ทำไมคนเราถึงต่างกันได้ขนาดนี้นะ?

Chinese

江縣二中。

Thai

โรงเรียนมัธยมปลายอันดับสองเจียงเซี่ยน

Chinese

下午最後一節的下課鈴聲響起。

Thai

เสียงกริ่งเลิกเรียนคาบสุดท้ายของช่วงบ่ายดังขึ้น

Chinese

陳諾立刻起身，飛一般地衝出教室，遠遠看到沈新眉也走出了教室。

Thai

เฉินนั่วลุกขึ้นทันทีแล้วพุ่งพรวดออกจากห้องเรียนราวกับบิน มองเห็นเสิ่นซินเหมยเดินออกจากห้องเรียนไปแต่ไกลเช่นกัน

Chinese

看到他出來，小奶貓立刻掉頭往前走。

Thai

เมื่อเห็นเขาออกมา ลูกแมวน้อยก็หันหลังเดินหน้าต่อไปทันที

Chinese

陳諾笑了，今天小奶貓動作還挺快，和自己一樣都是第一個從班裡出來的。

Thai

เฉินนั่วยิ้ม วันนี้ลูกแมวน้อยขยับตัวเร็วไม่เบา ออกมาจากห้องเรียนเป็นคนแรกเหมือนกับเขา

Chinese

兩人已經很有默契了，在學校肯定是不會一起走的，要出了校門才會會合。

Thai

ทั้งสองคนรู้ใจกันดีแล้ว ในโรงเรียนย่อมไม่เดินไปด้วยกันอย่างแน่นอน ต้องพ้นประตูโรงเรียนไปก่อนถึงจะเจอกัน

Chinese

陳諾正想像前幾天那樣，混在人群中，遠遠跟在沈新眉後面走出去。

Thai

เฉินนั่วกำลังคิดจะทำเหมือนช่วงสองสามวันก่อน คือปะปนไปในฝูงชนแล้วเดินตามหลังเสิ่นซินเหมยอยู่ห่างๆ

Chinese

“陳諾，你要去哪兒了？”

Thai

“เฉินนั่ว นายจะไปไหนน่ะ”

Chinese

身後忽然響起老李的聲音，陳諾回頭：

Thai

จู่ๆ ด้านหลังก็มีเสียงของเหล่าหลี่ดังขึ้น เฉินนั่วหันกลับไป

Chinese

“老李，放學了我回家啊。”

Thai

“เหล่าหลี่ เลิกเรียนแล้วผมก็กลับบ้านสิครับ”

Chinese

“回什麼家？！”老李瞪著眼睛走過來，頭頂的地中海鋥亮。

Thai

“กลับบ้านอะไรกัน?!” เหล่าหลี่เบิกตาโตเดินเข้ามา ศีรษะล้านตรงกลางส่องประกายวับวาว

Chinese

“我不是說了嗎，學習共進組每天中午和放學后一個小時一起學習！”

Thai

“ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่ากลุ่มเรียนรู้ร่วมกันต้องเรียนด้วยกันตอนพักเที่ยงกับหลังเลิกเรียนหนึ่งชั่วโมงทุกวัน!”

Chinese

陳諾睜大眼睛：“你說了？”

Thai

เฉินนั่วเบิกตากว้าง “อาจารย์พูดแล้วเหรอครับ”

Chinese

老李瞪著他：“我沒說？”

Thai

เหล่าหลี่ถลึงตาใส่เขา “ฉันไม่ได้พูดรึไง”

Chinese

周玲兒從老李身後探出腦袋，脆生生地道：

Thai

โจวหลิงเอ๋อร์ชะโงกศีรษะออกมาจากด้านหลังของเหล่าหลี่ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแจ่มใส

Chinese

“李老師上午就說了，共進組要利用中午和下午放學的時間，學習好的同學給學習差的補課，陳諾你上課又不認真聽講！”

Thai

“อาจารย์หลี่บอกตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วว่ากลุ่มก้าวหน้าต้องใช้เวลาช่วงพักเที่ยงกับหลังเลิกเรียนตอนบ่าย ให้นักเรียนที่เรียนดีช่วยติวให้นักเรียนที่เรียนไม่ดี เฉินนั่ว นายไม่ตั้งใจฟังในคาบเรียนอีกล่ะสิ!”

Chinese

有了人作證，老李氣勢更足，指著陳諾道：“你看看，周玲兒都聽到了，陳諾你能不能長點兒心？快回去！”

Thai

เมื่อมีคนเป็นพยาน เหล่าหลี่ก็ยิ่งได้ใจ ชี้ไปที่เฉินนั่วพลางพูด “ดูสิ โจวหลิงเอ๋อร์ยังได้ยินเลย เฉินนั่ว นายใส่ใจหน่อยได้ไหม รีบกลับเข้าไป!”

Chinese

說完便拉著陳諾往教室里走。

Thai

พูดจบก็ลากเฉินนั่วเดินกลับเข้าไปในห้องเรียน

Chinese

“喂，老李，我有事兒，真有事兒！”

Thai

“เฮ้ เหล่าหลี่ ผมมีธุระ มีธุระจริงๆ นะครับ!”

Chinese

陳諾回頭看，卻見沈新眉已經被人群擠著下了樓梯，根本沒看到自己這邊的情形。

Thai

เฉินนั่วหันหลังกลับไปมอง แต่กลับเห็นเสิ่นซินเหมยถูกฝูงชนเบียดลงบันไดไปแล้ว ไม่ได้เห็นสถานการณ์ทางฝั่งตนเลยแม้แต่น้อย

Chinese

“什麼事能比高考更重要？說過多少遍了，高考是你們這輩子唯一一次......”

Thai

“มีเรื่องอะไรสำคัญไปกว่าการสอบเกาเข่าอีก บอกไปตั้งกี่รอบแล้วว่าการสอบเกาเข่าคือครั้งเดียวในชีวิตของพวกนายที่…”

Chinese

“最公平的改變命運的機會！”陳諾無奈地補充。

Thai

“เป็นโอกาสเปลี่ยนโชคชะตาที่ยุติธรรมที่สุด!” เฉินนั่วช่วยต่อประโยคอย่างจนใจ

Chinese

“既然知道你還不珍惜進步的機會？！”

Thai

“ในเมื่อรู้แล้วทำไมนายยังไม่เห็นคุณค่าของโอกาสที่จะพัฒนาตัวเองอีก?!”

Chinese

老李拽著陳諾回到教室，把他摁在了周玲兒旁邊的座位上。

Thai

เหล่าหลี่ลากเฉินนั่วกลับเข้าห้องเรียน แล้วกดตัวเขาให้นั่งลงบนที่นั่งข้างๆ โจวหลิงเอ๋อร์

Chinese

然後搬了張椅子坐在教室門口，雙手抱胸，一副你們不好好學誰都別想回家的架勢。

Thai

จากนั้นก็ยกเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งที่หน้าประตูห้องเรียน กอดอก วางท่าทางแบบถ้าพวกนายไม่ตั้งใจเรียนก็อย่าหวังว่าใครจะได้กลับบ้าน

Chinese

陳諾有些無奈，他其實可以不理會老李，強行衝出教室。

Thai

เฉินนั่วจนใจอยู่บ้าง ที่จริงเขาจะไม่สนใจเหล่าหลี่แล้วฝืนพุ่งออกจากห้องเรียนไปเลยก็ได้

Chinese

但他知道，老李這麼做其實是為了他好。

Thai

แต่เขารู้ดีว่าที่เหล่าหลี่ทำแบบนี้ก็เพื่อหวังดีต่อเขา

Chinese

老李的閨女今年中考，可他要抓自己學生的學習，很多時候都是他老婆在家裡照顧孩子。

Thai

ลูกสาวของเหล่าหลี่จะสอบเข้าม.ปลายปีนี้แล้ว แต่เขาต้องคอยกวดขันการเรียนของนักเรียนตัวเอง บ่อยครั้งจึงเป็นภรรยาของเขาที่คอยดูแลลูกอยู่ที่บ้าน

Chinese

老李為了他們這些學生，連自己的閨女都沒時間輔導。

Thai

เหล่าหลี่ทุ่มเทเพื่อนักเรียนเหล่านี้จนกระทั่งไม่มีเวลาติวให้ลูกสาวของตัวเองด้วยซ้ำ

Chinese

在十年後，已經很難找到這麼負責任的好老師了。

Thai

ในอีกสิบปีข้างหน้า แทบจะหาครูที่ดีและมีความรับผิดชอบขนาดนี้ไม่ได้อีกแล้ว

Chinese

所以老李這個面子，陳諾還是要給的。

Thai

ดังนั้นเรื่องไว้หน้าเหล่าหลี่ เฉินนั่วจึงต้องยอมให้

Chinese

見陳諾老老實實地坐下，周玲兒得意地笑了：“陳諾，現在我是你的老師，你要聽我的！”

Thai

เมื่อเห็นเฉินนั่วนั่งลงอย่างว่าง่าย โจวหลิงเอ๋อร์ก็ยิ้มอย่างได้ใจ “เฉินนั่ว ตอนนี้ฉันเป็นครูของนายแล้ว นายต้องฟังฉันนะ!”

Chinese

周玲兒其實也不是那麼急切地想幫陳諾提高成績。

Thai

ที่จริงโจวหลิงเอ๋อร์ก็ไม่ได้กระตือรือร้นอยากจะช่วยเฉินนั่วเพิ่มคะแนนขนาดนั้น

Chinese

但她很享受陳諾對她言聽計從的這種感覺。

Thai

แต่เธอมีความสุขกับความรู้สึกที่เฉินนั่วเชื่อฟังเธอทุกอย่างแบบนี้

Chinese

其實曾經的陳諾一直都是這樣，她說什麼就是什麼。

Thai

ความจริงเมื่อก่อนเฉินนั่วก็เป็นแบบนี้มาตลอด เธอพูดอะไรก็เป็นไปตามนั้น

Chinese

她要是生氣了，陳諾就像熱鍋上的螞蟻，恨不得把天上的星星摘下來送給她，逗她開心。

Thai

ถ้าเธอโกรธขึ้นมา เฉินนั่วก็จะร้อนรนเหมือนมดบนกระทะร้อน แทบอยากจะเด็ดดาวบนฟ้ามามอบให้เพื่อเอาใจเธอ

Chinese

但不知從什麼時候開始，陳諾忽然就變了。

Thai

แต่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร จู่ๆ เฉินนั่วก็เปลี่ยนไป

Chinese

變得不再聽她的話，甚至不再搭理她。

Thai

เปลี่ยนเป็นไม่เชื่อฟังเธออีกต่อไป หรือกระทั่งไม่สนใจเธอเลยด้วยซ้ำ

Chinese

周玲兒受不了這種落差。

Thai

โจวหลิงเอ๋อร์ทนรับความรู้สึกที่เปลี่ยนไปแบบนี้ไม่ได้

Chinese

現在，看著陳諾乖乖地坐在自己的身旁，曾經的那種感覺似乎又回來了。

Thai

ตอนนี้ เมื่อเห็นเฉินนั่วนั่งอยู่ข้างกายอย่างว่าง่าย ความรู้สึกในวันวานก็ดูเหมือนจะหวนกลับมาอีกครั้ง

Chinese

陳諾自然不知道她在想什麼，無奈地道：“周玲兒，我以為中午我已經說清楚了，你的水平當不了我的老師。”

Thai

เฉินนั่วย่อมไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ จึงพูดอย่างจนใจ “โจวหลิงเอ๋อร์ ฉันนึกว่าตอนเที่ยงฉันพูดชัดเจนแล้วนะ ระดับของเธอเป็นครูของฉันไม่ได้หรอก”

Chinese

周玲兒一雙杏眸瞪得老大：“陳諾，你別以為碰巧會做幾道題就了不起了，我年級二十名，你年級三百多，我怎麼沒資格做你老師？”

Thai

ดวงตาทรงผลซิ่งของโจวหลิงเอ๋อร์เบิกกว้าง “เฉินนั่ว นายอย่าคิดว่าบังเอิญทำโจทย์ได้ไม่กี่ข้อแล้วจะเก่งกาจนักนะ ฉันสอบได้อันดับยี่สิบของระดับชั้น นายอันดับสามร้อยกว่า ฉันจะไม่มีคุณสมบัติเป็นครูของนายได้ยังไง”

Chinese

陳諾很想說我有未來的全市高考狀元做老師，你在人家面前真的算不了什麼。

Thai

เฉินนั่วอยากจะบอกเหลือเกินว่าฉันมีว่าที่อันดับหนึ่งเกาเข่าระดับเมืองในอนาคตเป็นครู เธออยู่ต่อหน้าเขาน่ะเทียบไม่ติดเลยสักนิด

Chinese

但終究還是沒有開口，小奶貓那麼社恐，她是學霸這件事自然是不能讓人知道的。

Thai

แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยปากออกไป ลูกแมวน้อยมีภาวะกลัวการเข้าสังคมขนาดนั้น เรื่องที่เธอเป็นหัวกะทิย่อมไม่อาจให้คนอื่นรู้ได้

Chinese

陳諾有些好笑：“你要不把‘我是年級二十名’這幾個字刻在臉上吧？”

Thai

เฉินนั่วรู้สึกขบขันอยู่บ้าง “หรือเธอจะสลักคำว่า ‘ฉันอยู่อันดับยี่สิบของระดับชั้น’ ไว้บนหน้าเลยไหมล่ะ”

Chinese

“陳諾，你！”周玲兒指著陳諾，臉頰氣的通紅。

Thai

“เฉินนั่ว นาย!” โจวหลิงเอ๋อร์ชี้นิ้วใส่เฉินนั่ว แก้มโกรธจนแดงก่ำ

Chinese

“你們倆怎麼回事？”坐在門口的老李開口，瞪了陳諾一眼：

Thai

“พวกนายสองคนเป็นอะไรกัน” เหล่าหลี่ที่นั่งอยู่ตรงประตูเอ่ยขึ้นพลางถลึงตาใส่เฉินนั่ว

Chinese

“陳諾，你會做十年真題上的難題，說明你腦子不笨，但考試其實考的是基礎，你成績下降是因為基礎不夠牢靠，想考得好，不但要會做難題，更不能丟基礎題！”

Thai

“เฉินนั่ว นายทำโจทย์ยากในข้อสอบจริงสิบปีย้อนหลังได้ แสดงว่าสมองนายไม่ได้โง่ แต่การสอบน่ะจริงๆ แล้ววัดกันที่พื้นฐาน ที่คะแนนของนายตกลงก็เพราะพื้นฐานยังไม่แน่นพอ อยากสอบได้ดี นอกจากต้องทำโจทย์ยากเป็นแล้ว ยังต้องไม่ทิ้งโจทย์พื้นฐานด้วย!”

Chinese

老李說完讓周玲兒拿了一本五三出來，翻到其中一頁，拿給陳諾。

Thai

เหล่าหลี่พูดจบก็บอกให้โจวหลิงเอ๋อร์หยิบหนังสือ 5·3 ออกมาเล่มหนึ่ง เปิดไปหน้าหนึ่ง แล้วยื่นให้เฉินนั่ว

Chinese

“這一頁十道題，你能全部做對，就不用補習了。”

Thai

“โจทย์สิบข้อในหน้านี้ ถ้านายทำถูกทั้งหมด ก็ไม่ต้องติวแล้ว”

Chinese

陳諾瞥了周玲兒一眼，原來是她去找老李打了小報告，怪不得一放學老李就在門口蹲他了。

Thai

เฉินนั่วเหลือบมองโจวหลิงเอ๋อร์ ที่แท้ก็เป็นเธอที่ไปฟ้องเหล่าหลี่นี่เอง มิน่าล่ะพอเลิกเรียนปุ๊บเหล่าหลี่ถึงได้มาดักรอเขาที่หน้าประตู

Chinese

周玲兒哼了一聲，很得意。

Thai

โจวหลิงเอ๋อร์ส่งเสียงฮึอย่างได้ใจ

Chinese

陳諾無奈，只得開始做題。

Thai

เฉินนั่วจนใจ ได้แต่เริ่มลงมือทำโจทย์

Chinese

最終這十道題陳諾只做對了六道。

Thai

สุดท้ายโจทย์สิบข้อนี้ เฉินนั่วทำถูกไปเพียงหกข้อเท่านั้น

Chinese

其實老李說的不錯，陳諾的基礎確實不行，這些題難度中等，但包含的知識點很多。

Thai

ความจริงเหล่าหลี่พูดไม่ผิด พื้นฐานของเฉินนั่วไม่ค่อยดีจริงๆ โจทย์เหล่านี้มีความยากระดับปานกลาง แต่ครอบคลุมจุดความรู้มากมาย

Chinese

其中很多知識點都是沈新眉還沒來得及幫陳諾去碼的。

Thai

จุดความรู้หลายจุดในนั้นเป็นจุดที่เสิ่นซินเหมยยังไม่ทันได้ช่วยเฉินนั่วถอดเซนเซอร์

Chinese

“錯了這麼多，有人居然還說自己不用補習了。”

Thai

“ผิดตั้งเยอะขนาดนี้ ใครบางคนยังกล้าพูดว่าตัวเองไม่ต้องติวอีกนะ”

Chinese

周玲兒在旁邊看得很開心，陳諾懶得理她，對老李說道：

Thai

โจวหลิงเอ๋อร์มองดูอยู่ข้างๆ อย่างสะใจ เฉินนั่วขี้เกียจจะสนใจเธอ จึงพูดกับเหล่าหลี่

Chinese

“老李，我已經請了補課老師了，你就讓我走吧。”

Thai

“เหล่าหลี่ ผมจ้างครูสอนพิเศษไว้แล้ว อาจารย์ปล่อยผมไปเถอะครับ”

Chinese

老李根本不信：“除非你二模考進全年級前一百名，否則你每天下午放學都要留下來學習！”

Thai

เหล่าหลี่ไม่เชื่อเลยสักนิด “นอกจากนายจะสอบจำลองรอบสองติดหนึ่งในร้อยอันดับแรกของระดับชั้น ไม่อย่างนั้นทุกบ่ายหลังเลิกเรียนนายต้องอยู่เรียนต่อ!”

Chinese

說完便坐回了教室門口，繼續監督。

Thai

พูดจบก็กลับไปนั่งที่หน้าประตูห้องเรียนเพื่อคุมต่อ

Chinese

“陳諾，聽到老師的話了吧？”

Thai

“เฉินนั่ว ได้ยินที่อาจารย์พูดแล้วใช่ไหม”

Chinese

周玲兒昂起下巴，一副語重心長的模樣：

Thai

โจวหลิงเอ๋อร์เชิดคางขึ้น ทำท่าทางเหมือนผู้หวังดีตักเตือนด้วยความจริงใจ

Chinese

“你家還住在老房子里，陳叔叔和李阿姨為了你工作那麼辛苦，你也不是小孩子了，上進一點吧，別讓叔叔阿姨整天為了你操心了。”

Thai

“บ้านของนายยังอยู่ในบ้านเก่า ลุงเฉินกับป้าหลี่ทำงานเหน็ดเหนื่อยขนาดนั้นก็เพื่อนาย นายก็ไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ กระตือรือร้นหน่อยเถอะ อย่าให้คุณลุงคุณป้าต้องคอยเป็นห่วงนายทั้งวันเลย”

Chinese

這話莫名耳熟，陳諾的PTSD差點又犯了，無奈地道：

Thai

คำพูดนี้ช่างคุ้นหูอย่างบอกไม่ถูก อาการ PTSD ของเฉินนั่วแทบจะกำเริบขึ้นมาอีกครั้ง เขาจึงพูดอย่างจนใจ

Chinese

“周同學，我們趕緊開始吧。”

Thai

“นักเรียนโจว พวกเรารีบเริ่มกันเถอะ”

Chinese

周玲兒見陳諾服軟，更得意了，拿出書本和題卷，一本正經地講解起來。

Thai

โจวหลิงเอ๋อร์เห็นเฉินนั่วยอมอ่อนข้อก็ยิ่งได้ใจ หยิบหนังสือกับชุดข้อสอบออกมาแล้วเริ่มอธิบายอย่างเป็นเรื่องเป็นราว

Chinese

不時還像老師一樣教育陳諾幾句。

Thai

บางครั้งยังสั่งสอนเฉินนั่วประหนึ่งเป็นครูอีกสองสามประโยค

Chinese

看在她這麼認真講課的面子上，陳諾嘗試聽了一會兒。

Thai

เห็นแก่ที่เธอตั้งใจสอนขนาดนี้ เฉินนั่วจึงลองฟังดูครู่หนึ่ง

Chinese

隨即發現很多知識點上的碼竟變得越來越厚。

Thai

ทว่าหลังจากนั้นกลับพบว่าเซนเซอร์บนจุดความรู้หลายจุดยิ่งหนาขึ้นกว่าเดิมเสียอีก

Chinese

陳諾頓時震驚了。

Thai

เฉินนั่วตกตะลึงทันที

Chinese

好傢夥，這不是來給我補課的，是來給我加碼的是吧？

Thai

พับผ่าสิ นี่ไม่ได้มาช่วยติวให้ฉัน แต่มาเพิ่มเซนเซอร์ให้ฉันใช่ไหมเนี่ย

Chinese

陳諾假裝認真聽課，悄悄拿出手機，給沈新眉發了一條消息過去。

Thai

เฉินนั่วแกล้งทำเป็นตั้งใจฟังบทเรียน แอบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วส่งข้อความไปหาเสิ่นซินเหมย

Chinese

“小奶貓，我被留下補課了，你先回家吧。”

Thai

“ลูกแมวน้อย ฉันโดนรั้งตัวไว้ติว เธอรีบกลับบ้านไปก่อนนะ”

Chinese

看這架勢，至少還得三四十分鐘，不可能讓沈新眉一個人在外面等那麼久。

Thai

ดูจากท่าทางนี้แล้ว คงต้องอยู่อีกอย่างน้อยสามสิบถึงสี่สิบนาที จะให้เสิ่นซินเหมยรออยู่ข้างนอกคนเดียวนานขนาดนั้นไม่ได้หรอก

Chinese

沈新眉秒回。

Thai

เสิ่นซินเหมยตอบกลับในทันที

Chinese

叮噹貓：“好。”

Thai

โดราเอมอน: “ได้”

Chinese

陳諾這才放心，一臉認真地聽周玲兒講課，然後又把她講的東西從腦子裡過濾掉。

Thai

เฉินนั่วถึงวางใจได้ เขาทำสีหน้าตั้งใจฟังโจวหลิงเอ๋อร์สอน จากนั้นก็กรองสิ่งที่เธอสอนทิ้งออกไปจากสมอง

Chinese

人家小奶貓幾句話就能幫我去碼，你倒好，越講讓我的亂碼越多。

Thai

ลูกแมวน้อยพูดแค่ไม่กี่ประโยคก็ช่วยฉันถอดเซนเซอร์ได้แล้ว เธอนี่ดีจริงๆ ยิ่งพูดยิ่งทำให้เซนเซอร์ของฉันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

Chinese

人跟人的差距咋那麼大呢？

Thai

ความแตกต่างระหว่างคนกับคนทำไมมันถึงได้ห่างชั้นกันขนาดนี้นะ