หัวหน้าโจว คุณก็มากินข้าวเหมือนกันเหรอ

Chinese

第二天。

Thai

วันต่อมา

Chinese

陳諾早早來到學校，在教室里背單詞。

Thai

เฉินนั่วมาถึงโรงเรียนแต่เช้าตรู่ และท่องคำศัพท์อยู่ในห้องเรียน

Chinese

這兩天沈新眉給他補課的效果很顯著，越來越多的知識點上的亂碼都被去掉了。

Thai

ผลลัพธ์จากการติวหนังสือให้เขาของเสิ่นซินเหมยในช่วงสองวันนี้เห็นผลชัดเจนมาก จุดความรู้ที่เคยสับสนเริ่มคลี่คลายไปทีละจุด

Chinese

陳諾漸漸找回了當年高三的感覺。

Thai

เฉินนั่วค่อยๆ สัมผัสได้ถึงความรู้สึกตอนเรียน ม.6 ในอดีตกลับมาอีกครั้ง

Chinese

他現在動力十足，決心一定要考上容城大學。

Thai

ตอนนี้เขามีกำลังใจเต็มเปี่ยม และตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยหรงเฉิงให้ได้

Chinese

我現在都認了容城大學未來的校長做親姐姐了，這還不去容大念書，豈不是錯億了？

Thai

ตอนนี้เขานับว่าที่อธิการบดีมหาวิทยาลัยหรงเฉิงเป็นพี่สาวแท้ๆ แล้ว ถ้ายังไม่ไปเรียนที่ ม.หรงเฉิงอีกล่ะก็ จะไม่ถือว่าพลาดโอกาสทองระดับร้อยล้านไปหรอกหรือ

Chinese

陳諾越背越起勁，感覺自己的記憶力都好了很多。

Thai

เฉินนั่วยิ่งท่องก็ยิ่งกระตือรือร้น รู้สึกว่าความจำของตัวเองดีขึ้นมาก

Chinese

很快同學陸陸續續地進了教室，張元看到陳諾頓時驚訝了，湊過來說道：

Thai

ไม่นานนัก เพื่อนร่วมชั้นก็ทยอยเดินเข้ามาในห้องเรียน จางหยวนเห็นเฉินนั่วก็แปลกใจในทันที รีบขยับเข้ามาพูดว่า

Chinese

“陳諾你咋這麼早來學校了？”

Thai

“เฉินนั่ว ทำไมนายมาโรงเรียนเช้าขนาดนี้เนี่ย”

Chinese

他回頭看了看剛走進教室的周玲兒，低聲道：

Thai

เขาหันกลับไปมองโจวหลิงเอ๋อร์ที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องเรียน แล้วกระซิบเบาๆ ว่า

Chinese

“你不會是等著給周玲兒道歉吧？”

Thai

“นายคงไม่ได้มารอขอโทษโจวหลิงเอ๋อร์หรอกนะ”

Chinese

陳諾正沉浸在知識的海洋里，根本沒理他。

Thai

เฉินนั่วกำลังดำดิ่งอยู่ในห้วงมหาสมุทรแห่งความรู้ จึงไม่สนใจเขาเลยสักนิด

Chinese

張元還在那兒繼續說：“我聽張蓉蓉說昨天你和一枝眉約會，把周玲兒都氣哭了，陳諾你不會是認真的吧？一枝眉人看起來不錯，你利用別人來刺激周玲兒，有點不地道。”

Thai

จางหยวนยังคงพูดต่อไปตรงนั้น “ฉันได้ยินจางหรงหรงบอกว่าเมื่อวานนายไปเดตกับยัยคิ้วเดียว จนทำให้โจวหลิงเอ๋อร์ร้องไห้เลยนะ เฉินนั่ว นายคงไม่ได้เอาจริงใช่ไหม ยัยคิ้วเดียวดูเป็นคนดีอยู่นะ นายใช้คนอื่นมาปั่นประสาทโจวหลิงเอ๋อร์แบบนี้ มันดูไม่ค่อยดีเลยนะ”

Chinese

這時周玲兒也正朝陳諾看過來，卻見他正專心地背單詞，根本沒看自己，不禁哼了一聲。

Thai

ในตอนนั้นเอง โจวหลิงเอ๋อร์ก็กำลังมองมาทางเฉินนั่วเช่นกัน แต่พอเห็นว่าเขากำลังตั้งใจท่องคำศัพท์โดยไม่แม้แต่จะปรายตามองเธอ เธอก็อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงฮึดฮัดออกมาคำหนึ่ง

Chinese

裝什麼認真學習，再裝你還不是一百多名！

Thai

แกล้งทำเป็นตั้งใจเรียนไปเถอะ เสแสร้งแค่ไหนนายก็ยังอยู่อันดับร้อยกว่าอยู่ดี!

Chinese

以後我上重點，你只能去二本，你想道歉都沒機會了！

Thai

อนาคตฉันสอบเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำ ส่วนนายเข้าได้แค่มหาวิทยาลัยระดับรอง ถึงตอนนั้นนายอยากจะขอโทษก็ไม่มีโอกาสแล้ว!

Chinese

周玲兒別過頭，打算今天一整天都不會再搭理陳諾了。

Thai

โจวหลิงเอ๋อร์หันหน้าหนี ตั้งใจว่าจะไม่สนใจเฉินนั่วอีกตลอดทั้งวัน

Chinese

那邊張元還在碎碎念，陳諾只能放下書，瞪了他一眼：“學習呢，別吵了行不行？”

Thai

ทางด้านนั้นจางหยวนยังคงบ่นพึมพำไม่หยุด เฉินนั่วจำต้องวางหนังสือลงแล้วถลึงตาใส่เขา “กำลังอ่านหนังสืออยู่ อย่ากวนได้ไหม”

Chinese

張元難以置信地看著他：“陳諾你來真的？不追周玲兒，要好好學習了？”

Thai

จางหยวนมองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ “เฉินนั่ว นายเอาจริงเหรอ ไม่ตามตื๊อโจวหลิงเอ๋อร์แล้วจะตั้งใจเรียนเนี่ยนะ”

Chinese

陳諾沒好氣地道：“還有三個月就要高考了，不好好學習還能幹什麼？張元，你也該努努力了，你爸不是一直說你們家沒出過大學生嗎？”

Thai

เฉินนั่วพูดอย่างหมดอารมณ์ว่า “เหลือเวลาอีกแค่สามเดือนก็จะสอบเกาเข่าแล้ว ไม่ตั้งใจเรียนแล้วจะให้ทำอะไร จางหยวน นายเองก็ควรจะพยายามบ้างนะ พ่อนายไม่ได้พูดอยู่ตลอดเหรอว่าบ้านนายไม่เคยมีใครสอบติดมหาวิทยาลัยเลย”

Chinese

“我努力還有用嗎？”

Thai

“ฉันพยายามตอนนี้จะมีประโยชน์อะไรล่ะ”

Chinese

張元撇撇嘴，他的成績就算努力也來不及了。

Thai

จางหยวนเบะปาก ด้วยผลการเรียนของเขา ต่อให้พยายามตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว

Chinese

陳諾低聲道：“我最近找了個家教，很厲害的，你要不要跟我一起去補習？”

Thai

เฉินนั่วกระซิบเบาๆ “ช่วงนี้ฉันหาครูสอนพิเศษได้คนหนึ่ง เก่งมากเลยนะ นายอยากไปเรียนพิเศษกับฉันไหม”

Chinese

張元詫異：“補習？”

Thai

จางหยวนประหลาดใจ “เรียนพิเศษเนี่ยนะ”

Chinese

隨即擺手：“別了，我沒興趣。”

Thai

จากนั้นก็โบกมือ “อย่าเลย ฉันไม่สนใจหรอก”

Chinese

陳諾神神秘秘地道：“補課老師的家裡，有一個很好看的少婦。”

Thai

เฉินนั่วทำท่าทางลึกลับแล้วพูดว่า “ที่บ้านของครูสอนพิเศษน่ะ มีหญิงสาววัยสะพรั่งคนหนึ่งสวยมากเลยนะ”

Chinese

觸發了關鍵詞，張元立馬瞪大了眼睛：“真的？”

Thai

เมื่อได้ยินคีย์เวิร์ดนี้เข้า จางหยวนก็เบิกตากว้างขึ้นมาทันที “จริงเหรอ”

Chinese

陳諾點點頭：“當然是真的，去不去？”

Thai

เฉินนั่วพยักหน้า “จริงสิ จะไปไหมล่ะ”

Chinese

“去，去！”

Thai

“ไปสิ ไป!”

Chinese

“對了，中午我還要去趟鍋爐廠，你去不？”

Thai

“จริงสิ ตอนเที่ยงฉันต้องไปโรงงานหม้อต้มน้ำสักหน่อย นายจะไปด้วยไหม”

Chinese

陳諾對張元問道。

Thai

เฉินนั่วถามจางหยวน

Chinese

今天中午陳為民很可能會來試吃，老爸不擅長接待領導，這種事他自然是要親自在場的。

Thai

เที่ยงวันนี้เฉินเหวยหมินมีโอกาสสูงที่จะมาชิมอาหาร พ่อของเขาไม่ถนัดเรื่องการต้อนรับผู้หลักผู้ใหญ่ เรื่องแบบนี้เขาย่อมต้องอยู่ด้วยตัวเอง

Chinese

“當然要去，我說好了要去給嫂子幫忙呢！”

Thai

“ไปแน่นอนอยู่แล้ว ฉันบอกไว้แล้วว่าจะไปช่วยพี่สะใภ้นี่!”

Chinese

張元眼睛都亮了，立刻說道。

Thai

ดวงตาของจางหยวนเป็นประกาย รีบพูดขึ้นทันที

Chinese

這傢伙一說起少婦就幹勁十足，陳諾搖搖頭：

Thai

พอพูดถึงสาวสวยมีเสน่ห์แบบนี้ เจ้าหมอนี่ก็ฮึดสู้ขึ้นมาทันที เฉินนั่วส่ายหน้า

Chinese

“那我們中午下了課就走。”

Thai

“งั้นตอนเที่ยงเลิกเรียนแล้วพวกเราค่อยไปกัน”

Chinese

“好嘞！”

Thai

“ได้เลย!”

Chinese

......

Thai

…

Chinese

中午。

Thai

ตอนเที่ยง

Chinese

鍋爐廠。

Thai

โรงงานหม้อต้มน้ำ

Chinese

周先盛走出部長辦公室，見陳國棟不在，對小劉問道：

Thai

โจวเซียนเซิ่งเดินออกมาจากห้องทำงานหัวหน้าฝ่าย พอเห็นว่าเฉินกั๋วต้งไม่อยู่ จึงถามเสี่ยวหลิวว่า

Chinese

“陳國棟呢？”

Thai

“เฉินกั๋วต้งล่ะ”

Chinese

小劉正在趴在電腦前看電視劇，屏幕上一個女人走著走著忽然一回頭，現出一張滿是鮮血的鬼臉。

Thai

เสี่ยวหลิวกำลังนั่งฟุบหน้าดูซีรีส์อยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ บนหน้าจอมีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังเดินอยู่แล้วจู่ๆ ก็หันขวับกลับมา เผยให้เห็นใบหน้าผีที่ชุ่มไปด้วยเลือด

Chinese

正好周先盛拍她肩膀，小劉尖叫一聲跳起來，椅子倒了砸在周先盛的腳上。

Thai

ประจวบเหมาะกับที่โจวเซียนเซิ่งตบไหล่เธอ เสี่ยวหลิวจึงกรีดร้องแล้วสะดุ้งสุดตัวจนเก้าอี้ล้มลงกระแทกใส่เท้าของโจวเซียนเซิ่ง

Chinese

“周部長？對不起對不起，你沒事吧？”

Thai

“หัวหน้าโจวเหรอคะ ขอโทษค่ะ ขอโทษจริงๆ คุณเป็นอะไรไหมคะ”

Chinese

“沒、沒事，嘶......”

Thai

“มะ…ไม่เป็นไร ซี้ด…”

Chinese

周先盛臉漲的通紅，強忍腳趾頭上的劇痛，卻不好說重話。

Thai

ใบหน้าของโจวเซียนเซิ่งแดงก่ำ ข่มความเจ็บปวดแล่นริ้วที่นิ้วเท้าเอาไว้ แต่ก็ไม่อาจพูดจารุนแรงได้

Chinese

現在是午休時間，人家看劇也不違規，而且小劉可是副廠長的侄女，周先盛自然不敢說什麼。

Thai

ตอนนี้เป็นช่วงเวลาพักเที่ยง การที่เธอจะดูซีรีส์ก็ไม่ได้ผิดระเบียบอะไร อีกอย่างเสี่ยวหลิวก็เป็นถึงหลานสาวของรองผู้อำนวยการโรงงาน โจวเซียนเซิ่งย่อมไม่กล้าว่าอะไรอยู่แล้ว

Chinese

只得自認倒霉，勉強微笑道：“小劉，陳國棟呢？”

Thai

เขาได้แต่ยอมรับความซวยของตัวเอง ฝืนยิ้มแล้วเอ่ยว่า “เสี่ยวหลิว เฉินกั๋วต้งล่ะ”

Chinese

小劉說道：“陳老師吃完飯就出去了，我聽他說好像是要去門口的午飯攤子看看。”

Thai

เสี่ยวหลิวพูดว่า “อาจารย์เฉินกินข้าวเสร็จก็ออกไปแล้วค่ะ ฉันได้ยินเขาบอกว่าเหมือนจะไปดูแผงขายอาหารกลางวันตรงหน้าประตูโรงงานน่ะค่ะ”

Chinese

周先盛心裡冷笑，看來這個攤子真是陳諾搞的。

Thai

โจวเซียนเซิ่งแสยะยิ้มเย็นในใจ ดูท่าแผงขายอาหารนี้จะเป็นฝีมือของเฉินนั่วจริงๆ

Chinese

他轉身朝辦公室外走去，不小心踢到了一張椅子，剛才被壓到的腳趾頭再次劇痛。

Thai

เขาหันหลังเดินออกจากห้องทำงาน แต่กลับเผลอไปเตะเข้ากับเก้าอี้ตัวหนึ่ง นิ้วเท้าที่เพิ่งโดนทับเมื่อครู่จึงเจ็บแปลบขึ้นมาอีกระลอก

Chinese

“周部長，你的腳還好吧？”

Thai

“หัวหน้าโจว เท้าของคุณเป็นอะไรมากไหมคะ”

Chinese

“沒、沒事。”

Thai

“มะ…ไม่เป็นไร”

Chinese

周先盛臉色陰沉地走出了辦公樓，遠遠便看到門口的午餐攤子前排著長龍。

Thai

โจวเซียนเซิ่งเดินออกจากอาคารสำนักงานด้วยสีหน้าบึ้งตึง มองเห็นแถวยาวเหยียดที่หน้าแผงขายอาหารกลางวันตรงประตูโรงงานมาแต่ไกล

Chinese

他哼了一聲，一瘸一拐地走進了保安室。

Thai

เขาแค่นเสียงฮึ แล้วเดินกะโผลกกะเผลกเข้าไปในห้อง รปภ.

Chinese

卻見李浩等人正捧著飯盒吃的津津有味。

Thai

กลับเห็นพวกหลี่ฮ่าวกำลังถือกล่องข้าว นั่งกินกันอย่างเอร็ดอร่อย

Chinese

因為排隊的人太多，李浩他們這兩天都等到了最後才吃上飯，徐茹便特意給他們準備了盒飯。

Thai

เนื่องจากมีคนต่อคิวมากเกินไป ในช่วงสองวันนี้พวกหลี่ฮ่าวต้องรอจนถึงท้ายสุดถึงจะได้กินข้าว สวีหรูจึงจงใจจัดเตรียมข้าวกล่องไว้ให้พวกเขาโดยเฉพาะ

Chinese

菜式還是五葷三素，還帶了湯。

Thai

เมนูยังคงเป็นกับข้าวเนื้อสัตว์ห้าอย่าง ผักสามอย่าง แถมยังมีซุปให้อีกด้วย

Chinese

這下李浩等人可以在保安室里舒舒服服地坐著吃飯了，他們正說小陳的員工會辦事兒，這個攤子肯定會越做越大。

Thai

คราวนี้พวกหลี่ฮ่าวจึงสามารถนั่งกินข้าวในห้อง รปภ. ได้อย่างสบายใจ พวกเขากำลังคุยกันว่าลูกน้องของเสี่ยวเฉินทำงานเป็น แผงอาหารนี้จะต้องเติบโตขึ้นเรื่อยๆ อย่างแน่นอน

Chinese

看到周先盛進來，李浩連忙起身打招呼：“周部長，找我們有事啊？”

Thai

เมื่อเห็นโจวเซียนเซิ่งเดินเข้ามา หลี่ฮ่าวก็รีบลุกขึ้นทักทาย “หัวหน้าโจว มีธุระอะไรกับพวกเราเหรอครับ”

Chinese

周先盛微笑道：“剛剛廠長給我打了電話，說咱們廠門口不能擺攤設點，讓我們把擺攤的趕走。”

Thai

โจวเซียนเซิ่งยิ้มแล้วกล่าวว่า “เมื่อกี้ผู้อำนวยการโทรมาหาฉัน บอกว่าหน้าประตูโรงงานของเราห้ามตั้งแผงขายของ ให้พวกเราไปไล่คนตั้งแผงออกไป”

Chinese

“廠長？不會吧？”

Thai

“ผู้อำนวยการเหรอครับ จะเป็นไปได้ยังไง”

Chinese

“這都擺好幾天了，怎麼今天才說要趕人啊？”

Thai

“นี่ก็ตั้งขายมาตั้งหลายวันแล้ว ทำไมถึงเพิ่งมาบอกให้ไล่วันนี้ล่ะครับ”

Chinese

周先盛臉上還是帶著笑容：“前幾天廠長剛從省里回來，忙著其他事，今天他正好看到了這個攤子，所以才特意叫我來處理一下。”

Thai

โจวเซียนเซิ่งยังคงมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า “สองสามวันก่อนผู้อำนวยการเพิ่งกลับมาจากตัวมณฑล ยุ่งอยู่กับเรื่องอื่น วันนี้เขาบังเอิญเห็นแผงนี้เข้าพอดี ก็เลยสั่งให้ฉันมาจัดการสักหน่อย”

Chinese

他有意無意地突出了“廠長”這兩個字，李浩頓時不說話了，其他保安也是面面相覷。

Thai

เขาจงใจเน้นคำว่า “ผู้อำนวยการ” อย่างมีนัย หลี่ฮ่าวจึงเงียบเสียงลงทันที ส่วน รปภ. คนอื่นๆ ก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก

Chinese

李浩有些猶豫：“周部長，廠長真這麼說的？”

Thai

หลี่ฮ่าวลังเลเล็กน้อย “หัวหน้าโจว ผู้อำนวยการพูดอย่างนั้นจริงๆ เหรอครับ”

Chinese

周先盛微笑道：“李隊長，看你說的，我還能騙你？”

Thai

โจวเซียนเซิ่งยิ้มกล่าว “หัวหน้าหลี่ ดูคุณพูดเข้าสิ ฉันจะหลอกคุณไปทำไม”

Chinese

李浩看了看保安們，眾人都面露難色，這幾天他們中午都能吃到美味的免費午餐，陳諾送的兩條煙也還沒有抽完。

Thai

หลี่ฮ่าวหันไปมองพวก รปภ. ทุกคนต่างมีสีหน้าลำบากใจ หลายวันมานี้ตอนเที่ยงพวกเขาได้กินอาหารกลางวันฟรีแสนอร่อย บุหรี่สองแถวที่เฉินนั่วให้มาก็ยังสูบไม่หมด

Chinese

吃人嘴軟，拿人手短，這要是去趕人，實在是太不地道了。

Thai

กินของเขาแล้วปากอ่อน รับของเขาแล้วมือสั้น หากต้องไปไล่คนแบบนี้ มันช่างดูไม่เข้าท่าเอาเสียเลย

Chinese

周先盛咳了一聲：“李隊長，你們不會連廠長的話都不聽了吧？”

Thai

โจวเซียนเซิ่งกระแอมไอทีหนึ่ง “หัวหน้าหลี่ พวกคุณคงไม่ได้ไม่ฟังแม้กระทั่งคำสั่งของผู้อำนวยการหรอกนะ”

Chinese

話說到這份兒上，李浩也不好再拖延，只得對保安們說道：

Thai

เมื่อพูดมาถึงขั้นนี้แล้ว หลี่ฮ่าวก็ไม่อาจยืดเยื้อได้อีก จึงได้แต่หันไปบอกพวก รปภ. ว่า

Chinese

“哥幾個，跟著周部長幹活吧。”

Thai

“พวกเรา ไปทำงานตามที่หัวหน้าโจวสั่งเถอะ”

Chinese

“是......”

Thai

“ครับ…”

Chinese

保安們都有點鬱悶，但也沒辦法，只能跟著周先盛和李浩出了保安室。

Thai

พวก รปภ. ต่างรู้สึกอึดอัดใจอยู่บ้าง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่เดินตามโจวเซียนเซิ่งและหลี่ฮ่าวออกจากห้อง รปภ. ไป

Chinese

這時廠門口依舊排著長隊，周先盛已經開始揮手趕人了：

Thai

เวลานี้ หน้าประตูโรงงานยังคงมีคนต่อแถวยาวเหยียด โจวเซียนเซิ่งเริ่มโบกมือไล่คนแล้ว

Chinese

“都在這兒堵著廠門做什麼？散了吧！”

Thai

“มาออขวางประตูโรงงานกันทำไมตรงนี้ แยกย้ายกันไปได้แล้ว!”

Chinese

這些職工都認識周先盛，有人奇怪地問道：

Thai

พนักงานเหล่านี้ต่างรู้จักโจวเซียนเซิ่งดี มีคนถามขึ้นด้วยความสงสัยว่า

Chinese

“周部長，你也來吃飯啊？”

Thai

“หัวหน้าโจว คุณก็มากินข้าวเหมือนกันเหรอครับ”

Chinese

周先盛瞪著他：“吃什麼飯？廠長說了，廠門口不許擺攤設點，影響不好，這是誰支的攤子，撤了！”

Thai

โจวเซียนเซิ่งถลึงตาใส่เขา “กินข้าวอะไรกัน ผู้อำนวยการบอกแล้วว่าหน้าประตูโรงงานไม่อนุญาตให้ตั้งแผงขายของ มันดูไม่ดี นี่แผงของใคร เก็บไปให้หมด!”

Chinese

“周叔？”

Thai

“ลุงโจวครับ”

Chinese

周先盛轉頭一看，只見陳諾正朝他揮手：

Thai

โจวเซียนเซิ่งหันไปมอง เห็นเฉินนั่วกำลังโบกมือให้เขา

Chinese

“您怎麼來了？”

Thai

“ลุงมาได้ยังไงครับ”

Chinese

周先盛上前，臉上現出惋惜：“不好意思啊，小陳，我知道這個攤子是你開的，但廠里有規定，我也不好違背，你這攤子以後別再......”

Thai

โจวเซียนเซิ่งก้าวเข้าไปข้างหน้า สีหน้าแสดงความเสียดาย “ขอโทษด้วยนะ เสี่ยวเฉิน ลุงรู้ว่าแผงนี้เป็นของเธอ แต่ทางโรงงานมีกฎระเบียบ ลุงเองก็ฝ่าฝืนไม่ได้ แผงของเธอนี่ต่อไปอย่ามา…”

Chinese

“周先盛，你也來吃飯？”

Thai

“โจวเซียนเซิ่ง นายก็มากินข้าวเหมือนกันเหรอ”

Chinese

這時，一道熟悉的聲音響起，周先盛一怔，這才發現午餐攤子後面的桌子上，正坐著廠長陳為民。

Thai

ทันใดนั้น เสียงที่คุ้นเคยสายหนึ่งก็ดังขึ้น โจวเซียนเซิ่งชะงักไป ถึงได้สังเกตเห็นว่าที่โต๊ะด้านหลังแผงอาหารกลางวัน มีผู้อำนวยการโรงงานเฉินเหวยหมินนั่งอยู่

Chinese

陳為民拿著筷子，面前擺著五葷三素一湯，嘴裡還咬著塊魚排，正微笑看向周先盛。

Thai

เฉินเหวยหมินถือตะเกียบอยู่ ตรงหน้าวางกับข้าวเนื้อสัตว์ห้าอย่าง ผักสามอย่าง และซุปหนึ่งถ้วย ในปากยังเคี้ยวสเต๊กปลาชิ้นหนึ่งอยู่ พลางส่งยิ้มมองมาทางโจวเซียนเซิ่ง