไป เงยหน้ามองเฉินนั่วอย่างเหม่อลอย เห็นเพียงหมอนี่กำลังลูบคาง ยิ้มเหมือนตัวร้ายไม่มีผิด:

Chinese

“沈同學，你也不想全校都知道你長得這麼漂亮吧？”

Thai

“นักเรียนเสิ่น เธอเองก็คงไม่อยากให้คนทั้งโรงเรียนรู้หรอกใช่ไหมว่าเธอสวยขนาดนี้?”

Chinese

“不要！”

Thai

“อย่านะ!”

Chinese

沈新眉慌了，連忙哀求，從包包里拿出一沓鈔票，目測至少有好幾千塊，應該是她給孟曉冉準備的醫藥費。

Thai

เสิ่นซินเหมยลนลาน รีบเอ่ยอ้อนวอน พลางหยิบธนบัตรปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋า กะดูด้วยสายตาน่าจะมีอย่างน้อยหลายพันหยวน น่าจะเป็นเงินค่ารักษาที่เธอเตรียมมาให้เมิ่งเสี่ยวหรัน

Chinese

“我、我給你錢，求你不要讓我給你補課！”

Thai

“ฉะ…ฉันให้เงินนาย ขอร้องล่ะ อย่าให้ฉันติวให้นายเลยนะ!”

Chinese

這下換陳諾有點懵了，“不是，你這動不動就給錢的習慣是跟誰學的？”

Thai

คราวนี้เปลี่ยนเป็นเฉินนั่วที่อึ้งไปบ้าง “เดี๋ยวสิ นิสัยเอะอะก็ให้เงินนี่ไปเรียนรู้มาจากใครเนี่ย?”

Chinese

漂亮呆萌小富婆是吧？

Thai

เป็นสาวน้อยเศรษฐินีสวยใสซื่อสินะ?

Chinese

信不信我一狠心把你吃了，少走二十年彎路？！

Thai

เชื่อไหมว่าถ้าฉันตัดใจจับเธอกินขึ้นมา จะได้ย่นเวลาดิ้นรนไปตั้งยี่สิบปี?!

Chinese

沈新眉見陳諾咬牙切齒，以為他生氣了，伸手進包包里又要掏錢，陳諾連忙攔住她，做出兇巴巴的樣子：

Thai

เสิ่นซินเหมยเห็นเฉินนั่วกัดฟันกรอด คิดว่าเขาโกรธ จึงล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าจะควักเงินออกมาอีก เฉินนั่วรีบห้ามเธอไว้ แล้วแสร้งทำหน้าดุ:

Chinese

“錢你當然是要給的，我陪你學習，給你解悶兒，你當然要出陪伴費了！”

Thai

“เงินน่ะเธอต้องให้อยู่แล้ว ฉันอยู่เป็นเพื่อนเธอเรียน คอยคลายเหงาให้เธอ เธอก็ต้องจ่ายค่าเพื่อนร่วมเรียนสิ!”

Chinese

“陪我學習？”沈新眉睜著波光瀲灧的大眼睛，一臉單純。

Thai

“อยู่เป็นเพื่อนฉันเรียนเหรอ?” เสิ่นซินเหมยเบิกดวงตากลมโตเป็นประกายระยับ มองเขาด้วยสีหน้าใสซื่อ

Chinese

陳諾理所當然地道：“對啊，你一個人學習多寂寞，今後我來陪你，你順便給我補習一下，大不了陪伴費我少收一點，你看我人多好！”

Thai

เฉินนั่วพูดอย่างเป็นเรื่องเป็นราว “ใช่สิ เธอเรียนคนเดียวเหงาจะตาย ต่อไปนี้ฉันจะมาอยู่เป็นเพื่อนเธอ เธอแค่ช่วยติวให้ฉันไปด้วยเป็นของแถม อย่างมากฉันก็ลดค่าเพื่อนร่วมเรียนให้หน่อย เห็นไหมว่าฉันเป็นคนดีขนาดไหน!”

Chinese

沈新眉還是一臉懵逼，完全跟不上陳諾的思路。

Thai

เสิ่นซินเหมยยังคงทำหน้างงงวย ตามความคิดของเฉินนั่วไม่ทันเลยแม้แต่น้อย

Chinese

陳諾哈哈一笑：“既然你沒意見，那我們就說定了，走吧，進去看看我孟姐，你小姨。”

Thai

เฉินนั่วหัวเราะฮ่าๆ “ในเมื่อเธอไม่มีความเห็นอะไร งั้นพวกเราก็ตกลงกันตามนี้ ไปเถอะ เข้าไปดูพี่เมิ่งของฉัน น้าสาวของเธอกัน”

Chinese

沈新眉獃獃地跟在他身後，到了病房門口才反應過來：

Thai

เสิ่นซินเหมยเดินตามหลังเขาไปอย่างมึนงง พอถึงหน้าประตูห้องพักผู้ป่วยถึงเพิ่งรู้สึกตัว:

Chinese

“我小姨為什麼是你姐？”

Thai

“ทำไมน้าของฉันถึงเป็นพี่สาวของนายล่ะ?”

Chinese

陳諾呵呵笑道：“你還不知道吧，剛剛我和你小姨義結金蘭了，以後你就叫我小舅吧！”

Thai

เฉินนั่วหัวเราะหึๆ “เธอยังไม่รู้ล่ะสิ เมื่อกี้ฉันกับน้าสาวของเธอเพิ่งสาบานเป็นพี่น้องกัน ต่อไปเธอก็ต้องเรียกฉันว่าน้าชายแล้วนะ!”

Chinese

沈新眉徹底蒙了，那雙漂亮的桃花眼裡都已經畫起了混亂的圈圈。

Thai

เสิ่นซินเหมยถึงกับมึนงงไปหมด ในดวงตาดอกท้อคู่งามหมุนติ้วเป็นวงกลมแห่งความสับสน

Chinese

糊裡糊塗地跟著陳諾進了病房，這時孟曉冉正好醒了，陳諾立刻上前親熱地喊道：

Thai

เธอเดินตามเฉินนั่วเข้าไปในห้องพักผู้ป่วยอย่างงงๆ จังหวะนั้นเมิ่งเสี่ยวหรันตื่นขึ้นมาพอดี เฉินนั่วจึงรีบก้าวเข้าไปทักทายอย่างสนิทสนม:

Chinese

“姐姐，你的外甥女來看你了。”

Thai

“พี่สาว หลานสาวของพี่มาเยี่ยมแล้ว”

Chinese

孟曉冉看到沈新眉，臉上現出欣喜的笑容：“新眉，你來了，快過來！”

Thai

เมิ่งเสี่ยวหรันเห็นเสิ่นซินเหมย ใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มยินดี “ซินเหมย เธอมาแล้ว รีบมานี่เร็ว!”

Chinese

沈新眉連忙走到病床前，看到孟曉冉腦袋上纏著繃帶，臉色蒼白的樣子，她的眼眶頓時紅了。

Thai

เสิ่นซินเหมยรีบเดินไปที่ข้างเตียง พอเห็นผ้าพันแผลพันอยู่รอบศีรษะของเมิ่งเสี่ยวหรันและใบหน้าที่ซีดเซียว ขอบตาของเธอก็แดงเรื่อขึ้นมาทันที

Chinese

孟曉冉拉著沈新眉的手，眼裡滿是寵溺：“新眉別哭，小姨沒事兒，今天小姨差點抓住了一個搶劫犯呢，哈哈！”

Thai

เมิ่งเสี่ยวหรันกุมมือเสิ่นซินเหมยไว้ แววตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู “ซินเหมยอย่าร้องนะ น้าไม่เป็นอะไรแล้ว วันนี้น้าเกือบจับโจรปล้นได้คนหนึ่งเชียวนะ ฮ่าๆ!”

Chinese

沈新眉輕輕咬著嘴唇，臉上滿是后怕，她已經沒有了父母，如果小姨再出什麼事，她就真的沒有親人了。

Thai

เสิ่นซินเหมยกัดริมฝีปากเบาๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวย้อนหลัง เธอไม่มีพ่อแม่แล้ว หากน้าสาวเป็นอะไรไปอีกคน เธอก็จะไม่เหลือญาติที่ไหนอีกแล้วจริงๆ

Chinese

“外甥女，吃個蘋果吧！”

Thai

“หลานสาว กินแอปเปิลสักลูกสิ!”

Chinese

沈新眉的眼淚眼看就要掉下來了，眼前忽然出現了一個削好的蘋果。

Thai

น้ำตาของเสิ่นซินเหมยจวนเจียนจะหยด จู่ๆ ก็มีแอปเปิลที่ปอกเปลือกแล้วลูกหนึ่งยื่นมาตรงหน้า

Chinese

“不、不用。”

Thai

“มะ…ไม่ต้องหรอก”

Chinese

沈新眉愕然看向陳諾，卻見他目光炯炯，嘴唇微動，好像又要說出那句“你也不想讓全校都知道你的長相吧？”。

Thai

เสิ่นซินเหมยมองเฉินนั่วอย่างตื่นตะลึง ทว่าเห็นสายตาของเขาเป็นประกายวิบวับ ริมฝีปากขยับเล็กน้อย ราวกับกำลังจะพูดประโยคนั้นออกมาอีกว่า “เธอเองก็คงไม่อยากให้คนทั้งโรงเรียนรู้หน้าตาของเธอหรอกใช่ไหม?”

Chinese

“我吃。”

Thai

“ฉันกิน”

Chinese

沈新眉連忙接過蘋果，委委屈屈地小口啃了起來。

Thai

เสิ่นซินเหมยรีบรับแอปเปิลมา แล้วก้มหน้าแทะกินทีละคำเล็กๆ อย่างจำยอม

Chinese

孟曉冉驚訝地看著這一幕。

Thai

เมิ่งเสี่ยวหรันมองภาพเหตุการณ์นี้ด้วยความประหลาดใจ

Chinese

沈新眉的性格她自然是知道的，平時除了能和自己正常交流，其他人根本不可能跟她說上一句話。

Thai

นิสัยของเสิ่นซินเหมยนั้นเธอย่อมรู้อยู่แก่ใจ ปกตินอกจากจะพูดคุยกับเธอได้อย่างปกติแล้ว คนอื่นไม่มีทางได้คุยกับหลานสาวแม้แต่คำเดียว

Chinese

現在卻能接受小陳弟弟給她的蘋果。

Thai

แต่ตอนนี้กลับยอมรับแอปเปิลที่น้องเฉินให้

Chinese

這裡面，有情況啊！

Thai

เรื่องนี้ มีอะไรในกอไผ่แน่ๆ!